മഹാഭാരതം · അധ്യായം 14.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.47.1
संन्यासं तप इत्याहुर्वृद्धा निश्चितवादिनः ।
ब्राह्मणा ब्रह्मयोनिस्था ज्ञानं ब्रह्म परं विदुः ॥ १४.४७.१ ॥
നിശ്ചയമായി സംസാരിക്കുന്ന വൃദ്ധന്മാർ സംന്യാസത്തെ തപസ്സെന്നു പറയുന്നു; ബ്രഹ്മയോനിയിൽ സ്ഥിതരായ ബ്രാഹ്മണർ ജ്ഞാനത്തെത്തന്നെ പരബ്രഹ്മമായി അറിയുന്നു.
14.47.2
अतिदूरात्मकं ब्रह्म वेदविद्याव्यपाश्रयम् ।
निर्द्वन्द्वं निर्गुणं नित्यमचिन्त्यगुणमुत्तमम् ॥ १४.४७.२ ॥
ബ്രഹ്മം അതിദൂരസ്വരൂപമാണ്, വേദവിദ്യയെ ആശ്രയിക്കുന്നത്; ദ്വന്ദ്വരഹിതവും നിർഗുണവും നിത്യവും അചിന്ത്യഗുണങ്ങളുള്ള ഉത്തമവുമാണ്.
14.47.3
ज्ञानेन तपसा चैव धीराः पश्यन्ति तत्परम् ।
निर्णिक्तमनसः पूता व्युत्क्रान्तरजसोऽमलाः ॥ १४.४७.३ ॥
ജ്ഞാനത്താലും തപസ്സിനാലും മാത്രമേ ധീരർ ആ പരമത്തെ കാണുന്നു; മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കി, പവിത്രരായി, രജസ്സിനെ കടന്ന്, നിർമലരായവർ.
14.47.4
तपसा क्षेममध्वानं गच्छन्ति परमेश्वरम् ।
संन्यासनिरता नित्यं ये च ब्रह्मविदो जनाः ॥ १४.४७.४ ॥
തപസ്സിനാൽ അവർ ക്ഷേമകരമായ മാർഗത്തിലൂടെ പരമേശ്വരനെ പ്രാപിക്കുന്നു; എപ്പോഴും സംന്യാസത്തിൽ മുഴുകിയവരും ബ്രഹ്മജ്ഞരുമായ മനുഷ്യർ.
14.47.5
तपः प्रदीप इत्याहुराचारो धर्मसाधकः ।
ज्ञानं वै परमं विद्यात्संन्यासं तप उत्तमम् ॥ १४.४७.५ ॥
തപസ്സിനെ വിളക്കെന്നു പറയുന്നു, ആചാരം ധർമ്മം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തെയാണ് പരമമായി അറിയേണ്ടത്, സംന്യാസമാണ് ഉത്തമതപസ്സ്.
14.47.6
यस्तु वेद निराबाधं ज्ञानं तत्त्वविनिश्चयात् ।
सर्वभूतस्थमात्मानं स सर्वविदिहोच्यते ॥ १४.४७.६ ॥
എന്നാൽ തത്ത്വനിശ്ചയത്താൽ നിരാബാധമായ ജ്ഞാനം ആരറിയുന്നുവോ, സർവഭൂതങ്ങളിലും സ്ഥിതനായ ആത്മാവിനെ ആരറിയുന്നുവോ, അവൻ ഇവിടെ സർവജ്ഞനെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
14.47.7
यो विद्वान्सहवासं च विवासं चैव पश्यति ।
तथैवेकत्वनानात्वे स दुःखात्प्रतिमुच्यते ॥ १४.४७.७ ॥
ആരെങ്കിലും ജ്ഞാനി സഹവാസത്തെയും വിവാസത്തെയും കാണുന്നുവോ, അതുപോലെ ഏകത്വത്തെയും നാനാത്വത്തെയും കാണുന്നുവോ, അവൻ ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.
14.47.8
यो न कामयते किञ्चिन्न किञ्चिदवमन्यते ।
इह लोकस्थ एवैष ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.४७.८ ॥
ആരും ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെയും ഒന്നിനെയും അവഗണിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നുവോ, അവൻ ഈ ലോകത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾതന്നെ ബ്രഹ്മഭാവത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു.
14.47.9
प्रधानगुणतत्त्वज्ञः सर्व भूतविधानवित् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.९ ॥
പ്രധാനം, ഗുണങ്ങൾ, തത്ത്വം എന്നിവ അറിയുന്നവനും സർവഭൂതങ്ങളുടെയും വിധാനം അറിയുന്നവനും മമകാരവും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്തവനും മോചിതനാകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
14.47.10
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निःस्वधाकार एव च ।
निर्गुणं नित्यमद्वन्द्वं प्रशमेनैव गच्छति ॥ १४.४७.१० ॥
ദ്വന്ദ്വങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവനും നമസ്കാരവും സ്വധാകാരവും ഇല്ലാത്തവനും ശാന്തിയാൽമാത്രം നിർഗുണവും നിത്യവും അദ്വന്ദ്വവുമായതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു.
14.47.11
हित्वा गुणमयं सर्वं कर्म जन्तुः शुभाशुभम् ।
उभे सत्यानृते हित्वा मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.११ ॥
ഗുണമയമായ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ശുഭാശുഭങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, സത്യവും അസത്യവും ഇവ രണ്ടും ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവൻ മോചിതനാകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
14.47.12
अव्यक्तबीजप्रभवो बुद्धिस्कन्धमयो महान् ।
महाहङ्कारविटप इन्द्रियान्तरकोटरः ॥ १४.४७.१२ ॥
അവ്യക്തബീജത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ബുദ്ധിയാകുന്ന സ്കന്ധമുള്ളതും മഹത്തും മഹാഅഹങ്കാരമാകുന്ന ശാഖകളുള്ളതും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പൊത്തുകളുള്ളതുമായ വൃക്ഷം.
14.47.13
महाभूतविशाखश्च विशेषप्रतिशाखवान् ।
सदापत्रः सदापुष्पः शुभाशुभफलोदयः ॥ १४.४७.१३ ॥
മഹാഭൂതങ്ങളാണ് അതിന്റെ ശാഖകൾ; വിശേഷ ഉപശാഖകളുള്ളതും എപ്പോഴും ഇലകളും പൂക്കളുമുള്ളതും ശുഭാശുഭഫലങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്യിക്കുന്നതുമാണത്.
14.47.14
आजीव्यः सर्वभूतानां ब्रह्मवृक्षः सनातनः ।
एनं छित्त्वा च भित्त्वा च तत्त्वज्ञानासिना बुधः ॥ १४.४७.१४ ॥
ഈ ബ്രഹ്മവൃക്ഷം സർവഭൂതങ്ങൾക്കും ഉപജീവനമാണ്; അത് സനാതനമാണ്. ജ്ഞാനി തത്ത്വജ്ഞാനമാകുന്ന വാൾകൊണ്ട് അതിനെ ഛേദിച്ചും ഭേദിച്ചും.
14.47.15
हित्वा सङ्गमयान्पाशान्मृत्युजन्मजरोदयान् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.१५ ॥
മരണം, ജനനം, വാർധക്യം എന്നിവയെ ഉയർത്തുന്ന ആസക്തിപാശങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, മമതയും അഹങ്കാരവുമില്ലാത്തവൻ മുക്തനാകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
14.47.16
द्वाविमौ पक्षिणौ नित्यौ संक्षेपौ चाप्यचेतनौ ।
एताभ्यां तु परो योन्यश्चेतनावान्स उच्यते ॥ १४.४७.१६ ॥
ഈ രണ്ടു പക്ഷികളും നിത്യരും സംക്ഷേപരൂപരും അചേതനരുമാണ്. ഇവ രണ്ടിനുമപ്പുറമുള്ള, ചേതനയുള്ള ഉന്നതമായ ഉറവിടമാണ് അത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
14.47.17
अचेतनः सत्वसङ्ख्याविमुक्तः ।
सत्त्वात्परं चेतयतेऽन्तरात्मा।
स क्षेत्रवित्सर्वसङ्ख्यातबुद्धि-
र्गुणातिगो मुच्यते सर्वपापैः ॥ १४.४७.१७ ॥
അചേതനനും സത്വസംഖ്യകളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനുമായവൻ; സത്വത്തിന് അപ്പുറം ചേതിക്കുന്ന അന്തരാത്മാവ്; അവൻ ക്ഷേത്രജ്ഞനാണ്. സർവ്വവും ബുദ്ധികൊണ്ട് എണ്ണിയവനും ഗുണാതീതനുമായവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനാകുന്നു.