Mahābhārata · Adhyāya 14.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.32.1
त्रयो वै रिपवो लोके नवधा गुणतः स्मृताः ।
हर्षः स्तंभोतिमानश्च त्रयस्ते सात्विका गुणाः ॥ १४.३२.१ ॥
In der Welt gibt es drei Feinde, die nach den Eigenschaften in neun Arten verkündet werden. Freude, Starre und übermäßiger Stolz – diese drei sind die sāttvischen Eigenschaften.
14.32.2
शोकः क्रोधाभिसंरम्भो राजसास्ते गुणाः स्मृताः ।
स्वप्नस्तन्द्रा च मोहश्च त्रयस्ते तामसा गुणाः ॥ १४.३२.२ ॥
Kummer und die heftige Erregung des Zorns gelten als rājasische Eigenschaften. Schlaf, Trägheit und Verblendung – diese drei sind die tāmasischen Eigenschaften.
14.32.3
एतान्निकृत्य धृतिमान्बाणसङ्घैरतन्द्रितः ।
जेतुं परानुत्सहते प्रशान्तात्मा जितेन्द्रियः ॥ १४.३२.३ ॥
Nachdem er diese mit Pfeilsalven niedergestreckt hat, wagt der standhafte, wachsame Mann mit ruhigem Geist und bezwungenen Sinnen, andere zu besiegen.
14.32.4
अत्र गाथाः कीर्तयन्ति पुराकल्पविदो जनाः ।
अम्बरीषेण या गीता राज्ञा राज्यं प्रशासता ॥ १४.३२.४ ॥
Hier rezitieren die Kenner der alten Überlieferung die Verse, die König Ambarīṣa sang, als er das Reich regierte.
14.32.5
समुदीर्णेषु दोषेषु बाध्यमानेषु साधुषु ।
जग्राह तरसा राज्यमम्बरीष इति श्रुतिः ॥ १४.३२.५ ॥
Als die Missstände vollständig aufgebrochen waren und die Guten bedrängt wurden, ergriff Ambarīṣa gewaltsam die Herrschaft, so lautet die Überlieferung.
14.32.6
स निगृह्यात्मनो दोषान्साधून्समभिपूज्य च ।
जगाम महतीं सिद्धिं गाथाश्चेमा जगाद ह ॥ १४.३२.६ ॥
Nachdem er seine eigenen Fehler gezügelt und die Guten gebührend geehrt hatte, erlangte er große Vollkommenheit; und er sprach diese Verse.
14.32.7
भूयिष्ठं विजिता दोषा निहताः सर्वशत्रवः ।
एको दोषो वरिष्ठश्च वध्यः स न हतो मया ॥ १४.३२.७ ॥
Die meisten Fehler sind besiegt und alle Feinde erschlagen; doch der eine Fehler, der der vornehmste ist und getötet werden muss, wurde von mir noch nicht getötet.
14.32.8
यत्प्रयुक्तो जन्तुरयं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
तृष्णार्त इव निम्नानि धावमानो न बुध्यते ॥ १४.३२.८ ॥
Von dem angetrieben, gelangt dieses Wesen nicht zur Freiheit von Begierde; wie einer, der vom Durst gequält zu den Niederungen läuft und es nicht merkt.
14.32.9
अकार्यमपि येनेह प्रयुक्तः सेवते नरः ।
तं लोभमसिभिस्तीक्ष्णैर्निकृत्य सुखमेधते ॥ १४.३२.९ ॥
Jene Gier, die den Menschen hier sogar zu Unrecht antreibt, schneidet er mit scharfen Schwertern ab und gedeiht im Glück.
14.32.10
लोभाद्धि जायते तृष्णा ततश्चिन्ता प्रवर्तते ।
स लिप्समानो लभते भूयिष्ठं राजसान्गुणान्।
तदवाप्तौ तु लभते भूयिष्ठं तामसान्गुणान् ॥ १४.३२.१० ॥
Aus der Gier entsteht ja die Begierde, dann setzt Sorge ein. Wer zu erlangen begehrt, gewinnt vor allem die Eigenschaften der Leidenschaft; und hat er sie erlangt, gewinnt er vor allem die Eigenschaften der Finsternis.
14.32.11
स तैर्गुणैः संहतदेहबन्धनः ।
पुनःपनर्जायति कर्म चेहते।
जन्मक्षये भिन्नविकीर्मदेहो ।
मृत्युं पुनर्गच्छति जन्मनैव ॥ १४.३२.११ ॥
An den Körper gebunden durch jene Eigenschaften, wird er immer wieder geboren und handelt. Wenn die Geburt verbraucht ist und der Leib zerbrochen und zerstreut, trifft er wieder den Tod; durch die Geburt selbst geht er dem Tod entgegen.
14.32.12
तस्मादेतं सम्यगवेक्ष्य लोभं ।
निगृह्य धृत्याऽऽत्मनि राज्यमिच्छेत्।
एतद्राज्यं नान्यदस्तीह राज्य-
मात्मैव राजा विदितो यथावत् ॥ १४.३२.१२ ॥
Daher soll man, nachdem man diese Gier gründlich betrachtet und sie durch Standhaftigkeit gebändigt hat, die Herrschaft in sich selbst begehren. Hier gibt es kein anderes Reich als dieses; das Selbst allein, recht erkannt, ist der König.
14.32.13
इति राज्ञाऽम्बरीषेण गाथा गीता यशस्विना ।
आधिराज्य पुरस्कृत्य लोभमेकं निकृन्तता ॥ १४.३२.१३ ॥
So wurde dieser Gāthā vom ruhmreichen König Ambarīṣa gesungen, der, die Herrschaft vor Augen, eine einzige Gier abschnitt.