மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.62.1
एतच्छ्रुत्वा तु पुत्रस्य वचः शूरात्मजस्तदा ।
विहाय शोकं धर्मात्मा ददौ श्राद्धमनुत्तमम् ॥ १४.६२.१ ॥
மகனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அப்போது சூரனின் தர்மாத்மா மகன் துயரத்தை விட்டுவிட்டு உயர்ந்த சிராத்தத்தைச் செய்தான்.
14.62.2
तथैव वासुदेवश्च स्वस्त्रीयस्य महात्मनः ।
दयितस्यि पितुर्नित्यमकरोदौर्ध्वदेहिकम् ॥ १४.६२.२ ॥
அதுபோலவே வாசுதேவனும், தன் சகோதரியின் மகனான மகாத்மாவின் அன்புக்குரிய தந்தைக்கு இறுதி உடல்சடங்குகளைச் செய்தான்.
14.62.3
षष्टिं शतसहस्राणि ब्राह्मणानां महौजसाम् ।
विधिवद्भोजयामास भोज्यं सर्वगुणान्वितम् ॥ १४.६२.३ ॥
மிகுந்த ஆற்றல் கொண்ட அறுபது லட்சம் பிராமணர்களுக்கு விதிப்படி அனைத்து நற்குணங்களுடைய உணவை அளித்தான்.
14.62.4
आच्छाद्य च महाबाहुर्धनतृष्णामपानुदत् ।
ब्राह्मणानां तदा कृष्णस्तदभूद्रोमहर्षणम् ॥ १४.६२.४ ॥
மகாபாகு கிருஷ்ணன் அவர்களுக்குத் தானங்களை அளித்து, பிராமணர்களின் செல்வ ஆசையை நீக்கினான்; அப்போது அது மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் காட்சியாயிற்று.
14.62.5
सुवर्णं चैव गाश्चैव शयनाच्छादनानि च ।
दीयमानं तदा विप्रः प्रभूतमिति चाब्रुवन् ॥ १४.६२.५ ॥
தங்கம், பசுக்கள், படுக்கைகள் மற்றும் போர்வைகள் கொடுக்கப்பட்டபோது, பிராமணர்கள் "இது மிகுதியாக உள்ளது" என்று கூறினர்.
14.62.6
वासुदेवोऽथ दाशार्हो बलेदेवः ससात्यकिः ।
अभिमन्योस्तदा श्राद्धमकुर्वन्सत्यकस्तदा।
अतीव दुःखसंतप्ता न शमं चोपलेभिरे ॥ १४.६२.६ ॥
அப்போது வாசுதேவனாகிய தாசார்ஹன், பலதேவன், சாத்யகியுடன் அபிமன்யுவுக்குச் சிராத்தம் செய்தனர்; சத்யகனும் அப்போது செய்தான்; மிகுந்த துயரத்தால் வருந்தி அவர்கள் அமைதி அடையவில்லை.
14.62.7
तथैव पाण्डवा वीरा नगरे नागसह्वये ।
नोपागच्छन्त वै शान्तिमभिमन्युविनाकृताः ॥ १४.६२.७ ॥
அதேபோல் வீரரான பாண்டவர்கள் நாகசாஹ்வய நகரில், அபிமன்யு இல்லாததால், அமைதியை அடையவில்லை.
14.62.8
सुबहूनि च राजेन्द्र दिवसानि विराटजा ।
नाभुङ्क्त पतिदुःखार्ता तदभूत्करुणं महत् ॥ १४.६२.८ ॥
ராஜேந்திரா! விராடனின் மகள் (உத்தரை) கணவனின் துயரால் வருந்தி பல நாட்கள் உண்ணவில்லை; அது மிகவும் பரிதாபமான நிலையாக இருந்தது.
14.62.9
धियमाणे तु तस्मिंस्तु गर्भे कुक्षिस्थ एव च ।
आजगाम ततो व्यासो ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा ॥ १४.६२.९ ॥
கருப்பையில் இருந்த அந்தக் கருவை சுமந்துகொண்டிருந்தபோது, தெய்வீகப் பார்வையால் அறிந்து வியாசர் வந்தார்.
14.62.10
समागम्याब्रवीमान्पृथां पृथुललोचनाम् ।
उत्तरां च महातेजाःइ शोकः संत्यज्यतामयम् ॥ १४.६२.१० ॥
மகா தேஜஸ்வியான வியாசர் பிருதை (குந்தி) மற்றும் விசாலக் கண்களையுடைய உத்தரையிடம் வந்து கூறினார்: 'இந்தத் துயரம் விடப்படட்டும்.'
14.62.11
जनिष्यते महातेजाः पुत्रस्तव यशस्विनि ।
प्रभावाद्वासुदेवस्य मम व्याहरणादपि।
पाण्डवानामयं चान्ते पालयिष्यति मेदिनीम् ॥ १४.६२.११ ॥
புகழ்மிக்கவளே! உன் மகா தேஜஸ்வியான மகன் பிறப்பான். வாசுதேவனின் சக்தியாலும், என் சொல்லாலும் அவன் இறுதியில் பாண்டவர்களின் பூமியைக் காப்பான்.
14.62.12
धनञ्जयं च सम्प्रेक्ष्य धर्मराजस्य शृण्वतः ।
व्यासो वाक्यमुवाचेदं हर्षयन्निव भारत ॥ १४.६२.१२ ॥
தர்மராஜன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, தனஞ்சயனைப் பார்த்து வியாசர் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார், மகிழ்விப்பது போல — ஓ பாரதா!
14.62.13
पौत्रस्तव महाभागो जनिष्यति महामनाः ।
पृथ्वीं सागरपर्यन्तां पालयिष्यति धर्मतः ॥ १४.६२.१३ ॥
உன் பெரும் பாக்கியம் கொண்ட பேரன் பிறப்பான்; அவன் பெருமனம் கொண்டவன். கடல் வரை பரவிய பூமியை தர்மப்படி அவன் காப்பான்.
14.62.14
तस्माच्छोकं कुरुश्रेष्ठ जहि त्वमरिकर्शन ।
विचार्यमत्र न हि ते सत्यमेतद्भविष्यति ॥ १४.६२.१४ ॥
ஆகையால், குருக்களில் சிறந்தவனே, எதிரிகளை வருத்துபவனே, துக்கத்தை விட்டுவிடு. இதில் ஐயம் வேண்டாம்; இது உண்மையாகவே நிகழும்.
14.62.15
यच्चापि वृष्णिवीरेणि कृष्णेन कुरुनन्दन ।
पुरोक्तं तत्तथा भावि मा तेऽत्रास्तु विचारणा ॥ १४.६२.१५ ॥
குருநந்தனா, வ்ருஷ்ணி வீரன் கிருஷ்ணன் முன்பு சொன்னது அவ்வாறே நிகழும். இதில் உனக்கு எந்த ஐயமும் வேண்டாம்.
14.62.16
विबुधानां गतो लोकानक्षयानात्मनिर्जितान् ।
न स शोच्यस्त्वया वीरो न चान्यैः कुरुभिस्तथा ॥ १४.६२.१६ ॥
அந்த வீரன் தேவர்களின் அழியாத உலகங்களை அடைந்துவிட்டான்; அவை தன்னடக்கத்தால் வெல்லப்பட்டவை. ஆகையால் நீயும் மற்ற குருக்களும் அவனுக்காக துக்கப்படத் தேவையில்லை.
14.62.17
एवं पितामहेनोक्तो धर्मात्मा स धनञ्जयः ।
त्यक्त्वा शोकं महाराज हृष्टरूपोऽभवत्तदा ॥ १४.६२.१७ ॥
பிதாமகர் இவ்வாறு சொன்னபோது, தர்மாத்மாவாகிய தனஞ்சயன் துக்கத்தை விட்டான்; மகாராஜாவே, அப்போது அவன் முகம் மலர்ச்சியடைந்தது.
14.62.18
पिताऽपि तव धर्मेज्ञ गर्भे तस्मिन्महामते ।
अवर्धत यथाकामं शुक्लपक्षे यथा शसी ॥ १४.६२.१८ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, பெருமதியுடையவனே, உன் தந்தையும் அந்தக் கருவில் சுக்ல பக்ஷத்தில் சந்திரன் வளர்வது போல் விரும்பியபடி வளர்ந்தார்.
14.62.19
ततः संचोदयामास व्यासो धर्मात्मजं नृपम् ।
अश्वमेधं प्रति तदा ततः सोऽन्तर्हितोऽभवत् ॥ १४.६२.१९ ॥
அப்போது வ்யாசர் தர்மத்மஜனான அரசனை அசுவமேதத்தை நோக்கி ஊக்குவித்தார்; பின்னர் அவர் மறைந்து போனார்.
14.62.20
धर्मराजोपि मेधावी श्रुत्वा व्यासस्य तद्वचः ।
वित्तोपनयने तात चकार गमने मतिम् ॥ १४.६२.२० ॥
அறிவுள்ள தர்மராஜனும் வ்யாசரின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, அன்பனே, செல்வம் திரட்டுவதற்காகச் செல்லத் தீர்மானித்தார்.