மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.32.1
त्रयो वै रिपवो लोके नवधा गुणतः स्मृताः ।
हर्षः स्तंभोतिमानश्च त्रयस्ते सात्विका गुणाः ॥ १४.३२.१ ॥
உலகில் மூன்று எதிரிகள் உள்ளனர்; குணங்களின்படி அவை ஒன்பது வகையாகக் கூறப்படுகின்றன. மகிழ்ச்சி, இறுக்கம், அதிகப் பெருமை — இம்மூன்றும் சாத்த்விக குணங்கள்.
14.32.2
शोकः क्रोधाभिसंरम्भो राजसास्ते गुणाः स्मृताः ।
स्वप्नस्तन्द्रा च मोहश्च त्रयस्ते तामसा गुणाः ॥ १४.३२.२ ॥
துக்கமும் கோபத்தின் கொந்தளிப்பும் ராஜச குணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. தூக்கம், மந்தம், மயக்கம் — இம்மூன்றும் தாமச குணங்கள்.
14.32.3
एतान्निकृत्य धृतिमान्बाणसङ्घैरतन्द्रितः ।
जेतुं परानुत्सहते प्रशान्तात्मा जितेन्द्रियः ॥ १४.३२.३ ॥
இவற்றை அம்புத் தொகுதிகளால் வெட்டி, உறுதியுடனும் விழிப்புடனும் அமைதியான உள்ளத்துடனும் புலன்களை வென்றவன் பிறரை வெல்ல முயல்கிறான்.
14.32.4
अत्र गाथाः कीर्तयन्ति पुराकल्पविदो जनाः ।
अम्बरीषेण या गीता राज्ञा राज्यं प्रशासता ॥ १४.३२.४ ॥
இங்கு பழைய மரபை அறிந்தோர் அம்பரீஷ மன்னன் அரசாட்சி செய்யும்போது பாடிய அந்த கதைப்பாடல்களைச் சொல்கின்றனர்.
14.32.5
समुदीर्णेषु दोषेषु बाध्यमानेषु साधुषु ।
जग्राह तरसा राज्यमम्बरीष इति श्रुतिः ॥ १४.३२.५ ॥
குற்றங்கள் முழுவதுமாக எழுந்து, நல்லோர் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, அம்பரீஷன் வலிமையுடன் அரசைக் கைப்பற்றினான் என்று மரபு கூறுகிறது.
14.32.6
स निगृह्यात्मनो दोषान्साधून्समभिपूज्य च ।
जगाम महतीं सिद्धिं गाथाश्चेमा जगाद ह ॥ १४.३२.६ ॥
அவன் தன் குற்றங்களை அடக்கி, நல்லோரை நன்கு மதித்து, பெரிய சித்தியை அடைந்தான்; இந்தக் கதைப்பாடல்களையும் சொன்னான்.
14.32.7
भूयिष्ठं विजिता दोषा निहताः सर्वशत्रवः ।
एको दोषो वरिष्ठश्च वध्यः स न हतो मया ॥ १४.३२.७ ॥
பெரும்பாலான குற்றங்கள் வென்றொழிக்கப்பட்டன; எல்லாப் பகைவர்களும் கொல்லப்பட்டனர். ஆனால் மிக முதன்மையானதும் கொல்லப்பட வேண்டியதுமான ஒரு குற்றம் என்னால் இன்னும் கொல்லப்படவில்லை.
14.32.8
यत्प्रयुक्तो जन्तुरयं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
तृष्णार्त इव निम्नानि धावमानो न बुध्यते ॥ १४.३२.८ ॥
இதனால் தூண்டப்பட்ட இந்த உயிர் வேட்கையற்ற நிலையை அடைவதில்லை; தாகத்தால் வருந்துபவன் பள்ளங்களை நோக்கி ஓடுவதைப் போல, அது உணர்வதில்லை.
14.32.9
अकार्यमपि येनेह प्रयुक्तः सेवते नरः ।
तं लोभमसिभिस्तीक्ष्णैर्निकृत्य सुखमेधते ॥ १४.३२.९ ॥
இவ்வுலகில் எதனால் தூண்டப்பட்ட மனிதன் செய்யத்தகாதவற்றையும் செய்கிறானோ, அந்த லோபத்தைக் கூரிய வாள்களால் வெட்டி வீழ்த்தி, அவன் சுகத்தில் செழிக்கிறான்.
14.32.10
लोभाद्धि जायते तृष्णा ततश्चिन्ता प्रवर्तते ।
स लिप्समानो लभते भूयिष्ठं राजसान्गुणान्।
तदवाप्तौ तु लभते भूयिष्ठं तामसान्गुणान् ॥ १४.३२.१० ॥
லோபத்திலிருந்தே வேட்கை பிறக்கிறது; பின்பு கவலை தொடங்குகிறது. பெற விரும்புபவன் பெரும்பாலும் ராஜச குணங்களைப் பெறுகிறான்; அதை அடைந்தபின் பெரும்பாலும் தாமச குணங்களைப் பெறுகிறான்.
14.32.11
स तैर्गुणैः संहतदेहबन्धनः ।
पुनःपनर्जायति कर्म चेहते।
जन्मक्षये भिन्नविकीर्मदेहो ।
मृत्युं पुनर्गच्छति जन्मनैव ॥ १४.३२.११ ॥
அந்தக் குணங்களால் உடல் பந்தனத்தில் கட்டுண்டவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறான், செயல் புரிகிறான். பிறப்பு முடிவில் உடல் சிதறி அழிய, அவன் மீண்டும் மரணத்தை அடைகிறான்; பிறப்பினாலேயே மரணத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.
14.32.12
तस्मादेतं सम्यगवेक्ष्य लोभं ।
निगृह्य धृत्याऽऽत्मनि राज्यमिच्छेत्।
एतद्राज्यं नान्यदस्तीह राज्य-
मात्मैव राजा विदितो यथावत् ॥ १४.३२.१२ ॥
ஆகையால் இந்த லோபத்தை நன்கு ஆராய்ந்து, உறுதியால் அதை அடக்கி, தன்னுள்ளேயே அரசை விரும்ப வேண்டும். இங்கு இந்த அரசுக்கு வேறு அரசு இல்லை; ஆத்மாவே உண்மையாக அறியப்பட்ட அரசன்.
14.32.13
इति राज्ञाऽम्बरीषेण गाथा गीता यशस्विना ।
आधिराज्य पुरस्कृत्य लोभमेकं निकृन्तता ॥ १४.३२.१३ ॥
இவ்வாறு புகழ்பெற்ற அரசன் அம்பரீஷனால் இந்தக் கதை பாடப்பட்டது; அவன் பேரரசை முன்னிறுத்தியும் ஒரே பேராசையை வெட்டி எறிந்தான்.