മഹാഭാരതം · അധ്യായം 14.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.77.1
जित्वा प्रसाद्य राजानं भगदत्तसुतं तदा ।
विसृज्य याते तुरगे सैन्धवान्प्रति भारत ॥ १४.७७.१ ॥
ഭാരതാ, അപ്പോൾ ഭഗദത്തന്റെ പുത്രനായ രാജാവിനെ ജയിച്ച് സമാധാനിപ്പിച്ച ശേഷം കുതിരയെ വിട്ടയച്ചു; അത് സൈന്ധവരുടെ നേർക്ക് പോയി.
14.77.2
सैन्धवैरभवगद्युद्धं ततस्तस्य किरीटिनः ।
हतशेषैर्महाराज हतानां च सुतैरपि ॥ १४.७७.२ ॥
അപ്പോൾ ആ കിരീടിക്ക് സൈന്ധവരോടൊപ്പം യുദ്ധം ഉണ്ടായി; മഹാരാജാവേ, ശേഷിച്ചവരോടും കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ പുത്രന്മാരോടും കൂടി.
14.77.3
तेऽवतीर्णमुपश्रुत्य विषयं श्वेतवाहनम् ।
प्रत्युद्ययुरमृष्यन्ते राजानः पाण्डवर्षभम् ॥ १४.७७.३ ॥
പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠനായ, വെള്ളക്കുതിരയുള്ളവൻ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്ത് ഇറങ്ങിയെന്ന് കേട്ട് രാജാക്കന്മാർ സഹിക്കാതെ അവനെ എതിരേൽക്കാൻ പോയി.
14.77.4
अश्वं च तं परामृश्य विषयान्ते विषोपमात् ।
न भयं चक्रिरे पार्थाद्भीमसेनादनन्तरात् ॥ १४.७७.४ ॥
അതിർത്തിയിൽ വിഷംപോലെയുള്ള ആ കുതിരയെ പിടിച്ചുനിന്ന പാർത്ഥനെയോ, തൊട്ടുപിന്നാലെയുള്ള ഭീമസേനനെയോ അവർ ഭയപ്പെട്ടില്ല.
14.77.5
तेऽविदूराद्धनुष्पाणिं यज्ञियस्य हयस्य च ।
बीभत्सुं प्रत्यपद्यन्त् पदातिनमवस्थितम् ॥ १४.७७.५ ॥
യജ്ഞാശ്വത്തിനടുത്ത്, കയ്യിൽ വില്ലുമായി കാൽനടയായി നിന്ന ബീഭത്സുവിനെ (അർജുനനെ) അവർ നേരിട്ടു.
14.77.6
ततस्ते तं महावीर्या राजानः पर्यवारयन् ।
जिगीषन्तो नरव्याघ्रं पूर्वं विनिकृता युधि ॥ १४.७७.६ ॥
അപ്പോൾ മഹാവീര്യരായ ആ രാജാക്കന്മാർ, മുമ്പ് യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടവർ, ജയിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ആ നരവ്യാഘ്രനെ ചുറ്റിവളഞ്ഞു.
14.77.7
ते नामान्यपि गोत्राणि कर्मणि विविधानि च ।
कीर्तयन्तस्तदा पार्थं शरवर्षैरवाकिरन् ॥ १४.७७.७ ॥
അപ്പോൾ അവർ ആ പാർത്ഥനെ (അർജുനനെ) അവന്റെ പേരുകളും ഗോത്രങ്ങളും വിവിധ കർമ്മങ്ങളും കീർത്തിച്ചുകൊണ്ട് അമ്പുമഴകൊണ്ട് മൂടി.
14.77.8
ते किरन्तः शरव्रातान्वारणप्रतिवारणान् ।
रणे जयमभीप्सन्तः कौन्तेयं पर्यवारयन् ॥ १४.७७.८ ॥
അവർ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ വർഷിച്ചും ആക്രമണവും പ്രത്യാക്രമണവും നടത്തിയും യുദ്ധത്തിൽ ജയം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് കൗന്തേയനെ (അർജുനനെ) വളഞ്ഞു.
14.77.9
ते समीक्ष्य च तं कृष्णमुग्रकर्माणमाहवे ।
सर्वे युयुधिरे वीरा रथस्थास्तं पदातिनम् ॥ १४.७७.९ ॥
യുദ്ധത്തിൽ ഉഗ്രകർമ്മിയായ ആ കൃഷ്ണനെ (അർജുനനെ) കാൽനടയായി കണ്ട് രഥങ്ങളിൽ നിന്ന എല്ലാ വീരന്മാരും അവനോട് പോരാടി.
14.77.10
ते तमाजघ्निरे वीरं निवातकवचान्तकम् ।
संशप्तकनिहन्तारं हन्तारं सैन्धवस्य च ॥ १४.७७.१० ॥
നിവാതകവചന്മാരെ നശിപ്പിച്ചവനും, സംശപ്തകരെ സംഹരിച്ചവനും, സൈന്ധവനെ (ജയദ്രഥനെ) വധിച്ചവനുമായ ആ വീരനെ അവർ പ്രഹരിച്ചു.
14.77.11
ततो रथसहस्रेण गजानामयुतेन च ।
ष्ठकीकृत्य बीभत्सुं प्रहृष्टमनसोऽभवन् ॥ १४.७७.११ ॥
പിന്നീട് ആയിരം രഥങ്ങളാലും പതിനായിരം ആനകളാലും ബീഭത്സുവിനെ (അർജുനനെ) വളഞ്ഞ് അവർ സന്തുഷ്ടമനസ്കരായി.
14.77.12
स्मरन्तो वधं वीराः सिन्धुराजस्य चाहवे ।
जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना ॥ १४.७७.१२ ॥
കൗരവ്യാ! സിന്ധുരാജാവായ ജയദ്രഥന്റെ വധവും, യുദ്ധത്തിൽ സവ്യസാചി (അർജുനൻ) അത് നടത്തിയതും വീരന്മാർ ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
14.77.13
ततः पर्जन्यवत्सर्वे शरवृष्टीरवासृजन् ।
तैः कीर्णः शुशुभे पार्थो रविर्मेघान्तरे यथा ॥ १४.७७.१३ ॥
അപ്പോൾ എല്ലാവരും മേഘങ്ങളെപ്പോലെ അമ്പുമഴ പെയ്യിച്ചു. അവയാൽ മൂടപ്പെട്ട പാർത്ഥൻ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
14.77.14
स शरैः समवच्छन्नश्चकाशे पाण्डवर्षभः ।
पञ्चरान्तरसञ्चारी शकुन्त इव भारत ॥ १४.७७.१४ ॥
അമ്പുകളാൽ പൂർണ്ണമായി മൂടപ്പെട്ട പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠൻ തിളങ്ങി. ഹേ ഭാരതാ, അഞ്ചു നിരകൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ.
14.77.15
ततो हाहाकृतं सर्वं कौन्तेय शरपीडिते ।
त्रैलोक्यमभवद्राजन्रविरासीद्रजोरुणः ॥ १४.७७.१५ ॥
അപ്പോൾ ഹേ കൗന്തേയാ, അമ്പുകളാൽ പീഡിതമായി മൂന്നു ലോകവും ഹാഹാകാരം മുഴക്കി. ഹേ രാജാവേ, സൂര്യൻ പൊടിയാൽ ചുവന്നു.
14.77.16
ततो ववौ महाराज मारुतो रोमहर्षणः ।
राहुरग्रसदादित्यं पर्वणीव विशाम्पते ॥ १४.७७.१६ ॥
അപ്പോൾ ഹേ മഹാരാജാ, രോമാഞ്ചമുണ്ടാക്കുന്ന കാറ്റ് വീശി. ഹേ വിശാംപതേ, ഗ്രഹണസമയത്ത് രാഹു സൂര്യനെ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെയായി.
14.77.17
उल्काश्च जघ्निरे सूर्यं विकीर्यन्त्यः समन्ततः ।
वेपथुश्चाभवद्राजन्कैलासस्य महागिरेः ॥ १४.७७.१७ ॥
ഉൽക്കകൾ ചുറ്റും ചിതറി സൂര്യനെ ഇടിച്ചു. ഹേ രാജാവേ, മഹാപർവതമായ കൈലാസവും വിറച്ചു.
14.77.18
मुमुचुः श्वासमत्युष्णं दुःखशोकसमन्विताः ।
सप्तर्षयो जातभयास्तथा देवर्षयोपि च ॥ १४.७७.१८ ॥
ദുഃഖശോകങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവർ അത്യന്തം ചൂടുള്ള നെടുവീർപ്പുകൾ വിട്ടു. സപ്തർഷികൾക്ക് ഭയമുണ്ടായി; ദേവർഷികൾക്കും അങ്ങനെതന്നെ.
14.77.19
शशं चाशु विनिर्भिद्य मण्डलं शशिनोऽपतन् ।
विपरीता दिशश्चापि सर्वा धूमाकुलास्तथा ॥ १४.७७.१९ ॥
ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തെ വേഗത്തിൽ തുളച്ച് ശശം (ചിഹ്നം) വീണു. എല്ലാ ദിശകളും വിപരീതമായി പുകയാൽ മൂടപ്പെട്ടു.
14.77.20
रासभारुणसङ्काशा धनुष्मन्तः सविद्युतः ।
आवृत्य गगनं मेघा मुमुचुर्मांसशोणितम् ॥ १४.७७.२० ॥
കഴുതയും ചുവപ്പും പോലെ, വില്ലുകൾ ധരിച്ച്, മിന്നലോടുകൂടിയ മേഘങ്ങൾ ആകാശത്തെ മൂടി മാംസവും രക്തവും വർഷിച്ചു.
14.77.21
एवमासीत्तदा वीरे शरवर्षेण संवृते ।
फल्गुने भरतश्रेष्ठ तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १४.७७.२१ ॥
അന്ന് വീരനെ (അർജ്ജുനനെ) അമ്പുമഴയാൽ മൂടിയപ്പോൾ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചു. ഫാൽഗുനാ, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, അത് അത്ഭുതമായി.
14.77.22
तस्य तेनावकीर्णस्य शरजालेन सर्वतः ।
मोहात्पपात गाण्डीवमावापश्च करादपि ॥ १४.७७.२२ ॥
അവനെ എല്ലാവശത്തും അമ്പുവലയാൽ മൂടിയപ്പോൾ മോഹത്താൽ ഗാണ്ഡീവം വീണു; കൈയിലെ പിടിയും വഴുതി.
14.77.23
तस्मिन्मोहमनुप्राप्ते शरजालं महत्तदा ।
सैन्धवा मुमुचुस्तूर्णं गतसत्वे महारथे ॥ १४.७७.२३ ॥
അവൻ മോഹത്തിൽ വീണപ്പോൾ സൈന്ധവ യോദ്ധാക്കൾ ഉടൻ, ധൈര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ മഹാരഥന്റെ മേൽ വലിയ അമ്പുവല എറിഞ്ഞു.
14.77.24
ततो मोहं समापन्नं ज्ञात्वा पार्थं द्विवौकसः ।
सर्वे वित्रस्तमनसस्तस्य शान्तिकृतोऽभवन् ॥ १४.७७.२४ ॥
അപ്പോൾ പാർത്ഥൻ മോഹത്തിൽ വീണെന്നറിഞ്ഞ്, സ്വർഗവാസികളെല്ലാം ഭയന്ന മനസ്സോടെ അവന് ശാന്തി നൽകുന്നവരായി.
14.77.25
ततो देवर्षयः सर्वे तथा सप्तर्षयोपि च ।
ब्रह्मर्षचस्च विजयं जेपुः पार्थस्य धीमतः ॥ १४.७७.२५ ॥
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവർഷിമാരും, സപ്തർഷിമാരും, ബ്രഹ്മർഷിമാരും ബുദ്ധിമാനായ പാർത്ഥന്റെ വിജയത്തിനായി ജപിച്ചു.
14.77.26
ततः प्रदीपिते देवैः पार्थतेजसि पार्थिव ।
तस्थावचलवद्धीमान्सङ्ग्रामे परमास्त्रवित् ॥ १४.७७.२६ ॥
അപ്പോൾ, രാജാവേ, ദേവന്മാരാൽ പാർത്ഥന്റെ തേജസ്സ് ജ്വലിച്ചപ്പോൾ, ബുദ്ധിമാനും പരമാസ്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവനുമായ അദ്ദേഹം യുദ്ധത്തിൽ പർവതംപോലെ ഇളകാതെ നിന്നു.
14.77.27
विचकर्ष धनुर्दिव्यं ततः कौरवनन्दनः ।
यन्त्रस्येवेह शब्दोऽभून्महांस्तस्य पुनः पुनः ॥ १४.७७.२७ ॥
അപ്പോൾ കൗരവരുടെ ആനന്ദമായ അദ്ദേഹം ദിവ്യധനുസ്സ് വലിച്ചു; അതിന്റെ മഹാശബ്ദം യന്ത്രത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
14.77.28
ततः स शरवर्षाणि प्रत्यमित्रान्प्रति प्रभुः ।
ववर्ष धनुषा पार्थो वर्षाणीव पुरंदरः ॥ १४.७७.२८ ॥
അപ്പോൾ ആ പ്രഭു ശത്രുക്കൾക്കുനേരെ വില്ലുകൊണ്ട് അമ്പുമഴ പെയ്യിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നതുപോലെ പാർത്ഥൻ പെയ്യിച്ചു.
14.77.29
ततस्ते सैन्धवा योधाः सर्व एव सराजकाः ।
नादृश्यन्त शरैः कीर्णाः शलभैरिव पादपाः ॥ १४.७७.२९ ॥
അപ്പോൾ സിന്ധുദേശത്തെ ആ യോദ്ധാക്കളെല്ലാം രാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ അമ്പുകളാൽ മൂടപ്പെട്ട്, വെട്ടുക്കിളികൾ മൂടിയ മരങ്ങൾപോലെ കാണാതായി.
14.77.30
तस्य शब्देन वित्रेसुर्भयार्ताश्च विदुद्रुवुः ।
मुमुचुस्चाश्रु शोकार्ताः शुशुचुश्चापि सैन्धवाः ॥ १४.७७.३० ॥
അവന്റെ ശബ്ദത്താൽ അവർ വിറച്ചു; ഭയത്താൽ പീഡിതരായി ഓടി; ദുഃഖത്താൽ പീഡിതരായ സിന്ധുജനം കണ്ണീരൊഴുക്കി വിലപിച്ചു.
14.77.31
तांस्तु सर्वान्नरव्याघ्रः सैन्धवान्व्यचरद्बली ।
अलातचक्रवद्राजञ्शरजालैः समार्पयत् ॥ १४.७७.३१ ॥
ശക്തനായ ആ നരവ്യാഘ്രൻ അലാതചക്രംപോലെ തിരിഞ്ഞ് ആ സൈന്ധവരെയെല്ലാം ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ചു; രാജാവേ, ശരജാലങ്ങളാൽ അവരെ മൂടി.
14.77.32
तदिन्द्रजालप्रतिमं बाणजालममित्रहा ।
विसृज्य दिक्षु सर्वासु महेन्द्रि इव वज्रभृत् ॥ १४.७७.३२ ॥
ഇന്ദ്രജാലംപോലുള്ള ആ ശരജാലം ശത്രുഹന്താവ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും അയച്ചു; വജ്രധാരിയായ മഹേന്ദ്രനെപ്പോലെ.
14.77.33
मेघजालनिभं सैन्यं विदार्य शरवृष्टिभिः ।
विबभौ कौरवश्रेष्ठः शरदीव दिवाकरः ॥ १४.७७.३३ ॥
മേഘക്കൂട്ടംപോലുള്ള ആ സേനയെ ശരവർഷത്താൽ പിളർത്തി, കൗരവശ്രേഷ്ഠൻ ശരത്കാലസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.