மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.81.1
प्रायोपविष्टे नृपतौ मणिपूरेश्वरे तदा ।
पितृशोकसमाविष्टे सह मात्रा परंतप ॥ १४.८१.१ ॥
அப்போது மணிபூரின் அரசன் தந்தையின் துயரில் மூழ்கி, தாயுடன் சேர்ந்து உண்ணாநோன்பை மேற்கொண்டான், பகைவரை வாட்டுபவனே.
14.81.2
उलूपी चिन्तयामास तदा संजीवनं मणिम् ।
स चोपातिष्ठत तदा पन्नगानां परायणम् ॥ १४.८१.२ ॥
அப்போது உலூபி உயிர்ப்பிக்கும் சஞ்சீவனி மணியை நினைத்தாள்; அந்த மணி அப்போது நாகர்களின் புகலிடமாக அவள் முன் வந்து நின்றது.
14.81.3
तं गृहीत्वा तु कौरव्य नागराजपतेः सुता ।
मनःप्रह्लादनीं वाचं सैनिकानामथाब्रवीत् ॥ १४.८१.३ ॥
குரு குலத்தவனே, நாகராஜனின் மகள் அதை எடுத்துக்கொண்டு, வீரர்களிடம் மனத்தை மகிழ்விக்கும் சொற்களைச் சொன்னாள்.
14.81.4
उत्तिष्ठ मा शुचः पुत्र नैव जिष्णुस्त्वया हतः ।
अजेयः पुरुषैरेष तथा देवैः सवासवैः ॥ १४.८१.४ ॥
எழுந்திரு, வருந்தாதே மகனே; நீ ஜிஷ்ணுவை (அர்ஜுனனை) கொல்லவில்லை. அவன் மனிதர்களாலும், வாசவனுடன் கூடிய தேவர்களாலும்கூட வெல்லப்பட முடியாதவன்.
14.81.5
मया तु मोहनी नाम मायैषा सम्प्रदर्शिता ।
प्रियार्थं पुरुषेन्द्रस्य पितुस्तेऽद्य यशस्विनः ॥ १४.८१.५ ॥
மோகினி என்ற இந்த மாயையை நானே காட்டினேன்; இன்று உன் புகழ்மிக்க தந்தையாகிய மனிதர்களின் தலைவனை மகிழ்விக்கவே.
14.81.6
जिज्ञासुर्ह्येष पुत्रस्य बलस्य तव कौरव ।
सङ्ग्रामे युद्ध्यतो राजन्नागतः परवीरहा ॥ १४.८१.६ ॥
குருவே, அரசே, பகைவீரரை வீழ்த்துபவனாகிய அவன் உன் மகனின் வலிமையை அறிய விரும்பி, நீ போரிட்டபோது வந்தான்.
14.81.7
तस्मादसि मया पुत्र युद्धाय परिचोदितः ।
मा पापमात्मनः पुत्र शङ्केथा ह्यण्वपि प्रभो ॥ १४.८१.७ ॥
ஆகையால், மகனே, நான் உன்னை போருக்குத் தூண்டியுள்ளேன். பிரபுவே, உன்னைப் பற்றி சிறிதளவும் பாவம் குறித்து சந்தேகப்படாதே.
14.81.8
ऋषिरेष महानात्मा पुराणः शाश्वतोऽक्षरः ।
नैनं शक्तो हि सङ्ग्रामे जेतुं शक्रोऽपि पुत्रक ॥ १४.८१.८ ॥
இந்த மஹாத்மா முனிவர் பழமையானவர், நிலையானவர், அழியாதவர். மகனே, போரில் இந்திரனாலும் இவரை வெல்ல இயலாது.
14.81.9
अयं तु मे मणिर्दिव्यः समानीतो विशांपते ।
मृतान्मृतान्पन्नगेन्द्रान्यो जीवयति नित्यदा ॥ १४.८१.९ ॥
மன்னா, நான் கொண்டுவந்த இந்த திவ்ய மணி, இறந்த நாகராஜர்களை எப்போதும் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும்.
14.81.10
एनमस्योरसि त्वं च स्थापयस्व पितुः प्रभो ।
संजीवितं तदा पार्थं स त्वं द्रष्टासि पाण्डवम् ॥ १४.८१.१० ॥
பிரபுவே, நீயும் இதை உன் தந்தையின் மார்பில் வை. அப்போது உயிர்பெற்ற அவன் பாண்டவனான பார்த்தனை நீ காண்பாய்.
14.81.11
इत्युक्तः स्थापयामास तस्योरसि मणिं तदा ।
पार्थस्यामिततेजाः स पितुः स्नेहादपापकृत् ॥ १४.८१.११ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவனாய், அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த பாவமற்றவன் தந்தையின் மீதுள்ள அன்பால் அப்போது பார்த்தனின் மார்பில் அந்த மணியை வைத்தான்.
14.81.12
तस्मिन्न्यस्ते मणौ वीरो जिष्णुरुज्जीवितः प्रभुः ।
चिरसुप्त हवोत्तस्थौ मृष्टलोहितलोचनः ॥ १४.८१.१२ ॥
அந்த மணி வைக்கப்பட்டதும், வீரனும் வெற்றியாளனுமான அந்த பிரபு உயிர்பெற்றான்; நெடுநேரம் உறங்கியவனைப் போல, சிவந்த கண்களுடன் எழுந்தான்.
14.81.13
तमुत्थितं महात्मानं लब्धसंज्ञं मनस्विनम् ।
समीक्ष्य पितरं स्वस्थं ववन्दे बभ्रुवाहनः ॥ १४.८१.१३ ॥
எழுந்த, சுயநினைவு பெற்ற அந்த மகாத்மாவும் மனஸ்வியுமான தந்தையை நலமாகக் கண்டு பப்ருவாஹனன் வணங்கினான்.
14.81.14
उत्थिते पुरुषव्याघ्रे पुनर्लक्ष्मीवति प्रभो ।
दिव्याः सुमनसः पुण्या ववृषे पाकशासनः ॥ १४.८१.१४ ॥
ஓ பிரபுவே, மனிதர்களில் புலியான அந்த ஒளிமிக்க வீரன் மீண்டும் எழுந்தபோது பாகசாசனன் (இந்திரன்) தெய்வீகமும் புனிதமுமான மலர்களைப் பொழிந்தான்.
14.81.15
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्मघनिःस्वनाः ।
साधुसाध्विति चाकाशे बभूव सुमहान्स्वनः ॥ १४.८१.१५ ॥
தாக்கப்படாத துந்துபிகள் மேக முழக்கம் போல் ஒலித்தன; ஆகாயத்தில் 'சாது, சாது' என்ற பெரும் ஒலி எழுந்தது.
14.81.16
उत्थाय च महाबाहुः पर्याश्वस्तो धनंजयः ।
बभ्रुवाहनमालिङ्ग्य समाजिघ्रत मूर्धनि ॥ १४.८१.१६ ॥
மகாபாகுவான தனஞ்சயன் எழுந்து, முழுமையாக ஆறுதல் பெற்று, பப்ருவாஹனனை அணைத்து அவன் தலையை முகர்ந்தான்.
14.81.17
ददर्श चापि दूरेऽस्य मातरं शोककर्शिताम् ।
उलूप्या सह तिष्ठन्तीं ततोऽपृच्छद्धनंजयः ॥ १४.८१.१७ ॥
அவன் தொலைவில் நின்ற, துயரால் வாடிய அவனுடைய தாய் உலூபியுடன் இருப்பதைக் கண்டான்; அப்போது தனஞ்சயன் கேட்டான்.
14.81.18
किमिदं लक्ष्यते सर्वं शोकविस्मयहर्षवत् ।
रणाजिरममित्रघ्न यदि जानासि शंस मे ॥ १४.८१.१८ ॥
ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே, துயரும் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த இந்தப் போர்க்களம் ஏன் இப்படி தோன்றுகிறது? நீ அறிந்திருந்தால் எனக்குச் சொல்.
14.81.19
जननी च किमर्थं ते रणभूमिमुपागता ।
नागेन्द्रदुहिता चेयमुलूपी किमिहागता ॥ १४.८१.१९ ॥
உன் தாய் ஏன் போர்க்களத்திற்கு வந்தாள்? நாகராஜனின் மகளான இந்த உலூபி இங்கு ஏன் வந்தாள்?
14.81.20
जानाम्यहमिदं युद्धं त्वया मद्वचनात्कृतम् ।
स्त्रीणामागमने हेतुमहमिच्छामि वेदितुम् ॥ १४.८१.२० ॥
இந்தப் போரை நீ என் சொல்லின்படி செய்தாய் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் இந்தப் பெண்கள் வந்ததற்கான காரணத்தை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
14.81.21
तमुवाच तथा पृष्टो मणिपूरपतिस्तदा ।
प्रसाद्य शिरसा विद्वानुलूपी पृच्छ्यतामिति ॥ १४.८१.२१ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, மணிபூரத்தின் அரசன் அவனிடம் கூறினான். அறிவுடைய உலூபியை தலை வணங்கி மகிழ்வித்து, "இவளிடமே கேட்கப்படட்டும்" என்றான்.