மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.9.1
कच्चित्सुखं स्वपिषि त्वं बृहस्पते ।
कच्चिन्मनोज्ञाः परिचारकास्ते।
कच्चिद्देवानां सुखकामोसि विप्र ।
कच्चिद्देवास्त्वां परिपालयन्ति ॥ १४.९.१ ॥
பிருஹஸ்பதியே, நீ சுகமாகத் தூங்குகிறாயா? உன் பணியாளர்கள் இனிமையானவர்களா? அந்தணனே, தேவர்களின் நலனை நீ விரும்புகிறாயா? தேவர்கள் உன்னைக் காக்கிறார்களா?
14.9.2
सुखं शये शयने देवराज ।
तथा मनोज्ञाः परिचारका मे।
तथा देवानां सुखकामोस्मि नित्यं ।
देवाश्च मां सुभृशं पालयन्ति ॥ १४.९.२ ॥
தேவராஜனே, நான் படுக்கையில் சுகமாகப் படுக்கிறேன். அதேபோல் என் பணியாளர்கள் இனிமையானவர்கள். அதேபோல் நான் எப்போதும் தேவர்களின் நலனை விரும்புகிறேன், தேவர்களும் என்னை மிகவும் காக்கிறார்கள்.
14.9.3
कुतो दुःखं मानसं देहजं वा ।
पाण्डुर्विवर्णश्च कुतस्त्वमद्य।
आचक्ष्व मे ब्राह्मण यावदेता-
न्निहन्मि सर्वांस्तव दुःखकर्तॄन् ॥ १४.९.३ ॥
இன்று உனக்கு மனத்துன்பம் எங்கிருந்து வந்தது, அல்லது உடல் வருத்தம் எங்கிருந்து வந்தது? நீ ஏன் வெளிறியும் நிறம் மாறியும் இருக்கிறாய்? அந்தணனே, உன் துன்பத்தை உண்டாக்கும் அனைவரையும் நான் அழிக்கும் வரை எனக்குச் சொல்.
14.9.4
मरुत्तमाहुर्मघवन्यक्ष्यमाणं ।
महायज्ञेनोत्तमदक्षिणेन।
संवर्तो याजयतीति मे श्रुतं ।
तदिच्छामि न स तं याजयेत् ॥ १४.९.४ ॥
மகவானே, மருத்தன் சிறந்த தக்ஷிணையுடன் ஒரு பெரிய யாகம் செய்யப்போகிறான் என்று சொல்கிறார்கள். சம்வர்தன் அவனுக்காக யாகம் செய்விக்கிறான் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். அவன் அவனுக்காக யாகம் செய்விக்கக் கூடாது என்று நான் விரும்புகிறேன்.
14.9.5
सर्वान्कामाननुयातोसि विप्र ।
त्वं देवानां मन्त्रयसे पुरोधाः।
उभौ च ते जरामृत्यू व्यतीतौ ।
किं संवर्तस्तव कर्ताऽद्य विप्र ॥ १४.९.५ ॥
அந்தணனே, நீ எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்துவிட்டாய். தேவர்களின் புரோகிதனாக நீ அவர்களுக்கு ஆலோசனை கூறுகிறாய். உனக்கு முதுமையும் இறப்பும் இரண்டும் கடந்துவிட்டன. அந்தணனே, இன்று சம்வர்தன் உனக்கு என்ன செய்ய முடியும்?
14.9.6
देवैः सह त्वमसुरान्सम्प्रणुद्य ।
जिघांससे चाप्युत सानुबन्धान्।
यंयं समृद्धं पश्यसि तत्रतत्र ।
दुःखं सपत्नेषु समृद्धिभावः ॥ १४.९.६ ॥
தேவர்களுடன் சேர்ந்து நீ அசுரர்களை விரட்டி, அவர்களின் சுற்றத்தாரோடு அவர்களைக் கொல்ல விரும்புகிறாய். எங்கெங்கு செழிப்பைக் காண்கிறாயோ, அங்கெல்லாம் எதிரிகளிடையே துன்பமும் செழிப்பின் நிலையும் உண்டாகின்றன.
14.9.7
अतोस्मि देवेन्द्र विवर्णरूपः ।
सपत्नो मे वर्धते तन्निशम्य।
सर्वोपायैर्मघवन्संनियच्छ ।
संवर्तं वा पार्थिवं वा मरुत्तम् ॥ १४.९.७ ॥
ஆகவே, தேவேந்திரனே, நிறம் மாறிய தோற்றத்தை அடைந்தேன். இதைக் கேட்டு என் பகைவன் வளர்கிறான். மகவனே, எல்லா வழிகளாலும் சம்வர்தனையோ அரசனையோ தடுத்து நிறுத்து, மருத்துகளில் சிறந்தவனே.
14.9.8
एहि गच्छ प्रहितो जातवेदो ।
बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
अयं वै त्वां याजयिता बृहस्पति-
स्तथाऽमरं चैव करिष्यतीति ॥ १४.९.८ ॥
வா, போ; ஜாதவேதனே, நான் அனுப்பியவனாக மருத்தனிடம் பிருஹஸ்பதியைக் கொண்டு வருவதற்காகச் செல். இந்தப் பிருஹஸ்பதியே உனக்காக யாகம் நடத்துவான்; இவ்வாறு உன்னை அமரனாகவும் ஆக்குவான்.
14.9.9
अहं गच्छामि तव शक्राद्य दूतो ।
बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
वाचं सत्यां पुरुहूतस्य कर्तुं ।
बृहस्पतेश्चापचितिं चिकीर्षुः ॥ १४.९.९ ॥
ஓ சக்ரா, இன்று உனக்குத் தூதனாக நான் மருத்தனிடம் பிருஹஸ்பதியைக் கொண்டு வரச் செல்கிறேன். புருஹூதனின் உண்மையான சொல்லை நிறைவேற்றவும், பிருஹஸ்பதிக்கு மரியாதை செய்யவும் விரும்புகிறேன்.
14.9.10
तः प्रायाद्धूमकेतुर्महात्मा ।
वनस्पतीन्वीरुधश्चावमृद्गन्।
कामाद्धिमान्ते परिवर्तमानः ।
काष्ठातिगो मातरिश्वेव नर्दन् ॥ १४.९.१० ॥
அந்தப் புகைக்கொடியுடைய மகாத்மா அக்னி சென்றான். மரங்களையும் கொடிகளையும் மிதித்துக்கொண்டு, விருப்பம்போல் பனிமலைகளிடையே சுற்றித் திரிந்து, திசைகளைக் கடந்து, மாதரிஷ்வனைப் போல் முழங்கிக்கொண்டு.
14.9.11
आश्वर्यमद्ययामि रूपिणं वह्निमागतम् ।
आसनं सलिलं पाद्यं गां चोपानय वै मुने ॥ १४.९.११ ॥
இன்று ஓர் அதிசயத்தைக் காண்கிறேன்; உருவம் கொண்ட அக்னி வந்திருக்கிறார். முனிவரே, இருக்கை, நீர், பாத்யம் மற்றும் பசுவைக் கொண்டு வாருங்கள்.
14.9.12
आसनं सलिलं पाद््रतिनन्दामि तेऽनघ ।
इन्द्रेण तु समादिष्टं विद्धि मां दूतमागतम् ॥ १४.९.१२ ॥
குற்றமற்றவரே, உம் அளித்த இருக்கை, நீர், பாத்யம் ஆகியவற்றை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கிறேன். இந்திரனால் அனுப்பப்பட்ட தூதனாக வந்திருக்கிறேன் என்று அறிவீராக.
14.9.13
कच्चिच्छ्सुखी च ।
कच्चिच्चास्मान्प्रीयते धूमकेतो।
कच्चिद्देवा अस्य वशे यथाव-
त्प्रब्रूहि त्वं मम कार्त्स्न्येन देव ॥ १४.९.१३ ॥
அவர் சுகமாக இருக்கிறாரா? நம்மிடம் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறாரா, ஓ தூமகேது? தேவர்கள் அவர் வசத்தில் முறையாக இருக்கின்றனரா? ஓ தேவரே, முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
14.9.14
शक्रो भृशं सुसुखी पार्थरातिं चेच्छत्यजरां वै त्वया सः ।
देवाश्च सर्वे वशगास्तस्य राज-
न्संदेशं त्वं शृणु मे देवराज्ञः ॥ १४.९.१४ ॥
இந்திரன் மிகவும் சுகமாக இருக்கிறார்; பிருதையின் மகனின் அரசை அழியாததாக நீ ஆக்க அவர் விரும்புகிறார். தேவர்கள் அனைவரும் அவர் வசத்தில் உள்ளனர். ஓ அரசே, தேவராஜனின் செய்தியைக் கேள்.
14.9.15
यदर्थं मां प्राहिणोत्त्वत्सकाशं ।
बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
अयं गुरुर्याजयतां नृप त्वां ।
मर्त्यं सन्तममरं त्वां करोतु ॥ १४.९.१५ ॥
எதற்காக அவர் என்னை உன் முன் அனுப்பினாரோ, அது இதுவே: மருத்துக்களுக்காக பிருஹஸ்பதியை உனக்கு அளிப்பது. இந்த குருவே, ஓ அரசே, உன்னை யாகம் செய்விக்கட்டும்; மரணமுள்ள உன்னை அமரனாக்கட்டும்.
14.9.16
संवर्तोऽयं याजयिता द्विजो मां ।
बृहस्पतेरञ्जलिरेष तस्य।
न चैवासौ याजयित्वा महेन्द्रं ।
मर्त्यं सन्तं याजयन्नद्य शोभेत् ॥ १४.९.१६ ॥
இவர் சம்வர்தர், எனக்கு யாகம் நடத்தி வைக்கும் துவிஜர்; இது பிருஹஸ்பதியின் பொருட்டு அஞ்சலி. இந்திரனுக்கு யாகம் நடத்தியவர் இன்று மரணமுள்ள ஒருவருக்காக யாகம் நடத்துவது சோபை தராது.
14.9.17
ये वै लोका देवलोके महान्तः ।
सम्प्राप्स्यसे तान्देवराजप्रसादात्।
त्वां चेदसौ याजयेद्वै बृहस्पति-
र्नूनं स्वर्गं त्वं जयेः कीर्तियुक्तः ॥ १४.९.१७ ॥
தேவலோகத்தில் உள்ள மகத்தான உலகங்களை தேவராஜனின் அருளால் நீ அடைவாய். பிருஹஸ்பதி உனக்கு யாகம் நடத்தினால், நிச்சயமாகப் புகழுடன் நீ சொர்க்கத்தை வெல்வாய்.
14.9.18
तथा लोका मानुषा ये च दिव्याः ।
प्रजापतेश्चापि ये वै महान्तः।
तेते जिता देवराज्यं च कृत्स्नं ।
बृहस्पतिर्याजयेच्चेन्नरेन्द्र ॥ १४.९.१८ ॥
அதுபோல மனிதர்களுக்குரிய உலகங்களும், தெய்வீக உலகங்களும், பிரஜாபதியின் மகத்தான உலகங்களும், முழு தேவராஜ்யமும், ஓ நரேந்திரா, பிருஹஸ்பதி யாகம் நடத்தினால் வெல்லப்படும்.
14.9.19
मा स्मैव त्वं पुनरागाः कथंचि-
द्बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
मा त्वां धक्ष्ये चक्षुषा दारुणेन ।
संक्रुद्धोऽहं पावक त्वं निबोधः ॥ १४.९.१९ ॥
பிருஹஸ்பதியை மருத்தனிடமிருந்து பறிக்க எந்த வகையிலும் நீ மீண்டும் வராதே. கோபங்கொண்ட நான் கொடிய பார்வையால் உன்னை எரித்துவிடுவேன்; ஓ பாவகா, இதை அறிந்துகொள்.
14.9.20
ततो देवानगमद्धूमकेतु-
दीहाद्भीतो व्यथितोऽश्वत्थपर्णवत्।
तं वै दृष्ट्वा प्राह शक्रो महात्मा ।
बृहस्पतेः सन्निधौ हव्यवाहम् ॥ १४.९.२० ॥
பின்னர் புகையைக் கொடியாகக் கொண்ட அக்னி பயந்து, அரசமர இலைபோல் நடுங்கியபடி தேவர்களிடம் சென்றான். அவனைக் கண்ட மகாத்மா சக்கிரன் பிருஹஸ்பதியின் முன்னிலையில் ஹவ்யவாஹனனிடம் சொன்னான்.
14.9.21
यस्त्वं गतः प्रहितो जातवेदो ।
बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
तत्किं प्राह स नृपो यक्ष्यमाणः ।
कच्चिद्वचः प्रतिगृह्णाति तच्च। ॥ १४.९.२१ ॥
ஜாதவேதா, நீ பிருஹஸ்பதியை மருத்தனிடம் விட்டுக்கொடுக்க அனுப்பப்பட்டாய். யாகம் செய்யவிருந்த அந்த அரசன் என்ன சொன்னான்? அவன் உன் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டானா?
14.9.22
न ते वाचं रोचयते मरुत्तो ।
बृहस्पतेरञ्जलिं प्राहिणोत्सः।
संवर्तो मां याजयितेत्युवाच ।
पुनः पुनः स मया याच्यमानः ॥ १४.९.२२ ॥
மருத்தனுக்கு உன் சொல் பிடிக்கவில்லை. அவன் பிருஹஸ்பதியிடம் அஞ்சலியை அனுப்பினான். 'சம்வர்த்தன் எனக்கு யாகம் செய்விப்பார்' என்று சொன்னான். நான் பலமுறை வேண்டியும் அவன் அதையே சொன்னான்.
14.9.23
उवाचेदं मानुषा ये च दिव्या ।
प्रजापतेर्ये च लोका महान्तः।
तांश्चेल्लभेयं संविदं तेन कृत्वा ।
तथापि नेच्छेयमिति प्रतीतः ॥ १४.९.२३ ॥
அவன் இவ்வாறு சொன்னான்: மனிதர்களுக்கும் தெய்வங்களுக்கும் உரிய, பிரஜாபதியின் மகத்தான உலகங்களையும் நான் அடைந்து, அவர்களுடன் உடன்பாடு செய்துகொண்டாலும், அதை நான் விரும்பமாட்டேன் என்று அவன் அறிவிக்கப்பட்டான்.
14.9.24
पुनर्गत्वा पार्थिवं त्वं समेत्य ।
वाक्यं मदीयं प्रापय स्वार्थयुक्तम्।
पुनर्यद्युक्तो न करिष्यते वच-
स्त्वत्तो वज्रं सम्प्रहर्तास्मि तस्मै ॥ १४.९.२४ ॥
நீ மீண்டும் சென்று அந்த அரசனைச் சந்தித்து, என் நோக்கம் நிறைந்த என் சொல்லை அவனிடம் கொண்டுசேர். அவன் மீண்டும் என் சொல்லைச் செய்யாவிட்டால், உன் வழியாக அவன் மீது வஜ்ரத்தை வீசுவேன்.
14.9.25
गन्धर्वराड्यात्वयं तत्र दूतो ।
बिभेम्यहं वासव तत्र गन्तुम्।
संरब्धो मामब्रवीत्तीक्ष्णरोषः ।
संवर्तो वाक्यं चरितब्रह्मचर्यः ॥ १४.९.२५ ॥
வாசவா, கந்தர்வ மன்னன் அங்கு தூதனாகச் செல்கிறான்; அங்கே செல்ல நான் அஞ்சுகிறேன். கடும் சினம் கொண்ட, பிரம்மசரியத்தைக் கடைப்பிடித்த சம்வர்தன் எனக்கு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
14.9.26
यद्यागच्छेः पुनरेवं कथंचि-
द्बृहस्पतिं परिदातुं मरुत्ते।
दहेयं त्वां चक्षुषा दारुणेन ।
संक्रुद्ध इत्येतदवैहि शक्र ॥ १४.९.२६ ॥
நீ மீண்டும் எப்படியோ பிருஹஸ்பதியை விட்டுக்கொடுக்க வந்தால், மருத்துக்களின் தலைவனே, நான் கொடிய பார்வையால் உன்னை எரித்துவிடுவேன். சக்கரனே, நான் கோபமாக இருக்கிறேன் என்பதை அறிந்துகொள்.
14.9.27
त्वमेवान्यान्दहसे जातवेदो ।
न हि त्वदन्यो विद्यते भस्मकर्ता।
त्वत्संस्पर्शात्सर्वलोको बिभेति ।
अश्रद्धेयं वदसे हव्यवाह ॥ १४.९.२७ ॥
ஜாதவேதனே, நீயே மற்றவர்களை எரிக்கிறாய்; உன்னைத் தவிர சாம்பலாக்குபவன் வேறு எவனும் இல்லை. உன் தொடுதலால் எல்லா உலகங்களும் அஞ்சுகின்றன. ஹவ்யவாஹனே, நம்ப முடியாத சொல்லை நீ சொல்கிறாய்.
14.9.28
दिवं देवेन्द्र पृथिवीं च सर्वां ।
संवेष्टयेस्त्वं स्वबलेनैव शक्र।
एवंविधस्येह सतस्तवासौ ।
कथं वृत्रस्त्रिदिवं प्राग्जहार ॥ १४.९.२८ ॥
தேவேந்திரா, நீ உன் சொந்த வலிமையாலேயே வானத்தையும் முழு பூமியையும் சூழ்ந்துகொள்ள முடியும், சக்ரா. இத்தகைய வலிமையுடைய நீ இங்கிருக்கும்போது, வ்ருத்ரன் முன்பு மூவுலகத்தையும் எப்படிக் கவர்ந்தான்?
14.9.29
नगण्डिकाकारयोगं करेऽणुं ।
न चारिसोमं प्रपिबामि वह्ने।
न क्षीणशक्तौ प्रहारामि वज्रं ।
को मे सुखाय प्रहरेत मर्त्यः ॥ १४.९.२९ ॥
வஹ்னியே, நான் கையில் சிறிய கண்டிகா-கலவையையோ, எதிரியின் சோமத்தையோ பருகுவதில்லை; ஆற்றல் குன்றிய நிலையில் வஜ்ரத்தைப் பிரயோகிப்பதுமில்லை. என் சுகத்திற்காக எந்த மனிதன் தாக்குவான்?
14.9.30
प्रव्रजयेयं कालकेयान्पृथिव्या-
मपाकर्षन्दानवानन्तरिक्षात्।
दिवः प्रह्लादमवसानमानयं ।
को मेऽसुखाय प्रहरेत मानवः ॥ १४.९.३० ॥
நான் காலகேயர்களை பூமியிலிருந்து துரத்தினேன்; தானவர்களை வானத்திலிருந்து இழுத்தேன்; இறுதியில் பிரஹ்லாதனை வானத்திலிருந்து கொண்டுவந்தேன். என் துன்பத்திற்காக எந்த மனிதன் தாக்குவான்?
14.9.31
यत्र शर्यातिं च्यवनो याजयिष्य-
न्सहाश्विभ्यां सोममगृह्णदेकः।
तं त्वं क्रुद्धः प्रत्यषेधीः पुरस्ता-
च्छर्यातियज्ञं स्म तं महेन्द्र ॥ १४.९.३१ ॥
சியவனன் அஸ்வினிகளுடன் சர்யாதிக்கு யாகம் நடத்த இருந்தபோது, தனியாகவே சோமத்தை எடுத்தபோது, மகேந்திரா, நீ கோபித்து முன்பே அவனைத் தடுத்தாய் — சர்யாதியின் யாகத்தையும் அப்படியே.
14.9.32
वज्रं गृहीत्वा च पुरन्दर त्वं ।
सम्प्राहार्षीश्च्यवनस्यातिघोरम्।
स ते विप्रः सह वज्रेणि बाहु-
मपागृह्णात्तपसा जातमन्युः ॥ १४.९.३२ ॥
புரந்தரா, நீ வஜ்ரத்தை எடுத்துச் சியவனன் மீது மிகக் கொடூரமாகத் தாக்கினாய். அப்போது அந்தப் பிராமணன் கோபம் கொண்டு, தவத்தின் வலிமையால் வஜ்ரத்தோடு உன் கையையும் பற்றிக்கொண்டான்.
14.9.33
ततो रोषात्सर्वतो घोररूपं ।
सपत्नं ते जनयामास भूयः।
मदं नाम्ना चासुरं विश्वरूपं ।
यं त्वं दृष्ट्वा चक्षुषी संन्यमीलः ॥ १४.९.३३ ॥
பின்னர் சினத்தால் அவர் உனக்கு மீண்டும் ஒரு பகைவனை உருவாக்கினார்; எல்லாப் பக்கங்களிலும் பயங்கர வடிவுடையவன். அவன் பெயர் மதம், விஸ்வரூபன் என்ற அசுரன்; அவனைக் கண்டு நீ உன் கண்களை மூடிக்கொண்டாய்.
14.9.34
हनुरेका जगतीस्था तथैका ।
दिवं गता महतो दानवस्य।
सहस्रं दन्तानां शतयोजनानां ।
सुतीक्ष्णानां घोररूपं बभूव ॥ १४.९.३४ ॥
அந்தப் பெரிய தானவனின் ஒரு தாடை பூமியில் நின்றது; மற்றொன்று சொர்க்கம் வரை சென்றது. நூறு யோசனை நீளமும் மிகக் கூர்மையுமான ஆயிரம் பற்கள் கொண்டு அவன் பயங்கர வடிவானான்.
14.9.35
वृत्ताः स्थूला रजतस्तम्भवर्णा ।
दंष्ट्राश्चतस्रो द्वे शते योजनानाम्।
स त्वां दन्तान्विदशन्नभ्यधाव-
ज्जिघांसया शूलमुद्यम्य घोरम् ॥ १४.९.३५ ॥
உருண்டையான, தடித்த, வெள்ளித் தூண் நிறமுள்ள நான்கு கோரைப் பற்கள் இருந்தன; அவை இருநூறு யோசனை நீளம். கொல்லும் விருப்பத்துடன் அவன் பயங்கர சூலத்தை உயர்த்தி, பற்களால் கடித்தபடி உன்மேல் பாய்ந்தான்.
14.9.36
तं नापश्यस्त्वं तदा घोररूपं ।
सर्वे वै त्वां ददृशुर्दर्शनीयम्।
यस्माद्भीतः प्राञ्जलिस्त्वं महर्षि-
मागच्छेथाः शरणं दानवघ्न ॥ १४.९.३६ ॥
அப்போது நீ அந்த பயங்கர வடிவைக் காணவில்லை; எல்லோரும் உன்னைக் காணத்தக்க வடிவிலேயே கண்டனர். ஏனெனில், தானவர்களை அழிப்பவனே, பயந்து கூப்பிய கரங்களுடன் நீ மகரிஷியிடம் அடைக்கலம் நாடி வந்தாய்.
14.9.37
क्षात्राद्बलाद्ब्रह्मबलं गरीयो ।
न ब्रह्मतः किञ्चिदन्यद्गरीयः।
सोहं जानन्ब्रह्मतेजो यथाव-
न्न संवर्त गन्तुमिच्छामि शक्र ॥ १४.९.३७ ॥
க்ஷத்திரிய வலிமையை விட பிரம்ம வலிமை பெரியது; பிரம்மத்தை விட வேறு எதுவும் பெரியதல்ல. ஆகவே, சக்ரனே, பிரம்ம தேஜஸை நன்கு அறிந்திருப்பதால், நான் சம்வர்தனிடம் செல்ல விரும்பவில்லை.