மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.20.1
यः स्यादेकान्त आसीनस्तूष्णीं किञ्चिदचिन्तयन् ।
पूर्वंपूर्वं परित्यज्य स निरारम्भको भवेत् ॥ १४.२०.१ ॥
தனிமையில் மௌனமாக அமர்ந்து எதையும் சிந்திக்காமல், முன்முன் உள்ளவற்றைத் துறந்து, செயல் தொடக்கமற்றவனாக ஆகுபவன்.
14.20.2
सर्वमित्रः सर्वसहः शमे रक्तो जितेन्द्रियः ।
व्यपेतभयमन्युश्च कामहा मुच्यते नरः ॥ १४.२०.२ ॥
அனைவருக்கும் நண்பனாய், அனைத்தையும் பொறுப்பவனாய், அமைதியில் பற்றுள்ளவனாய், புலன்களை வென்றவனாய், அச்சமும் கோபமும் நீங்கியவனாய், ஆசையை அழிப்பவனாய் உள்ள மனிதன் விடுதலை அடைகிறான்.
14.20.3
आत्मवत्सर्वभूतेषु यश्चरेन्नियतः शुचिः ।
नित्यमेव यथान्यायं यश्चरेन्नियतेन्द्रियः।
अमानी निरभीमानः सर्वतो मुक्त एव सः ॥ १४.२०.३ ॥
அனைத்து உயிர்களையும் தன்னைப் போல் நடத்துபவனும், அடக்கமும் தூய்மையும் உடையவனும், எப்போதும் நியாயத்தின்படி நடப்பவனும், புலன்களை அடக்கியவனும், மானமும் அகந்தையும் அற்றவனுமாகிய அவனே முழுமையாக விடுதலை பெற்றவன்.
14.20.4
जीवितं मरणं चोभे सुखदुःखे तथैव च ।
लाभालाभे प्रियद्वेष्ये यः समः स च मुच्यते ॥ १४.२०.४ ॥
வாழ்வும் சாவும், இன்பமும் துன்பமும், அவ்வாறே இலாபமும் நஷ்டமும், விருப்பும் வெறுப்பும் — இவற்றில் சமநிலையுடையவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
14.20.5
न कस्यचित्स्पृहयते नावजानाति किचन ।
निर्द्वन्द्वो वीतरागात्मा सर्वथा मुक्त एव सः ॥ १४.२०.५ ॥
எவரையும் விரும்பாதவனும், எதையும் இகழாதவனும், இருமைகளற்றவனும், பற்றற்ற உள்ளம் கொண்டவனுமாகிய அவனே முழுமையாக விடுதலை பெற்றவன்.
14.20.6
अनमित्रश्च निर्बन्धुरनपत्यश्च यः क्वचित् ।
त्यक्तधर्मार्थकामश्च निराराङ्क्षी च मुच्यते ॥ १४.२०.६ ॥
எங்கும் எதிரியும் இல்லாதவனும், உறவினரும் இல்லாதவனும், சந்ததியும் இல்லாதவனும், தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றைத் துறந்தவனும், ஆசையற்றவனுமானவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
14.20.7
नैव धर्मी न चाधर्मी पूर्वोपचितहा च यः ।
क्षीणधातुः प्रशान्तात्मा निर्द्वंद्वः स विमुच्यते ॥ १४.२०.७ ॥
எவன் தர்மியும் அல்லன், அதர்மியும் அல்லன், முன்னர் சேர்ந்த கர்மங்களை அழிப்பவனோ, உடல் தாதுக்கள் குன்றியவனோ, அமைதியான ஆன்மா கொண்டவனோ, இருமைகளற்றவனோ, அவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
14.20.8
अकर्मा चाविकाङ्क्षश्च पश्येज्जगदशाश्वतम् ।
अस्वस्तमवशं नित्यं जन्ममृत्युजरायुतम् ॥ १४.२०.८ ॥
செயலற்றவனாகவும் ஆசையற்றவனாகவும் இருந்து, உலகம் நிலையற்றது, துன்பமுற்றது, வசமற்றது, எப்போதும் பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பால் சூழப்பட்டது என்று பார்க்கட்டும்.
14.20.9
वैराग्यबुद्धिः सततं तावद्दोषव्यपेक्षकः ।
आत्मबन्धविनिर्मोक्षं स करोत्यचिरादिव ॥ १४.२०.९ ॥
வைராக்கிய புத்தி கொண்டவனும், எப்போதும் குற்றங்களை நோக்குபவனுமான அவன், ஆன்மபந்தத்திலிருந்து விடுதலையை விரைவிலேயே அடைகிறான், என்பது போல.
14.20.10
अगन्धमरसस्पर्शमशब्दमपरिग्रहम् ।
अरूपमनभिज्ञेयं दृष्ट्वाऽऽत्मानं विमुच्यते ॥ १४.२०.१० ॥
மணமற்றதும், சுவை-தொடுதல் அற்றதும், ஒலியற்றதும், பற்றற்றதும், உருவற்றதும், அறிய முடியாததுமான ஆன்மாவைக் கண்டு அவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
14.20.11
पञ्चभूतगुणैर्हीनममूर्तिमदलेपकम् ।
अगुणं गुणभोक्तारं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १४.२०.११ ॥
ஐம்பூதங்களின் குணங்களற்றதும், உருவமற்றதும், ஒட்டாததும், குணமற்றதும், ஆனால் குணங்களை அனுபவிப்பவனுமான (ஆன்மாவை) யார் காண்கிறானோ, அவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
14.20.12
विहाय सर्वसङ्कल्पान्बुद्ध्या शारीरमानसान् ।
शनैर्निर्वाणमाप्नोति निरिन्धन इवानलः ॥ १४.२०.१२ ॥
புத்தியால் உடல் மற்றும் மனம் சார்ந்த அனைத்து சங்கல்பங்களையும் விட்டவன், எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பு போல மெல்ல நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.
14.20.13
सर्वसंस्कारनिर्मुक्तो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
तपसा इन्द्रियग्रामं यश्चरेन्मुक्त एव सः ॥ १४.२०.१३ ॥
அனைத்து பதிவுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, இருமைகளற்று, உடைமைகளைத் துறந்து, தவத்தால் புலன்களின் கூட்டத்தை அடக்குபவன் அவனே உண்மையில் விடுதலை பெற்றவன்.
14.20.14
विमुक्तः सर्वसंस्कारैस्ततो ब्रह्मि सनातनम् ।
परमाप्नोति संशान्तमचलं नित्यमक्षरम् ॥ १४.२०.१४ ॥
அனைத்து பதிவுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன் பின்னர் நித்தியமான பிரம்மத்தை அடைகிறான்; அது உயர்ந்தது, அமைதியானது, அசைவற்றது, நிலையானது, அழியாதது.
14.20.15
अतः परं प्रवक्ष्यामि योगशास्त्रमनुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा सिद्धमात्मानं लोके पश्यन्ति योगिनः ॥ १४.२०.१५ ॥
இனி நான் உயர்ந்த யோக சாஸ்திரத்தை விளக்குவேன்; அதை அறிந்து யோகியர் இவ்வுலகில் ஆன்மாவை சித்தமானதாகக் காண்கின்றனர்.
14.20.16
तस्योपदेशं वक्ष्यामि यथावत्तन्निबोध मे ।
यैर्योगैर्भावयन्नित्यं पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१६ ॥
அதன் உபதேசத்தை முறையாக நான் சொல்வேன்; என்னிடமிருந்து அதைக் கேள்—எந்த யோகங்களால் தொடர்ந்து தியானித்து ஒருவன் தன் ஆன்மாவை ஆன்மாவிலேயே காண்கிறானோ அவற்றை.
14.20.17
इन्द्रियाणि तु संहृत्य मन आत्मनि धारयेत् ।
तीव्रं तप्त्वा तपः पूर्वं मोक्षयोगं समाचरेत् ॥ १४.२०.१७ ॥
புலன்களை அடக்கி மனதை ஆன்மாவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; முதலில் கடுமையான தவத்தைச் செய்து மோட்சயோகத்தைப் பயில வேண்டும்.
14.20.18
तपस्वी नित्यसङ्कल्पो दम्भाहङ्कारवर्जितः ।
मनीषी मनसा विप्रः पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१८ ॥
தவசீலன், எப்போதும் உறுதியான சங்கல்பமுடையவன், பாசாங்கும் அகங்காரமும் அற்ற, அறிவுடைய அந்தணன் மனத்தால் ஆன்மாவை ஆன்மாவிலேயே காண்கிறான்.
14.20.19
स चेच्छक्रोत्ययं साधुर्योक्तुमात्मानमात्मनि ।
तत एकान्तशीलः स पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१९ ॥
இந்த நல்லவன் தன்னை தனக்குள் நிலைநிறுத்த இயன்றால், தனிமையை விரும்பும் அவன் தன்னைத் தனக்குள்ளே காண்கிறான்.
14.20.20
संयतः सततं युक्त आत्मवान्विजितेन्द्रियः ।
यथा य आत्मनाऽऽत्मानं सम्प्रयुक्तः प्रपश्यति ॥ १४.२०.२० ॥
அடக்கமுள்ளவனும், எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்தவனும், தன்னடக்கமுள்ளவனும், புலன்களை வென்றவனும், தன்னால் தன்னை நன்கு இணைத்துக் காண்பவன் போல் காண்கிறான்.
14.20.21
यथाहि पुरुषः स्वप्ने दृष्ट्वा पश्यत्यसाविति ।
तथारूपमिवात्मानं साधुयुक्तः प्रपश्यति ॥ १४.२०.२१ ॥
கனவில் ஒருவன் 'அவன்' என்று கண்டு காண்பது போல, நன்கு யோகித்தவன் தன்னை அத்தகைய உருவில் காண்கிறான்.
14.20.22
इषीकां च यथा मुञ्जात्कश्चिन्निष्कृष्य दर्शयेत् ।
योगी निष्कृष्य चात्मानं तथा पश्यति देहतः ॥ १४.२०.२२ ॥
ஒருவன் முஞ்ச புல்லிலிருந்து ஒரு நாணலைப் பிரித்தெடுத்துக் காட்டுவது போல, யோகி தன்னை உடலிலிருந்து பிரித்தெடுத்துக் காண்கிறான்.
14.20.23
मुञ्जं शरीरमित्याहुरिषीकामात्मनि श्रिताम् ।
एतन्निदर्शनं प्रोक्तं योगविद्भिरनुत्तमम् ॥ १४.२०.२३ ॥
முஞ்ச புல்லை உடல் என்றும், அதனுள் நிலைத்த நாணலை ஆத்மா என்றும் கூறுவர்; இது யோகம் அறிந்தோர் கூறிய சிறந்த உவமை.
14.20.24
यदा हि युक्तमात्मानं सम्यक् पश्यति देहभूत् ।
न तस्येहेश्वरः कश्चित्त्रैलोक्यस्यापि यः प्रभुः ॥ १४.२०.२४ ॥
உடலுடன் உள்ளவன் தன்னை நன்கு இணைத்துக் கண்டால், இங்கு அவனுக்கு எவரும் அதிபதி இல்லை — மூவுலகின் அதிபதியும் அல்ல.
14.20.25
अन्यान्याश्चैव तनवो यथेष्टं प्रतिपद्यते ।
विनिर्भिद्य जरां मृत्युं न शोचति न हृष्यति ॥ १४.२०.२५ ॥
அவன் விரும்பியபடி வேறு வேறு உடல்களை ஏற்கிறான்; முதுமையையும் மரணத்தையும் கடந்து, அவன் துயருறுவதுமில்லை, மகிழ்வதுமில்லை.
14.20.26
देवानामपि देवत्वं युक्तः कारयते वशी ।
ब्रह्म चाव्ययमाप्नोति हित्वा देहमशाश्वतम् ॥ १४.२०.२६ ॥
யோகத்தில் நிலைத்தவனும் அடக்கமுடையவனும் தேவர்களின் தேவத்தன்மையையும் அடைகிறான்; நிலையற்ற உடலை விட்டு அழியாத பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
14.20.27
विनश्यत्सु च लोकेषु न भयं तस्य जायते ।
क्लिश्यमानेषु भूतेषु न स क्लिश्यति केनचित् ॥ १४.२०.२७ ॥
உலகங்கள் அழிந்தாலும் அவனுக்கு அச்சம் எழுவதில்லை; உயிரினங்கள் துன்புறும்போதும் அவன் எதனாலும் துன்புறுவதில்லை.
14.20.28
दुःखशोकमलैर्घोरैः सङ्गस्नेहसमुद्भवैः ।
न विचाल्यति युक्तात्मा निस्पृहः शान्तमानसः ॥ १४.२०.२८ ॥
பற்றுதலிலும் பாசத்திலும் பிறக்கும் துயர், சோகம் என்ற கொடிய மாசுகளால் யோகத்தில் நிலைத்த ஆன்மா அசைவதில்லை; அவன் ஆசையற்றவனும் அமைதியான மனமுடையவனுமாக இருக்கிறான்.
14.20.29
नैनं शस्त्राणि विध्यन्ते न मृत्युश्चास्य विद्यते ।
नातः सुखतरं किञ्चिल्लोके क्वचन दृश्यते ॥ १४.२०.२९ ॥
ஆயுதங்கள் இவனைத் துளைப்பதில்லை; இவனுக்கு மரணமும் இல்லை; இதைவிட இன்பமானது உலகில் எங்கும் காணப்படுவதில்லை.
14.20.30
सम्यग्युक्त्वा स आत्मानमात्मन्येव प्रतिष्ठिते ।
विनिवृत्तजरादुःखः सुखं स्वपिति चापि सः ॥ १४.२०.३० ॥
தன்னை நன்கு யோகத்தில் இணைத்து, ஆன்மாவிலேயே நிலைபெற்று, முதுமைத் துயரிலிருந்து விடுபட்டு அவன் இன்பமாக உறங்குகிறான்.
14.20.31
देहान्यथेष्टमभ्येति हित्वेमां मानुषीं तनुम् ।
निर्वेदस्तु न कर्तव्यो भुञ्जानेन कथञ्चन ॥ १४.२०.३१ ॥
இந்த மனித உடலைத் துறந்து அவன் விரும்பிய உடலை அடைகிறான்; ஆனால் அனுபவிக்கும் எவரும் எப்படியும் வைராக்கியத்தைக் கைவிடக் கூடாது.
14.20.32
सम्यग्युक्तो यदात्मानमात्मन्येव प्रपश्यति ।
तदैव न स्पृहयते साक्षादपि शतक्रतोः ॥ १४.२०.३२ ॥
நன்கு யோகத்தில் நிலைபெற்றவன் தன்னைத் தன்னிலேயே காணும்போது, நேரில் இந்திரனையும் அவன் விரும்புவதில்லை.
14.20.33
योगमेकान्तशीलस्तु यथा विन्दति तच्छृणु ।
दृष्टपूर्वां दिशं चिन्त्य यस्मिन्संनिवसेत्परे ॥ १४.२०.३३ ॥
ஏகாந்தத்தை விரும்புபவன் யோகத்தை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதைக் கேள். முன்பு பார்த்த திசையை நினைத்து, எந்த தொலைவான இடத்தில் வசிக்க வேண்டுமோ அதைக் கேள்.
14.20.34
पुरस्याभ्यन्तरे तस्य मनः स्थाप्यं न बाह्यतः ।
पुरस्याभ्यन्तरे तिष्ठन्यस्मिन्नावसथे वसेत।
तस्मिन्नावसथे धार्यं सबाद्याभ्यन्तरं मनः ॥ १४.२०.३४ ॥
நகரத்தின் உள்ளே அவன் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்; வெளியே அல்ல. நகரத்தின் உள்ளே நின்று எந்த இல்லத்தில் வசிக்கிறானோ, அந்த இல்லத்தில் வெளியையும் உள்ளையும் மனதில் தாங்க வேண்டும்.
14.20.35
प्रचिन्त्यावसथे कृत्स्नं यस्मिन्काये स पश्यति ।
तस्मिन्काये मनश्चास्य न च किञ्चन बाह्यतः ॥ १४.२०.३५ ॥
இல்லத்தில் முழுவதும் சிந்தித்து, எந்த உடலைக் காண்கிறானோ, அந்த உடலிலேயே அவன் மனம் இருக்கட்டும்; வெளியில் எதுவும் வேண்டாம்.
14.20.36
सन्नियम्येन्द्रियग्रामं निर्घोषं निर्जने वने ।
कायमभ्यन्तरं कृत्स्नमेकाग्रः परिचिन्तयेत् ॥ १४.२०.३६ ॥
புலன் கூட்டத்தை நன்கு அடக்கி, ஒலியற்ற வெறிச்சோடிய காட்டில், ஒருமுகப்பட்டு உடலின் உள்ளுறுப்புகள் அனைத்தையும் முழுமையாகத் தியானிக்க வேண்டும்.
14.20.37
इन्तांस्तालु च जिह्वां च गलं ग्रीवां तथैव च ।
हृदयं चिन्तयेच्चापि तथा हृदयबन्धनम् ॥ १४.२०.३७ ॥
அண்ணம், நாக்கு, தொண்டை, கழுத்து, அவ்வாறே இதயம் ஆகியவற்றையும், இதயப் பிணைப்பையும் அவன் தியானிக்கட்டும்.
14.20.38
इत्युक्तः स मया शिष्यो मेधावी मधुसूदन ।
पप्रच्छ पुनरेवेमं मोक्षधर्मं सुदुर्वचम् ॥ १४.२०.३८ ॥
இவ்வாறு நான் உபதேசித்ததும், ஓ மதுசூதனா, அந்த அறிவுள்ள சீடன் மீண்டும் இந்த, சொல்வதற்கு மிகக் கடினமான, மோட்சதர்மத்தைப் பற்றிக் கேட்டான்.
14.20.39
भुक्तं भुक्तमिदं कोष्ठे कथमन्नं विपच्यते ।
कथं रसत्वं व्रजति शोणितत्वं कथं पुनः ॥ १४.२०.३९ ॥
உண்ட உணவு, மீண்டும் மீண்டும் உண்ட இது, வயிற்றில் எவ்வாறு செரிக்கப்படுகிறது? எவ்வாறு அது சாறு நிலையை அடைகிறது, பின்னர் எவ்வாறு இரத்த நிலையை அடைகிறது?
14.20.40
तथा मांसं च मेदश्च स्नाय्वस्थीनि च पोषयेत् ।
कथमेतानि सर्वाणि शरीराणि शरीरिणाम् ॥ १४.२०.४० ॥
அவ்வாறே தசை, கொழுப்பு, நரம்புகள், எலும்புகள் ஆகியவற்றை எவ்வாறு ஊட்டுகிறது? உடலுடையவர்களின் இந்த அனைத்து உடல்களும் எவ்வாறு?
14.20.41
वर्धन्ते वर्धमानस्य वर्धते च कथं बलम् ।
निरासनं निष्कसनं मलानां च पृथक् पृथक् ॥ १४.२०.४१ ॥
வளர்பவனின் உறுப்புகள் எவ்வாறு வளர்கின்றன, வலிமை எவ்வாறு பெருகுகிறது? கழிவுகளின் வெளியேற்றமும் தனித்தனியே அகற்றலும் எவ்வாறு?
14.20.42
कुतो वाऽयं प्रश्वसिति उच्छ्वसित्यपि वा पुनः ।
कं च देशमधिष्ठाय तिष्ठत्यात्माऽयमात्मनि ॥ १४.२०.४२ ॥
இது எங்கிருந்து மூச்சை உள்ளிழுக்கிறது, வெளியிடுகிறது? மேலும், எந்த இடத்தில் நிலைகொண்டு இந்த ஆன்மா தன்னுள் நிலைத்திருக்கிறது?
14.20.43
जीवः कथं वहति च चेष्टमानः कलेवरम् ।
किंवर्णं कीदृशं चैव निवेशयति वै मनः ॥ १४.२०.४३ ॥
உயிர் இயங்கியபடி உடலை எப்படித் தாங்குகிறது, எந்த நிறமும் எத்தகையதுமான மனத்தை அது நிலைநிறுத்துகிறது?
14.20.44
याथातथ्येन भगवन्वक्तुमर्हसि मेऽनघ ।
इति सम्परिपृष्टोऽहं तेन विप्रेणि माधव ॥ १४.२०.४४ ॥
பகவானே, குற்றமற்றவரே, உண்மையின்படி எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீர். ஓ மாதவா, அந்த அந்தணர் என்னிடம் இவ்வாறு முழுமையாக வினவினார்.
14.20.45
प्रत्यब्रवं महाबाहो यथाश्रुतमरिंदम ।
यथा स्वकोष्ठे प्रक्षिप्य भाण्डं भाण्डमना भवेत् ॥ १४.२०.४५ ॥
ஓ மகாபாஹுவே, ஓ எதிரிகளை அடக்குபவரே, கேட்டதைப்போலவே நான் பதிலளித்தேன். தன் களஞ்சிய அறையில் ஒரு பாத்திரத்தை வைத்துவிட்டு, அந்தப் பாத்திரத்திலேயே மனம் வைத்திருப்பவனைப்போல்.
14.20.46
तथा स्वकाये प्रक्षिप्य मनोद्वारैरनिश्चलैः ।
आत्मानं तत्र मार्गेत प्रमादं परिवर्जयेत् ॥ १४.२०.४६ ॥
அதுபோலவே, தன் உடலில் மனத்தை அசையாத புலன் வாயில்கள் வழியாக நிறுத்தி, அங்கேயே ஆன்மாவைத் தேட வேண்டும்; மறதியை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும்.
14.20.47
एवं सततमुद्युक्तः प्रीतात्मा नचिरादिव ।
आसादयति तद्ब्रह्म यद्दृष्ट्वा स्यात्प्रधानवित् ॥ १४.२०.४७ ॥
இவ்வாறு இடைவிடாது முயன்று, மகிழ்ந்த மனமுடையவன் சிறிது காலத்திலேயே அந்த பிரம்மத்தை அடைகிறான்; அதைக் கண்டு முதன்மையான தத்துவத்தை அறிந்தவன் ஆகிறான்.
14.20.48
न त्वसौ चक्षुषा ग्राह्यो न च सर्वैरपीन्द्रियैः ।
मनसैव प्रदीपेन महानात्मा प्रदृश्यते ॥ १४.२०.४८ ॥
ஆனால் அந்த மகான் ஆன்மா கண்ணால் பற்றப்படுவதில்லை; எல்லாப் புலன்களாலும்கூட அல்ல. மனமாகிய விளக்கால் மட்டுமே அது தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.
14.20.49
सर्वतः पाणिपादान्तः सर्वतोक्षिशिरोमुखः ।
सर्वतः श्रुतिमाँल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १४.२०.४९ ॥
அவர் எல்லா இடங்களிலும் கைகளும் கால்களும் முனைகளும் உடையவர்; எல்லா இடங்களிலும் கண்களும் தலைகளும் முகங்களும் உடையவர்; எல்லா இடங்களிலும் கேட்பவர்; உலகில் அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கிறார்.
14.20.50
जीवो निष्क्रान्तमात्मानं शरीरात्सम्प्रपश्यति ।
स तमुत्सृज्य देहं स्वं पारयेद्ब्रह्म केवलम् ॥ १४.२०.५० ॥
உயிர் உடலிலிருந்து வெளியேறிய ஆத்மாவைத் தெளிவாகக் காண்கிறது; அவன் தன் அந்த உடலைத் துறந்து, தூய பிரம்மத்தை அடைய வேண்டும்.
14.20.51
आत्मानमालोकयति मनसा प्रहसन्निव ।
तदेवमाश्रयं कृत्वा मोक्षं याति ततो मयि ॥ १४.२०.५१ ॥
அவன் மனத்தால் ஆத்மாவைக் காண்கிறான், சிரிப்பது போல; அதையே அடைக்கலமாக்கி, பின்னர் என்னிடம் வந்து விடுதலை அடைகிறான்.
14.20.52
इदं सर्वरहस्यं ते मया प्रोक्तं द्विजोत्तम ।
आपृच्छे साधयिष्यामि गच्छ विप्र यथासुखम् ॥ १४.२०.५२ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, இந்த ரகசியம் அனைத்தும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். நான் விடைபெற்று என் கடமையை நிறைவேற்றுவேன்; பிராமணனே, இன்பமாகச் செல்!
14.20.53
इत्युक्तः स तदा कृष्ण मया शिष्यो महातपाः ।
अगच्छत यथाकामं ब्राह्मणश्छिन्नसंशयः ॥ १४.२०.५३ ॥
கிருஷ்ணா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த மகாதவம் செய்த சீடன், பிராமணன், சந்தேகங்கள் அறுந்தவனாக, விருப்பப்படி சென்றான்.
14.20.54
इत्युक्त्वा स तदा वाक्यं मां पार्थ द्विजसत्तमः ।
मोक्षधर्माश्रितं सम्यक् तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.२०.५४ ॥
பார்த்தா, இவ்வாறு சொல்லி, அந்த சிறந்த இரு பிறப்பாளன் என்னிடம் மோட்ச தர்மத்தில் நிலைத்த வார்த்தைகளை முழுமையாகச் சொல்லி, அங்கேயே மறைந்தான்.
14.20.55
कच्चिदेतत्त्वया पार्थ श्रुत्मेकाग्रचेतसा ।
तदापि हि रथस्थस्त्वं श्रुतवानेतदेव हि ॥ १४.२०.५५ ॥
பார்த்தா, இதை நீ ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் கேட்டாயா? அப்போதும் தேரில் நின்றுகொண்டு நீ உண்மையாகவே இதைக் கேட்டிருந்தாய்.
14.20.56
नैतत्पार्थ सुविज्ञेयं व्यामिश्रेणेति मे मतिः ।
नरेणाकृतसङ्गेन विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १४.२०.५६ ॥
பார்த்தா, இது எளிதில் அறியப்பட முடியாதது; கலங்கிய மனதுடையவனால் இதை அறிய முடியாது என்பதே என் கருத்து. பற்றற்றவனும் அகத்தில் தூயவனுமான மனிதனாலேயே இது அறியப்படும்.
14.20.57
सुरहस्यमिदं प्रोक्तं देवानां भरतर्षभ ।
कच्चित्त्विदं श्रुतं पार्थ मनुष्येणेह कर्हिचित् ॥ १४.२०.५७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இது தேவர்களின் மிக இரகசியமான உபதேசமாகும். பார்த்தா, இதை நீ இவ்வுலகில் எப்போதாவது ஒரு மனிதனிடமிருந்து கேட்டிருக்கிறாயா?
14.20.58
न ह्येतच्छ्रोतुमर्होऽन्यो मनुष्यस्त्वामृतेऽनघ ।
नैतदन्येनि विज्ञेयं व्यामिश्रेणान्तरात्मना ॥ १४.२०.५८ ॥
பாவமற்றவனே, உன்னைத் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் இதைக் கேட்கத் தகுதியுடையவன் அல்ல. கலங்கிய உள்ளம் கொண்ட வேறு எவராலும் இது அறியப்பட முடியாது.
14.20.59
क्रियावद्भिर्हि कौन्तेय देवलोकः समावृतः ।
न चैतदिष्टं देवानां मर्त्यैरुपरि वर्तनम् ॥ १४.२०.५९ ॥
குந்தியின் மகனே, தேவர்லோகம் செயல்புரிபவர்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. மனிதர்கள் தேவர்களுக்கு மேலே வாழ்வதை தேவர்கள் விரும்புவதில்லை.
14.20.60
परा हि सा गतिः पार्थ यत्तद्ब्रह्म सनातनम् ।
यत्रामृतत्वं प्राप्नोति त्यक्त्वा दुःखं सदा सुखी ॥ १४.२०.६० ॥
பார்த்தா, அதுவே உயர்ந்த நிலை; அதுவே நித்தியமான பிரம்மம். அங்கே மனிதன் அமிர்தத்தன்மையை அடைந்து, துன்பத்தை என்றென்றும் விட்டு, எப்போதும் இன்பமுடையவனாகிறான்.
14.20.61
इमं धर्मं समास्थाय येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥ १४.२०.६१ ॥
இந்த தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, பாவப் பிறப்பினராக இருந்தாலும், பெண்களும் வைசியரும் சூத்திரரும் கூட உயர்ந்த கதியை அடைகின்றனர்.
14.20.62
किं पुनर्ब्रह्मणाः पार्थ क्षत्रिया वा बहुश्रुताः ।
स्वधर्मरतयो नित्यं ब्रह्मलोकपरायणः ॥ १४.२०.६२ ॥
பின்பு, பார்த்தா, பிராமணர்களும் கற்றறிந்த க்ஷத்திரியர்களும், எப்போதும் தங்கள் ஸ்வதர்மத்தில் மகிழ்ந்து பிரம்மலோகத்தை நோக்கியவர்களும் எம்மாத்திரம்!
14.20.63
हेतुमच्चैतदुद्दिष्टमुपायाश्चास्य साधने ।
सिद्धिं फलं च मोक्षश्च दुःखस्य च विनिर्णियः ॥ १४.२०.६३ ॥
இது காரணத்துடன் கூறப்பட்டது; இதை அடையும் வழிகளும் உண்டு; சித்தியும் பலனும் விடுதலையும், துன்பத்தின் உறுதியான முடிவும் உண்டு.
14.20.64
नातः परं सुखं त्वन्यत्किंचित्स्याद्भरतर्षभ ।
श्रुतवाञ्श्रद्दधानश्च पराक्रान्तश्च पाण्डव ॥ १४.२०.६४ ॥
இதைவிட உயர்ந்த வேறு இன்பம் எதுவும் இல்லை, பரதர்களில் சிறந்தவனே; கற்றவனும், நம்பிக்கையுள்ளவனும், முயற்சி செய்பவனும், பாண்டவனே.
14.20.65
यः परित्यज्यते मर्त्यो लोकसारमसरवत् ।
एतैरुपायैः स क्षिप्रं परां गतिमवाप्नुते ॥ १४.२०.६५ ॥
உலகின் சாரத்தையும் பயனற்றதைப் போல விடுகின்ற மனிதன், இந்த வழிகளால் விரைவில் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
14.20.66
एतावदेव वक्तव्यं नान्तो भूयोस्ति किञ्चन ।
षण्मासान्नित्ययुक्तस्य योगः पार्थ प्रवर्तते ॥ १४.२०.६६ ॥
இவ்வளவே சொல்லப்பட வேண்டும், இதற்கு மேல் ஏதும் இல்லை; பார்த்தா, எப்போதும் ஒன்றியிருப்பவனுக்கு ஆறு மாதங்களில் யோகம் தோன்றும்.