مهابهاراتا · أدهيايا 14.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.32.1
त्रयो वै रिपवो लोके नवधा गुणतः स्मृताः ।
हर्षः स्तंभोतिमानश्च त्रयस्ते सात्विका गुणाः ॥ १४.३२.१ ॥
في العالم ثلاثة أعداء، يُذكرون في تسعة أنواع بحسب الصفات. الفرح والجمود والكبرياء المفرطة، هذه الثلاثة هي صفات السَّاتْفِيكَا.
14.32.2
शोकः क्रोधाभिसंरम्भो राजसास्ते गुणाः स्मृताः ।
स्वप्नस्तन्द्रा च मोहश्च त्रयस्ते तामसा गुणाः ॥ १४.३२.२ ॥
الحزن واضطراب الغضب الشديد يُعدّان من صفات الرَّاجَس. النوم والخمول والوهم، هذه الثلاثة هي صفات التَّامَس.
14.32.3
एतान्निकृत्य धृतिमान्बाणसङ्घैरतन्द्रितः ।
जेतुं परानुत्सहते प्रशान्तात्मा जितेन्द्रियः ॥ १४.३२.३ ॥
بعد أن يقطعها بوابل من السهام، يقوى الرجل الثابت اليقظ، الساكن النفس، المالك لحواسه، على هزيمة الآخرين.
14.32.4
अत्र गाथाः कीर्तयन्ति पुराकल्पविदो जनाः ।
अम्बरीषेण या गीता राज्ञा राज्यं प्रशासता ॥ १४.३२.४ ॥
هنا يروي العارفون بالتقاليد القديمة الأبيات التي غناها الملك أمبريشا وهو يحكم المملكة.
14.32.5
समुदीर्णेषु दोषेषु बाध्यमानेषु साधुषु ।
जग्राह तरसा राज्यमम्बरीष इति श्रुतिः ॥ १४.३२.५ ॥
حين تفشّت الذنوب وأُضطهد الأخيار، استولى أمبريشا على المملكة بالقوة، كما تروي السنّة.
14.32.6
स निगृह्यात्मनो दोषान्साधून्समभिपूज्य च ।
जगाम महतीं सिद्धिं गाथाश्चेमा जगाद ह ॥ १४.३२.६ ॥
بعد أن ضبط عيوبه ونال الأخيار إكرامه الواجب، بلغ كمالاً عظيماً، وألقى هذه الأبيات.
14.32.7
भूयिष्ठं विजिता दोषा निहताः सर्वशत्रवः ।
एको दोषो वरिष्ठश्च वध्यः स न हतो मया ॥ १४.३२.७ ॥
لقد قُهرت معظم العيوب، وقُتل جميع الأعداء؛ لكن العيب الواحد الأعلى، الذي ينبغي قتله، لم أقتله بعد.
14.32.8
यत्प्रयुक्तो जन्तुरयं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
तृष्णार्त इव निम्नानि धावमानो न बुध्यते ॥ १४.३२.८ ॥
مدفوعًا بهذا يبلغ هذا الكائن ليس التحرر من الظمأ؛ كمن أنهكه العطش فيجري نحو المنخفضات دون أن يدرك ذلك.
14.32.9
अकार्यमपि येनेह प्रयुक्तः सेवते नरः ।
तं लोभमसिभिस्तीक्ष्णैर्निकृत्य सुखमेधते ॥ १४.३२.९ ॥
من يقطع بسيوف حادة ذلك الطمع الذي يدفع الإنسان هنا إلى فعل ما لا ينبغي، يزدهر في السعادة.
14.32.10
लोभाद्धि जायते तृष्णा ततश्चिन्ता प्रवर्तते ।
स लिप्समानो लभते भूयिष्ठं राजसान्गुणान्।
तदवाप्तौ तु लभते भूयिष्ठं तामसान्गुणान् ॥ १४.३२.१० ॥
فمن الطمع يولد الظمأ، ثم تبدأ الهموم. فمن يشتهي النيل ينال في الغالب صفات الرجس، وعند نيله ينال في الغالب صفات الظلمة.
14.32.11
स तैर्गुणैः संहतदेहबन्धनः ।
पुनःपनर्जायति कर्म चेहते।
जन्मक्षये भिन्नविकीर्मदेहो ।
मृत्युं पुनर्गच्छति जन्मनैव ॥ १४.३२.११ ॥
مقيّد الجسد بتلك الصفات يولد مرارًا وتكرارًا ويزاول الفعل. فإذا انقضى الميلاد وتفتّت الجسد وتبعثر، لقي الموت من جديد؛ بالميلاد ذاته يمضي نحو الموت.
14.32.12
तस्मादेतं सम्यगवेक्ष्य लोभं ।
निगृह्य धृत्याऽऽत्मनि राज्यमिच्छेत्।
एतद्राज्यं नान्यदस्तीह राज्य-
मात्मैव राजा विदितो यथावत् ॥ १४.३२.१२ ॥
فلذلك ينبغي أن يتأمل المرء هذا الطمع تأملًا صحيحًا، ويكبحه بالثبات، ويرغب في المُلك داخل نفسه؛ فليس هنا مُلكٌ سوى هذا المُلك، والنفسُ وحدها، إذا عُرفت حقّ المعرفة، هي الملك.
14.32.13
इति राज्ञाऽम्बरीषेण गाथा गीता यशस्विना ।
आधिराज्य पुरस्कृत्य लोभमेकं निकृन्तता ॥ १४.३२.१३ ॥
هكذا أنشد هذه الغاثا الملك المجيد أمبريشا، الذي وضع السيادة أمامه وقطع شهوة واحدة.