Mahābhārata · Adhyāya 14.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.47.1
संन्यासं तप इत्याहुर्वृद्धा निश्चितवादिनः ।
ब्राह्मणा ब्रह्मयोनिस्था ज्ञानं ब्रह्म परं विदुः ॥ १४.४७.१ ॥
Die Alten, die mit Gewissheit sprechen, nennen die Entsagung Askese; die in der Quelle des Brahman gegründeten Brāhmaṇas erkennen das Wissen selbst als das höchste Brahman.
14.47.2
अतिदूरात्मकं ब्रह्म वेदविद्याव्यपाश्रयम् ।
निर्द्वन्द्वं निर्गुणं नित्यमचिन्त्यगुणमुत्तमम् ॥ १४.४७.२ ॥
Das Brahman ist von der Natur größter Ferne, ruht auf dem Wissen der Veden, ist frei von Gegensatzpaaren, eigenschaftslos, ewig, mit unvorstellbaren Eigenschaften begabt und höchst.
14.47.3
ज्ञानेन तपसा चैव धीराः पश्यन्ति तत्परम् ।
निर्णिक्तमनसः पूता व्युत्क्रान्तरजसोऽमलाः ॥ १४.४७.३ ॥
Nur durch Erkenntnis und Askese sehen die Standhaften jenes Höchste: jene, deren Geist geläutert, rein, über die Leidenschaft hinaus und makellos ist.
14.47.4
तपसा क्षेममध्वानं गच्छन्ति परमेश्वरम् ।
संन्यासनिरता नित्यं ये च ब्रह्मविदो जनाः ॥ १४.४७.४ ॥
Durch Askese gelangen sie auf dem sicheren Pfad zum höchsten Herrn: jene, die stets dem Entsagen hingegeben sind, und die Menschen, die das Brahman kennen.
14.47.5
तपः प्रदीप इत्याहुराचारो धर्मसाधकः ।
ज्ञानं वै परमं विद्यात्संन्यासं तप उत्तमम् ॥ १४.४७.५ ॥
Man nennt die Askese eine Leuchte und den rechten Wandel den Vollbringer des Dharma; man soll das Wissen als das Höchste erkennen und die Entsagung als die höchste Askese.
14.47.6
यस्तु वेद निराबाधं ज्ञानं तत्त्वविनिश्चयात् ।
सर्वभूतस्थमात्मानं स सर्वविदिहोच्यते ॥ १४.४७.६ ॥
Wer aber das ungehinderte Wissen durch die Gewissheit der Wahrheit erkennt und das in allen Wesen weilende Selbst kennt, der heißt hier allwissend.
14.47.7
यो विद्वान्सहवासं च विवासं चैव पश्यति ।
तथैवेकत्वनानात्वे स दुःखात्प्रतिमुच्यते ॥ १४.४७.७ ॥
Wer der Weise die Gemeinschaft und die Trennung sieht, ebenso die Einheit und die Vielheit, der wird vom Leid befreit.
14.47.8
यो न कामयते किञ्चिन्न किञ्चिदवमन्यते ।
इह लोकस्थ एवैष ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.४७.८ ॥
Wer nichts begehrt und nichts verachtet, der ist, in dieser Welt weilend, fähig, Brahman zu werden.
14.47.9
प्रधानगुणतत्त्वज्ञः सर्व भूतविधानवित् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.९ ॥
Wer das Urprinzip, seine Eigenschaften und das Wesen kennt, die Ordnung aller Wesen versteht, frei von 'mein' und von Ichsucht ist, der wird befreit; daran besteht kein Zweifel.
14.47.10
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निःस्वधाकार एव च ।
निर्गुणं नित्यमद्वन्द्वं प्रशमेनैव गच्छति ॥ १४.४७.१० ॥
Wer frei von den Gegensatzpaaren ist, ohne Gruß und ohne die svadhā-Opfergabe, erreicht allein durch Gelassenheit das eigenschaftslose, ewige, nicht-duale Sein.
14.47.11
हित्वा गुणमयं सर्वं कर्म जन्तुः शुभाशुभम् ।
उभे सत्यानृते हित्वा मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.११ ॥
Nachdem er alle aus den Eigenschaften entstandenen Handlungen, glückbringende wie unglückbringende, und Wahrheit wie Unwahrheit aufgegeben hat, wird das Lebewesen befreit; daran besteht kein Zweifel.
14.47.12
अव्यक्तबीजप्रभवो बुद्धिस्कन्धमयो महान् ।
महाहङ्कारविटप इन्द्रियान्तरकोटरः ॥ १४.४७.१२ ॥
Aus dem unoffenbarten Samen entsprungen, aus Intellekt als Stamm bestehend, der Große, mit dem großen Ich-Bewusstsein als Ästen und den inneren Höhlungen der Sinne.
14.47.13
महाभूतविशाखश्च विशेषप्रतिशाखवान् ।
सदापत्रः सदापुष्पः शुभाशुभफलोदयः ॥ १४.४७.१३ ॥
Mit den großen Elementen als Zweigen und besonderen Unterzweigen, immer mit Blättern und immer mit Blüten, bringt er das Entstehen guter und schlechter Früchte hervor.
14.47.14
आजीव्यः सर्वभूतानां ब्रह्मवृक्षः सनातनः ।
एनं छित्त्वा च भित्त्वा च तत्त्वज्ञानासिना बुधः ॥ १४.४७.१४ ॥
Dieser Brahman-Baum, der Lebensunterhalt aller Wesen, ist ewig. Der Weise, ihn mit dem Schwert der Erkenntnis der Wahrheit fällend und spaltend,
14.47.15
हित्वा सङ्गमयान्पाशान्मृत्युजन्मजरोदयान् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.१५ ॥
Nachdem er die Fesseln der Anhaftung abgelegt hat, die Tod, Geburt und Alter hervorbringen, frei von 'mein' und frei von Ichsucht, wird man befreit — daran ist kein Zweifel.
14.47.16
द्वाविमौ पक्षिणौ नित्यौ संक्षेपौ चाप्यचेतनौ ।
एताभ्यां तु परो योन्यश्चेतनावान्स उच्यते ॥ १४.४७.१६ ॥
Diese beiden Vögel sind ewig, zusammenfassende Gestalten, und auch unbewusst. Jenseits dieser beiden ist der höhere, mit Bewusstsein begabte Ursprung; dieser wird genannt.
14.47.17
अचेतनः सत्वसङ्ख्याविमुक्तः ।
सत्त्वात्परं चेतयतेऽन्तरात्मा।
स क्षेत्रवित्सर्वसङ्ख्यातबुद्धि-
र्गुणातिगो मुच्यते सर्वपापैः ॥ १४.४७.१७ ॥
Das Unbewusste, frei von der Aufzählung des Sattva; jenseits des Sattva wird das innere Selbst bewusst — er ist der Kenner des Feldes. Wessen Verstand alles aufgezählt hat, wer die Qualitäten übersteigt, wird von allen Sünden befreit.