மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.80.1
ततो बहुतरं भीरर्विलप्य कमलेक्षणा ।
मुमोह दुःखसंतप्ता पपात च महीतले ॥ १४.८०.१ ॥
பின்னர் மிகவும் புலம்பிய தாமரைக் கண்ணாள், துயரத்தால் வாடி மயங்கித் தரையில் விழுந்தாள்.
14.80.2
प्रतिलभ्य च सा संज्ञां देवी दिव्यवपुर्धरा ।
उलूपीं पन्नगसुतां दृष्ट्वेदं वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.८०.२ ॥
நினைவு திரும்பிய அந்த தெய்வீக உடலுடைய தேவி, நாகமகள் உலூபியைக் கண்டு இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்.
14.80.3
उलूपि पश्य भर्तारं शयानं नितं रणे ।
त्वत्कृते मम पुत्रेण बाणेन समितिंजयम् ॥ १४.८०.३ ॥
உலூபியே, போரில் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் உன் கணவனைப் பார். உன்னுடைய பொருட்டு என் மகனின் அம்பால் போர் வென்றவன் வீழ்ந்தான்.
14.80.4
ननु त्वमार्यधर्मज्ञा ननु चासि पतिव्रता ।
यत्त्वत्कृतेऽयं पतितः पतिस्ते निहतो रणे ॥ १४.८०.४ ॥
நீ ஆரியதர்மம் அறிந்தவள் அல்லவா? நீ பதிவிரதை அல்லவா? உன் பொருட்டுத்தான் இவன் வீழ்ந்தான்; உன் கணவன் போரில் கொல்லப்பட்டான்.
14.80.5
किंनु मन्देऽपकराद्धोऽयं यदि तेऽद्य धनंजयः ।
क्षमस्व याच्यमाना वै जीवयस्व धनंजयम् ॥ १४.८०.५ ॥
மந்தையே, இன்று தனஞ்சயன் உனக்கு ஏதாவது தவறிழைத்திருந்தால், அதை மன்னித்துவிடு. வேண்டப்படும்போது தனஞ்சயனை உயிர்ப்பித்துவிடு.
14.80.6
ननु त्वमार्ये धर्मज्ञे त्रैलोक्यविदिता शुभे ।
यद्धातयित्वा पुत्रेण भर्तारं नानुशोचसि ॥ १४.८०.६ ॥
ஆர்யையே, தர்மம் அறிந்தவளே, மூவுலகிலும் அறியப்பட்ட சுபையே, உன் கணவனை மகனால் கொல்லச் செய்தும் நீ வருந்தவில்லையா?
14.80.7
नाहं शोचामि तनयं हतं पन्नगनन्दिनि ।
पतिमेव तु शोचामि यस्यातिथ्यमिदं कृतम् ॥ १४.८०.७ ॥
பாம்பரசன் மகளே, கொல்லப்பட்ட என் மகனுக்காக நான் வருந்தவில்லை; இந்த விருந்தோம்பலை ஏற்ற கணவனுக்காகவே வருந்துகிறேன்.
14.80.8
इत्युक्त्वा सा तदा देवीमुलूपीं पन्नगात्मजाम् ।
भर्तारमभिगम्येदमित्युवाच यशस्विनी ॥ १४.८०.८ ॥
இவ்வாறு கூறிய அந்த புகழ்மிக்கவள், பாம்பரசன் மகளான தேவி உலூபியிடம் சொல்லிவிட்டு, கணவனை அணுகி இவ்வாறு சொன்னாள்.
14.80.9
उत्तिष्ठ कुरुमुख्यस्य प्रियमुख्य मम प्रिय ।
अयमश्वो महाबाहो मयो ते परिमोक्षितः ॥ १४.८०.९ ॥
எழுந்திரு, குருக்களில் சிறந்தவனின் அன்புக்குரியவனே, என் பிரியமானவனே! மகாபாகுவே, இந்தக் குதிரை உன்னால் விடுவிக்கப்பட்டது.
14.80.10
ननु त्वया नाम विभो धर्मराजस्य यज्ञियः ।
अयमश्वोऽनुसर्तव्यः स शेषे किं महीतले ॥ १४.८०.१० ॥
ஓ வீரனே, தர்மராஜனின் யாகக் குதிரை இது அல்லவா, நீ பின்தொடர வேண்டியது? அவன் ஏன் பூமியில் கிடக்கிறான்?
14.80.11
त्वयि प्राणा ममायत्ताः कुरूणां कुरुनन्दन ।
स कस्मात्प्राणदोऽन्येषां प्राणान्संत्यक्तवानसि ॥ १४.८०.११ ॥
குருவின் மகிழ்ச்சியே, என் உயிரும் குருக்களின் உயிரும் உன்னையே சார்ந்துள்ளன. பிறருக்கு உயிர் அளிப்பவனாகிய நீ ஏன் உயிர்களைக் கைவிட்டாய்?
14.80.12
उलूपि साधु पश्येमं पतिं निपतितं भुवि ।
पुत्रं चेमं समुत्साद्य घातयित्वा न शोचसि ॥ १४.८०.१२ ॥
உலூபியே, நன்றாகப் பார், பூமியில் விழுந்து கிடக்கும் இந்தக் கணவனை. இந்த மகனையும் கொல்லச் செய்து நீ வருந்தவில்லையே.
14.80.13
कामं स्वपितु बालोऽयं भूमौ मृत्युवशं गतः ।
लोहिताक्षो गुडाकेशो विजयः साधु जीवतु ॥ १४.८०.१३ ॥
இந்தச் சிறுவன் நிலத்தில் மரணத்தின் வசத்தில் வீழ்ந்து உறங்கட்டும். சிவந்த கண்களும் சுருண்ட தலைமுடியும் கொண்ட விஜயன் (அர்ஜுனன்) நன்றாக வாழட்டும்.
14.80.14
नापराधोऽस्ति सुभगे नराणां बहुभार्यता ।
प्रमदानां भवत्येष मा ते भूद्बुद्धिरीदृशी ॥ १४.८०.१४ ॥
ஓ மங்களமானவளே, ஆண்களுக்குப் பல மனைவியர் இருப்பது குற்றமல்ல. பெண்களுக்கு இதுவே நியமம். உன் மனம் இப்படி ஆகாதிருக்கட்டும்.
14.80.15
सख्यं चैतत्कृतं धात्रा शश्वदव्ययमेव तु ।
सख्यं समभिजानीहि सत्यं सङ्गतमस्तु ते ॥ १४.८०.१५ ॥
இந்த நட்பை பிரம்மன் படைத்தான்; அது என்றும் அழியாதது. இந்த நட்பை நன்கு உணர்; உனக்கு உண்மையான சேர்க்கை உண்டாகட்டும்.
14.80.16
पुत्रेम घातयित्वैनं पतिं यदि न मेऽद्य वै ।
जीवन्तं दर्शयस्यद्य परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ १४.८०.१६ ॥
என் கணவனை மகனால் கொல்வித்த பின், இன்றே அவரை உயிருடன் எனக்குக் காட்டாவிட்டால், இன்றே என் உயிரைத் துறப்பேன்.
14.80.17
साऽहं दुःखान्विता देवि पतिपुत्रविनाकृता ।
इहैव प्रायमाशिष्ये प्रेक्षन्त्यास्ते न संशयः ॥ १४.८०.१७ ॥
ஓ தேவி, துக்கத்தில் ஆழ்ந்த நான், கணவனையும் மகனையும் இழந்தவளாய், இங்கேயே உண்ணாநோன்பிருந்து படுத்துக்கொள்வேன்; நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே — இதில் ஐயமில்லை.
14.80.18
इत्युक्त्वा पन्नगसुतां सपत्नी चैत्रवाहनी ।
ततः प्रायमुपासीना तूष्णीमासीज्जनाधिप ॥ १४.८०.१८ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், சித்திரவாஹனனின் மகளான சக்களத்தி (சித்திராங்கதை) நாகக்கன்னியிடம் பேசினாள். பிறகு, ஓ மன்னா, அவள் பிரயோபவேசத்தில் அமர்ந்து மௌனமாக இருந்தாள்.
14.80.19
ततो विलप्य विरता भर्तुः पादौ प्रगृह्य सा ।
उपविष्टा भवद्दीना सोच्छ्वासं पुत्रमीक्षती ॥ १४.८०.१९ ॥
பின்னர் புலம்பி ஓய்ந்து அவள் கணவனின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள். துயருற்று அமர்ந்து, பெருமூச்சுடன் மகனைப் பார்த்தாள்.
14.80.20
ततः संज्ञां पुनर्लब्ध्वा स राजा बभ्रुवाहनः ।
मातरं तामथालोक्य रणभूमावथाब्रवीत् ॥ १४.८०.२० ॥
பின்னர் மீண்டும் உணர்வு பெற்ற அரசன் பப்ருவாகனன், போர்க்களத்தில் தன் தாயைக் கண்டு பேசினான்.
14.80.21
इतो दुःखतरं किंनु यन्मे माता सुखैधिता ।
भूमौ निपतितं वीरमनुशेते मृतं पतिम् ॥ १४.८०.२१ ॥
இதைவிடக் கொடிய துயரம் உண்டோ? சுகத்தில் வளர்ந்த என் தாய், நிலத்தில் வீழ்ந்து இறந்த வீர கணவனின் அருகில் கிடக்கிறாளே.
14.80.22
निहन्तारं रणेऽरीणां सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
मया विनिहतं सङ्ख्ये प्रेक्षते दुर्मरं बत ॥ १४.८०.२२ ॥
போரில் பகைவரை அழிப்பவனும், படைக்கலம் ஏந்தியோரில் சிறந்தவனும், போரில் நான் கொன்றவனுமான அவனை, ஐயோ, கொடிய மரணமடைந்த நிலையில் அவள் பார்க்கிறாள்.
14.80.23
अहोऽस्या हृदयं देव्या दृढं यन्न विदीर्यते ।
व्यूढोरस्कं महाबाहुं प्रेक्षन्त्या निहतं पतिम् ॥ १४.८०.२३ ॥
ஆ! இந்தத் தேவியின் நெஞ்சு எவ்வளவு உறுதியானது, பரந்த மார்புடைய பெருந்தோளான கணவன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்தும் வெடித்துவிடாதது!
14.80.24
दुर्मरं पुरुषेणेह मन्ये काले ह्यनागते ।
यत्र नाहं न मे माता न वियुक्तौ स्वजीवितात् ॥ १४.८०.२४ ॥
இங்கே மனிதனுக்கு, இன்னும் வராத காலத்தில், கொடிய மரணம் நேரும் என்று நான் கருதுகிறேன். அங்கே நானும் என் தாயும் நம் உயிரிலிருந்து பிரிந்துவிடவில்லை.
14.80.25
हाहा धिक्कुरुवीरस्य किरीटं काञ्चनं भुवि ।
अपविद्धं हतस्येह मया पुत्रेम पश्यत ॥ १४.८०.२५ ॥
ஐயோ, சீ! குருவீரனின் பொன் கிரீடம் நிலத்தில் வீசப்பட்டுக் கிடக்கிறது. இங்கே கொல்லப்பட்டவனை, என் மகனான நான் கொன்றதை, பாருங்கள்.
14.80.26
भोभो पश्यत मे वीरं पितरं ब्राह्मणा भुवि ।
शयानं वीरशयने मया पुत्रेण पातितम् ॥ १४.८०.२६ ॥
ஓ பிராமணர்களே, என் வீரத் தந்தையைப் பாருங்கள். வீரர்களின் படுக்கையில் நிலத்தில் கிடக்கிறார். என் மகனான நான் அவரை வீழ்த்தினேன்.
14.80.27
ब्राह्मणाः कुरुमुख्यस्य ये मुक्ता हयसारिणः ।
कुर्वन्ति शान्तिं कामस्य रणे योऽयं मया हतः ॥ १४.८०.२७ ॥
பிராமணர்களே, குருத்தலைவரின் குதிரைச் சாரதிகளாக விடுபட்டவர்கள், போரில் நான் கொன்ற இந்த ஆசையின் வடிவானவனுக்கு சாந்தி செய்யட்டும்.
14.80.28
व्यादिशन्तु च किं विप्राः प्रायश्चित्तमिहाद्य मे ।
आनृशंसस्य पापस्य पितृहन्तू रणाजिरे ॥ १४.८०.२८ ॥
பிராமணர்களே, இன்று இங்கே எனக்கு என்ன பிராயச்சித்தம் சொல்வீர்கள்? கொடுமையற்ற, பாவியான, போர்க்களத்தில் தந்தையைக் கொன்ற எனக்கு.
14.80.29
दुश्चरा द्वादश समा हत्वा पितरमद्य वै ।
ममेह सुनृशंसस्य संवीतस्यास्य चर्मणा ॥ १४.८०.२९ ॥
தந்தையைக் கொன்ற எனக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுமையான நோன்பு இருக்கட்டும். இங்கே மிகக் கொடுமையானவனாகிய நான், இவருடைய தோலால் மூடப்பட்டவனாக.
14.80.30
शिरःकपाले चास्यैव भुञ्जतः पितुरद्य मे ।
प्रायश्चित्तं हि नास्त्यन्यद्धत्वाऽद्य पितरं मम ॥ १४.८०.३० ॥
அவருடைய மண்டையோட்டுக் கிண்ணத்திலேயே, தந்தையின் மண்டையோட்டில் உண்ணும் எனக்கு, இன்று வேறு பிராயச்சித்தம் இல்லை. என் தந்தையை நான் கொன்றதால்.
14.80.31
पश्य नागोत्तमसुते भर्तारं निहतं मया ।
कृतं प्रियं मया तेऽद्य निहत्य समरेऽर्जुनम् ॥ १४.८०.३१ ॥
சிறந்த நாகனின் மகளே, பார், உன் கணவனை நான் கொன்றுவிட்டேன். இன்று போரில் அர்ஜுனனைக் கொன்று உனக்கு நான் நன்மை செய்தேன்.
14.80.32
सोऽहमद्य गमिष्यामि गतिं पितृनिषेविताम् ।
न शक्नोम्यात्मनाऽऽत्मानमहं दारयितुं शुभे ॥ १४.८०.३२ ॥
ஆகவே நான் இன்று முன்னோர்கள் சேவித்த அந்த கதியை அடைவேன். சுபையே, என்னை நானே பிளக்க எனக்கு இயலவில்லை.
14.80.33
सा त्वं मयि मृते मातस्तथा गाण्डीवधन्वनि ।
भव प्रीतिमती देवि सत्येनात्मानमालभे ॥ १४.८०.३३ ॥
அம்மா, நான் இறந்த பின்னும், காண்டீவ வில்லை ஏந்திய அர்ஜுனன் இறந்த பின்னும், நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாயாக. தேவியே, சத்தியத்தின் மேல் ஆணையிடுகிறேன்.
14.80.34
इत्युक्त्वा स ततो राजा दुःखशोकसमाहतः ।
उपस्पृश्य महाराज दुःखाद्वचनमब्रवीत् ॥ १४.८०.३४ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, துயரத்தாலும் துக்கத்தாலும் தாக்கப்பட்ட அந்த அரசன், மகாராஜனே, நீரைத் தொட்டு துயரத்தால் இச்சொற்களைச் சொன்னான்.
14.80.35
शृण्वन्तु सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च ।
त्वं च मातर्यथा सत्यं ब्रवीमि भुजगोत्तमे ॥ १४.८०.३५ ॥
அனைத்து உயிர்களும் கேட்கட்டும், அசையாதவையும் அசைவனவையும் கேட்கட்டும்; தாயே, நீயும் கேள், சிறந்த நாகமே, நான் சத்தியத்தைச் சொல்கிறேன்.
14.80.36
यदि नोत्तिष्ठति जयः पिता मे नरसत्तमः ।
अस्मिन्नेव रणोद्देशे शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ १४.८०.३६ ॥
என் தந்தை, நரர்களில் சிறந்தவரான ஜயன் எழுந்திராவிடில், இந்த போர்க்களத்திலேயே என் உடலை உலர விடுவேன்.
14.80.37
नहि मे पितरं हत्वा निष्कृतिर्विद्यते क्वचित् ।
नरकं प्रतिपत्स्यामि ध्रुवं गुरुवधार्दितः ॥ १४.८०.३७ ॥
என் தந்தையைக் கொன்ற பின் எங்கும் எனக்குப் பரிகாரம் இல்லை. பெரியவரைக் கொன்ற வேதனையால் நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவேன்.
14.80.38
वीरं हि क्षत्रियं हत्वा गोशतेन प्रमुच्यते ।
पितरं तु निहत्यैवं दुर्लभा निष्कृतिर्मम ॥ १४.८०.३८ ॥
வீரனான க்ஷத்திரியனைக் கொன்றவன் நூறு பசுக்களின் தானத்தால் விடுபடுகிறான். ஆனால் தந்தையைக் கொன்ற பின் எனக்குப் பரிகாரம் இவ்வாறு அரிது.
14.80.39
एत एको महातेजाः पाण्डुपुत्रो धनंजयः ।
पिता च मम धर्मात्मा तस्य मे निष्कृतिः कुतः ॥ १४.८०.३९ ॥
இவனே மகா தேஜஸ் கொண்ட பாண்டுவின் மகன் தனஞ்சயன்; என் தந்தையும் தர்மாத்மாவாகிய அவனே. அவனுக்கு எனக்கு எப்படி பரிகாரம் கிடைக்கும்?
14.80.40
इत्येवमुक्त्वा नृपते धनंजयसुतो नृपः ।
उपस्पृश्याभवत्तूष्णीं प्रायोपेतो महामतिः ॥ १४.८०.४० ॥
இவ்வாறு கூறி, அரசே, தனஞ்சயனின் மகனாகிய அந்த மன்னன் ஆசமனம் செய்து மௌனமானான்; மகாமதியுடையவன் பிராயோபவேசத்தில் அமர்ந்தான்.