மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.61.1
कथयन्नेव तु तदा वासुदेवः प्रतापवान् ।
महाभारतयुद्धं तत्कथान्ते पितुरग्रतः ॥ १४.६१.१ ॥
அப்போது பேராற்றல் கொண்ட வாசுதேவன், அந்தக் கதையின் முடிவில், தந்தையின் முன்னிலையில் மகாபாரத யுத்தத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.
14.61.2
अभिमन्योर्वधं वीरः सोत्यक्रामन्महामतिः ।
अप्रियं वसुदेवस्य माभूदिति महामनाः ॥ १४.६१.२ ॥
வீரனும் ஞானியுமான அவர் அபிமன்யுவின் கொலையைத் தவிர்த்துப் பேசினார்; "வசுதேவனுக்கு வருத்தம் வேண்டாம்" என்று எண்ணிய மகாமனம் கொண்டவர்.
14.61.3
मा दौहित्रवधं श्रुत्वा वसुदेवो महात्ययम् ।
दुःखशोकाभिसंतप्तो भवेदिति महामतिः ॥ १४.६१.३ ॥
பேரனின் கொலையாகிய பெரும் துயரத்தைக் கேட்டு வசுதேவன் துக்கத்திலும் சோகத்திலும் வாட்டமடைய வேண்டாம் என்று எண்ணிய மகாமதி அவர்.
14.61.4
सुभद्रा तु तमुत्क्रान्तमात्मजस्य वधं रणे ।
आचक्ष्व कृष्ण सौभद्रवधमित्यपतद्भुवि ॥ १४.६१.४ ॥
ஆனால் சுபத்திரை, போரில் தன் மகனின் கொலையை அறிந்து, "கிருஷ்ணா, சௌபத்ரனின் வதத்தைச் சொல்" என்று கூறி தரையில் விழுந்தாள்.
14.61.5
तामपश्यन्निपतितां वसुदेवः क्षितौ तदा ।
दृष्ट्वैव च पपातोर्व्यां सोऽपि दुःखेन मूर्छितः ॥ १४.६१.५ ॥
அவள் நிலத்தில் விழுந்து கிடப்பதை வசுதேவன் கண்டான்; கண்டதுமே துயரால் மயங்கி அவனும் பூமியில் விழுந்தான்.
14.61.6
तषः स दौहित्रवदाद्दुःखशोकसमाहतः ।
वसुदेवो महाराज कृष्णं वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १४.६१.६ ॥
பேரனின் கொலையால் துயரும் சோகமும் தாக்கப்பட்ட வசுதேவன், மகாராஜனே, கிருஷ்ணனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
14.61.7
ननु त्वं पुण्डरीकाक्ष सत्यवाग्भुवि विश्रुतः ।
यद्दौहित्रवधं मेऽद्य न ख्यापयसि शत्रुहन् ॥ १४.६१.७ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, நீ உலகில் உண்மை பேசுபவனாகப் புகழ் பெற்றவன். பகைவரை அழிப்பவனே, இன்று என் பேரனின் வதத்தை நீ ஏன் அறிவிக்கவில்லை?
14.61.8
तद्भागिनेयनिधनं तत्त्वेनाचक्ष्व मे प्रभो ।
सदृशाक्षस्तव कथं शत्रुभिर्निहतो रणे। ॥ १४.६१.८ ॥
பிரபுவே, அந்த சகோதரி மகனின் மரணத்தை உண்மையாக எனக்குச் சொல். உன்னைப் போன்ற கண்களை உடையவன் போரில் பகைவரால் எப்படிக் கொல்லப்பட்டான்?
14.61.9
दुर्भरं बत वार्ष्णेय कालेऽप्राप्ते नृभिः सह ।
यत्र मे हृदयं दुःखाच्छतधा न विदीर्यते ॥ १४.६१.९ ॥
வார்ஷ்ணேயனே, மனிதர்களுடன் வாழும் போது, காலம் வராமலேயே இந்தத் துன்பத்தைத் தாங்குவது கடினம்; துக்கத்தால் என் இதயம் நூறு துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லையே.
14.61.10
किमब्रवीत्त्वां सङ्ग्रामे सुभद्रां मातरं प्रति ।
मां चापि पुण्डरीकाक्षि चपलाक्षः प्रियो मम ॥ १४.६१.१० ॥
தாமரைக் கண்ணனே, போரில் அவன் உன்னிடமும் தாய் சுபத்திரையிடமும் என்ன சொன்னான்? சுறுசுறுப்பான கண்களை உடைய என் அன்பனும் எனக்கு என்ன சொன்னான்?
14.61.11
आहवं पृष्ठतः कृत्वा कच्चिन्न निहतः परैः ।
कच्चिन्मुखं न गोविन्द तेनाजौ विकृतं कृतम् ॥ १४.६१.११ ॥
போரிலிருந்து முதுகு காட்டி ஓடி, பகைவர் அவனைக் கொன்றனரா? கோவிந்தா, போரில் அவன் முகம் சிதைக்கப்பட்டதா?
14.61.12
स हि कृष्ण महातेजाः श्लाघन्निव ममाग्रतः ।
बालभावेन विजयमात्मनोऽकथयत्प्रभुः। ॥ १४.६१.१२ ॥
கிருஷ்ணா, அந்த மகாதேஜஸ்வி என் முன்னால் பெருமை பேசுவது போல, சிறுவனின் பாணியில் தன் வெற்றியைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.
14.61.13
कच्चिन्न निकृतो बालो द्रोणकर्णाकृपादिभिः ।
धरण्यां निहतः शेते तन्ममाचक्ष्वि केशव ॥ १४.६१.१३ ॥
துரோணர், கர்ணன், கிருபர் முதலியோரால் அந்தச் சிறுவன் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்டு நிலத்தில் கிடக்கிறானா? கேசவா, அதை எனக்குச் சொல்லு.
14.61.14
स हि द्रोणं च भीष्मं च कर्णं च बलीनां वरम् ।
स्पर्धते स्म रणे नित्यं दुहितुः पुत्रको मम ॥ १४.६१.१४ ॥
அவன் — என் மகளின் மகன் — போரில் எப்போதும் துரோணர், பீஷ்மர், வலிமையுள்ளவருள் சிறந்த கர்ணன் ஆகியோருடனும் போட்டியிட்டான்.
14.61.15
एवंविधं बहु तदा विलपन्तं सुदुःखितम् ।
पितरं दुःखिततरं गोविन्दो वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.६१.१५ ॥
அப்போது இவ்வாறு மிகவும் புலம்பிக்கொண்டிருந்த, மிகுந்த துயரத்தில் இருந்த தந்தையிடம், கோவிந்தன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
14.61.16
न तेनि विकृतं वक्त्रं कृतं सङ्ग्राममूर्धनि ।
न पृष्ठतः कृतश्चापि सङ्ग्रामस्तेन दुस्तरः ॥ १४.६१.१६ ॥
போர்முனையில் அவன் முகத்தைச் சிதைத்துக்கொள்ளவில்லை, முதுகுக்குப் பின்னால் இருந்து போரும் செய்யவில்லை; அவனால் அந்தப் போர் கடக்க முடியாததாயிற்று.
14.61.17
निहत्य पृथिवीपालान्सहस्रशतसङ्घशः ।
खेदितो द्रोणकर्णाभ्यां दौःशासनिवशं गतः ॥ १४.६१.१७ ॥
ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களைக் கூட்டம் கூட்டமாகக் கொன்று, துரோணர், கர்ணன் ஆகியோரால் களைப்புற்று, துச்சாசனனின் மகனின் வசப்பட்டான்.
14.61.18
एको ह्येकेन सततं युध्यमानो यदि प्रभो ।
न स शक्येत सङ्ग्रामे निहन्तुमपि वज्रिणा ॥ १४.६१.१८ ॥
ஐயனே, ஒருவன் ஒருவனுடன் தொடர்ந்து போரிட்டால், போரில் அவனை வஜ்ரதாரி இந்திரனாலும் கொல்ல முடியாது.
14.61.19
समाहूते च सङ्ग्रामे पार्थे संशप्तकैस्तदा ।
पर्यवार्यत संक्रुद्धैः स द्रोणादिभिराहवे ॥ १४.६१.१९ ॥
போரில் பார்த்தன் சவால் விடப்பட்டபோது, அப்போது கோபம் கொண்ட சம்சப்தகர்களும் துரோணர் முதலானவர்களும் அவரை போர்க்களத்தில் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
14.61.20
ततः शत्रुवधं कृत्वा सुमहान्तं रेणे पितः ।
दौहित्रस्तव वार्ष्णेय दौःशासनिवशं गतः ॥ १४.६१.२० ॥
அப்பொழுது, ஐயா, போரில் பெரும் எதிரிகளை வதம் செய்த பின், உங்கள் மகளின் மகனான வார்ஷ்ணேயன் துச்சாசனனின் மகனின் வசமானான்.
14.61.21
नूनं च स गतः स्वर्गं जहि शोकं महामते ।
न हि व्यसनमासाद्य सीदन्ति कृतबुद्धयः ॥ १४.६१.२१ ॥
நிச்சயமாக அவன் சொர்க்கம் சென்றான். மகாமதியே, துயரை விடு; தெளிந்த அறிவுடையோர் துன்பத்தை அடைந்தும் மூழ்குவதில்லை.
14.61.22
द्रोणकर्णप्रभृतयो येन प्रतिसमासिताः ।
रणे महेन्द्रप्रतिमाः स कथं नाप्नुयाद्दिवम् ॥ १४.६१.२२ ॥
துரோணர், கர்ணன் முதலானவர்களை போரில் மகேந்திரனுக்கு ஒப்பானவன் எதிர்கொண்டானோ, அவன் சொர்க்கத்தை ஏன் அடையாமல் இருப்பான்?
14.61.23
स शोकं जहि जुर्धर्ष मा च मन्युवशं गमः ।
शस्त्रपूतां हि स गतिं गतः परपुरंजयः ॥ १४.६१.२३ ॥
ஓ தோற்கடிக்க முடியாதவனே, துயரை விடு; கோபத்தின் வசமாகாதே. எதிரி நகரங்களை வென்றவன் ஆயுதத்தால் தூய்மை பெற்ற நிலையை அடைந்தான்.
14.61.24
तस्मिंस्तु निहते वीरे सुभद्रेयं स्वसा मम ।
दुःखार्ताऽथो सुतं प्राप्य कुररीव ननाद ह ॥ १४.६१.२४ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டபோது, என் சகோதரி சுபத்திரை துயரால் வருந்தி, மகனைப் பெற்றும், குரரி பறவையைப் போல் அலறினாள்.
14.61.25
द्रौपदीं च समासाद्य पर्यतप्यत दुःखिता ।
आर्ये क्व दारकाः सर्वे द्रष्टुमिच्छामि तानहम् ॥ १४.६१.२५ ॥
திரௌபதியிடம் சென்று துயருற்று அவள் புலம்பினாள். ஆர்யே, என் குழந்தைகள் அனைவரும் எங்கே? நான் அவர்களைக் காண விரும்புகிறேன்.
14.61.26
अस्यास्तु वचनं श्रुत्वा सर्वास्ताः कुरुयोषितः ।
भुजाभ्यां परिगृह्यैनां चुक्रुशुः परमार्तवत् ॥ १४.६१.२६ ॥
அவளுடைய சொற்களைக் கேட்டு குரு மகளிர் அனைவரும் அவளைத் தோள்களால் அணைத்து மிகுந்த துயருடன் அழுதனர்.
14.61.27
उत्तरां चाब्रवीद्भद्रे भर्ता स क्व नु ते गतः ।
क्षिप्रमागमनं मह्यं तस्य त्वं वेदयस्व ह ॥ १४.६१.२७ ॥
உத்தராவிடம் அவள் கூறினாள்: “நல்லவளே, உன் கணவன் எங்கே சென்றான்? அவன் விரைவில் என்னிடம் வருவதை நீ எனக்குத் தெரிவி.”
14.61.28
ननु नामाद्य वैराटि श्रुत्वा मम गिरं सदा ।
भवनान्निष्पतत्याशु कस्मान्नाभ्येति ते पतिः ॥ १४.६१.२८ ॥
விராடனின் மகளே, என் சொல்லை எப்போதும் கேட்டு உன் கணவன் இன்று வீட்டிலிருந்து விரைவில் வெளிவருவதில்லையா? அவன் ஏன் என்னிடம் வரவில்லை?
14.61.29
अभिमन्योऽनुशयिनो मातुलास्ते महारथाः ।
कुशलं चाब्रुवन्सर्वे त्वां युयुत्सुमिहागतम् ॥ १४.६१.२९ ॥
அபிமன்யுவே, உன் மாமன்மார் மகாரதர்கள் அனைவரும் உன் நலனைக் கேட்டனர். இங்கு யுயுத்சு வந்திருப்பதாகவும் கூறினர்.
14.61.30
आचक्ष्व मेऽद्य सङ्ग्रामं यथापूर्वमरिन्दम ।
कस्मादेवं विलपतीं नाद्येह प्रतिभाषसे। ॥ १४.६१.३० ॥
அரிந்தமனே, முன்போல் இப்போதும் போரின் செய்தியை எனக்குச் சொல். இவ்வாறு நான் புலம்பும்போது நீ ஏன் இங்கு இன்று பதில் சொல்லவில்லை?
14.61.31
एवमादि तु वार्ष्णेय्यास्तस्यास्तत्परिदेवितम् ।
श्रुत्वा पृथा सुदुःखार्ता शनैर्वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १४.६१.३१ ॥
சுபத்திரையின் இத்தகைய புலம்பல்களைக் கேட்ட பிருதை (குந்தி) மிகுந்த துயரால் வருந்தி மெல்லச் சொன்னாள்.
14.61.32
सुभद्रे वासुदेवेन तथा सात्यकिना रणे ।
पित्रा च लालितो बालः स हतः कालधर्मणा ॥ १४.६१.३२ ॥
சுபத்திரையே! வாசுதேவனாலும் சாத்யகியாலும், தந்தையாலும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட அந்தச் சிறுவன் போரில் காலத்தின் நியதியால் கொல்லப்பட்டான்.
14.61.33
ईदृशो मर्त्यधर्मोऽयं मा शुचो यदुनन्दिनि ।
पुत्रो हि तव दुर्धर्षः सम्प्राप्तः परमां गतिम् ॥ १४.६१.३३ ॥
யாதுநந்தினியே! மனிதர்களின் தர்மம் இத்தகையதே; வருந்தாதே. உன் அஜேயமான மகன் உயர்ந்த கதியை அடைந்துவிட்டான்.
14.61.34
कुले महति जातासि क्षत्रियाणां महात्मनाम् ।
मा शुचश्चपलाक्षं त्वं पद्मपत्रनिभेक्षणे ॥ १४.६१.३४ ॥
நீ உயர்ந்த க்ஷத்திரிய மகாத்மாக்களின் பெரிய குலத்தில் பிறந்தவள்; அலைபாயும் கண்ணுடையவளே, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளே, வருந்தாதே.
14.61.35
उत्तरां त्वमवेक्षस्व गुर्विणीं मा शुचः शुभे ।
पुत्रमेषा हि तस्याशु जनयिष्यति भामिनी ॥ १४.६१.३५ ॥
கர்ப்பவதியான உத்தரையைப் பார்; சுபையே, வருந்தாதே. இந்த அழகியவள் விரைவில் அவனுடைய மகனைப் பெறுவாள்.
14.61.36
एवमाश्वासयित्वैनां कुन्ती यदुकुलोद्वह ।
विहाय शोकं दुर्धर्षं श्राद्धमस्य ह्यकल्पयत् ॥ १४.६१.३६ ॥
யாதுகுலத்தின் தாங்கியே! இவ்வாறு அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, குந்தி அளவிட முடியாத துயரை விட்டு அவனுக்கான சிராத்தத்தை ஏற்பாடு செய்தாள்.
14.61.37
समनुज्ञाप्य धर्मज्ञं राजानं भीममेव च ।
यमौ यमोपमौ चैव ददौ दानान्यनेकशः ॥ १४.६१.३७ ॥
அறம் அறிந்த அரசரையும், பீமனையும் விடைபெற்றுக்கொண்டு, யமனுக்கு ஒப்பான இரட்டையர்களுக்கும் அவள் பல வகையான தானங்களைக் கொடுத்தாள்.
14.61.38
ततः प्रदाय बह्वीर्गा ब्राह्मणेभ्यो यदूद्वह ।
समाहृष्य तु वार्ष्णेयी वैराटीमब्रवीदिदम् ॥ १४.६१.३८ ॥
யதுக்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் பல பசுக்களை அந்தணர்களுக்குக் கொடுத்து, மகிழ்ந்த வார்ஷ்ணேயி, விராடனின் மகளாகிய உத்தரையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
14.61.39
वैराटि नेह संतापस्त्वया कार्यो ह्यनिन्दिते ।
भर्तारं प्रति सुश्रोणि गर्भस्थं रक्ष वै शिशुम् ॥ १४.६१.३९ ॥
விராடனின் மகளே! குற்றமற்றவளே! அழகிய இடையுடையவளே! இங்கே உன் கணவனுக்காக நீ துயரம் கொள்ளக்கூடாது; கருவில் உள்ள குழந்தையைப் பாதுகாப்பாயாக.
14.61.40
एवमुक्त्वा ततः कुन्ती विरराम महाद्युते ।
तामनुज्ञाप्य चैवेमां सुभद्रां समुपानयम् ॥ १४.६१.४० ॥
மகா ஒளியுடையவனே! இவ்வாறு கூறிய பின் குந்தி அமைதியானாள்; அவளிடம் விடைபெற்று இந்த சுபத்திராவையும் அழைத்து வந்தேன்.
14.61.41
एवं स निधनं प्राप्तो दौहित्रस्तव मानद ।
संतापं त्यज दुर्धर्ष मा च शोके मनः कृथाः ॥ १४.६१.४१ ॥
இவ்வாறு உன் பேரன் (அபிமன்யு) மரணத்தை அடைந்தான். மரியாதை அளிப்பவனே! வெல்ல முடியாதவனே! துயரத்தை விடு; மனதைத் துயரத்தில் செலுத்தாதே.