Mahābhārata · Adhyāya 14.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.29.1
गन्धान्न जिघ्रामि रासान्न वेद्मि ।
रूपं न पश्यामि न च स्पृशामि।
न चापि शब्दान्विविधाञ्शृणोमि ।
न चापि सङ्कल्पमुपैमि कञ्चित् ॥ १४.२९.१ ॥
Ich rieche keine Düfte, ich kenne keine Geschmäcker. Ich sehe keine Gestalt, ich berühre nichts. Auch höre ich keine mannigfaltigen Töne und gelange zu keinem Vorsatz.
14.29.2
अर्थानिष्टान्कामयते स्वभावः ।
सर्वान्द्वेष्यान्प्रद्विषते स्वभावः।
कामद्वेषानुद्भवतः स्वभावा-
त्प्राणापानौ जन्तुदेहान्निवेश्य ॥ १४.२९.२ ॥
Die Natur begehrt auch unerwünschte Dinge; die Natur hasst alles, was zu hassen ist. Aus der Natur, die aus Begierde und Abneigung entsteht, nachdem Prāṇa und Apāna im Leib des Lebewesens eingesetzt sind.
14.29.3
तेभ्यश्चान्यांस्तेषु नित्यांश्च भावा-
न्भूतात्मानं अक्षयेऽहं शरीरे।
तस्मिंस्तिष्ठन्नास्मि सक्तः कथंचि-
त्कामक्रोधाभ्यां जरया मृत्युना च ॥ १४.२९.३ ॥
Von jenen und von anderen, und von den ewigen Zuständen in ihnen bin ich, die Seele der Wesen, der ich in diesem unvergänglichen Leib verweile, in keiner Weise gebunden, weder an Begierde und Zorn noch an Alter und Tod.
14.29.4
अकामयानस्य च सर्वकामा-
नविद्विषाणस्य च सर्वदोषान्।
न मे स्वभावेषु भवन्ति लेपा-
स्तोयस्य बिन्दोरिव पुष्करेषु ॥ १४.२९.४ ॥
Bei dem, der nicht begehrt und alle Begierden abgelegt hat, und der nicht hasst und alle Fehler überwunden hat, entstehen in meinen Naturen keine Flecken, so wie ein Wassertropfen nicht auf den Lotosblättern haftet.
14.29.5
नित्यस्य चैतस्य भवन्ति नित्या ।
निरीक्ष्यमाणस्य बहून्स्वभावान्।
न सज्जते कर्मसु भोगजालं ।
दिवीव सूर्यस्य मयूखजालम् ॥ १४.२९.५ ॥
Für diesen ewigen Menschen entstehen nur ewige Dinge. Indem er die vielen Naturen betrachtet, haftet er nicht an den Handlungen; das Netz der Genüsse klebt nicht an ihm, wie das Netz der Sonnenstrahlen am Himmel.
14.29.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अध्वर्युयतिसंवादं तं निबोध यशस्विनि ॥ १४.२९.६ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen dem Priester Adhvaryu und einem Asketen. Höre sie, o Ruhmreiche.
14.29.7
प्रोक्ष्यमाणं पशुं दृष्ट्वा यज्ञकर्मण्यथाब्रवीत् ।
यतिरध्वर्युमासीनो हिंसोयमिति कुत्सयन् ॥ १४.२९.७ ॥
Als er das Tier sah, das im Opferritus besprengt werden sollte, sprach der sitzende Asket den Priester Adhvaryu an und tadelte ihn: »Dies ist Gewalt.«
14.29.8
तमध्वर्युः प्रत्युवाच नायं छागो विनश्यति ।
श्रेयसा योक्ष्यते जन्तुर्यज्ञाच्छ्रुतिरियं तथा ॥ १४.२९.८ ॥
Adhvaryu antwortete ihm: »Diese Ziege wird nicht vernichtet; durch das Opfer wird dieses Lebewesen mit dem Heil verbunden werden. So sagt es auch die Offenbarung.«
14.29.9
यो ह्यस्य पार्थिवो भागः पृथिवीं स गमिष्यति ।
यदस्य वारिजं किञ्चिदपस्तत्सम्प्रवेक्ष्यति ॥ १४.२९.९ ॥
Der irdische Teil dieses Wesens wird zur Erde gehen; und was an ihm wässrig ist, wird in die Gewässer eingehen.
14.29.10
सूर्यं चक्षुर्दिशः श्रोत्रे प्राणोऽस्य दिवमेव च ।
आगमे वर्तमानस्य नमे दोषोस्ति कश्चन ॥ १४.२९.१० ॥
Sein Auge geht zur Sonne, seine Ohren zu den Himmelsrichtungen, und sein Atem zum Himmel selbst. In diesem Opfer, das im Kommen und Gehen gegenwärtig ist, sehe ich keinen Fehler.
14.29.11
प्राणैर्वियोगे च्छागस्य यदि श्रेयः प्रपश्यसि ।
छागार्थे वर्तते यज्ञो भवतः किं प्रयोजनम् ॥ १४.२९.११ ॥
Wenn du Gutes in der Trennung der Lebensatem der Ziege siehst, so wird das Opfer um der Ziege willen vollzogen. Welchen Zweck hat es für dich?
14.29.12
अनु त्वां मन्यते माता अनु त्वां मन्यते पिता ।
मन्त्रविज्ञानमुन्नीय परिवर्ते विशेषतः ॥ १४.२९.१२ ॥
Die Mutter folgt dir und stimmt zu, der Vater folgt dir und stimmt zu; das Wissen der Mantras erhebend, besonders in dieser Wendung.
14.29.13
एवमेवानुमन्येरंस्तान्भवान्द्रष्टुमर्हति ।
तेषामनुमतिं श्रुत्वा शक्या कर्तुं विचारणा ॥ १४.२९.१३ ॥
So würden sie eben zustimmen; du solltest sie aufsuchen. Erst nachdem man ihre Zustimmung gehört hat, ist Beratung möglich.
14.29.14
प्राणा अप्यस्य च्छागस्य प्रापितास्ते स्वयोनिषु ।
शरीरं केवलं शिष्टं निश्चेष्टमिति मे मतिः ॥ १४.२९.१४ ॥
Die Lebensatem dieser Ziege sind ebenfalls zu ihren eigenen Ursprüngen gesandt worden; nur der regungslose Leib bleibt. So ist meine Meinung.
14.29.15
इन्धनस्य तु तुल्येन शरीरेणि विचेतसा ।
हिंसा हि यष्टुकामानामिन्धनं पशुसंज्ञितम् ॥ १४.२९.१५ ॥
Das Opfer wird mit einem Leib vollzogen, der dem Brennholz gleicht, einem gedankenlosen. Für die, die opfern wollen, ist die Gewalt selbst der Brennstoff, der Opfertier genannt wird.
14.29.16
अहिंसा सर्वधर्माणामिति वृद्धानुशासनम् ।
यदहिंस्रं भवेत्कर्म तत्कार्यमिति विद्महे ॥ १४.२९.१६ ॥
Gewaltlosigkeit ist die höchste aller Pflichten — so lautet die Lehre der Alten. Wir wissen, dass das gewaltlose Ritual dasjenige ist, das zu vollziehen ist.
14.29.17
अहिंसेति प्रतिज्ञेयं यदि वक्ष्याम्यतः परम् ।
शक्यं बहुविधं वक्तुं भवता कार्यदूषणम् ॥ १४.२९.१७ ॥
Gewaltlosigkeit ist dieses Gelübde. Wenn ich darüber hinaus spreche, könnt Ihr den Fehler des Ritus auf vielerlei Weise aufzeigen.
14.29.18
अहिंसा सर्वभूतानां नित्यमस्मासु रोचते ।
प्रत्यक्षतः साधयामो न परोक्षमुपास्महे ॥ १४.२९.१८ ॥
Gewaltlosigkeit gegenüber allen Wesen gefällt uns stets. Wir bewirken das Sichtbare; das Unsichtbare verehren wir nicht.
14.29.19
भूमेर्गन्धगुणान्भुङ्क्ष्व पिबस्यापोमयान्रसान् ।
ज्योतिषां पश्यते रूपं स्पृशस्यनिलजान्गुणान् ॥ १४.२९.१९ ॥
Du genießt die Duftqualitäten der Erde, trinkst die aus Wasser gemachten Geschmäcke. Du siehst die Gestalt der Lichter; du berührst die aus Luft geborenen Qualitäten.
14.29.20
शृणोष्याकाशजाञ्शब्दान्मनसा मन्यसे मतिम् ।
सर्वाण्येतानि भूतानि प्राणा इति च मन्यसे ॥ १४.२९.२० ॥
Du hörst die aus dem Raum geborenen Laute; mit dem Geist bildest du dir deine Meinung. Du hältst all diese Elemente für Lebensatem.
14.29.21
प्राणादाने निवृत्तोसि हिंसायां वर्तते भवान् ।
नास्ति चेष्टा विना हिंसां किं वा त्वं मन्यसे द्विज ॥ १४.२९.२१ ॥
Du hast dich davon enthalten, Leben zu nehmen, doch bist du in Gewalt verstrickt. Es gibt kein Handeln ohne Gewalt — o Zweimalgeborener, denkst du nicht so?
14.29.22
अक्षरं च क्षरं चैव द्वैधीभावोऽयमात्मनः ।
अक्षरं तत्र सद्भावः स्वभावः क्षर उच्यते ॥ १४.२९.२२ ॥
Das Unvergängliche und das Vergängliche — dieser zweifache Zustand gehört dem Selbst. Davon ist das Unvergängliche das wahre Sein; das Vergängliche heißt seine Natur.
14.29.23
प्राणो जिह्वा मनः सत्त्वं सद्भावो रजसा सह ।
भावैरेतैर्विमुक्तस्य निर्द्वन्द्वस्य निराशिषः ॥ १४.२९.२३ ॥
Für den, der von diesen Zuständen befreit ist, jenseits der Gegensatzpaare und ohne Verlangen nach Lohn, bei dem Atem, Zunge, Geist, Wesen, wahres Sein und Leidenschaft zusammen sind.
14.29.24
समस्य सर्वभूतेषु निर्ममस्य जितात्मनः ।
समन्तात्परिमुक्तस्य न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १४.२९.२४ ॥
Für den, der allen Wesen gegenüber gleichmütig ist, frei von Besitzdenken, sich selbst bezwungen und von allen Seiten völlig befreit, gibt es nirgends Furcht.
14.29.25
सद्भिरेवेह संवादः कार्यो मतिमतांवर ।
भवतो हि मतं श्रुत्वा प्रतिभाति मतिर्मम ॥ १४.२९.२५ ॥
O Bester der Weisen, hier soll der Austausch nur mit den Guten geführt werden; nachdem ich deine Meinung gehört habe, leuchtet mir mein Verstand auf.
14.29.26
भगवन्भगवद्बुद्ध्या प्रतिबुद्धो ब्रवीम्यहम् ।
व्रतं मन्त्रकृतं कर्तुर्नापराधोस्ति मे द्विज ॥ १४.२९.२६ ॥
Verehrter Herr, durch deinen Verstand erweckt, spreche ich: O Zweimalgeborener, es liegt keine Schuld bei mir für den, der ein durch heilige Formel gelobtes Gelübde ausführt.
14.29.27
उपपत्त्या यतिस्तूष्णीं वर्तमानस्ततः परम् ।
अध्वर्युरपि निर्मोहः प्रचचार महामखे ॥ १४.२९.२७ ॥
Durch Vernunft blieb der Asket schweigend, danach ging auch der Priester Adhvaryu, frei von Verblendung, in jenem großen Opfer umher.
14.29.28
एवमेतादृशं मोक्षं सुसूक्ष्मं ब्राह्मणा विदुः ।
विदित्वा चानुतिष्ठन्ति क्षेत्रज्ञेनार्थदर्शिना ॥ १४.२९.२८ ॥
So kennen die Brahmanen diese sehr feine Befreiung dieser Art; nachdem sie sie erkannt haben, üben sie sie aus, geleitet vom Kenner des Feldes, der den wahren Sinn sieht.