Mahābhārata · Adhyāya 14.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.77.1
जित्वा प्रसाद्य राजानं भगदत्तसुतं तदा ।
विसृज्य याते तुरगे सैन्धवान्प्रति भारत ॥ १४.७७.१ ॥
O Bhārata, nachdem er den König, den Sohn Bhagadattas, besiegt und besänftigt hatte, wurde das Pferd losgelassen und zog zu den Saindhavas.
14.77.2
सैन्धवैरभवगद्युद्धं ततस्तस्य किरीटिनः ।
हतशेषैर्महाराज हतानां च सुतैरपि ॥ १४.७७.२ ॥
Dann entbrannte für den Diademträger ein Kampf mit den Saindhavas, o großer König, mit den Überlebenden und auch mit den Söhnen der Erschlagenen.
14.77.3
तेऽवतीर्णमुपश्रुत्य विषयं श्वेतवाहनम् ।
प्रत्युद्ययुरमृष्यन्ते राजानः पाण्डवर्षभम् ॥ १४.७७.३ ॥
Als sie hörten, dass der Weißrossige, der Stier der Pāṇḍavas, in ihr Reich eingedrungen war, zogen die Könige, es nicht ertragend, ihm entgegen.
14.77.4
अश्वं च तं परामृश्य विषयान्ते विषोपमात् ।
न भयं चक्रिरे पार्थाद्भीमसेनादनन्तरात् ॥ १४.७७.४ ॥
Und sie fürchteten weder den Pṛthā-Sohn, der jenes Pferd an der Grenze des Reiches wie Gift ergriffen hatte, noch Bhīmasena, der unmittelbar danach folgte.
14.77.5
तेऽविदूराद्धनुष्पाणिं यज्ञियस्य हयस्य च ।
बीभत्सुं प्रत्यपद्यन्त् पदातिनमवस्थितम् ॥ १४.७७.५ ॥
Nicht weit vom Opferpferd trafen sie auf Bībhatsu (Arjuna), den Bogen in der Hand, zu Fuß stehend.
14.77.6
ततस्ते तं महावीर्या राजानः पर्यवारयन् ।
जिगीषन्तो नरव्याघ्रं पूर्वं विनिकृता युधि ॥ १४.७७.६ ॥
Da umringten jene Könige von großer Tapferkeit, die zuvor im Kampf besiegt worden waren, begierig zu siegen, jenen Tiger unter den Menschen.
14.77.7
ते नामान्यपि गोत्राणि कर्मणि विविधानि च ।
कीर्तयन्तस्तदा पार्थं शरवर्षैरवाकिरन् ॥ १४.७७.७ ॥
Da bedeckten sie, indem sie Namen, Geschlechter und die vielfältigen Taten Pārthas rühmten, ihn mit einem Hagel von Pfeilen.
14.77.8
ते किरन्तः शरव्रातान्वारणप्रतिवारणान् ।
रणे जयमभीप्सन्तः कौन्तेयं पर्यवारयन् ॥ १४.७७.८ ॥
Sie verschossen Pfeilsalven, wehrten ab und schlugen zurück, und in der Schlacht nach Sieg verlangend umzingelten sie den Sohn Kuntīs.
14.77.9
ते समीक्ष्य च तं कृष्णमुग्रकर्माणमाहवे ।
सर्वे युयुधिरे वीरा रथस्थास्तं पदातिनम् ॥ १४.७७.९ ॥
Als sie jenen Kṛṣṇa von furchtbarer Tat im Kampf zu Fuß sahen, kämpften alle Helden, die auf ihren Wagen standen, gegen ihn.
14.77.10
ते तमाजघ्निरे वीरं निवातकवचान्तकम् ।
संशप्तकनिहन्तारं हन्तारं सैन्धवस्य च ॥ १४.७७.१० ॥
Sie schlugen jenen Helden, den Vernichter der Nivātakavacas, den Erschläger der Saṃśaptakas und den Töter des Saindhava (Jayadratha).
14.77.11
ततो रथसहस्रेण गजानामयुतेन च ।
ष्ठकीकृत्य बीभत्सुं प्रहृष्टमनसोऽभवन् ॥ १४.७७.११ ॥
Dann, nachdem sie Bībhatsu (Arjuna) mit tausend Wagen und zehntausend Elefanten umzingelt hatten, wurden sie froh gemut.
14.77.12
स्मरन्तो वधं वीराः सिन्धुराजस्य चाहवे ।
जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना ॥ १४.७७.१२ ॥
O Nachkomme der Kurus, sich des Erschlagens des Sindhu-Königs Jayadratha im Kampf erinnernd, gedachten die Helden seines Falls durch den beidhändigen Bogenschützen in jenem Gefecht.
14.77.13
ततः पर्जन्यवत्सर्वे शरवृष्टीरवासृजन् ।
तैः कीर्णः शुशुभे पार्थो रविर्मेघान्तरे यथा ॥ १४.७७.१३ ॥
Da ließen alle wie Regenwolken Pfeilregen niedergehen. Von ihnen bedeckt leuchtete Pārtha wie die Sonne zwischen Wolken.
14.77.14
स शरैः समवच्छन्नश्चकाशे पाण्डवर्षभः ।
पञ्चरान्तरसञ्चारी शकुन्त इव भारत ॥ १४.७७.१४ ॥
Vollständig von Pfeilen bedeckt strahlte jener Stier der Pāṇḍava. O Bhārata, er war wie ein Vogel, der sich zwischen den Fünferreihen bewegt.
14.77.15
ततो हाहाकृतं सर्वं कौन्तेय शरपीडिते ।
त्रैलोक्यमभवद्राजन्रविरासीद्रजोरुणः ॥ १४.७७.१५ ॥
Da erhob sich, o Sohn der Kuntī, unter den von den Pfeilen Gequälten in allen drei Welten Wehklagen. O König, die Sonne wurde rot vom Staub.
14.77.16
ततो ववौ महाराज मारुतो रोमहर्षणः ।
राहुरग्रसदादित्यं पर्वणीव विशाम्पते ॥ १४.७७.१६ ॥
Da wehte, o großer König, ein haarsträubender Wind, und Rāhu ergriff die Sonne wie bei einer Finsternis, o Herr der Völker.
14.77.17
उल्काश्च जघ्निरे सूर्यं विकीर्यन्त्यः समन्ततः ।
वेपथुश्चाभवद्राजन्कैलासस्य महागिरेः ॥ १४.७७.१७ ॥
Meteore, die nach allen Seiten sprühten, schlugen auf die Sonne, und, o König, der große Berg Kailāsa erbebte.
14.77.18
मुमुचुः श्वासमत्युष्णं दुःखशोकसमन्विताः ।
सप्तर्षयो जातभयास्तथा देवर्षयोपि च ॥ १४.७७.१८ ॥
Von Leid und Kummer erfüllt, stießen sie überaus heiße Atemzüge aus. Die sieben Weisen wurden von Furcht erfasst, ebenso die göttlichen Weisen.
14.77.19
शशं चाशु विनिर्भिद्य मण्डलं शशिनोऽपतन् ।
विपरीता दिशश्चापि सर्वा धूमाकुलास्तथा ॥ १४.७७.१९ ॥
Rasch den Mondkreis durchbohrend, fiel der Hase (das Zeichen) herab; und alle Himmelsrichtungen wurden umgekehrt und von Rauch verhüllt.
14.77.20
रासभारुणसङ्काशा धनुष्मन्तः सविद्युतः ।
आवृत्य गगनं मेघा मुमुचुर्मांसशोणितम् ॥ १४.७७.२० ॥
Einem Esel und Rot gleichend, Bögen tragend, mit Blitzen, bedeckten die Wolken den Himmel und ließen Fleisch und Blut herabregnen.
14.77.21
एवमासीत्तदा वीरे शरवर्षेण संवृते ।
फल्गुने भरतश्रेष्ठ तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १४.७७.२१ ॥
So war es damals, als der Held von einem Pfeilregen bedeckt war. O Phālguna, Bester der Bharatas, da wurde es gleichsam wunderbar.
14.77.22
तस्य तेनावकीर्णस्य शरजालेन सर्वतः ।
मोहात्पपात गाण्डीवमावापश्च करादपि ॥ १४.७७.२२ ॥
Als er von allen Seiten vom Pfeilnetz umhüllt war, fiel aus Verwirrung der Gāṇḍīva-Bogen herab, und der Griff entglitt seiner Hand.
14.77.23
तस्मिन्मोहमनुप्राप्ते शरजालं महत्तदा ।
सैन्धवा मुमुचुस्तूर्णं गतसत्वे महारथे ॥ १४.७७.२३ ॥
Als er in diese Verwirrung geraten war, ließen die Krieger von Sindhu sogleich ein großes Pfeilnetz auf den großen Wagenkämpfer niedergehen, dessen Mut geschwunden war.
14.77.24
ततो मोहं समापन्नं ज्ञात्वा पार्थं द्विवौकसः ।
सर्वे वित्रस्तमनसस्तस्य शान्तिकृतोऽभवन् ॥ १४.७७.२४ ॥
Als sie erkannten, dass Pārtha in Verwirrung geraten war, wurden alle Bewohner des Himmels, mit erschrockenem Sinn, zu seinen Friedensstiftern.
14.77.25
ततो देवर्षयः सर्वे तथा सप्तर्षयोपि च ।
ब्रह्मर्षचस्च विजयं जेपुः पार्थस्य धीमतः ॥ १४.७७.२५ ॥
Da murmelten alle göttlichen Weisen, ebenso die sieben Weisen und die brahmanischen Weisen, Gebete für den Sieg des weisen Pārtha.
14.77.26
ततः प्रदीपिते देवैः पार्थतेजसि पार्थिव ।
तस्थावचलवद्धीमान्सङ्ग्रामे परमास्त्रवित् ॥ १४.७७.२६ ॥
Da, o König, als Pārthas Glanz von den Göttern entfacht war, stand der Weise, Kenner der höchsten Waffen, im Kampf unbeweglich wie ein Berg.
14.77.27
विचकर्ष धनुर्दिव्यं ततः कौरवनन्दनः ।
यन्त्रस्येवेह शब्दोऽभून्महांस्तस्य पुनः पुनः ॥ १४.७७.२७ ॥
Da spannte die Freude der Kauravas seinen göttlichen Bogen, und sein großer Klang erhob sich immer wieder wie das Geräusch einer Maschine.
14.77.28
ततः स शरवर्षाणि प्रत्यमित्रान्प्रति प्रभुः ।
ववर्ष धनुषा पार्थो वर्षाणीव पुरंदरः ॥ १४.७७.२८ ॥
Da ließ der Mächtige mit seinem Bogen einen Regen von Pfeilen auf seine Feinde niedergehen, wie Pārtha, gleich Indra, der Regen fallen lässt.
14.77.29
ततस्ते सैन्धवा योधाः सर्व एव सराजकाः ।
नादृश्यन्त शरैः कीर्णाः शलभैरिव पादपाः ॥ १४.७७.२९ ॥
Da wurden alle jene Krieger von Sindhu samt ihren Königen von Pfeilen bedeckt und waren nicht mehr zu sehen, wie Bäume, die von Heuschrecken bedeckt sind.
14.77.30
तस्य शब्देन वित्रेसुर्भयार्ताश्च विदुद्रुवुः ।
मुमुचुस्चाश्रु शोकार्ताः शुशुचुश्चापि सैन्धवाः ॥ १४.७७.३० ॥
Vom Klang erschreckt, von Furcht gequält, flohen sie; und die Völker von Sindhu, von Kummer gequält, vergossen Tränen und klagten.
14.77.31
तांस्तु सर्वान्नरव्याघ्रः सैन्धवान्व्यचरद्बली ।
अलातचक्रवद्राजञ्शरजालैः समार्पयत् ॥ १४.७७.३१ ॥
Und jener mächtige Tiger unter den Menschen, sich wie ein Feuerrad drehend, bewegte sich unter allen jenen Saindhavas und überschüttete sie, o König, mit Netzen aus Pfeilen.
14.77.32
तदिन्द्रजालप्रतिमं बाणजालममित्रहा ।
विसृज्य दिक्षु सर्वासु महेन्द्रि इव वज्रभृत् ॥ १४.७७.३२ ॥
Nachdem er jenes Pfeilnetz, einer Zauberillusion gleich, nach allen Richtungen entsandt hatte, stand der Feindetöter da wie Mahendra, der Träger des Donnerkeils.
14.77.33
मेघजालनिभं सैन्यं विदार्य शरवृष्टिभिः ।
विबभौ कौरवश्रेष्ठः शरदीव दिवाकरः ॥ १४.७७.३३ ॥
Nachdem er jenes Heer, einer Wolkenmasse gleich, mit Pfeilregen gespalten hatte, strahlte der Beste der Kauravas wie die Sonne im Herbst.