மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.29.1
गन्धान्न जिघ्रामि रासान्न वेद्मि ।
रूपं न पश्यामि न च स्पृशामि।
न चापि शब्दान्विविधाञ्शृणोमि ।
न चापि सङ्कल्पमुपैमि कञ्चित् ॥ १४.२९.१ ॥
நான் வாசனையை முகரவில்லை, சுவையை அறியவில்லை. உருவத்தைப் பார்க்கவில்லை, தொடுவதுமில்லை. பல்வேறு ஒலிகளையும் கேட்கவில்லை, எந்த சங்கல்பத்தையும் அடையவுமில்லை.
14.29.2
अर्थानिष्टान्कामयते स्वभावः ।
सर्वान्द्वेष्यान्प्रद्विषते स्वभावः।
कामद्वेषानुद्भवतः स्वभावा-
त्प्राणापानौ जन्तुदेहान्निवेश्य ॥ १४.२९.२ ॥
இயல்பு விரும்பத்தகாத பொருட்களையும் விரும்புகிறது. இயல்பு வெறுக்கத்தக்க அனைத்தையும் வெறுக்கிறது. விருப்பும் வெறுப்பும் எழும் இயல்பால், பிராணனையும் அபானனையும் உயிரினத்தின் உடலில் நிலைநிறுத்தி.
14.29.3
तेभ्यश्चान्यांस्तेषु नित्यांश्च भावा-
न्भूतात्मानं अक्षयेऽहं शरीरे।
तस्मिंस्तिष्ठन्नास्मि सक्तः कथंचि-
त्कामक्रोधाभ्यां जरया मृत्युना च ॥ १४.२९.३ ॥
அவற்றிலிருந்தும் மற்றவற்றிலிருந்தும், அவற்றில் நிலைத்திருக்கும் நித்திய பாவங்களிலிருந்தும், நான் உயிர்களின் ஆத்மா, இந்த அழியாத உடலில் நிலைத்திருந்தாலும், எந்த வகையிலும் பற்றுக் கொள்ளவில்லை; காமம், கோபம், மூப்பு, மரணம் ஆகியவற்றாலும் பற்றப்படவில்லை.
14.29.4
अकामयानस्य च सर्वकामा-
नविद्विषाणस्य च सर्वदोषान्।
न मे स्वभावेषु भवन्ति लेपा-
स्तोयस्य बिन्दोरिव पुष्करेषु ॥ १४.२९.४ ॥
ஆசைப்படாதவனுக்கும், எல்லா ஆசைகளையும் விட்டவனுக்கும், வெறுக்காதவனுக்கும், எல்லாக் குற்றங்களையும் கடந்தவனுக்கும், என் இயல்புகளில் பற்றுகள் உண்டாவதில்லை; தாமரை இலைகளில் நீர்த்துளி ஒட்டாமல் இருப்பது போல.
14.29.5
नित्यस्य चैतस्य भवन्ति नित्या ।
निरीक्ष्यमाणस्य बहून्स्वभावान्।
न सज्जते कर्मसु भोगजालं ।
दिवीव सूर्यस्य मयूखजालम् ॥ १४.२९.५ ॥
நித்தியனான இவனுக்கு நித்தியமானவையே உண்டாகின்றன. பல இயல்புகளைக் காண்பவன் கர்மங்களில் பற்றுக்கொள்ளான்; இன்பங்களின் வலை அவனைப் பற்றாது, வானில் சூரியனின் கதிர்வலை போல.
14.29.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अध्वर्युयतिसंवादं तं निबोध यशस्विनि ॥ १४.२९.६ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறார்கள் — அத்வர்யுவுக்கும் யதிக்கும் இடையிலான உரையாடலை. ஓ புகழுடையவளே, அதைக் கேள்.
14.29.7
प्रोक्ष्यमाणं पशुं दृष्ट्वा यज्ञकर्मण्यथाब्रवीत् ।
यतिरध्वर्युमासीनो हिंसोयमिति कुत्सयन् ॥ १४.२९.७ ॥
யாகச் செயலில் பலி விலங்கு புரோக்ஷிக்கப்படுவதைக் கண்டு, அமர்ந்திருந்த யதி அத்வர்யுவிடம் சொன்னான் — இது ஹிம்சை என்று நிந்தித்தவாறு.
14.29.8
तमध्वर्युः प्रत्युवाच नायं छागो विनश्यति ।
श्रेयसा योक्ष्यते जन्तुर्यज्ञाच्छ्रुतिरियं तथा ॥ १४.२९.८ ॥
அவனுக்கு அத்வர்யு பதிலளித்தான் — இந்த வெள்ளாடு அழிவதில்லை; இந்த உயிர் யாகத்தினால் நன்மையுடன் இணைக்கப்படும். வேதமும் அவ்வாறே சொல்கிறது.
14.29.9
यो ह्यस्य पार्थिवो भागः पृथिवीं स गमिष्यति ।
यदस्य वारिजं किञ्चिदपस्तत्सम्प्रवेक्ष्यति ॥ १४.२९.९ ॥
இதில் நிலத்தைச் சார்ந்த பகுதி பூமியில் சென்று சேரும்; நீரைச் சார்ந்த எதுவோ அது நீரில் புகும்.
14.29.10
सूर्यं चक्षुर्दिशः श्रोत्रे प्राणोऽस्य दिवमेव च ।
आगमे वर्तमानस्य नमे दोषोस्ति कश्चन ॥ १४.२९.१० ॥
இவனது கண் சூரியனிலும், செவிகள் திசைகளிலும், உயிர்மூச்சு வானிலுமே செல்லும். வருதலும் போதலுமாகிய இந்தச் செயலில் எனக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை.
14.29.11
प्राणैर्वियोगे च्छागस्य यदि श्रेयः प्रपश्यसि ।
छागार्थे वर्तते यज्ञो भवतः किं प्रयोजनम् ॥ १४.२९.११ ॥
ஆட்டின் உயிர் பிரிவதில் நன்மையை நீ கண்டால், ஆட்டுக்காகவே யாகம் நடக்கிறது; இதில் உனக்கு என்ன நோக்கம்?
14.29.12
अनु त्वां मन्यते माता अनु त्वां मन्यते पिता ।
मन्त्रविज्ञानमुन्नीय परिवर्ते विशेषतः ॥ १४.२९.१२ ॥
தாயும் உன்னைப் பின்தொடர்ந்து ஒப்புக்கொள்கிறாள்; தந்தையும் உன்னைப் பின்தொடர்ந்து ஒப்புக்கொள்கிறார்; மந்திர-அறிவை உயர்த்தி, குறிப்பாக இந்த மாற்றத்தில்.
14.29.13
एवमेवानुमन्येरंस्तान्भवान्द्रष्टुमर्हति ।
तेषामनुमतिं श्रुत्वा शक्या कर्तुं विचारणा ॥ १४.२९.१३ ॥
இவ்வாறே அவர்கள் ஒப்புக்கொள்வார்கள்; அவர்களை நீ காண வேண்டும். அவர்களின் சம்மதத்தைக் கேட்ட பின்னரே ஆலோசனை செய்வது சாத்தியம்.
14.29.14
प्राणा अप्यस्य च्छागस्य प्रापितास्ते स्वयोनिषु ।
शरीरं केवलं शिष्टं निश्चेष्टमिति मे मतिः ॥ १४.२९.१४ ॥
இந்த ஆட்டின் உயிர்களும் தத்தம் மூலங்களுக்குச் செலுத்தப்பட்டன; அசைவற்ற உடல் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது — இதுவே என் கருத்து.
14.29.15
इन्धनस्य तु तुल्येन शरीरेणि विचेतसा ।
हिंसा हि यष्टुकामानामिन्धनं पशुसंज्ञितम् ॥ १४.२९.१५ ॥
விறகுக்குச் சமமான, சிந்தனையற்ற உடலால் (யாகம் செய்யப்படுகிறது). யாகம் செய்ய விரும்புவோருக்கு, பசு என்று அழைக்கப்படும் உயிரே விறகு, அதாவது அந்த உயிரை அழிப்பதே இதன் எரிபொருள்.
14.29.16
अहिंसा सर्वधर्माणामिति वृद्धानुशासनम् ।
यदहिंस्रं भवेत्कर्म तत्कार्यमिति विद्महे ॥ १४.२९.१६ ॥
அகிம்சையே எல்லா தர்மங்களிலும் உயர்ந்தது — இது பெரியோரின் உபதேசம். எந்தச் செயல் அகிம்சையானதோ அதுவே செய்யத்தக்கது என்று நாம் அறிவோம்.
14.29.17
अहिंसेति प्रतिज्ञेयं यदि वक्ष्याम्यतः परम् ।
शक्यं बहुविधं वक्तुं भवता कार्यदूषणम् ॥ १४.२९.१७ ॥
அஹிம்சையே இந்த சபதம். இதன் பின்னர் நான் சொன்னால், நீங்கள் சடங்கின் குறையை பல வகையில் கூற முடியும்.
14.29.18
अहिंसा सर्वभूतानां नित्यमस्मासु रोचते ।
प्रत्यक्षतः साधयामो न परोक्षमुपास्महे ॥ १४.२९.१८ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அஹிம்சை எங்களுக்கு எப்போதும் விருப்பமானது. நாங்கள் கண்ணுக்குத் தெரிவதையே சாதிக்கிறோம்; கண்ணுக்குத் தெரியாததை வழிபடுவதில்லை.
14.29.19
भूमेर्गन्धगुणान्भुङ्क्ष्व पिबस्यापोमयान्रसान् ।
ज्योतिषां पश्यते रूपं स्पृशस्यनिलजान्गुणान् ॥ १४.२९.१९ ॥
பூமியின் மணக் குணங்களை அனுபவிக்கிறீர்; நீரால் ஆன சுவைகளைப் பருகுகிறீர். ஒளிகளின் வடிவைக் காண்கிறீர்; காற்றில் பிறந்த குணங்களைத் தொடுகிறீர்.
14.29.20
शृणोष्याकाशजाञ्शब्दान्मनसा मन्यसे मतिम् ।
सर्वाण्येतानि भूतानि प्राणा इति च मन्यसे ॥ १४.२९.२० ॥
ஆகாசத்தில் பிறந்த ஒலிகளை நீர் கேட்கிறீர்; மனதால் கருத்தை எண்ணுகிறீர். இந்த எல்லா பூதங்களும் பிராணன்கள் என்று நீர் நினைக்கிறீர்.
14.29.21
प्राणादाने निवृत्तोसि हिंसायां वर्तते भवान् ।
नास्ति चेष्टा विना हिंसां किं वा त्वं मन्यसे द्विज ॥ १४.२९.२१ ॥
உயிரைப் பறிப்பதிலிருந்து நீர் விலகியிருக்கிறீர்; ஆனால் நீர் வன்முறையில் ஈடுபடுகிறீர். வன்முறை இன்றி எந்தச் செயலும் இல்லை — ஓ துவிஜரே, நீர் அப்படி நினைக்கவில்லையா?
14.29.22
अक्षरं च क्षरं चैव द्वैधीभावोऽयमात्मनः ।
अक्षरं तत्र सद्भावः स्वभावः क्षर उच्यते ॥ १४.२९.२२ ॥
அழியாதது, அழிவது ஆகிய இவை ஆத்மாவின் இரு நிலைகள். அவற்றுள் அழியாதது உண்மை இருப்பு; அழிவதே இயல்பு என்று சொல்லப்படுகிறது.
14.29.23
प्राणो जिह्वा मनः सत्त्वं सद्भावो रजसा सह ।
भावैरेतैर्विमुक्तस्य निर्द्वन्द्वस्य निराशिषः ॥ १४.२९.२३ ॥
பிராணன், நாக்கு, மனம், சத்துவம், சத்பாவம் மற்றும் ரஜஸுடன் கூடியவை; இந்த நிலைகளிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கும், இரட்டைகளைக் கடந்தவனுக்கும், பலனின் ஆசையற்றவனுக்கும்.
14.29.24
समस्य सर्वभूतेषु निर्ममस्य जितात्मनः ।
समन्तात्परिमुक्तस्य न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १४.२९.२४ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமானவனும், மமகாரமற்றவனும், தன்னை வென்றவனும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் முழுமையாக விடுபட்டவனுமான ஒருவனுக்கு எங்கும் பயம் இல்லை.
14.29.25
सद्भिरेवेह संवादः कार्यो मतिमतांवर ।
भवतो हि मतं श्रुत्वा प्रतिभाति मतिर्मम ॥ १४.२९.२५ ॥
அறிவாளிகளில் சிறந்தவரே, இங்கே நல்லோருடன்தான் உரையாடல் நடத்தப்பட வேண்டும்; உம்முடைய கருத்தைக் கேட்டு என் அறிவு ஒளிர்கிறது.
14.29.26
भगवन्भगवद्बुद्ध्या प्रतिबुद्धो ब्रवीम्यहम् ।
व्रतं मन्त्रकृतं कर्तुर्नापराधोस्ति मे द्विज ॥ १४.२९.२६ ॥
பகவானே, பகவானின் அறிவால் விழிப்புற்று நான் சொல்கிறேன்; இருபிறப்பாளரே, மந்திரத்தால் செய்யப்பட்ட விரதத்தைச் செய்பவனுக்கு என்னிடம் குற்றம் இல்லை.
14.29.27
उपपत्त्या यतिस्तूष्णीं वर्तमानस्ततः परम् ।
अध्वर्युरपि निर्मोहः प्रचचार महामखे ॥ १४.२९.२७ ॥
நியாயத்தால் யதி மௌனமாக இருந்தான்; பின்னர் அத்வர்யுவும் மயக்கமற்றவனாக அந்த மகாயாகத்தில் சஞ்சரித்தான்.
14.29.28
एवमेतादृशं मोक्षं सुसूक्ष्मं ब्राह्मणा विदुः ।
विदित्वा चानुतिष्ठन्ति क्षेत्रज्ञेनार्थदर्शिना ॥ १४.२९.२८ ॥
இத்தகைய மிக நுட்பமான மோக்ஷத்தை அந்தணர்கள் அறிவார்கள்; அறிந்து, பொருளைக் காணும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனாலே அதனைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.