Mahābhārata · Adhyāya 14.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.34.1
नाहं तथा भूरु चरामि लोके ।
यथा त्वं मां तर्जयसे स्वबुद्ध्या।
विप्रोस्मिं मुक्तोस्मि वनेचरोस्मि ।
गृहस्थधर्मा व्रतवांस्तथाऽस्मि ॥ १४.३४.१ ॥
O du mit den schönen Brauen, ich wandle nicht in der Welt umher, wie du mich mit deinem eigenen Verstand bedrohst. Ich bin Brahmane, ich bin frei, ich lebe im Wald und halte die Pflichten des Hausvaters und die Gelübde.
14.34.2
नाहमस्मि यता मां त्वं पश्यसे च शुभाशुभे ।
मया व्याप्तमिदं सर्वं यत्किञ्चिज्जगतीगतम् ॥ १४.३४.२ ॥
Ich bin nicht so, wie du mich im Angenehmen und Unangenehmen siehst. Dies alles, was auch immer in der Welt entstanden ist, ist von mir durchdrungen.
14.34.3
ये केचिज्जन्तवो लोके जङ्गमाः स्थावराश्च ह ।
तेषां मामन्तकं विद्धि दारुणामिव पावकम् ॥ १४.३४.३ ॥
Für alle Wesen der Welt, bewegliche und unbewegliche, erkenne mich als ihr Ende, wie ein grimmiges Feuer.
14.34.4
राज्ये पृथिव्यां सर्वस्यामथवापि त्रिविष्टपे ।
तथा बुद्धिरियं वेत्ति बुद्धिरेव धनं मम ॥ १४.३४.४ ॥
Ob in der Herrschaft über die ganze Erde oder sogar in den drei Himmelswelten, so erkennt es dieser Verstand; der Verstand allein ist mein Reichtum.
14.34.5
एकः पन्था ब्राह्मणानां येन गच्छन्ति तद्विदः ।
गृहेषु वनवासेषु गुरुवासेषु भिक्षुषु ॥ १४.३४.५ ॥
Für die Brahmanen gibt es nur einen Pfad, auf dem jene gehen, die ihn kennen: im Hausstand, im Waldleben, im Wohnen beim Lehrer und unter den Bettelmönchen.
14.34.6
लिङ्गैर्बहुभिरव्यग्रैरेका बुद्धिरुपास्यते ।
नानालिङ्गाश्रमस्थानां येषां बुद्धिः शमात्मिका ॥ १४.३४.६ ॥
Durch viele äußere Zeichen, doch unerschüttert, wird ein einziger Verstand verehrt. Jene, die in verschiedenen Zeichen und Lebensstufen wohnen und deren Verstand von friedfertiger Natur ist, verehren diesen einen Verstand.
14.34.7
ते भावमेकमायान्ति सरितः सागरं यथा ।
बुद्ध्याऽयं गम्यते मार्गः शरीरेणि न गम्यते।
आद्यन्तवन्ति कर्माणि शरीरं कर्मबन्धनम् ॥ १४.३४.७ ॥
So wie die Flüsse das Meer erreichen, so gelangen sie zu einem einzigen Zustand. Dieser Weg wird durch den Verstand beschritten, nicht durch den Körper. Handlungen haben Anfang und Ende; der Körper ist die Fessel des Handelns.
14.34.8
तस्मान्मे सुभगे नास्ति परलोककृतं भयम् ।
तद्भावभावनिरता ममैवात्मानमेष्यसि ॥ १४.३४.८ ॥
Darum, o Glückliche, habe ich keine Furcht vor einer Welt jenseits. In die Betrachtung jenes Zustandes versenkt, wirst du mein eigenes Selbst erreichen.