மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.92.1
हन्त वः कथयिष्यामि दानस्य फलमुत्तमम् ।
न्यायलब्धस्य सूक्ष्मस्य विप्रदत्तस्य यद्द्विजाः ॥ १४.९२.१ ॥
இப்போது உங்களுக்கு தானத்தின் உயர்ந்த பலனைச் சொல்வேன்; நியாயமாகப் பெற்ற, நுண்ணிய, அந்தணருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதன் பலனை, ஓ துவிஜர்களே.
14.92.2
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे धर्मज्ञैर्बहुभिर्वृते ।
उञ्छवृत्तिर्द्विजः कश्चित्कापोतिरभवत्पुरा ॥ १४.९२.२ ॥
தர்மம் அறிந்த பலரால் சூழப்பட்ட தர்மக்ஷேத்திரமான குருக்ஷேத்திரத்தில், முன்பு ஒரு துவிஜர் இருந்தார்; அவர் உஞ்சவிருத்தியால் வாழ்ந்தவர், புறாவைப் போன்ற வாழ்க்கையுடையவரானார்.
14.92.3
सभार्यः सहपुत्रेण सस्नुषस्तपसि स्थितः ।
बभूव शुक्लवृत्तः स धर्मात्मा नियतेन्द्रियः ॥ १४.९२.३ ॥
மனைவி, மகன், மருமகளுடன் அவர் தவத்தில் நிலைபெற்றிருந்தார்; தூய ஒழுக்கமுடையவராகவும், தர்மாத்மாவாகவும், புலன்களை அடக்கியவராகவும் ஆனார்.
14.92.4
षष्ठे काले सदा विप्रो भुङ्क्ते तैः सह संवृतः ॥ १४.९२.४ ॥
ஆறாவது வேளையில் அந்த அந்தணர் எப்போதும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்களால் சூழப்பட்டவராக உணவு உண்பார்.
14.92.5
षष्ठे काले कदाचित्तु तस्याहारो न विद्यते ।
भुङ्क्तेऽन्यस्मिन्कदाचित्स षष्ठे काले द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.५ ॥
ஆறாவது வேளையில் சில சமயம் அவருக்கு உணவு கிடைக்காது; அந்த உத்தம துவிஜர் சில சமயம் வேறொரு வேளையில் உண்பார்.
14.92.6
कपोतधर्मिणस्तस्य दुर्भिक्षे सति दारुणे ।
नाविद्यत तदा विप्राः संचयस्तन्निबोधत ॥ १४.९२.६ ॥
புறாவின் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அவருக்கு கொடிய பஞ்சம் நேர்ந்தபோது அப்போது எந்தச் சேமிப்பும் கிடைக்கவில்லை; ஓ அந்தணர்களே, அதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
14.92.7
क्षीणाषैदिसमावापो द्रव्यहीनोऽभवत्तदा ।
कालेकालेऽस्य सम्प्राप्ते नैव विद्येत भोजनम् ॥ १४.९२.७ ॥
பஞ்சத்தில் அவனுடைய தானியச் சேமிப்பு தீர்ந்து போனது; அவன் செல்வமற்றவனானான். காலம் வரும்போதெல்லாம் அவனுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை.
14.92.8
क्षुधापरिगताः सर्वे प्रातिष्ठन्त तदा तु ते ।
उञ्छं तदा शुक्लपक्षे मध्यं तपति भास्करे ॥ १४.९२.८ ॥
பசியால் வாடிய அவர்கள் அனைவரும் அப்போது புறப்பட்டனர். சுக்ல பக்ஷத்தில், நண்பகலில் சூரியன் சுட்டெரித்தபோது அவர்கள் உஞ்சம் (சிதறிய தானியம் பொறுக்குதல்) எடுக்கச் சென்றனர்.
14.92.9
उष्णार्तश्च क्षुधार्तश्च विप्रस्तपसि संस्थितः ।
उञ्छमप्राप्तवानेव ब्राह्मणः क्षुच्छ्रमान्वितः ॥ १४.९२.९ ॥
வெப்பத்தாலும் பசியாலும் வருந்திய அந்தப் பிராமணன், தவத்தில் நிலைபெற்றிருந்தான். உஞ்சம் அவனுக்குக் கிடைக்கவே இல்லை; பசியும் களைப்பும் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன் (வெறுங்கையுடன் இருந்தான்).
14.92.10
स तथैव क्षुधाविष्टः सार्धं परिजनेन ह ।
क्षपयामास तं कालं कृच्छ्रप्राणो द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.१० ॥
பசியால் பீடிக்கப்பட்ட அவன், தன் குடும்பத்தாருடன் அப்படியே அந்தக் காலத்தைக் கழித்தான். துன்பத்துடன் உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறந்த த்விஜன் (அந்தக் காலத்தைக் கடத்தினான்).
14.92.11
अथ षष्ठे गते काले यवप्रस्थमुपार्जयन् ।
यवप्रस्थं तु तं सक्तूनकुर्वन्त तपस्विनः ॥ १४.९२.११ ॥
பிறகு ஆறாவது காலம் கடந்தபோது அவர்கள் ஒரு யவப்ரஸ்தம் (அளவு) வாற்கோதுமை சேகரித்தனர். அந்த யவப்ரஸ்தத்தில் தவசிகள் சத்து மாவு செய்தனர்.
14.92.12
कृतजप्याह्निकास्ते तु हुत्वा चाग्निं यथाविधि ।
कुडवंकुडवं सर्वे व्यभजन्त तपस्विनः ॥ १४.९२.१२ ॥
ஜபமும் நித்ய கர்மாக்களும் முடித்து, விதிப்படி அக்னியில் ஆஹுதி அளித்த பின்னர், அந்தத் தவசிகள் அனைவரும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குடவம் வீதம் பங்கிட்டுக்கொண்டனர்.
14.92.13
अथागच्छद्द्विजः कश्चिदतिथिर्भुञ्जतां तदा ।
ते तं दृष्ट्वाऽतिथिं प्राप्तं प्रहृष्टमनसोऽभवन् ॥ १४.९२.१३ ॥
அப்போது உண்டுகொண்டிருந்தவர்களிடம் ஒரு அந்தணர் விருந்தினராக வந்தார். வந்த விருந்தினரைக் கண்டு அவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர்.
14.92.14
तेऽभिवाद्य सुखप्रश्नं पृष्ट्वा तमतिथिं तदा ।
विशुद्धमनसो दान्ताः श्रद्धादमसमन्विताः ॥ १४.९२.१४ ॥
அவர்கள் அந்த விருந்தினரை வணங்கி நலம் விசாரித்தனர். தூய மனமும், அடக்கமும், நம்பிக்கையும் தன்னடக்கமும் கொண்ட அவர்கள் அப்போது (அவரை உபசரித்தனர்).
14.92.15
अनसूया गतक्रोधाः साधवो वीतमत्सराः ।
त्यक्तमानमदक्रोधा धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ॥ १४.९२.१५ ॥
அவர்கள் பொறாமையற்றவர்கள், சினம் நீங்கியவர்கள், நல்லோர், மாச்சரியமற்றவர்கள். செருக்கும் மதமும் சினமும் துறந்த அவர்கள் தருமத்தை அறிந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர்கள்.
14.92.16
सब्रह्यचर्यं गोत्रं ते तस्य ख्यात्वा परस्परम् ।
कुटीं प्रवेशयामासुः क्षुधार्तमतिथिं तदा ॥ १४.९२.१६ ॥
அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அந்த விருந்தினருடைய சக கல்வி மற்றும் கோத்திரத்தை அறிந்து, பசியால் வாடிய அந்த விருந்தினரை அப்போது குடிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.
14.92.17
इदमर्घ्यं च पाद्यं च बृसी चेयं तवानघ ।
शुचयः सक्तवश्चेमे नियमोपार्जिताः प्रभो।
प्रतिगृह्णीष्व भद्रं ते मया दत्ता द्विजर्षभ ॥ १४.९२.१७ ॥
பாவமற்றவரே, இது உங்களுக்கான அர்க்கியமும் பாத்யமும், இது தர்ப்பை ஆசனமும் ஆகும். பிரபுவே, நியமத்தால் ஈட்டிய இந்தத் தூய சத்துமாவையும் ஏற்றருளுங்கள். உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நான் அளிக்கும் இவற்றை ஏற்றருளுங்கள்.
14.92.18
इत्युक्तः प्रतिगृह्याथ सक्तूनां कुडवं द्विजः ।
भक्षयामास राजेन्द्र न च तुष्टिं जगाम सः ॥ १४.९२.१८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த அந்தணர் சத்துமாவில் ஒரு குடவத்தை ஏற்று உண்டார், ஓ மன்னர்களின் தலைவரே; ஆனால் அவருக்கு நிறைவு உண்டாகவில்லை.
14.92.19
स उञ्छवृत्तिस्तं प्रेक्ष्य क्षुधापरिगतं द्विजम् ।
आहारं चिन्तयामास कथं तुष्टो भवेदिति ॥ १४.९२.१९ ॥
உஞ்சவிருத்தி வாழ்ந்த அவர் பசியால் சூழப்பட்ட அந்த பிராமணனைக் கண்டு, எவ்வாறு அவன் திருப்தியடைவான் என்று உணவைப்பற்றி சிந்தித்தார்.
14.92.20
तस्य भार्याऽब्रवीद्वाक्यं मद्भागो दीयतामिति ।
गच्छत्वेष यथाकामं परितुष्टो द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.२० ॥
அவருடைய மனைவி சொன்னாள்: "என் பங்கை கொடுங்கள். இந்த சிறந்த பிராமணர் விரும்பியபடி முழுமையாக திருப்தியடைந்து செல்லட்டும்."
14.92.21
इति ब्रुवन्तीं तां साध्वीं भार्यां स द्विजसत्तमः ।
क्षउधापरिगतां ज्ञात्वा तान्सक्तून्नाभ्यनन्दत ॥ १४.९२.२१ ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்த நல்ல மனைவியையும், பசியால் வாடியவளாக அறிந்து, அந்த சிறந்த பிராமணர் அந்த சத்துமாவை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கவில்லை.
14.92.22
आत्मानुमानतो विद्वान्स तु विप्रर्षभस्तदा ।
जानन्वृद्धां क्षुधार्तां च श्रान्तां ग्लानां तपस्विनीम्।
त्वगस्थिभूता वेपन्तीं ततो भार्यामुवाच ह ॥ १४.९२.२२ ॥
அப்போது அந்த அறிஞரான சிறந்த பிராமணர், தன்னையே அளவுகோலாகக் கொண்டு, முதிய, பசியால் வருந்தும், களைத்த, சோர்ந்த, தவசியான மனைவியை அறிந்து, தோலும் எலும்பும் மட்டுமாகி நடுங்கிய அவளிடம் கூறினார்.
14.92.23
अपि कीटपतङ्गानां मृगाणां चैव शोभने ।
स्त्रियो रक्ष्याश्च पोष्पाश्च न त्वेवं वक्तुमर्हसि ॥ १४.९२.२३ ॥
அழகியே, பூச்சிகளும் விட்டில்களும், மான்களும்கூட பெண்களைப்போல் காக்கப்பட்டு ஊட்டப்பட வேண்டும்; நீ இவ்வாறு சொல்லக்கூடாது.
14.92.24
अनुकंप्यो नरः पत्न्या पुष्टो रक्षित एव च ।
प्रपतेद्यशसो दीप्तात्स च लोकान्न चाप्नुयात् ॥ १४.९२.२४ ॥
மனைவியால் ஊட்டப்பட்டு காக்கப்பட்ட மனிதனும் இரக்கத்திற்குரியவன்; அவன் ஒளிரும் புகழிலிருந்து வீழ்ந்து உலகங்களை அடையமாட்டான்.
14.92.25
धर्मकामार्थकार्याणि शुश्रूषाकुलसंततिः ।
दारेष्वदीनो धर्मस्च पितॄणामात्मनस्तथा ॥ १४.९२.२५ ॥
தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் செயல்கள், பணிவிடையால் நிறைந்த சந்ததி, மனைவியிடம் தளராத நிலை, அதுபோலவே முன்னோர்களுக்கும் தனக்கும் உரிய தர்மம்.
14.92.26
न वेत्ति कर्मतो भार्यारक्षणे योऽक्षमः पुमान् ।
अयशो महदाप्नोति नारकांश्चैव गच्छति ॥ १४.९२.२६ ॥
மனைவியைக் காப்பதில் செயல்முறை அறியாமலும் இயலாமலும் இருக்கும் ஆண், பெரும் அவப்பெயரை அடைந்து நரகங்களுக்குச் செல்கிறான்.
14.92.27
इत्युक्ता सा ततः प्राह धर्मार्थौ नौ समौ द्विज ।
सक्तुप्रस्थचतुर्भागं गृहाणेमं प्रसीद मे ॥ १४.९२.२७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள் பின்னர் கூறினாள்: ஓ துவிஜரே, தர்மமும் அர்த்தமும் நமக்கு இருவருக்கும் சமமே; இந்த ஒரு பிரஸ்தத்தின் நாலில் ஒரு பங்கு வறுத்த மாவை ஏற்றுக்கொள், எனக்கு அருள் செய்.
14.92.28
सत्यं रतिश्च धर्मश्च स्वर्गश्च गुणनिर्जितः ।
स्त्रीणां पतिसमाधीनं काङ्क्षितं च द्विजर्षभ ॥ १४.९२.२८ ॥
சத்தியம், இன்பம், தர்மம், சொர்க்கம் ஆகியவை குணங்களால் வெல்லப்படுபவை; அவை பெண்களுக்குக் கணவனைச் சார்ந்தவை, விரும்பப்படுபவையும் அவையே, ஓ துவிஜர்களில் சிறந்தவரே.
14.92.29
ऋतुर्मातु पितुर्बीजं दैवतं परमं पतिः ।
भर्तुः प्रसादान्नारीणां रतिपुत्रफलं तथा ॥ १४.९२.२९ ॥
ருது தாயினுடையது, விதை தந்தையினுடையது, கணவனே பரம தெய்வம்; கணவனின் அருளால்தான் பெண்களுக்கு இன்பமும் மகப்பேறும் என்னும் பலன் கிடைக்கிறது.
14.92.30
पालनाद्धि पतिस्त्वं मे भर्ताऽसि भरणाच्च मे ।
पुत्रप्रदानाद्वरदस्तस्मात्सक्तून्प्रयच्छ मे ॥ १४.९२.३० ॥
நீ காப்பதால் எனக்குக் கணவன்; ஆதரிப்பதால் எனக்குப் பர்த்தா; மகனை அளிப்பதால் வரம் தருபவன். ஆகவே எனக்குச் சத்துமாவைக் கொடு.
14.92.31
जरापरिगतो वृद्धः क्षुधार्तो दुर्बलो भृशम् ।
उपवासपरिश्रान्तो यदा त्वमपि कर्शितः ॥ १४.९२.३१ ॥
முதுமையால் சூழப்பட்ட முதியவரே, பசியால் வாடி மிகவும் பலவீனமானவர், உண்ணாவிரதத்தால் களைத்துப்போனவர், நீங்களும் மெலிந்துவிட்டீர்களே.
14.92.32
इत्युक्तः स तया सक्तून्प्रगृह्येदं वचोऽब्रवीत् ।
द्विजि सक्तूनिमान्भूयः प्रतिगृह्णीष्व सत्तम ॥ १४.९२.३२ ॥
அவள் இவ்வாறு கூறியதும், அவன் சத்துமாவை எடுத்துக்கொண்டு இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான் — 'இந்தச் சத்துமாவை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள், நல்லோர்களில் சிறந்தவனே'.
14.92.33
स तान्प्रगृह्य भुक्त्वा च न तुष्टिमगमद्द्विजः ।
तमुञ्छवृत्तिरालक्ष्य ततश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ १४.९२.३३ ॥
அவன் அவற்றை எடுத்து உண்டான், ஆனாலும் அந்த அந்தணனுக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை. அவனைக் கதிர்பொறுக்கி வாழ்பவன் என்று அறிந்து, அவன் கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
14.92.34
सक्तूनिमान्प्रगृह्य त्वं देहि विप्राय सत्तम ।
इत्येव सुकृतं मन्ये तस्मादेतत्करोम्यहम् ॥ १४.९२.३४ ॥
நல்லோர்களில் சிறந்தவரே, இந்தச் சத்துமாவை எடுத்து அந்தணனுக்குக் கொடுங்கள். இதுவே நல்ல செயல் என்று நான் கருதுகிறேன்; ஆகவே நான் இதைச் செய்கிறேன்.
14.92.35
भवान्हि परिपाल्यो मे सर्वदैव प्रयत्नतः ।
साधूनां काङ्क्षितं यस्मात्पितुर्वृद्धस्य पालनम् ॥ १४.९२.३५ ॥
நீங்கள் எப்போதும் முயற்சியுடன் என்னால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர், ஏனெனில் நல்லோர்கள் விரும்புவது வயதான தந்தையைப் பாதுகாப்பதையே.
14.92.36
पुत्रार्थो विहितो ह्येष वार्धके परिपालनम् ।
श्रुतिरेषा हि विप्रर्षे त्रिषु लोकेषु शाश्वती ॥ १४.९२.३६ ॥
மகனின் நோக்கமாக இதுவே விதிக்கப்பட்டுள்ளது — முதுமையில் பாதுகாப்பது. அந்தணரில் சிறந்த முனிவரே, இந்த வேதவாக்கு மூவுலகிலும் நிலையானது.
14.92.37
प्राणाधारणमात्रेण शक्यं कर्तुं तपस्त्वया ।
प्राणो हि परमो धर्मः स्थितो देहेषु देहिनाम् ॥ १४.९२.३७ ॥
உயிரைத் தாங்குவதன் மூலமே நீ தவம் செய்ய முடியும்; ஏனெனில் உயிரே உடல் கொண்டோரின் உடல்களில் நிலைத்திருக்கும் உயர்ந்த தர்மம்.
14.92.38
अपि वर्षसहस्री त्वं बाल एव मतो मम ।
उत्पाद्य पुत्रं हि पिता कृतकृत्यो भवेत्सुतात् ॥ १४.९२.३८ ॥
நீ ஆயிரம் வயதானாலும் எனக்கு நீ குழந்தையே. மகனைப் பெற்றெடுத்த தந்தை, மகனால் தன் கடமையை நிறைவேற்றியவனாவான்.
14.92.39
बालानां क्षुद्बलवती जानाम्येतदहं प्रभो ।
वृद्धोऽहं धारयिष्यामि त्वं बली भव पुत्रक ॥ १४.९२.३९ ॥
ஐயனே, குழந்தைகளுக்குப் பசி மிகவும் வலிமையானது என்று நான் அறிவேன். நான் முதியவன், நானே என்னைத் தாங்கிக்கொள்வேன்; மகனே, நீ வலிமையுள்ளவனாக இரு.
14.92.40
जीर्णेन वयसा पुत्र न मां क्षुद्बाधतेऽपि च ।
दीर्घकालं तपस्तप्तं न मे मरणतो भयम् ॥ १४.९२.४० ॥
மகனே, முதுமையால் பசியும் என்னை வருத்துவதில்லை. நான் நீண்ட காலம் தவம் செய்திருக்கிறேன்; அதனால் எனக்கு மரணபயம் இல்லை.
14.92.41
अपत्यमस्मि ते पुंसस्त्राणात्पुत्र इति स्मृतः ।
आत्मा पुत्रः स्मृतस्तस्मात्त्राह्यात्मानमिहात्मना ॥ १४.९२.४१ ॥
நான் உன் மகவு. ஒருவனைக் காப்பதால் மகன் எனப்படுகிறான். ஆன்மாவே மகனாகக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே இங்கே ஒருவன் தன்னைத் தானே காக்க வேண்டும்.
14.92.42
रूपेण सदृशस्त्वं मे शीलेन च दमेन च ।
परीक्षितश्च बहुधा सक्तूनादद्मि ते सुत ॥ १४.९२.४२ ॥
அழகில் நீ எனக்கு ஒத்தவன்; நல்லொழுக்கத்திலும் அடக்கத்திலும் நீ ஒத்தவன். பல வகையிலும் உன்னைச் சோதித்திருக்கிறேன்; மகனே, உனக்காக நான் சத்துமாவு உண்பேன்.
14.92.43
इत्युक्त्वाऽऽदाय तान्सक्तून्प्रीतात्मा द्विजसत्तमः ।
प्रहसन्निव विप्राय स तस्मै प्रददौ तदा ॥ १४.९२.४३ ॥
இவ்வாறு கூறி, மகிழ்ந்த மனமுடைய அந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர் அந்த சத்துமாவை எடுத்து, சிரிப்பது போல அந்த அந்தணருக்கு அப்போது கொடுத்தார்।
14.92.44
भुक्त्वा तानपि सक्तून्स नैव तुष्टो बभूव ह ।
उच्छवृत्तिस्तु धर्मात्मा व्रीडामनुजगाम ह ॥ १४.९२.४४ ॥
அந்த சத்துமாவையும் உண்ட பின்னும் அவர் திருப்தியடையவில்லை; ஆனால் உஞ்சவிருத்தியில் வாழ்ந்த அந்த தர்மாத்மா வெட்கத்தை அடைந்தார்.
14.92.45
तं वै वधूः स्थिता साध्वी ब्राह्मणिप्रियकाम्यया ।
सक्तूनादाय संहृष्टा श्वशुरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.९२.४५ ॥
அப்போது கற்புடைய மருமகள், அந்தணருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்க விரும்பி, சத்துமாவை எடுத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் நின்று, தன் மாமனாரிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னாள்.
14.92.46
संतानात्तव संतानं मम विप्र भविष्यति ।
सक्तूनिमानतिथये गृहीत्वा सम्प्रयच्छ मे ॥ १४.९२.४६ ॥
உங்கள் வழித்தோன்றலிலிருந்து என் வழித்தோன்றல் உண்டாகும். அந்தணரே, இந்த சத்துமாவை எடுத்து விருந்தினருக்காக எனக்குக் கொடுங்கள்.
14.92.47
तव प्रसादान्निर्वृत्ता मम लोकाः किलाक्षयाः ।
पुत्रेण तानवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति ॥ १४.९२.४७ ॥
உங்கள் அருளால் என் அழிவற்ற உலகங்கள் உண்மையாகவே கிடைத்துவிட்டன. மகனால் மனிதன் அந்த உலகங்களை அடைகிறான்; அங்கே சென்றால் அவன் துக்கப்படுவதில்லை.
14.92.48
धर्माद्या हि यथा त्रेता वह्नित्रेता तथैव च ।
तथैव पुत्रपौत्राणां स्वर्गस्त्रेता किलाक्षयः ॥ १४.९२.४८ ॥
தர்மத்திலிருந்து மூன்று நெருப்புகள் உண்டாவது போலவே, மகன்களும் பேரன்களும் பெறும் சுவர்க்கமும் மூன்று வகைப்பட்டதாக, உண்மையில் அழிவற்றதாக இருக்கும்.
14.92.49
पितॄणात्तारयति पुत्र इत्यनुशुश्रुम ।
पुत्रपौत्रैश्च नियतं सादुलोकानुपाश्नुते ॥ १४.९२.४९ ॥
மகன் பிதுர்களைக் கரையேற்றுகிறான் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். மகன்களாலும் பேரன்களாலும் நிச்சயமாக அவன் அவர்களின் உலகங்களை அடைகிறான்.
14.92.50
वातातपविशीर्णाङ्गीं त्वां विवर्णां निरीक्ष्य वै ।
कर्शितां सुव्रताचारे क्षुधाविह्वलचेतसम् ॥ १४.९२.५० ॥
காற்றாலும் வெயிலாலும் உன் அங்கங்கள் வாடி, நிறம் மங்கியிருப்பதைக் கண்டு — நல்ல விரதமும் நடத்தையும் உடையவளே, பசியால் மனம் தவித்தவளே.
14.92.51
कथं सक्तून्ग्रहीष्यामि भूत्वा धर्मोपघातकः ।
कल्याणवृत्ते कल्याणि नैव त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १४.९२.५१ ॥
தர்மத்தை அழிப்பவனாகி நான் எப்படி வறுத்த மாவை ஏற்றுக்கொள்வேன்? நல்ல நடத்தையுள்ளவளே, மங்களமானவளே, நீ அப்படிச் சொல்லுவது தகாது.
14.92.52
षष्ठे काले व्रतवतीं शौचशीलतपोन्विताम् ।
कृच्छ्रवृत्तिं निराहारां द्रक्ष्यामि त्वां कथं शुभे ॥ १४.९२.५२ ॥
ஆறாம் வேளையில் விரதம் காக்கும், தூய்மை, நல்லொழுக்கம், தவம் உடையவளே, கடினமாக வாழ்பவளே, உணவின்றி இருக்கும் உன்னை, ஓ சுபையே, நான் எப்படிப் பார்ப்பேன்?
14.92.53
बाला क्षुधार्ता नारी च रक्ष्या त्वं सततं मया ।
उपवासपरिश्रान्ता त्वं हि बान्धवनन्दिनी ॥ १४.९२.५३ ॥
இளம்பெண்ணும், பசியால் வாடுபவளும், பெண்ணுமான நீ என்னால் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவள். உபவாசத்தால் சோர்ந்த நீ உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவள்.
14.92.54
गुरोर्मम गुरुस्त्वं वै यतो दैवतदैवतम् ।
देवातिदेवस्तस्मात्त्वं सक्तूनादत्स्व मे प्रभो ॥ १४.९२.५४ ॥
என் குருவின் குருவும் நீயே; ஏனெனில் நீ தேவர்களுக்கும் தேவன். ஆகையால், ஓ பிரபுவே, என் சத்துமாவை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
14.92.55
देहः प्राणश्च धर्मश्च शुश्रूषार्थमिदं गुरोः ।
तव विप्र प्रसादेन लोकान्प्राप्स्यामहे शुभान् ॥ १४.९२.५५ ॥
இந்த உடல், உயிர், தர்மம் ஆகியவை குருவுக்கு சேவை செய்வதற்காகவே. பிராமணரே, உங்கள் அருளால் நாங்கள் சுபமான உலகங்களை அடைவோம்.
14.92.56
अवेक्ष्या इति कृत्वाऽहं दृढभक्तेति वा द्विज ।
चिन्त्या ममेयमिति वा सक्तूनादानुमर्हसि ॥ १४.९२.५६ ॥
என்னை உறுதியான பக்தை என்று கருதியோ, அல்லது இது என் சேவை என்று எண்ணியோ, தொழிற்குரியவரே, சத்துமாவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
14.92.57
अनेन नित्यं साध्वी त्वं शीलवृत्तेन शोभसे ।
या त्वं धर्मव्रतोपेता गुरुवृत्तिमवेक्षसे ॥ १४.९२.५७ ॥
இந்த நடத்தையாலும் குணத்தாலும் நீ எப்போதும் புண்ணியவதியாக விளங்குகிறாய்; தர்ம விரதங்களுடன் பெரியோருக்குச் சேவை செய்கிறாய்.
14.92.58
तस्मात्सक्तून्ग्रहीष्यामि वधु नार्हसि वञ्चनाम् ।
गणयित्वा महाभागे त्वां हि धर्मभृतां वरे ॥ १४.९२.५८ ॥
ஆகவே நான் சத்துமாவை ஏற்றுக்கொள்வேன்; மருமகளே, வஞ்சனை செய்யக்கூடாது. மகாபாக்கியவதியே, நீ தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவள்.
14.92.59
इत्युक्त्वा तानुपादाय सक्तून्प्रादाद्द्विजातये ।
ततस्तुष्टोऽभवद्विप्रस्तस्य साधोर्महात्मनः ॥ १४.९२.५९ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அவற்றை எடுத்து அந்தப் பிராமணருக்குக் கொடுத்தார். பின்னர் அந்தப் பிராமணர் அந்த மகாத்மாவான சாதுவால் மகிழ்ந்தார்.
14.92.60
प्रीतात्मा स तु तं वाक्यमिदमाह द्विजर्षभम् ।
वाग्मी तदा द्विजश्रेष्टो धर्मः पुरुषविग्रहः ॥ १४.९२.६० ॥
மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், அந்த பிராமணர்களில் சிறந்தவரான, சொல்வன்மை மிக்க, மனிதவடிவம் கொண்ட தர்மன் அந்த வார்த்தையை அந்த பிராமண ரிஷபரிடம் கூறினார்.
14.92.61
शुद्धेनि तव दानेन न्यायोपात्तेन धर्मतः ।
यथाशक्ति विसृष्टेन प्रीतोस्मि द्विजसत्तम ॥ १४.९२.६१ ॥
நியாயமாகப் பெற்றுத் தர்மப்படி உன் சக்திக்கேற்ப அளித்த உன் தூய தானத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன், hே த்விஜசிறந்தவனே.
14.92.62
अहो दानं घुष्यते ते स्वर्गे स्वर्गनिवासिभिः ।
गगनात्पुष्पवर्षं च पश्येदं पतितं भुवि ॥ १४.९२.६२ ॥
ஆ! சுவர்க்கவாசிகள் உன் தானத்தைப் புகழ்கின்றனர். வானிலிருந்து பூமியில் விழும் இந்த மலர் மழையைப் பார்.
14.92.63
सुरर्षिदेवगन्धर्वा ये च देवपुरःसराः ।
स्तुवन्तो देवदूताश्च स्थिता दानेन विस्मिताः ॥ १४.९२.६३ ॥
தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், தேவர்களில் முதன்மையானவர்கள், தேவதூதர்கள் ஆகியோர் உன் தானத்தால் வியந்து துதித்தபடி நிற்கின்றனர்.
14.92.64
ब्रह्मर्षयो विमानस्था ब्रह्मलोकचरश्च ये ।
काङ्क्षन्ते दर्शनं तुभ्यं दिवं व्रज द्विजर्षभ ॥ १४.९२.६४ ॥
விமானங்களில் நிற்கும் பிரம்மரிஷிகளும், பிரம்மலோகத்தில் சஞ்சரிப்பவர்களும் உன்னைக் காணும் ஆவல் கொள்கின்றனர். த்விஜசிறந்தவனே, சுவர்க்கத்திற்குச் செல்.
14.92.65
पितृलोकगताः सर्वे तारिताः पितरस्त्वया ।
अनागताश्च बहवः सुबहूनि युगान्युत ॥ १४.९२.६५ ॥
உன்னால் பித்ருலோகம் சென்ற அனைத்து பித்ருக்களும் கரையேற்றப்பட்டனர்; வராத பல பித்ருக்களும், பல யுகங்களுக்கும் கரையேற்றப்பட்டனர்.
14.92.66
ब्रह्मचर्येण दानेन यज्ञेनि तपसा तथा ।
अगह्वरेण धर्मेण तस्माद्गच्च दिवं द्विज ॥ १४.९२.६६ ॥
பிரம்மச்சரியம், தானம், யாகம், தவம், அதுபோல் ஆழ்ந்த தர்மம் ஆகியவற்றால்; ஆகையால், த்விஜனே, சுவர்க்கத்திற்குச் செல்.
14.92.67
श्रद्धया परया यरत्वं तपश्चरसि सुव्रत ।
तस्माद्देवास्तवानेन प्रीता ब्राह्मणसत्तम ॥ १४.९२.६७ ॥
நல்விரதனே, நீ உயர்ந்த சிரத்தையுடன் தவம் செய்கிறாய்; ஆகையால், பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, இதனால் தேவர்கள் உன்னிடம் மகிழ்ந்திருக்கின்றனர்.
14.92.68
सर्वमेतद्धि यस्मात्ते दत्तं शुद्धेन चेतसा ।
कृच्छ्रकाले ततः स्वर्गो विजितः कर्मणा त्वया ॥ १४.९२.६८ ॥
ஏனெனில் நீ இவை அனைத்தையும் தூய மனதுடன் கொடுத்தாய்; ஆகையால் துன்ப காலத்தில் உன் செயலால் நீ சுவர்க்கத்தை வென்றாய்.
14.92.69
क्षुधा निर्णुदति प्रज्ञां धर्मबुद्धिं व्यपोहति ।
क्षुधापरिगतज्ञानो धृतिं त्यजति चैव ह ॥ १४.९२.६९ ॥
பசி அறிவைத் துரத்துகிறது, தர்ம புத்தியை நீக்குகிறது; பசியால் சூழப்பட்ட அறிவுடையவன் உறுதியையும் நிச்சயமாக கைவிடுகிறான்.
14.92.70
बुभुक्षां जयते यस्तु स स्वर्गं जयते ध्रुवम् ।
यदा दानरुचिः स्याद्वै तदा धर्मो न सीदति ॥ १४.९२.७० ॥
பசியை வெல்பவன் உறுதியாக சுவர்க்கத்தை வெல்கிறான்; தானத்தில் ஆர்வம் இருக்கும்போது தர்மம் தளர்வதில்லை.
14.92.71
अनवेक्ष्य सुतस्नेहं कलत्रस्नेहमेव च ।
धर्ममेव गुरं ज्ञात्वा तृष्णा न गणिता त्वया ॥ १४.९२.७१ ॥
மகன் மீதான பாசத்தையும் மனைவி மீதான பாசத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், தர்மத்தையே உயர்ந்த குருவாக அறிந்து, நீ ஆசையை எண்ணவே இல்லை.
14.92.72
द्रव्यागमो नृणां सूक्ष्मः पात्रे दानं ततः परम् ।
कालः परतरो दानाच्छ्रद्धा चैव ततः परा ॥ १४.९२.७२ ॥
மனிதர்களுக்கு செல்வம் பெறுதல் நுட்பமானது; அதன் பின் தகுதியானவருக்குத் தானம் உயர்ந்தது; தானத்தை விட காலம் மேலானது, அதைவிட சிரத்தை மேலானது.
14.92.73
स्वर्गद्वारं सुसूक्ष्मं हि नरैर्माहान्नि दृश्यते ।
सङ्गर्गलं लोभकीलं रागगुप्तं दुरासदम् ॥ १४.९२.७३ ॥
சொர்க்கத்தின் வாயில் மிகவும் நுண்ணியது; மனிதர்கள் பெரிய அன்னதானத்தில் அது தெரிகிறது. அது பற்றுதல் என்னும் தாழ்ப்பாளாலும், பேராசை என்னும் ஆணியாலும் மூடப்பட்டு, ஆசையால் மறைக்கப்பட்டு, அடைய கடினமானது.
14.92.74
तं तु पश्यन्ति पुरुषा जितदक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
ब्राह्मणास्तपसा युक्ता यथाशक्ति प्रदायिनः ॥ १४.९२.७४ ॥
ஆனால் அதை கோபத்தை வென்றவர்களும், புலன்களை அடக்கியவர்களும், தவத்தில் நிலைத்த பிராமணர்களும், தங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப தானம் செய்பவர்களுமான மனிதர்கள் காண்கிறார்கள்.
14.92.75
सहस्रशक्तिश्च शतं शतशक्तिर्दशापि च ।
दद्यादपश्च यः शक्त्या सर्वे तुल्यफलाः स्मृताः ॥ १४.९२.७५ ॥
ஆயிரம் சக்தி உடையவனும், நூறு சக்தி உடையவனும், பத்து சக்தி உடையவனும், தன் சக்திக்கேற்ப நீரேனும் தருபவனும் — இவர்கள் அனைவரும் சமமான பலனுடையவர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.
14.92.76
रन्तिदेवो हि नृपतिरपः प्रादादकिंचनः ।
शुद्धेन मनसा विप्र नाकपृष्ठं ततो गतः ॥ १४.९२.७६ ॥
அந்தணரே, அரசன் ரந்திதேவன், தாமே ஏதுமற்றவராய் இருந்தும், தூய மனத்தோடு நீர் கொடுத்தான்; பின்னர் அவன் சொர்க்கத்தின் மேல்பகுதிக்குச் சென்றான்.
14.92.77
न धर्मः प्रीयते तात दानैर्दत्तैर्महाफलैः ।
न्यायलब्धैर्यथा सूक्ष्मैः श्रुद्धापूतैः स तुष्यति ॥ १४.९२.७७ ॥
அன்பனே, பெரிய பலனுடையதாக இருந்தாலும் கொடுக்கப்பட்ட தானங்களால் தர்மம் மகிழ்வதில்லை; நியாயமாய் பெற்ற, நுட்பமான, சிரத்தையால் தூய்மையாக்கப்பட்ட தானங்களாலேயே அது திருப்தி அடைகிறது.
14.92.78
गोप्रदानसहस्राणि द्विजेभ्योऽदान्नृगो नृपः ।
एकां दत्त्वा स पारक्यां नरकं समपद्यत ॥ १४.९२.७८ ॥
அரசன் நிருகன் அந்தணர்களுக்கு ஆயிரம் பசுக்களை தானம் கொடுத்தான்; ஆனால் பிறருடைய ஒரு பசுவை தானம் செய்ததால் அவன் நரகத்தில் வீழ்ந்தான்.
14.92.79
आत्ममांसप्रदानेन शिबोरौशीनरो नृपः ।
प्राप्य पुण्यकृताँल्लोकान्मोदत दिवि सुव्रतः ॥ १४.९२.७९ ॥
தன் சொந்த சதையை தானம் செய்து, உஷீநரனின் மகனான சிபி அரசன், புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களை அடைந்து, நல்விரதனாக வானில் மகிழ்ந்தான்.
14.92.80
विभवेन नृणां पुण्यं यच्छत्त्या स्वार्जितं न तत् ।
न यज्ञैर्विविधैर्विप्र यथान्यायेन संचितैः ॥ १४.९२.८० ॥
மனிதர்களின் புண்ணியம் செல்வத்தால் அல்ல; தங்கள் சக்திக்கேற்ப தாமே ஈட்டியதும் அல்ல; ஓ விப்ரரே, முறைப்படி சேர்த்த பல்வேறு யாகங்களாலும் அல்ல.
14.92.81
क्रोधाद्दानफलं हन्ति लोभात्स्वर्गं न गच्छति ।
न्यायवृत्तिर्हि तपसा दानवित्स्वर्गमश्नुते ॥ १४.९२.८१ ॥
கோபத்தால் தானத்தின் பலன் அழிகிறது; பேராசையால் ஒருவன் சொர்க்கம் செல்வதில்லை. நியாயமாக நடப்பவனும், தவத்தால் தானத்தை அறிந்தவனுமே சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.
14.92.82
न राजसूयैर्बहुभिरिष्टा विपुलदक्षिणैः ।
न चाश्वमेधैर्बहुभिः फलं सममिदं तव ॥ १४.९२.८२ ॥
பல ராஜசூய யாகங்களாலும், மிகுந்த தக்ஷிணை கொண்ட யாகங்களாலும், பல அசுவமேத யாகங்களாலும் அந்த பலன் கிடைக்காது; உன் இந்த பலன் அவற்றுக்கு சமமல்ல.
14.92.83
सक्तुप्रस्थेन विजितो ब्रह्मलोकस्त्वयाऽक्षयः ।
विरजो ब्रह्मसदनं गच्छ विप्र यतासुखम् ॥ १४.९२.८३ ॥
ஒரு பிரஸ்த அளவு சத்துமாவால் நீ அழிவற்ற பிரம்மலோகத்தை வென்றாய். ஓ விப்ரரே, களங்கமற்ற பிரம்மனின் இருப்பிடத்திற்கு இன்பமாகச் செல் .
14.92.84
सर्वेषां वो द्विजश्रेष्ठ दिव्यं यानमुपस्थितम् ।
आरोहत यथाकामं धर्मोस्मि द्विज पश्य माम् ॥ १४.९२.८४ ॥
ஓ, துவிஜரில் சிறந்தவர்களே, உங்கள் அனைவருக்கும் தெய்வீக வாகனம் வந்துள்ளது. விரும்பியபடி ஏறுங்கள். ஓ துவிஜரே, என்னைக் காணுங்கள் — நான் தர்மம்.
14.92.85
बाधितो हि त्वया देहो लोके कीर्तिः स्थिरा च ते ।
सभार्यः सहपुत्रश्च सस्नुषश्च दिवं व्रज ॥ १४.९२.८५ ॥
நீ உடலை வருத்தினாய்; ஆனால் உலகில் உன் புகழ் நிலைத்திருக்கிறது. மனைவி, மகன்கள், மருமகள்களுடன் சொர்க்கத்திற்குச் செல்.
14.92.86
इत्युक्तवाक्ये धर्मे तु यानमारुद्य स द्विजः ।
सदारः ससुतश्चैव सस्नुषश्च दिवं गतः ॥ १४.९२.८६ ॥
தர்மன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்தப் பிராமணன் வாகனத்தில் ஏறி மனைவி, மகன்கள், மருமகள்களுடன் சொர்க்கம் சென்றான்.
14.92.87
तस्मिन्विपरे गते स्वर्गं ससुते सस्नुषे तदा ।
भार्याचतुर्थे धर्मज्ञे ततोऽहं निःसृतो बिलात् ॥ १४.९२.८७ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, அந்தப் பிராமணன் மனைவி, மகன்கள், மருமகள்களுடன் சொர்க்கம் சென்றபோது, நான்காவதாக மனைவியுடன் நான் பிலத்திலிருந்து வெளியேறினேன்.
14.92.88
ततस्तु सक्तुगन्धेन क्लेदेन सलिलस्य च ।
दिव्यपुष्पविमर्दाच्च साधोर्दानलवैश्च तैः ॥ १४.९२.८८ ॥
பின்னர் சத்துமாவின் மணமும், நீரின் ஈரமும், தெய்வ மலர்களின் நசுக்கலும், ஓ நல்லவனே, தானத்தின் துகள்களாலும் அவை (உண்டாயின).
14.92.89
विप्रस्य तपसा तस्य शिरो मे काञ्चनीकृतम् ।
तस्य सत्याभिसन्धस्य सक्तुदानेन चैव ह ॥ १४.९२.८९ ॥
அந்தப் பிராமணனின் தவத்தால் என் தலை பொன்னாக்கப்பட்டது; உண்மையான உறுதி கொண்ட அவனுடைய சத்துமாவு தானத்தாலும் (அது ஆனது).
14.92.90
शरीरार्धं च मे विप्राः शातकुंभमयं कृतम् ।
पश्यतेमं सुविपुलं तपसा तस्य धीमतः ॥ १४.९२.९० ॥
ஓ பிராமணர்களே, என் உடலின் பாதியும் பொன்மயமாக்கப்பட்டது. அந்த அறிவாளியின் தவத்தால் இந்த மிகப் பெரிய (பொன்னை) பாருங்கள்.
14.92.91
कथमेवंविधं स्याद्वै पार्श्वमन्यदिति द्विजाः ।
तपोवनानि यज्ञांश्च हृष्टोऽभ्योमि पुनः पुनः। ॥ १४.९२.९१ ॥
இருபிறப்பாளர்களே, இப்படிப்பட்ட மற்றொரு பக்கம் எப்படி இருக்கக்கூடும்? தவவனங்களையும் யாகங்களையும் நினைத்து நான் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்தேன்.
14.92.92
यज्ञं त्वहमिमं श्रुत्वा रुरुराजस्य धीमतः ।
आशया परया प्राप्तो न चाहं काञ्चनीकृतः ॥ १४.९२.९२ ॥
ஆனால் ஞானியான ருரு அரசனின் இந்த யாகத்தைக் கேள்விப்பட்டு, மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் நான் வந்தேன்; ஆயினும் நான் பொன்னாக்கப்படவில்லை.
14.92.93
ततो मयोक्तं तद्वाक्यं प्रहस्य ब्राह्मणर्षभाः ।
सक्तुप्रस्थेन यज्ञोऽयं संमितो नेति सर्वथा ॥ १४.९२.९३ ॥
அப்போது, பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் சிரித்தவாறு இவ்வார்த்தையைச் சொன்னேன்: இந்த யாகம் ஒரு பிரஸ்த சத்துமாவால் அளக்கப்பட்டதல்ல, எந்த வகையிலும் அப்படியல்ல.
14.92.94
सक्तुप्रस्थलवैस्तैर्हि तदाऽहं काञ्चनीकृतः ।
न हि यज्ञो महानेष सदृशस्तैर्मतो मम ॥ १४.९२.९४ ॥
அப்போது அந்த சத்துமாவு பிரஸ்த அளவுகளால் நான் பொன்னாக்கப்படவில்லை. உண்மையில் இந்த மகத்தான யாகம் அவற்றுக்குச் சமமானது என்று என் கருத்து.
14.92.95
इत्युक्त्वा नकुलः सर्वान्यज्ञे द्विजवरांस्तदा ।
जगामादर्सनं तेषां विप्रास्ते च ययुर्गृहान् ॥ १४.९२.९५ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நகுலன் அந்த யாகத்திலிருந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர் அனைவரின் பார்வையிலிருந்தும் மறைந்து சென்றான்; அந்தப் பிராமணர்களும் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.
14.92.96
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया परपुरंजय ।
यदाश्चर्यमभूत्तत्र वाचिमेधे महाक्रतौ ॥ १४.९२.९६ ॥
பகைவர் நகரங்களை வென்றவனே, அந்த வாஜமேதம் என்ற மகத்தான யாகத்தில் நிகழ்ந்த அதிசயம் எல்லாவற்றையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்.
14.92.97
न विस्मयस्ते नृपते यज्ञे कार्यः कथञ्चन ।
ऋषिकोटिसहस्राणि तपोभिर्ये दिवं गताः ॥ १४.९२.९७ ॥
அரசே, யாகத்தில் எந்த வகையிலும் உனக்கு வியப்பு இருக்கக் கூடாது; தவத்தால் கோடி ஆயிரம் ரிஷிகள் சொர்க்கம் சென்றுள்ளனர்.
14.92.98
अद्रोहः सर्वभूतेषु संतोषः शीलमार्जवम् ।
तपो दमश्च सत्यं च प्रदानं चेति संमितम् ॥ १४.९२.९८ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் துரோகமின்மை, மனநிறைவு, நற்பண்பு, நேர்மை, தவம், அடக்கம், சத்தியம் மற்றும் தானம் — இவையே அளவுகோல் எனப்படுகின்றன.