Mahābhārata · Adhyāya 14.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.26.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
चातुर्होत्रविधानस्य विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२६.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte von der Regel der vier Hotṛ, wie sie hier gilt.
14.26.2
तस्य सर्वस्य विधिवद्विधानमुपदेक्ष्यते ।
शृणु मे गदतो भद्रे रहस्यमिदमुद्भुतम् ॥ १४.२६.२ ॥
Ich werde dir die Vorschrift von allem nach den Regeln lehren; höre, o Glückliche, dieses wunderbare Geheimnis, das ich dir sage.
14.26.3
करणं कर्म कर्ता च मोक्ष इत्येव भामिनि ।
चत्वार एते होतारो यैरिदं जगदावृतम् ॥ १४.२६.३ ॥
Das Mittel, die Handlung, der Handelnde und die Erlösung – diese sind die vier Hotṛ, o Schöne, durch die diese Welt umhüllt ist.
14.26.4
होतॄणां साधनं चैव शृणु सर्वमशेषतः ।
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक्च श्रोत्रं च पञ्चमम्।
मनो बुद्धिश्च सप्तैते ज्ञेयाः कारणहेतवः ॥ १४.२६.४ ॥
Höre auch vollständig die Mittel der Priester: die Nase, die Zunge, das Auge, die Haut, das Ohr als fünftes, den Geist und den Intellekt – diese sieben sind als Ursachen zu erkennen.
14.26.5
गन्धो रसश्च रूपं च शब्दः स्पर्शश्च पञ्चमः ।
मन्तव्यमवबोद्धव्यं सप्तैते कर्महेतवः ॥ १४.२६.५ ॥
Geruch, Geschmack, Form, Klang und als fünftes die Berührung – diese sieben, die zu denken und zu verstehen sind, sind die Ursachen der Handlung.
14.26.6
घ्राता भक्षयिता द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता च पञ्चमः ।
मन्ता बोद्धा च सप्तैते विज्ञेयाः कर्तृहेतवः ॥ १४.२६.६ ॥
Der Riechende, der Essende, der Sehende, der Berührende und als fünfter der Hörende; der Denkende und der Erkennende – diese sieben sind als Ursachen des Handelnden zu erkennen.
14.26.7
स्वगुणान्भक्षयन्त्येते गुणवन्तः शुभाशुभान् ।
असन्तो निर्गुणाश्चैते सप्तैते मोक्षहेतवः ॥ १४.२६.७ ॥
Diese, Qualitäten besitzend, verzehren ihre eigenen Qualitäten, gute und schlechte. Und diese, unwirklich und ohne Qualitäten – diese sieben sind die Ursachen der Befreiung.
14.26.8
विदुषां बुध्यमानानां स्वंस्वं स्थानं यथाविधि ।
गुणास्ते देवता भूत्वा सततं भुञ्जते हविः ॥ १४.२६.८ ॥
Für die Weisen und die Verstehenden, jeder an seinem Ort nach der Vorschrift, genießen jene Eigenschaften, als Gottheiten gewordenen, stets das Opfer.
14.26.9
अदन्हवींषि चान्नानि ममत्वेन विहन्यते ।
आत्मार्थे पाचयन्नन्नं ममत्वेनोपहन्यते ॥ १४.२६.९ ॥
Wer die Opfergaben und Speisen nicht isst, wird durch das Gefühl des 'Meinen' vernichtet; und wer Speise für sich selbst kocht, wird durch das Gefühl des 'Meinen' geschlagen.
14.26.10
अभक्ष्यभक्षणं चैव मद्यपानं च हन्ति तम् ।
स चान्नं हन्ति तं चान्नं स हत्वा हन्यते पुनः ॥ १४.२६.१० ॥
Das Essen des Verbotenen und das Trinken von Rauschmitteln schlagen ihn ebenfalls nieder; er schlägt die Speise, und jene Speise schlägt ihn. Geschlagen habend, wird er wieder geschlagen.
14.26.11
हन्ता ह्यन्नमिदं विद्वान्पुनर्जनयतीश्वरः ।
न चान्नाज्जायते तस्मिन्सूक्ष्मो नाम व्यतिक्रमः ॥ १४.२६.११ ॥
Der Töter der Speise, dieser Wissende, bringt wiederum den Herrn hervor; und aus der Speise entsteht nichts in ihm. Dies heißt die feine Übertretung.
14.26.12
मनसा मन्यते यच्च यच्च वाचा निगद्यते ।
श्रोत्रेण श्रूयते यच्च चक्षुषा यच्च दृश्यते ॥ १४.२६.१२ ॥
Was durch den Geist gedacht wird und was durch die Rede gesprochen wird; was durch das Ohr gehört wird und was durch das Auge gesehen wird.
14.26.13
स्पर्शेन स्पृश्यते यच्च घ्राणेन घ्रायते च यत् ।
मनस्येतानि संयम्य हवींष्येतानि सर्वशः ॥ १४.२६.१३ ॥
Was durch Berührung berührt und durch Geruch gerochen wird, zügle dies im Geist und mache all dies zu Opfergaben.
14.26.14
गुणवत्पावको मह्यं दीप्यतेऽन्तःशरीरगः ।
योगयज्ञः प्रवृत्तो मे ज्ञानं ब्रह्ममयो हविः। ॥ १४.२६.१४ ॥
In mir, im Körper, brennt für mich das Feuer mit seinen Eigenschaften; mein Yoga-Opfer hat begonnen, und das Wissen, aus Brahman bestehend, ist die Opfergabe.
14.26.15
प्राणस्तोत्रोऽपानशस्त्रः सर्वत्यागसुदक्षिणः ।
कर्ताऽनुमन्ता ब्रह्मात्मा होताऽध्वर्युः कृतस्तुतिः
ऋतं प्रशास्ता तच्छस्त्रमपवर्गोऽस्य दक्षिणा ॥ १४.२६.१५ ॥
Der Atem ist das Lobpreislied, der absteigende Atem die Rezitation, die Entsagung von allem die reiche Gabe; der Tuende und der Billigende ist das Brahman-Selbst, der Opferer und der Adhvaryu, der Gepriesene; die Wahrheit ist der Leiter, das ist die Rezitation, und die Befreiung ist deren Gabe.
14.26.16
ऋचश्चाप्यत्र शंसन्ति नारायणविदो जनाः ।
नारायणाय देवाययदविन्दन्पशून्पुरा ॥ १४.२६.१६ ॥
Auch hier singen die Kenner Nārāyaṇas die Verse für den Gott Nārāyaṇa, durch die die Menschen einst Vieh erlangten.
14.26.17
तत्र सामानि गायन्ति तत्र चाहुर्निदर्शनम् ।
देवं नारायणं भीरु सर्वात्मानं निबोध तम् ॥ १४.२६.१७ ॥
Dort werden die Sāma-Gesänge gesungen, und dort führen sie auch ein Beispiel an. O Furchtsame, erkenne jenen Gott Nārāyaṇa, das Selbst aller.