Mahābhārata · Adhyāya 14.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.79.1
श्रुत्वा तु नृपतिः प्राप्तं पितरं बभ्रुवाहनः ।
निर्ययौ विनयेनाथ ब्राह्मणार्यपुरःसरः ॥ १४.७९.१ ॥
Als König Babhruvāhana hörte, dass sein Vater angekommen war, ging er demütig hinaus, wobei Brahmanen und Edle ihm vorangingen.
14.79.2
मणलूरेश्वरं त्वेवमुपयातं धनंजयः ।
नाभ्यनन्दत्स मेधावी क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ॥ १४.७९.२ ॥
Als Dhanaṃjaya den Herrn von Maṇalūra so herankommen sah, hieß der weise Mann ihn nicht willkommen, denn er erinnerte sich an die Pflicht des Kriegers.
14.79.3
उवाच च स धर्मात्मा समन्युः फल्गुनस्तदा ।
प्रक्रियेयं न ते युक्ता बहिस्त्वं क्षत्रधर्मतः ॥ १४.७९.३ ॥
Da sprach der rechtschaffene Phalguna, zornig: "Dieses Vorgehen ist für dich nicht angemessen; nach der Pflicht des Kriegers stehst du außerhalb."
14.79.4
संरक्ष्यमाणं तुरगं यौधिष्ठिरमुपागतम् ।
यज्ञियं विषयान्ते मां नायोत्सीः किंनु पुत्रक ॥ १४.७९.४ ॥
"Mein Sohn, als das Opferpferd Yudhiṣṭhiras, bewacht, an die Grenze deines Reiches kam, warum hast du nicht gegen mich gekämpft?"
14.79.5
धिक्त्वामस्तु सुदुर्बुद्धिं क्षत्रधर्माविशारदम् ।
यो मां युद्धाय सम्प्राप्तं साम्नैव प्रत्यगृह्णथाः ॥ १४.७९.५ ॥
"Schande über dich, du Törichtster, im Pflichtgefühl des Kriegers ungeübt! Als ich zum Kampf zu dir kam, hast du mich nur durch Versöhnung empfangen!"
14.79.6
न त्वया पुरुषार्थो हि कश्चिदस्तीह जीवता ।
यस्त्वं स्त्रीवद्युधा प्राप्तं मां साम्ना प्रत्यगृह्णथाः ॥ १४.७९.६ ॥
"Solange du lebst, hast du hier keine männliche Tat vollbracht, denn du hast mich, der ich zum Kampf kam, wie eine Frau durch Versöhnung empfangen."
14.79.7
यद्यहं न्यस्तशस्त्रस्त्वामागच्छेयं सुदुर्मते ।
प्रक्रियेयं भवेद्युक्ता तावतव नराधम ॥ १४.७९.७ ॥
Wenn ich, meine Waffen niedergelegt, zu dir gekommen wäre, o Törichter, dann wäre dieses Vorgehen angemessen gewesen; o niedrigster der Menschen, das allein hätte genügt.
14.79.8
तमेवमुक्तं भर्त्रा तु विदित्वा पन्नगात्मजा ।
अमृष्यमाणा भित्त्वोर्वीमुलूपी समुपागमत् ॥ १४.७९.८ ॥
Als die Tochter der Schlangen erfuhr, dass ihr Gemahl so gesprochen hatte, konnte sie es nicht ertragen; sie brach durch die Erde, und Ulūpī kam empor.
14.79.9
सा ददर्श तत पुत्रं विमृशन्तमधोमुखम् ।
संतर्ज्यमानमसकृत्पित्रा युद्धार्थिना विभो ॥ १४.७९.९ ॥
Dort sah sie ihren Sohn, grüblerisch mit gesenktem Gesicht, wiederholt getadelt von seinem Vater, der nach Kampf verlangte, o Mächtiger.
14.79.10
ततः सा चारुसर्वाङ्गी समुपेत्योरगात्मजा ।
उलूपी प्राह वचनं क्षत्रधर्मविशारद ॥ १४.७९.१० ॥
Da trat die Tochter der Schlangen, an allen Gliedern schön, heran und sprach diese Worte: O Kenner der Kriegerpflicht.
14.79.11
उलूपीं मां निबोध त्वं मातरं पन्नगात्मजाम् ।
कुरुष्व वचनं पुत्र धर्मस्ते भविता परः ॥ १४.७९.११ ॥
Erkenne mich als Ulūpī, deine Mutter, die Tochter der Schlangen. O Sohn, tu, was ich sage; das wird deine höchste Pflicht sein.
14.79.12
युध्यस्वैनं कुरुश्रेष्ठं धनंजयमरिन्दमम् ।
एवमेष हि ते प्रीतो भविष्यति न संशयः ॥ १४.७९.१२ ॥
Kämpfe mit Dhanañjaya, dem besten der Kurus, dem Bezwinger der Feinde; so wird er mit dir zufrieden sein, ohne Zweifel.
14.79.13
एवमुद्धार्षितो राजा स मात्रा बभ्रुवाहनः ।
मनश्चक्रे महातेजा युद्धाय भरतर्षभ ॥ १४.७९.१३ ॥
So von seiner Mutter aufgerüttelt, entschloss sich König Babhruvāhana von großer Strahlkraft, o Stier der Bharatas, zum Kampf.
14.79.14
सन्नह्य काञ्चनं वर्म शिरस्त्राणं च भानुमत् ।
तूणीरशतसंबाधमारुरोह रथोत्तमम् ॥ १४.७९.१४ ॥
In goldene Rüstung und einen glänzenden Helm gekleidet, bestieg er den besten Streitwagen, der von hunderten Köchern beladen war.
14.79.15
सर्वोपकरणोपेतं युक्तमश्वैर्मनोजवैः ।
सचक्रोपस्करं श्रीमान्हेमभाण्डपरिष्कृतम् ॥ १४.७९.१५ ॥
Mit allem Zubehör ausgestattet, vor Pferde geschirrt, schnell wie der Gedanke, mit Rädern und Geschirr, geschmückt mit goldenen Gefäßen, jener prächtige Wagen.
14.79.16
परमार्चितमुच्छ्रित्य ध्वजं हंसं हिरण्मयम् ।
प्रययौ पार्थमुद्दिश्य स राजा बभ्रुवाहनः ॥ १४.७९.१६ ॥
Den hoch geehrten goldenen Schwanenbanner emporhebend, brach König Babhruvāhana auf, auf Pārtha zu.
14.79.17
ततोऽभ्योत्य हयं वीरो यज्ञियं पार्थरक्षितम् ।
ग्राहयामास पुरुषैर्हयशिक्षाविशारदैः ॥ १४.७९.१७ ॥
Da trat der Held an das von Pārtha bewachte Opferpferd heran und ließ es von Männern, die in der Pferdedressur erfahren waren, ergreifen.
14.79.18
गृहीतं वाजिनं दृष्ट्वा प्रीतात्मा स धनंजयः ।
पुत्रं रथस्थं भूमिष्ठः संन्यवारयदाहवे ॥ १४.७९.१८ ॥
Als Dhanaṃjaya das gefangene Pferd sah, wurde er froh im Herzen; auf dem Boden stehend, hielt er im Kampf seinen Sohn zurück, der auf dem Wagen stand.
14.79.19
स तत्र राजा तं वीरं शरसङ्घैरनेकशः ।
अर्दयामास निशितैराशीविषविषोपमैः ॥ १४.७९.१९ ॥
Dort quälte der König jenen Helden vielfach mit Pfeilscharen, scharf wie das Gift von Schlangen.
14.79.20
तयोः समभवद्युद्धं पितुः पुत्रस्यक चातुलम् ।
देवासुररणप्रख्यमुभयोः प्रीयमाणयोः ॥ १४.७९.२० ॥
Zwischen beiden entbrannte ein unvergleichlicher Kampf von Vater und Sohn, gleich dem Kampf der Götter und Dämonen, beide voller Freude.
14.79.21
किरीटिनं प्रविव्याघ शरेणानतपर्वणा ।
जत्रुदेशे नरव्याघ्रं प्रहसन्बभ्रुवाहनः ॥ १४.७९.२१ ॥
Lachend durchbohrte Babhruvāhana den diademgeschmückten Tiger unter den Menschen an der Schlüsselbeingegend mit einem Pfeil mit gebogenen Gelenken.
14.79.22
सोभ्यगात्सहपुङ्खेन वल्मीकमिव पन्नगः ।
विनिर्भद्य च कौन्तेयं प्रविवेशि महीतलम् ॥ १४.७९.२२ ॥
Jener Pfeil drang wie eine Schlange in einen Ameisenhügel mit seinem Gefieder durch den Sohn der Kuntī und drang in die Oberfläche der Erde ein.
14.79.23
स गाढवेदनो धीमानालम्ब्य धनुरुत्तमम् ।
दिव्यं तेजः समाविश्य प्रमीत इव सोभवत् ॥ १४.७९.२३ ॥
Jener Weise, tief verwundet, ergriff seinen vortrefflichen Bogen, versank in göttlichem Glanz und wurde wie tot.
14.79.24
स संज्ञामुपलभ्याथ प्रशस्य पुरुषर्षभः ।
पुत्रं शक्रात्मजो वाक्यमिदमाह महाद्युतिः ॥ १४.७९.२४ ॥
Dann, wieder zu Bewusstsein gekommen, lobte jener Stier unter den Menschen, Sohn Indras, von großem Glanz, seinen Sohn und sprach diese Worte.
14.79.25
साधुसाधु महाबाहो वत्स चित्राङ्गदात्मज ।
सदृशं कर्म ते दृष्ट्वा प्रीतिमानस्मि पुत्रक ॥ १४.७९.२५ ॥
Gut, gut! O Starkarmiger, lieber Sohn, Sohn des Citrāṅgada, da ich deine würdige Tat sehe, bin ich erfreut, mein Sohn.
14.79.26
विमुञ्चाम्येष ते बाणान्पुत्र युद्धे स्थिरो भव ।
इत्येवमुक्त्वा नाराचैरभ्यवर्षदमित्रहा ॥ १४.७९.२६ ॥
Nun schieße ich diese Pfeile auf dich ab, mein Sohn; bleibe standhaft im Kampf. So sprechend ließ der Feindeschlächter einen Regen eiserner Pfeile niederprasseln.
14.79.27
तान्स गाण्डीवनिर्मुक्तान्वज्राशनिसमप्रभान् ।
नाराचानच्छिनद्राज भल्लैः सर्वांस्त्रिधा द्विधा ॥ १४.७९.२७ ॥
Jene eisernen Pfeile, vom Gāṇḍīva abgeschossen und hell wie Donnerkeil und Blitz, zerschnitt er mit Bhalla-Pfeilen, alle in drei und in zwei, o König.
14.79.28
तस्य पार्थः शरैर्दिव्यैर्ध्वजं हेमपरिष्कृतम् ।
सुवर्णतालप्रतिमं क्षुरेणापाहरद्रथात् ॥ १४.७९.२८ ॥
Pārtha schlug mit göttlichen Pfeilen sein golden verziertes Banner, gleich einer goldenen Palme, mit einem rasiermesserförmigen Pfeil vom Wagen.
14.79.29
हयांश्चास्य महाकायान्महावेगानरिंदम ।
चकार राजन्निर्जावान्प्रहसन्निव पाण्डवः ॥ १४.७९.२९ ॥
O Bezwinger der Feinde, o König, der Pāṇḍava machte seine großen, schnellen Pferde gleichsam lachend leblos.
14.79.30
स रथादवतीर्याथ राजा परमकोपनः ।
पदातिः पितरं क्रुद्धो योधयामास पाण्डवम् ॥ १४.७९.३० ॥
Da stieg jener König, überaus zornig, von seinem Wagen herab, kämpfte zu Fuß und ergrimmt gegen seinen Vater, den Pāṇḍava.
14.79.31
सम्प्रीयमाणः पार्थानामृषभः पुत्रविक्रमात् ।
नात्यर्थं पीडयामास पुत्रं वज्रधरात्मजः ॥ १४.७९.३१ ॥
Hocherfreut über die Tapferkeit seines Sohnes, der Stier unter den Pārthas, der Sohn des Donnerträgers, quälte den Sohn nicht übermäßig.
14.79.32
स हन्यमानोऽभिमुखं पितरं बभ्रुवाहनः ।
शरैराशीविषाकारैः पुनरेवार्दयद्बली ॥ १४.७९.३२ ॥
Von seinem Vater frontal getroffen, quälte der starke Babhruvāhana ihn erneut mit Pfeilen, gleich giftigen Schlangen.
14.79.33
ततः स बाल्यात्पितरं विव्याध हृदि पत्रिणा ।
निशेतेन सुपुङ्खेन बलवद्बभ्रुवाहनः ॥ १४.७९.३३ ॥
Da durchbohrte Babhruvāhana aus jugendlichem Ungestüm das Herz seines Vaters mit einem scharfen, gut gefiederten Pfeil.
14.79.34
स बाणस्तेजसा दीप्तो ज्वलन्निव हुताशनः ।
विवेश पाण्डवं राजन्मर्म भित्त्वाऽतिदुःखकृत् ॥ १४.७९.३४ ॥
Jener Pfeil, leuchtend wie ein brennendes Feuer, o König, durchbohrte den Lebenspunkt des Pāṇḍava und drang ein, große Qual verursachend.
14.79.35
स तेनातिभृशं विद्धः पुत्रेण कुरुनन्दनः ।
महीं जगाम मोहार्तस्ततो राजन्धनंजयः ॥ १४.७९.३५ ॥
Furchtbar von diesem Sohn verwundet, fiel Dhanaṃjaya, die Freude der Kurus, von Ohnmacht übermannt, o König, zu Boden.
14.79.36
तस्मिन्निपतिते वीरे कौरवाणां धुरंधरे ।
सोपि मोहं जगामाथ ततश्चित्राङ्गदासुतः।ष ॥ १४.७९.३६ ॥
Als jener Held, der größte Träger der Kauravas, gefallen war, verfiel auch der Sohn der Citrāṅgadā in Ohnmacht.
14.79.37
व्यायम्य संयुगे राजा दृष्ट्वा च पितरं हतम् ।
पूर्वमेव स बाणौर्घर्गाढविद्धोऽर्जुनेन ह।
पपात सोपि धरणीमालिङ्ग्य रणमूर्धनि ॥ १४.७९.३७ ॥
Nachdem er sich im Kampf verausgabt hatte, sah der König seinen Vater erschlagen. Auch er, bereits zuvor von Arjunas Pfeilen schwer und tief getroffen, fiel an der Spitze des Schlachtfeldes zu Boden und umarmte die Erde.
14.79.38
भर्तारं निहतं दृष्ट्वा पुत्रं च पतितं भुवि ।
चित्राङ्गदा परित्रस्ता प्रविवेश रणाजिरे ॥ १४.७९.३८ ॥
Als sie ihren Gatten erschlagen und ihren Sohn am Boden liegen sah, betrat Citrāṅgadā, von Schrecken ergriffen, das Schlachtfeld.
14.79.39
शोकसंतप्तहृदया रुदती वेपती भृशम्। ॥ १४.७९.३९ ॥
Mit von Kummer gequältem Herzen, weinend und heftig zitternd.
14.79.40
मणलूरपतेर्माता ददर्श निहतं पतिम् ॥ १४.७९.४० ॥
Die Mutter des Herrn von Maṇalūra sah ihren erschlagenen Gatten.