Mahābhārata · Adhyāya 14.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.42.1
अहङ्कारात्प्रसूतानि महाभूतानि पञ्च वै ।
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ॥ १४.४२.१ ॥
Aus dem Ich-Bewusstsein (ahaṅkāra) entstanden die fünf großen Elemente: Erde, Luft, Raum, Wasser und, als fünftes, das Licht.
14.42.2
तेषु भूतानि मुह्यन्ति महाभूतेषु पञ्चसु ।
शब्दस्पर्शनरूपेषु रसगन्धक्रियासु च ॥ १४.४२.२ ॥
In jenen fünf großen Elementen, mit Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack, Geruch und Tätigkeit, verwirren sich die Wesen.
14.42.3
महाभूतविकारान्ते प्रलये प्रत्युपस्थिते ।
सर्वप्राणभूतां धीरा महदुत्पद्यते भयम् ॥ १४.४२.३ ॥
Wenn die Wandlungen der großen Elemente enden und die Auflösung naht, entsteht selbst bei den Standhaften große Furcht um alle atmenden Wesen.
14.42.4
यद्यस्माज्जायते भूतं तत्र तत्प्रविलीयते ।
लीयन्ते प्रतिलोमानि जायन्ते चोत्तरोत्तरम् ॥ १४.४२.४ ॥
Woraus ein Wesen entsteht, darin löst es sich auf. Sie lösen sich in umgekehrter Ordnung auf, und jedes Folgende entsteht nacheinander.
14.42.5
ततः प्रलीने सर्वस्मिन्भूते स्थावरजङ्गमे ।
स्मृतिमन्तस्तदा धीरा न लीयन्ते कदाचन ॥ १४.४२.५ ॥
Wenn dann alle Wesen, die unbeweglichen wie die beweglichen, sich aufgelöst haben, lösen sich die standhaften, achtsamen niemals auf.
14.42.6
शब्दः स्पर्शस्तथा रूपं रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
क्रियाः करणयुक्ताः स्युरनित्या मोहसंज्ञिताः ॥ १४.४२.६ ॥
Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und der fünfte, der Geruch, samt den mit den Sinnen verbundenen Tätigkeiten, sind unbeständig und heißen Verblendung.
14.42.7
लोभप्रजनसम्भूता निर्विशेषा ह्यकिञ्चनाः ।
मांसशोणितसङ्घाता अन्योन्यस्योपजीविनः ॥ १४.४२.७ ॥
Aus Gier und Zeugung entstanden, ununterschieden, in Wahrheit nichts besitzend, Zusammenballungen von Fleisch und Blut, voneinander lebend.
14.42.8
बहिरात्मान इत्येते दीनाः कृपणजीविनः ।
प्राणापानावुदानश्च समानो व्यान एव च ॥ १४.४२.८ ॥
Diese heißen äußere Selbste, elend, ein armseliges Leben führend: Prāṇa, Apāna, Udāna, Samāna und auch Vyāna.
14.42.9
अन्तरात्मनि चाप्येते नियताः पञ्च वायवः ।
वाङ्मनोबुद्धिरित्येभिः सार्धमष्टात्मकं जगत् ॥ १४.४२.९ ॥
Und im inneren Selbst sind auch diese fünf Winde gebändigt; zusammen mit Rede, Geist und Verstand besteht die Welt durch sie in achtfacher Natur.
14.42.10
त्वग्घ्राणश्रोत्रचक्षूंषि रसना वाक्च संयताः ।
विशुद्धं च मनो यस्य बुद्धिश्चाव्यभिचारिणी ॥ १४.४२.१० ॥
Haut, Nase, Ohren, Augen, Zunge und Rede sind gezügelt; wessen Geist rein und dessen Verstand unerschütterlich ist.
14.42.11
अष्टौ यस्याग्नयो ह्येते दहन्तेऽहङ्क्रियाः सदा ।
स तद्ब्रह्म शुभं याति तस्माद्भूयो न विद्यते ॥ १४.४२.११ ॥
Wessen acht Feuer stets die aus dem Ich entspringenden Handlungen verbrennen, der gelangt zu jenem verheißungsvollen Brahman; darüber hinaus gibt es nichts.
14.42.12
एकादश च यान्याहुरिन्द्रियाणि विशेषतः ।
अहङ्कारात्प्रसूतानि तानि वक्ष्यामि नामतः ॥ १४.४२.१२ ॥
Und jene, die besonders als die elf Sinne bezeichnet werden und aus dem Ich hervorgegangen sind, werde ich namentlich nennen.
14.42.13
श्रोत्रं त्वक् चक्षुषी जिह्वा नासिका चैव पञ्चमी ।
पादौ पायुरुपस्थश्च हस्तौ वाग्दशमी भवेत् ॥ १४.४२.१३ ॥
Gehör, Haut, die beiden Augen, die Zunge und als fünftes die Nase; die beiden Füße, der After, das Geschlechtsorgan, die beiden Hände und als zehntes die Rede.
14.42.14
इन्द्रियग्राम इत्येष मन एकादशं भवेत् ।
एतं ग्रामं जयेत्पूर्वं ततो ब्रह्म प्रकाशते ॥ १४.४२.१४ ॥
Dies ist die Schar der Sinne, und der Geist ist das elfte. Diese Schar soll man zuerst besiegen; dann leuchtet Brahman auf.
14.42.15
बुद्धीन्द्रियाणि पञ्चाहुः पञ्च कर्मेन्द्रियाणि च ।
श्रोत्रादीन्यपि पञ्चाहुर्बुद्धियुक्तानि तत्त्वतः ॥ १४.४२.१५ ॥
Man nennt fünf Wahrnehmungsorgane und fünf Handlungsorgane; und das Gehör und die übrigen vier sind in Wahrheit mit dem Verstand verbunden.
14.42.16
अविशेषाणि चान्यानि कर्मयुक्तानि यानि तु ।
उभयत्र मनो ज्ञेयं बुद्धिस्तु द्वादशी भवेत् ॥ १४.४२.१६ ॥
Und die übrigen, ununterschiedenen, sind mit dem Handeln verbunden. Der Geist ist als zu beiden gehörig zu erkennen; und der Verstand ist das zwölfte.
14.42.17
इत्युक्तानीन्द्रियाण्येतान्येकादश यथाक्रमम् ।
मन्यन्ते कृतमित्येवं विदित्वा तानि पण्डिताः ॥ १४.४२.१७ ॥
So sind die elf Sinne der Reihe nach dargelegt. Nachdem sie erkannt sind, halten die Weisen das Werk für vollbracht.
14.42.18
त्रीणि स्थानानि भूतानां चतुर्थं नोपपद्यते ।
स्थलमापस्तथाऽ।काशं जन्म चापि चतुर्विधम् ॥ १४.४२.१८ ॥
Die Wesen haben drei Stätten; eine vierte ist nicht zu finden. Erde, Wasser und Raum — und auch die Geburt ist vierfach.
14.42.19
अण्डजोद्भिज्जसंस्वेदजरायुजमथापि च ।
चतुर्धा जन्म इत्येतद्भूतग्रामस्य लक्ष्यते ॥ १४.४२.१९ ॥
Eigeboren, keimgeboren, feuchtigkeitsgeboren und mutterleibgeboren: So zeigt sich die Geburt der Gesamtheit der Wesen als vierfach.
14.42.20
अपराण्यथ भूतानि खेचराणि तथैव च ।
अण्डजानि विजानीयात्सर्वांश्चैव सरीसृपान् ॥ १४.४२.२० ॥
Andere Wesen, die sich am Himmel bewegen, und alle Kriechtiere soll man als eigeboren erkennen.
14.42.21
स्वेदजाः कृमयः प्रोक्ता जन्तवश्च यथाक्रमम् ।
जन्मद्वितीयमित्येतज्जघन्यतरमुच्यते ॥ १४.४२.२१ ॥
Würmer und feuchtigkeitsgeborene Wesen werden der Reihe nach genannt; dies heißt die zweite Geburt, und sie gilt als die niedrigste.
14.42.22
भित्त्वा तु पृथिवीं यानि जायन्ते कालपर्ययात् ।
उद्भिज्जानि च तान्याहुर्भूतानि द्विजसत्तमाः ॥ १४.४२.२२ ॥
Jene, die die Erde durchbrechen und im Lauf der Zeit entstehen, o Beste der Zweimalgeborenen, nennt man keimgeborene Wesen.
14.42.23
द्विपादबहुपादानि तिर्यग्गतिमतीनि च ।
जरायुजानि भूतानि विकृतान्यपि सत्तमाः ॥ १४.४२.२३ ॥
Zweifüßige und vielfüßige Wesen, jene, die sich seitwärts bewegen, und auch die verunstalteten, sind mutterleibgeborene Wesen, o Beste.
14.42.24
द्विविधा खलु विज्ञेया ब्रह्मयोनिः सनातना ।
तपः कर्म च यत्पुण्यमित्येष विदुषां नयः ॥ १४.४२.२४ ॥
Der Schoß Brahmans ist ewig; er ist als zweifach zu erkennen: Askese und verdienstvolles Handeln. Das ist die Lehre der Weisen.
14.42.25
विविधं कर्म विज्ञेयमिज्या दानं च तन्मखे ।
वेदस्याध्ययनं पुण्यमिति वृद्धानुशासनम् ॥ १४.४२.२५ ॥
Vielfältige Handlungen sind zu erkennen: Opfer, die Gabe im Opfer, und das Studium des Veda ist verdienstvoll – so lautet die Lehre der Alten.
14.42.26
एतद्यो वेत्ति विधिवत्स मुक्तः स्याद्द्विजर्षभाः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्य इति चैव निबोधत ॥ १४.४२.२६ ॥
Wer dies gemäß der Regel erkennt, wird befreit, o Beste der Zweimalgeborenen, von allen Sünden erlöst – begreift dies.
14.42.27
अतः परं प्रवक्ष्यामि सर्वं विविधमिन्द्रियम् ॥ १४.४२.२७ ॥
Im Folgenden werde ich alle verschiedenen Sinnesvermögen darlegen.
14.42.28
आकाशं प्रथमं भूतं श्रोत्रमध्यात्ममुच्यते ।
अधिभूतं तथा शब्दो दिशश्चात्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.२८ ॥
Der Raum ist das erste Element; das Ohr heißt das innere Vermögen. Sein äußeres Objekt ist der Klang, und hier sind die Richtungen die vorstehenden Gottheiten.
14.42.29
द्वितीयं मारुतं भूतं त्वगध्यात्मं च विश्रुतम् ।
स्प्रष्टव्यमधिभूतं तु विद्युत्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.२९ ॥
Das zweite Element ist die Luft, und die Haut gilt als das innere Vermögen. Ihr äußeres Objekt ist das Tastbare, und dort ist der Blitz die vorstehende Gottheit.
14.42.30
तृतीयं ज्योतिरित्याहुश्चक्षुरध्यात्ममिष्यते ।
अधिभूतं ततो रूपं सूर्यस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३० ॥
Das dritte Element heißt Licht; das Auge gilt als das innere Vermögen. Sein äußeres Objekt ist die Gestalt, und dort ist die Sonne die vorstehende Gottheit.
14.42.31
चतुर्थमापो विज्ञेयं जिह्वा चाध्यात्ममिष्यते ।
अधिभूतं रसश्चात्र सोमस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३१ ॥
Das vierte Element soll als Wasser erkannt werden; die Zunge gilt als das Innere, ihr äußeres Objekt ist der Geschmack, und dort ist die präsidierende Gottheit Soma.
14.42.32
पृथिवी पञ्चमं भूतं घ्राणश्चाध्यात्ममुच्यते ।
अधिभूतं तथा गन्धो वायुस्तत्रादिदैवतम् ॥ १४.४२.३२ ॥
Das fünfte Element ist die Erde; die Nase heißt das Innere, ihr äußeres Objekt ist der Geruch, und dort ist die präsidierende Gottheit Vāyu.
14.42.33
एषु पञ्चसु भूतेषु चतुष्टयविधिः स्मृतः ।
अतः परं प्रवक्ष्यामि सर्वं त्रिविधमिन्द्रियम् ॥ १४.४२.३३ ॥
In diesen fünf Elementen wird die vierfache Anordnung überliefert. Im Folgenden werde ich alle dreifachen Sinnesvermögen darlegen.
14.42.34
पादावध्यात्ममित्याहुर्ब्राह्मणास्तत्वदर्शिनः ।
अधिभूतं तु गन्तव्यं विष्णुस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३४ ॥
Die wahrheitsschauenden Brahmanen sagen, die beiden Füße seien das Innere; ihr äußeres Objekt ist das zu erreichende Ziel, und dort ist die präsidierende Gottheit Viṣṇu.
14.42.35
अवाग्गतिरपानश्च पायुरध्यात्ममिष्यते ।
अधिभूतं विसर्गश्च मित्रस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३५ ॥
Die abwärtsgerichtete Bewegung, der abwärts strömende Atem und der After gelten als das Innere; ihr äußeres Objekt ist die Ausscheidung, und dort ist die präsidierende Gottheit Mitra.
14.42.36
प्रजनः सर्वभूतानामुपस्थोऽध्यात्ममुच्यते ।
अधिभूतं तथा शुक्रं दैवतं च प्रजापतिः ॥ १४.४२.३६ ॥
Das Geschlechtsorgan, das Mittel der Zeugung aller Wesen, heißt das Innere; ebenso ist sein äußeres Objekt der Same, und seine Gottheit ist Prajāpati.
14.42.37
हस्तावध्यात्ममित्याहुरद्यात्मविदुषो जनाः ।
अधिभूतं च कर्माणि शक्रस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३७ ॥
Die Hände, sagen die Kenner des Selbst, sind das Innere (adhyātma); das Äußere (adhibhūta) sind die Handlungen, und dort ist die waltende Gottheit (adhidaivata) Indra.
14.42.38
वैश्वदेवी मनःपूर्वा वागध्यात्ममिहोच्यते ।
वक्तव्यमधिभूतं च वह्निस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.३८ ॥
Hier wird die Rede, die Vaiśvadevī, der das Denken vorausgeht, das Innere (adhyātma) genannt; das Zu-Sagende ist das Äußere (adhibhūta), und dort ist die waltende Gottheit (adhidaivata) Agni.
14.42.39
अध्यात्मं मन इत्याहुः पञ्चभूतात्मचारकम् ।
अधिभूतं च सङ्कल्पश्चन्द्रमाश्चाधिदैवतम् ॥ १४.४२.३९ ॥
Den Geist nennt man das Innere (adhyātma), der das aus den fünf Elementen bestehende Selbst bewegt; das Äußere (adhibhūta) ist der Entschluss, und die waltende Gottheit (adhidaivata) ist der Mond.
14.42.40
अहङ्कारस्तथाऽध्यात्मं सर्वसंसारकारणम् ।
अभिमानोऽधिभूतं च रुद्रस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.४० ॥
Das Ich-Bewusstsein ist ebenso das Innere (adhyātma), die Ursache allen weltlichen Daseins; der Dünkel ist das Äußere (adhibhūta), und dort ist die waltende Gottheit (adhidaivata) Rudra.
14.42.41
अध्यात्मं बुद्धिरित्याहुः षडिन्द्रियविचारिणी ।
अधिभूतं तु विज्ञेयमहस्तत्राधिदैवतम् ॥ १४.४२.४१ ॥
Der Verstand, der durch die sechs Sinne unterscheidet, heißt das Innere (adhyātma); das Äußere (adhibhūta) ist als der Tag zu erkennen, und dort ist die waltende Gottheit (adhidaivata) die Sonne.
14.42.42
यथावदध्यात्मविधिरेष वः कीर्तितो मया ।
ज्ञानमस्य हि धर्मज्ञाः प्राप्तं ज्ञानवतामिह ॥ १४.४२.४२ ॥
Diese Regel des Inneren habe ich euch so dargelegt, wie sie ist. O Kenner des Dharma, ihre Erkenntnis ist hier von den Weisen erlangt worden.
14.42.43
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च महाभूतानि पञ्च च ।
सर्वाण्येतानि संधाय मनसा सम्प्रधारयेत् ॥ १४.४२.४३ ॥
Die Sinne, die Sinnesobjekte und die fünf großen Elemente — hat man alle diese mit dem Geist vereinigt, soll man sie fest zusammenhalten.
14.42.44
क्षीणे मनसि सर्वस्मिन्न जन्मसुखमिष्यते ।
ज्ञानसम्पन्नसत्त्वानां तत्सुखं विदुषां मतम् ॥ १४.४२.४४ ॥
Wenn der Geist ganz erloschen ist, wird die Freude der Geburt nicht gewünscht; für die mit Wissen begabten Wesen ist das die Glückseligkeit, meinen die Weisen.
14.42.45
अतः परं प्रवक्ष्यामि सूक्ष्मभावकरीं शिवाम् ।
निवृत्तिं सर्वभूतेषु मृदुना दारुणेन वा ॥ १४.४२.४५ ॥
Als Nächstes will ich den heilsamen Rückzug darlegen, der einen feinen Zustand hervorbringt, gegenüber allen Wesen, sei es durch sanfte oder durch harte Mittel.
14.42.46
गुणागुणमनासङ्गमेकचर्यमनन्तरम् ।
एतद्ब्राह्मणजं वृत्तमाहुरेकपदं सुखम् ॥ १४.४२.४६ ॥
Ohne Anhaftung an Gutes oder Mangel, ein auf eines gerichteter, ununterbrochener Wandel — dies, dem Brahmanen entsprungen, nennt man den einzigen Schritt zum Glück.
14.42.47
विद्वान्कूर्म इवाङ्गानि कामान्संहृत्य सर्वशः ।
विरजाः सर्वतो मुक्तो यो नरः स सुखी सदा ॥ १४.४२.४७ ॥
Wie die Schildkröte ihre Glieder einzieht, so ist der Weise, der alle Begierden völlig zurückgezogen hat, frei von Leidenschaft und in jeder Hinsicht befreit — er ist immer glücklich.
14.42.48
कामानात्मनि संयम्य क्षीणतृष्णः समाहितः ।
सर्वभूतसुहृन्मैत्रो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.४२.४८ ॥
Wer die Begierden im Selbst gezügelt hat, dessen Durst erloschen und dessen Geist gesammelt ist, der allen Wesen Freund und wohlgesinnt ist, der wird fähig, den Zustand Brahmans zu erlangen.
14.42.49
इन्द्रियाणां निरोधेन सर्वेषां विषयैषिणाम् ।
मुनेर्जनपदत्यागादध्यात्माग्निः समिध्यते ॥ १४.४२.४९ ॥
Durch die Zügelung der Sinne und durch das Verlassen der bewohnten Gegenden seitens des Weisen, der alle meidet, die den Sinnesobjekten nachjagen, wird das innere Feuer entfacht.
14.42.50
यथाऽग्निरिन्धनैरिद्धो महाज्योतिः प्रकाशते ।
तथेन्द्रियनिरोधेन महानात्मा प्रकाशतदे ॥ १४.४२.५० ॥
Wie das mit Brennstoff entzündete Feuer mit großem Licht leuchtet, so strahlt das große Selbst durch die Zügelung der Sinne.
14.42.51
यदा पश्यति भूतानि प्रसन्नात्माऽत्मनो हृदि ।
स्वयंज्योतिस्तदासूक्ष्मात्सूक्ष्मं प्राप्नोत्यनुत्तमम् ॥ १४.४२.५१ ॥
Wenn der Mensch mit heiterem Selbst die Wesen in seinem eigenen Herzen erblickt, dann erlangt er, selbstleuchtend, das Feinste des Feinen, das Höchste.
14.42.52
अग्नी रूपं रसं स्रोतो वायुः स्पर्शनमेव च ।
मही गन्धधरा घ्राणमाकाशः श्रवणं तथा। ॥ १४.४२.५२ ॥
Das Feuer ist Gestalt; das Wasser die Quelle des Geschmacks; die Luft der Tastsinn; die Erde, Trägerin des Geruchs, ist der Geruchssinn; und der Raum das Gehör.
14.42.53
दृश्यमादित्यमेवाहुरध्यात्मविदुषो जनाः ।
रोगशोकसमाविष्टं पञ्चस्रोतःसमावृतम्।
पञ्चभूतसमायुक्तं नवद्वारं द्विदैवतम् ॥ १४.४२.५३ ॥
Die Kenner des inneren Selbst nennen es das Sichtbare und die Sonne; es ist von Krankheit und Kummer befallen, von fünf Kanälen umhüllt, mit den fünf Elementen verbunden, hat neun Tore und zwei Gottheiten.
14.42.54
रजस्वलमथादृश्यं त्रिगुणं सप्तधातुकम् ।
संसर्गाभिरतं मूढं शरीरमिति धारणा ॥ १४.४२.५४ ॥
Voller Leidenschaft, unsichtbar, aus den drei Qualitäten und den sieben Bestandteilen, am Kontakt sich ergötzend und verblendet: so ist die Vorstellung vom Körper.
14.42.55
दुश्चरं जीवलोकेऽस्मिन्सत्वं प्रति समाश्रितम् ।
एतदेव हि लोकेऽस्मिन्कालचक्रं प्रवर्तते ॥ १४.४२.५५ ॥
Schwer ist es in dieser Welt der Lebewesen, Zuflucht zum Sattva zu nehmen; und in eben dieser Welt dreht sich das Rad der Zeit.
14.42.56
एतन्महार्णवं घोरमगाधं मोहसंझितम् ।
विसृजन्संक्षिपेच्चैव मोहयन्स्वापयञ्जगत् ॥ १४.४२.५६ ॥
Dieser schreckliche, grundlose Ozean heißt Täuschung. Er entlässt die Welt und zieht sie wieder ein, verwirrt sie und lässt sie einschlafen.
14.42.57
कामं क्रोधं भयं लोभमभिद्रोहमथानृतम् ।
इन्द्रियाणां निरोधेन सतस्त्यजति दुस्त्यजान् ॥ १४.४२.५७ ॥
Durch die Beherrschung der Sinne legt der Gute Begierde, Zorn, Furcht, Gier, Verrat und Lüge ab, die schwer abzulegen sind.
14.42.58
यस्यैते निर्जिता लोके त्रिगुणाः पञ्चधातवः ।
व्योम्नि तस्य परं स्थानमानन्तमथ लक्ष्यते ॥ १४.४२.५८ ॥
Dem, der in dieser Welt diese drei Eigenschaften und fünf Elemente besiegt hat, erscheint dann im Äther seine höchste, unendliche Wohnstatt.
14.42.59
पञ्चेन्द्रियमहाकूलां मनःस्रोतोभयावहाम् ।
नदीं मोहह्रदां तीर्त्वा कामक्रोधावुभौ जयेत् ॥ १४.४२.५९ ॥
Nachdem man diesen Fluss überquert hat, dessen große Ufer die fünf Sinne sind, dessen Strömungen des Geistes Furcht bringen und dessen Becken Verblendung sind, soll man Begierde und Zorn beide besiegen.
14.42.60
स सर्वदोषनिर्मुक्तस्ततः पश्यति तत्परम् ।
मनो मनसि सन्धाय पश्यन्नात्मानमात्मनि ॥ १४.४२.६० ॥
Von allen Fehlern befreit, sieht er dann jenes Höchste; indem er den Geist im Geist sammelt, sieht er das Selbst im Selbst.
14.42.61
सर्ववित्सर्वभूतेषु द्रक्ष्यत्यात्मानमात्मनि ।
एकधा बहुधा चैव विकुर्वाणस्ततस्ततः ॥ १४.४२.६१ ॥
Der Allwissende wird das Selbst im Selbst in allen Wesen sehen. In einer Gestalt und in vielen Gestalten sich immer wieder offenbarend.
14.42.62
ध्रुवं पश्यति रूपाणि दीपाद्दीपशतं यथा ।
स वै विष्णुश्च मित्रश्च वरुणोऽग्निः प्रजापतिः ॥ १४.४२.६२ ॥
Gewiss sieht er vielerlei Gestalten, wie von einer Lampe hundert Lampen entzündet werden. Er ist Viṣṇu, Mitra, Varuṇa, Agni und Prajāpati.
14.42.63
स हि धाता विधाता च स प्रभुः सर्वतोमुखः ।
हृदयं सर्वभूतानां महानात्मा प्रकाशते ॥ १४.४२.६३ ॥
Er ist der Erhalter und der Ordner, und er ist der Herr mit Antlitz nach allen Seiten. Als das Herz aller Wesen leuchtet das große Selbst auf.
14.42.64
तं विप्रसङ्घाश्च सुरासुराश्च ।
यक्षाः पिशाचाः पितरो वयांसि।
रक्षोगणा भूतगणाश्च सर्वे ।
महर्षयश्चैव सदा स्तुवन्ति ॥ १४.४२.६४ ॥
Ihn preisen immer die Scharen der Brahmanen, Götter und Dämonen, Yakṣas und Piśācas, die Ahnen, die Vögel, die Scharen der Rākṣasas und der Geister sowie alle großen Seher.