மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.47.1
संन्यासं तप इत्याहुर्वृद्धा निश्चितवादिनः ।
ब्राह्मणा ब्रह्मयोनिस्था ज्ञानं ब्रह्म परं विदुः ॥ १४.४७.१ ॥
முதியோர், உறுதியாகப் பேசுபவர்கள், துறவை தவம் என்கிறார்கள்; பிரம்ம மூலத்தில் நிலைத்த பிராமணர்கள் ஞானத்தையே உயர்ந்த பிரம்மம் என்று அறிகிறார்கள்.
14.47.2
अतिदूरात्मकं ब्रह्म वेदविद्याव्यपाश्रयम् ।
निर्द्वन्द्वं निर्गुणं नित्यमचिन्त्यगुणमुत्तमम् ॥ १४.४७.२ ॥
பிரம்மம் மிகத் தொலைவான இயல்புடையது, வேட ஞானத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டது; இருமைகளற்றது, குணமற்றது, நித்தியமானது, சிந்திக்க முடியாத குணங்களையுடைய உத்தமமானது.
14.47.3
ज्ञानेन तपसा चैव धीराः पश्यन्ति तत्परम् ।
निर्णिक्तमनसः पूता व्युत्क्रान्तरजसोऽमलाः ॥ १४.४७.३ ॥
ஞானத்தாலும் தவத்தாலுமே தீரர்கள் அந்த உயர்ந்ததைக் காண்கிறார்கள்; மனம் தூய்மையாக்கப்பட்டு, ரஜஸைக் கடந்து, களங்கமற்றவர்கள் அவ்வாறு காண்கிறார்கள்.
14.47.4
तपसा क्षेममध्वानं गच्छन्ति परमेश्वरम् ।
संन्यासनिरता नित्यं ये च ब्रह्मविदो जनाः ॥ १४.४७.४ ॥
தவத்தால் அவர்கள் நலமான வழியில் பரமேஸ்வரனை அடைகிறார்கள்; எப்போதும் துறவில் ஈடுபட்டவர்களும், பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களுமான மனிதர்கள்.
14.47.5
तपः प्रदीप इत्याहुराचारो धर्मसाधकः ।
ज्ञानं वै परमं विद्यात्संन्यासं तप उत्तमम् ॥ १४.४७.५ ॥
தவம் ஒரு விளக்கு என்கிறார்கள், ஒழுக்கம் தர்மத்தை நிறைவேற்றுவது; ஞானத்தையே உயர்ந்ததென அறிய வேண்டும், துறவே உத்தமமான தவம்.
14.47.6
यस्तु वेद निराबाधं ज्ञानं तत्त्वविनिश्चयात् ।
सर्वभूतस्थमात्मानं स सर्वविदिहोच्यते ॥ १४.४७.६ ॥
ஆனால் எவன் தத்துவ உறுதியால் தடையற்ற ஞானத்தை அறிகிறானோ, எல்லா உயிர்களிலும் நிலைத்த ஆத்மனை அறிகிறானோ, அவனே இங்கு சர்வஞ்ஞன் எனப்படுகிறான்.
14.47.7
यो विद्वान्सहवासं च विवासं चैव पश्यति ।
तथैवेकत्वनानात्वे स दुःखात्प्रतिमुच्यते ॥ १४.४७.७ ॥
எவன் அறிஞன் சேர்ந்திருத்தலையும் பிரிவையும் காண்கிறானோ, அவ்வாறே ஒருமையையும் பன்மையையும் காண்கிறானோ, அவன் துன்பத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்।
14.47.8
यो न कामयते किञ्चिन्न किञ्चिदवमन्यते ।
इह लोकस्थ एवैष ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.४७.८ ॥
எவன் எதையும் விரும்பாமலும் எதையும் இகழாமலும் இருக்கிறானோ, இவ்வுலகில் இருந்தபடியே அவன் பிரம்மநிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்।
14.47.9
प्रधानगुणतत्त्वज्ञः सर्व भूतविधानवित् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.९ ॥
பிரதானத்தையும் குணங்களையும் தத்துவத்தையும் அறிந்தவன், எல்லா உயிர்களின் ஒழுங்கையும் அறிந்தவன், மமகாரமும் அகங்காரமும் அற்றவன் விடுதலை அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।
14.47.10
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निःस्वधाकार एव च ।
निर्गुणं नित्यमद्वन्द्वं प्रशमेनैव गच्छति ॥ १४.४७.१० ॥
இரட்டைகளைக் கடந்தவன், வணக்கமும் ஸ்வதாகாரமும் அற்றவன், அமைதியாலேயே குணமற்ற, நித்தமான, இரட்டையற்ற நிலையை அடைகிறான்।
14.47.11
हित्वा गुणमयं सर्वं कर्म जन्तुः शुभाशुभम् ।
उभे सत्यानृते हित्वा मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.११ ॥
குணமயமான எல்லா கர்மங்களையும், சுபமும் அசுபமும் ஆகிய இரண்டையும் விட்டு, உண்மையும் பொய்யும் ஆகிய இரண்டையும் துறந்து, உயிர் விடுதலை அடைகிறது; இதில் ஐயமில்லை।
14.47.12
अव्यक्तबीजप्रभवो बुद्धिस्कन्धमयो महान् ।
महाहङ्कारविटप इन्द्रियान्तरकोटरः ॥ १४.४७.१२ ॥
அவ்யக்த விதையிலிருந்து தோன்றியது, புத்தியை அடிமரமாகக் கொண்டது, மகத்தானது, மகா அகங்காரமே கிளைகளாகக் கொண்டது, புலன்களின் உட்குழிவுகளை உடையது।
14.47.13
महाभूतविशाखश्च विशेषप्रतिशाखवान् ।
सदापत्रः सदापुष्पः शुभाशुभफलोदयः ॥ १४.४७.१३ ॥
மகாபூதங்களே கிளைகளாகவும், விசேஷ உபகிளைகளை உடையதாகவும், எப்போதும் இலைகளும் எப்போதும் மலர்களும் கொண்டதாகவும், நல்லதும் தீயதுமான பலன்களைத் தோற்றுவிப்பதாகவும் உள்ளது.
14.47.14
आजीव्यः सर्वभूतानां ब्रह्मवृक्षः सनातनः ।
एनं छित्त्वा च भित्त्वा च तत्त्वज्ञानासिना बुधः ॥ १४.४७.१४ ॥
இந்த பிரம்ம விருட்சம் எல்லா உயிர்களுக்கும் வாழ்வாதாரமாகும்; அது நித்தியமானது. அறிஞன் தத்துவ ஞானமாகிய வாளால் இதை வெட்டி, பிளந்து.
14.47.15
हित्वा सङ्गमयान्पाशान्मृत्युजन्मजरोदयान् ।
निर्ममो निरहङ्कारो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४७.१५ ॥
மரணம், பிறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றை எழுப்பும் பற்றுக் கயிறுகளைத் துறந்து, மமதையற்றவனும் அகங்காரமற்றவனும் விடுபடுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.
14.47.16
द्वाविमौ पक्षिणौ नित्यौ संक्षेपौ चाप्यचेतनौ ।
एताभ्यां तु परो योन्यश्चेतनावान्स उच्यते ॥ १४.४७.१६ ॥
இந்த இரண்டு பறவைகளும் நித்தியமானவை; சுருக்கங்களாகவும் அசேதனமானவையுமாகும். இவை இரண்டிற்கும் அப்பால் உள்ள உயர்ந்த, சேதனமுடைய மூலம் அது எனப்படுகிறது.
14.47.17
अचेतनः सत्वसङ्ख्याविमुक्तः ।
सत्त्वात्परं चेतयतेऽन्तरात्मा।
स क्षेत्रवित्सर्वसङ्ख्यातबुद्धि-
र्गुणातिगो मुच्यते सर्वपापैः ॥ १४.४७.१७ ॥
அசேதனமும், சத்துவ எண்ணிக்கைகளிலிருந்து விடுபட்டதுமான அதுவும்; சத்துவத்திற்கு அப்பால் விழிப்புற்றிருக்கும் உள்ளான ஆத்மாவும்; அவனே க்ஷேத்திரஞானி. எல்லாவற்றையும் உணர்ந்த புத்தியுடையவனும், குணங்களைக் கடந்தவனுமானவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.