Mahābhārata · Adhyāya 14.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.92.1
हन्त वः कथयिष्यामि दानस्य फलमुत्तमम् ।
न्यायलब्धस्य सूक्ष्मस्य विप्रदत्तस्य यद्द्विजाः ॥ १४.९२.१ ॥
Agora vos direi o fruto supremo da doação: aquele do que foi obtido justamente e dado com sutileza a um brâmane, ó nascidos duas vezes.
14.92.2
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे धर्मज्ञैर्बहुभिर्वृते ।
उञ्छवृत्तिर्द्विजः कश्चित्कापोतिरभवत्पुरा ॥ १४.९२.२ ॥
No campo do dharma, Kurukṣetra, cercado por muitos conhecedores do dharma, havia outrora certo nascido duas vezes que vivia de colher espigas e tornou-se da condição do pombo.
14.92.3
सभार्यः सहपुत्रेण सस्नुषस्तपसि स्थितः ।
बभूव शुक्लवृत्तः स धर्मात्मा नियतेन्द्रियः ॥ १४.९२.३ ॥
Com a esposa, o filho e a nora permaneceu firme na ascese; tornou-se de conduta pura, de alma justa, com os sentidos dominados.
14.92.4
षष्ठे काले सदा विप्रो भुङ्क्ते तैः सह संवृतः ॥ १४.९२.४ ॥
Na sexta ocasião, o brâmane sempre comia junto deles, cercado por eles.
14.92.5
षष्ठे काले कदाचित्तु तस्याहारो न विद्यते ।
भुङ्क्तेऽन्यस्मिन्कदाचित्स षष्ठे काले द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.५ ॥
Mas no sexto momento, às vezes não se encontrava alimento para ele; aquele melhor dos nascidos duas vezes comia às vezes em outro momento.
14.92.6
कपोतधर्मिणस्तस्य दुर्भिक्षे सति दारुणे ।
नाविद्यत तदा विप्राः संचयस्तन्निबोधत ॥ १४.९२.६ ॥
Quando sobreveio uma terrível fome sobre aquele que seguia a conduta do pombo, nenhuma reserva podia então ser encontrada para ele; ó brâmanes, compreendei isto.
14.92.7
क्षीणाषैदिसमावापो द्रव्यहीनोऽभवत्तदा ।
कालेकालेऽस्य सम्प्राप्ते नैव विद्येत भोजनम् ॥ १४.९२.७ ॥
Suas reservas de grãos se esgotaram e ele ficou sem riqueza. Sempre que chegava o momento, não havia comida para ele.
14.92.8
क्षुधापरिगताः सर्वे प्रातिष्ठन्त तदा तु ते ।
उञ्छं तदा शुक्लपक्षे मध्यं तपति भास्करे ॥ १४.९२.८ ॥
Todos eles, abatidos pela fome, partiram então. Na quinzena clara, quando o sol ardia ao meio-dia, foram colher espigas (uñcha, recolher grãos espalhados).
14.92.9
उष्णार्तश्च क्षुधार्तश्च विप्रस्तपसि संस्थितः ।
उञ्छमप्राप्तवानेव ब्राह्मणः क्षुच्छ्रमान्वितः ॥ १४.९२.९ ॥
O brâmane, atormentado pelo calor e pela fome, permanecia firme na austeridade. Nem sequer obteve espigas; aquele brâmane, exausto de fome e esforço, ficou de mãos vazias.
14.92.10
स तथैव क्षुधाविष्टः सार्धं परिजनेन ह ।
क्षपयामास तं कालं कृच्छ्रप्राणो द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.१० ॥
Tomado pela fome, passou aquele tempo com sua família da mesma maneira, o melhor dos duas vezes nascidos mantendo a vida com dificuldade.
14.92.11
अथ षष्ठे गते काले यवप्रस्थमुपार्जयन् ।
यवप्रस्थं तु तं सक्तूनकुर्वन्त तपस्विनः ॥ १४.९२.११ ॥
Então, passado o sexto período, reuniram um yava-prastha (medida) de cevada, e os ascetas fizeram saktu (farinha de cevada) com esse yava-prastha.
14.92.12
कृतजप्याह्निकास्ते तु हुत्वा चाग्निं यथाविधि ।
कुडवंकुडवं सर्वे व्यभजन्त तपस्विनः ॥ १४.९२.१२ ॥
Tendo concluído a recitação e os ritos diários e oferecido ao fogo conforme a regra, todos os ascetas o repartiram, um kuḍava para cada um.
14.92.13
अथागच्छद्द्विजः कश्चिदतिथिर्भुञ्जतां तदा ।
ते तं दृष्ट्वाऽतिथिं प्राप्तं प्रहृष्टमनसोऽभवन् ॥ १४.९२.१३ ॥
Então um brâmane chegou como hóspede aos que comiam. Ao ver o hóspede que chegara, ficaram com o coração alegre.
14.92.14
तेऽभिवाद्य सुखप्रश्नं पृष्ट्वा तमतिथिं तदा ।
विशुद्धमनसो दान्ताः श्रद्धादमसमन्विताः ॥ १४.९२.१४ ॥
Tendo saudado aquele hóspede e perguntado pelo seu bem-estar, eles, de mente pura, dominados e dotados de fé e autocontrole, então (honraram-no).
14.92.15
अनसूया गतक्रोधाः साधवो वीतमत्सराः ।
त्यक्तमानमदक्रोधा धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ॥ १४.९२.१५ ॥
Livres de inveja, tinham abandonado a ira, eram virtuosos e livres de ciúme; haviam deixado de lado o orgulho, a embriaguez e a cólera. Eram conhecedores do dharma, os melhores dos duas vezes nascidos.
14.92.16
सब्रह्यचर्यं गोत्रं ते तस्य ख्यात्वा परस्परम् ।
कुटीं प्रवेशयामासुः क्षुधार्तमतिथिं तदा ॥ १४.९२.१६ ॥
Após saberem uns dos outros o companheirismo de estudo e a linhagem daquele hóspede, levaram para dentro da cabana o hóspede atormentado pela fome.
14.92.17
इदमर्घ्यं च पाद्यं च बृसी चेयं तवानघ ।
शुचयः सक्तवश्चेमे नियमोपार्जिताः प्रभो।
प्रतिगृह्णीष्व भद्रं ते मया दत्ता द्विजर्षभ ॥ १४.९२.१७ ॥
Ó sem mácula, esta é a água de honra e a água para os teus pés, e este é um assento de capim kuśa para ti. Ó senhor, também estão aqui estas puras porções de farinha de cevada, obtidas pela disciplina; aceita-as. Que o bem te alcance, ó melhor dos duas vezes nascidos; aceita o que te dei.
14.92.18
इत्युक्तः प्रतिगृह्याथ सक्तूनां कुडवं द्विजः ।
भक्षयामास राजेन्द्र न च तुष्टिं जगाम सः ॥ १४.९२.१८ ॥
Assim interpelado, o brâmane aceitou um kuḍava da farinha de cevada e a comeu, ó melhor dos reis; ainda assim não alcançou a saciedade.
14.92.19
स उञ्छवृत्तिस्तं प्रेक्ष्य क्षुधापरिगतं द्विजम् ।
आहारं चिन्तयामास कथं तुष्टो भवेदिति ॥ १४.९२.१९ ॥
Ele, que vivia de colher espigas, ao ver aquele brâmane dominado pela fome, refletiu sobre o alimento: como poderia ele ficar satisfeito?
14.92.20
तस्य भार्याऽब्रवीद्वाक्यं मद्भागो दीयतामिति ।
गच्छत्वेष यथाकामं परितुष्टो द्विजोत्तमः ॥ १४.९२.२० ॥
Sua esposa disse: "Que me seja dada a minha parte. Que este melhor dos brâmanes vá como deseja, plenamente satisfeito."
14.92.21
इति ब्रुवन्तीं तां साध्वीं भार्यां स द्विजसत्तमः ।
क्षउधापरिगतां ज्ञात्वा तान्सक्तून्नाभ्यनन्दत ॥ १४.९२.२१ ॥
Sabendo que sua esposa virtuosa falava assim e estava dominada pela fome, aquele melhor dos brâmanes não se alegrou com aquelas farinhas de cevada.
14.92.22
आत्मानुमानतो विद्वान्स तु विप्रर्षभस्तदा ।
जानन्वृद्धां क्षुधार्तां च श्रान्तां ग्लानां तपस्विनीम्।
त्वगस्थिभूता वेपन्तीं ततो भार्यामुवाच ह ॥ १४.९२.२२ ॥
Então aquele sábio touro entre os brâmanes, julgando por si mesmo e sabendo que sua esposa era idosa, afligida pela fome, cansada, debilitada e asceta, reduzida a pele e osso e tremendo, falou-lhe.
14.92.23
अपि कीटपतङ्गानां मृगाणां चैव शोभने ।
स्त्रियो रक्ष्याश्च पोष्पाश्च न त्वेवं वक्तुमर्हसि ॥ १४.९२.२३ ॥
Ó radiante, mesmo entre insetos, mariposas e cervos, as fêmeas devem ser protegidas e alimentadas. Não deverias falar assim.
14.92.24
अनुकंप्यो नरः पत्न्या पुष्टो रक्षित एव च ।
प्रपतेद्यशसो दीप्तात्स च लोकान्न चाप्नुयात् ॥ १४.९२.२४ ॥
Um homem nutrido e protegido pela esposa é digno de compaixão; ele cai da fama radiante e não alcança os mundos.
14.92.25
धर्मकामार्थकार्याणि शुश्रूषाकुलसंततिः ।
दारेष्वदीनो धर्मस्च पितॄणामात्मनस्तथा ॥ १४.९२.२५ ॥
Os deveres do dharma, do desejo e da riqueza; uma descendência cheia de serviço; manter-se firme diante das esposas, e igualmente o dever para com os antepassados e para consigo mesmo.
14.92.26
न वेत्ति कर्मतो भार्यारक्षणे योऽक्षमः पुमान् ।
अयशो महदाप्नोति नारकांश्चैव गच्छति ॥ १४.९२.२६ ॥
O homem que, quanto à ação, não sabe proteger a esposa e é incapaz disso, incorre em grande infâmia e vai para os infernos.
14.92.27
इत्युक्ता सा ततः प्राह धर्मार्थौ नौ समौ द्विज ।
सक्तुप्रस्थचतुर्भागं गृहाणेमं प्रसीद मे ॥ १४.९२.२७ ॥
Assim interpelada, ela então disse: Ó duas vezes nascido, o dharma e a riqueza são iguais para nós dois; aceita este quarto de um prastha de farinha de cevada e sê benevolente comigo.
14.92.28
सत्यं रतिश्च धर्मश्च स्वर्गश्च गुणनिर्जितः ।
स्त्रीणां पतिसमाधीनं काङ्क्षितं च द्विजर्षभ ॥ १४.९२.२८ ॥
A verdade, o prazer, o dharma e o céu são conquistados pela virtude; para as mulheres dependem do marido, e isso é o que desejam, ó melhor dos duas vezes nascidos.
14.92.29
ऋतुर्मातु पितुर्बीजं दैवतं परमं पतिः ।
भर्तुः प्रसादान्नारीणां रतिपुत्रफलं तथा ॥ १४.९२.२९ ॥
A estação pertence à mãe, a semente ao pai, e o marido é a divindade suprema; pelo favor do marido as mulheres obtêm o prazer e o fruto dos filhos.
14.92.30
पालनाद्धि पतिस्त्वं मे भर्ताऽसि भरणाच्च मे ।
पुत्रप्रदानाद्वरदस्तस्मात्सक्तून्प्रयच्छ मे ॥ १४.९२.३० ॥
Porque proteges, és meu marido; porque sustentas, és o meu bhartā; porque dás um filho, és o dispensador de dádivas. Portanto, dá-me a farinha de cevada.
14.92.31
जरापरिगतो वृद्धः क्षुधार्तो दुर्बलो भृशम् ।
उपवासपरिश्रान्तो यदा त्वमपि कर्शितः ॥ १४.९२.३१ ॥
Idoso abatido pela velhice, atormentado pela fome, muito fraco, exausto do jejum, pois também tu estás emagrecido.
14.92.32
इत्युक्तः स तया सक्तून्प्रगृह्येदं वचोऽब्रवीत् ।
द्विजि सक्तूनिमान्भूयः प्रतिगृह्णीष्व सत्तम ॥ १४.९२.३२ ॥
Assim interpelado por ela, tomou a farinha de cevada e disse estas palavras: «Ó dvija, aceita de novo estas farinhas, o melhor dos bons.»
14.92.33
स तान्प्रगृह्य भुक्त्वा च न तुष्टिमगमद्द्विजः ।
तमुञ्छवृत्तिरालक्ष्य ततश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ १४.९२.३३ ॥
Ele os tomou e comeu, mas o brâmane não ficou satisfeito; ao perceber que ele vivia de colher espigas, mergulhou então em profunda preocupação.
14.92.34
सक्तूनिमान्प्रगृह्य त्वं देहि विप्राय सत्तम ।
इत्येव सुकृतं मन्ये तस्मादेतत्करोम्यहम् ॥ १४.९२.३४ ॥
Toma estas farinhas e dá-as ao brâmane, ó melhor dos bons. Considero isto uma boa ação, e por isso o faço.
14.92.35
भवान्हि परिपाल्यो मे सर्वदैव प्रयत्नतः ।
साधूनां काङ्क्षितं यस्मात्पितुर्वृद्धस्य पालनम् ॥ १४.९२.३५ ॥
Deves ser sempre cuidado por mim com diligência, pois é isso que os bons desejam: o amparo de um pai idoso.
14.92.36
पुत्रार्थो विहितो ह्येष वार्धके परिपालनम् ।
श्रुतिरेषा हि विप्रर्षे त्रिषु लोकेषु शाश्वती ॥ १४.९२.३६ ॥
Para este mesmo fim o filho é ordenado: proteger o pai na velhice. Esta é, ó sábio entre os brâmanes, a doutrina eterna da escritura nos três mundos.
14.92.37
प्राणाधारणमात्रेण शक्यं कर्तुं तपस्त्वया ।
प्राणो हि परमो धर्मः स्थितो देहेषु देहिनाम् ॥ १४.९२.३७ ॥
Basta sustentar a vida para praticares a austeridade, pois o sopro vital é o dharma supremo, que habita os corpos dos seres encarnados.
14.92.38
अपि वर्षसहस्री त्वं बाल एव मतो मम ।
उत्पाद्य पुत्रं हि पिता कृतकृत्यो भवेत्सुतात् ॥ १४.९२.३८ ॥
Mesmo que tenhas mil anos, para mim ainda és uma criança. Tendo gerado um filho, o pai realiza-se através do filho.
14.92.39
बालानां क्षुद्बलवती जानाम्येतदहं प्रभो ।
वृद्धोऽहं धारयिष्यामि त्वं बली भव पुत्रक ॥ १४.९२.३९ ॥
Ó senhor, sei que a fome é muito forte nas crianças. Eu sou velho, sustentar-me-ei; filho, sê forte.
14.92.40
जीर्णेन वयसा पुत्र न मां क्षुद्बाधतेऽपि च ।
दीर्घकालं तपस्तप्तं न मे मरणतो भयम् ॥ १४.९२.४० ॥
Filho, na minha velhice nem a fome me atormenta. Pratiquei a austeridade por muito tempo, e não temo a morte.
14.92.41
अपत्यमस्मि ते पुंसस्त्राणात्पुत्र इति स्मृतः ।
आत्मा पुत्रः स्मृतस्तस्मात्त्राह्यात्मानमिहात्मना ॥ १४.९२.४१ ॥
Sou a tua descendência. Chama-se filho aquele que protege o homem. O próprio eu é lembrado como o filho; portanto, aqui, o homem deve salvar-se a si mesmo por si mesmo.
14.92.42
रूपेण सदृशस्त्वं मे शीलेन च दमेन च ।
परीक्षितश्च बहुधा सक्तूनादद्मि ते सुत ॥ १४.९२.४२ ॥
Na aparência és como eu, e também no caráter e no domínio de ti. Foste provado de muitas maneiras; filho, comerei farinha de cevada por ti.
14.92.43
इत्युक्त्वाऽऽदाय तान्सक्तून्प्रीतात्मा द्विजसत्तमः ।
प्रहसन्निव विप्राय स तस्मै प्रददौ तदा ॥ १४.९२.४३ ॥
Tendo dito isto, o melhor dos duas vezes nascidos, com o coração alegre, pegou aquelas farinhas de cevada e, como sorrindo, deu-as então ao brâmane.
14.92.44
भुक्त्वा तानपि सक्तून्स नैव तुष्टो बभूव ह ।
उच्छवृत्तिस्तु धर्मात्मा व्रीडामनुजगाम ह ॥ १४.९२.४४ ॥
Mesmo depois de comer aquelas farinhas de cevada, ele não ficou satisfeito; mas o de alma justa, que vivia de catar espigas, foi tomado pela vergonha.
14.92.45
तं वै वधूः स्थिता साध्वी ब्राह्मणिप्रियकाम्यया ।
सक्तूनादाय संहृष्टा श्वशुरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.९२.४५ ॥
Então a nora virtuosa, desejando agradar ao brâmane, ficou de pé, alegre, pegou as farinhas de cevada e disse estas palavras ao sogro.
14.92.46
संतानात्तव संतानं मम विप्र भविष्यति ।
सक्तूनिमानतिथये गृहीत्वा सम्प्रयच्छ मे ॥ १४.९२.४६ ॥
Da tua descendência virá a minha. Ó brâmane, pega estas farinhas de cevada e dá-mas para o hóspede.
14.92.47
तव प्रसादान्निर्वृत्ता मम लोकाः किलाक्षयाः ।
पुत्रेण तानवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति ॥ १४.९२.४७ ॥
Pela tua graça, os meus mundos imperecíveis foram de fato alcançados. Por meio de um filho o homem obtém esses mundos, e ali chegando não se lamenta.
14.92.48
धर्माद्या हि यथा त्रेता वह्नित्रेता तथैव च ।
तथैव पुत्रपौत्राणां स्वर्गस्त्रेता किलाक्षयः ॥ १४.९२.४८ ॥
Assim como do dharma surgem os três fogos, assim também o céu dos filhos e netos é triplo e verdadeiramente imperecível.
14.92.49
पितॄणात्तारयति पुत्र इत्यनुशुश्रुम ।
पुत्रपौत्रैश्च नियतं सादुलोकानुपाश्नुते ॥ १४.९२.४९ ॥
Ouvimos pela tradição que o filho liberta os antepassados. Por meio de filhos e netos, ele certamente alcança os mundos deles.
14.92.50
वातातपविशीर्णाङ्गीं त्वां विवर्णां निरीक्ष्य वै ।
कर्शितां सुव्रताचारे क्षुधाविह्वलचेतसम् ॥ १४.९२.५० ॥
Ao ver-te, os membros murchos pelo vento e pelo sol, a cor pálida e emagrecida, ó tu de bons votos e conduta, com a mente turvada pela fome.
14.92.51
कथं सक्तून्ग्रहीष्यामि भूत्वा धर्मोपघातकः ।
कल्याणवृत्ते कल्याणि नैव त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १४.९२.५१ ॥
Como tomarei a farinha de cevada, tornando-me destruidor do dharma? Ó tu de bom procedimento, ó auspiciosa, não deverias dizer tal coisa.
14.92.52
षष्ठे काले व्रतवतीं शौचशीलतपोन्विताम् ।
कृच्छ्रवृत्तिं निराहारां द्रक्ष्यामि त्वां कथं शुभे ॥ १४.९२.५२ ॥
Na sexta hora, observando votos, dotada de pureza, conduta e ascese, vivendo na privação, sem alimento, como te verei, ó auspiciosa?
14.92.53
बाला क्षुधार्ता नारी च रक्ष्या त्वं सततं मया ।
उपवासपरिश्रान्ता त्वं हि बान्धवनन्दिनी ॥ १४.९२.५३ ॥
Jovem, atormentada pela fome, mulher — sempre deves ser protegida por mim. Exausta pelo jejum, és a alegria dos teus parentes.
14.92.54
गुरोर्मम गुरुस्त्वं वै यतो दैवतदैवतम् ।
देवातिदेवस्तस्मात्त्वं सक्तूनादत्स्व मे प्रभो ॥ १४.९२.५४ ॥
Tu és o mestre do meu mestre, pois és o deus dos deuses. Portanto, ó senhor, aceita a minha farinha de cevada.
14.92.55
देहः प्राणश्च धर्मश्च शुश्रूषार्थमिदं गुरोः ।
तव विप्र प्रसादेन लोकान्प्राप्स्यामहे शुभान् ॥ १४.९२.५५ ॥
Este corpo, o sopro vital e o dever são para o serviço do mestre. Ó brâmane, pela tua graça alcançaremos mundos auspiciosos.
14.92.56
अवेक्ष्या इति कृत्वाऽहं दृढभक्तेति वा द्विज ।
चिन्त्या ममेयमिति वा सक्तूनादानुमर्हसि ॥ १४.९२.५६ ॥
Considerando-me uma devota firme, ou pensando que este é o meu serviço, ó dvija, deverias aceitar a farinha de cevada.
14.92.57
अनेन नित्यं साध्वी त्वं शीलवृत्तेन शोभसे ।
या त्वं धर्मव्रतोपेता गुरुवृत्तिमवेक्षसे ॥ १४.९२.५७ ॥
Por esta conduta e caráter sempre brilhas como mulher virtuosa, dotada de votos de dever, atendendo ao serviço do ancião.
14.92.58
तस्मात्सक्तून्ग्रहीष्यामि वधु नार्हसि वञ्चनाम् ।
गणयित्वा महाभागे त्वां हि धर्मभृतां वरे ॥ १४.९२.५८ ॥
Portanto aceitarei a farinha de cevada; nora, não deves enganar. Ó grandemente afortunada, és considerada a melhor entre os portadores do dharma.
14.92.59
इत्युक्त्वा तानुपादाय सक्तून्प्रादाद्द्विजातये ।
ततस्तुष्टोऽभवद्विप्रस्तस्य साधोर्महात्मनः ॥ १४.९२.५९ ॥
Dito isto, tomou-os e deu a farinha de cevada ao dvija; então o brâmane ficou satisfeito com aquela virtuosa de grande alma.
14.92.60
प्रीतात्मा स तु तं वाक्यमिदमाह द्विजर्षभम् ।
वाग्मी तदा द्विजश्रेष्टो धर्मः पुरुषविग्रहः ॥ १४.९२.६० ॥
Com o coração alegre, Dharma, eloquente e em forma humana, dirigiu estas palavras ao touro dos brâmanes, o melhor dos dvijas.
14.92.61
शुद्धेनि तव दानेन न्यायोपात्तेन धर्मतः ।
यथाशक्ति विसृष्टेन प्रीतोस्मि द्विजसत्तम ॥ १४.९२.६१ ॥
Estou satisfeito com o teu puro dom, obtido por meios justos e dado segundo o dharma e a tua capacidade, ó melhor dos duas vezes nascidos.
14.92.62
अहो दानं घुष्यते ते स्वर्गे स्वर्गनिवासिभिः ।
गगनात्पुष्पवर्षं च पश्येदं पतितं भुवि ॥ १४.९२.६२ ॥
Ah! Os moradores do céu proclamam o teu dom. Olha esta chuva de flores que cai do céu sobre a terra.
14.92.63
सुरर्षिदेवगन्धर्वा ये च देवपुरःसराः ।
स्तुवन्तो देवदूताश्च स्थिता दानेन विस्मिताः ॥ १४.९२.६३ ॥
Os deuses, sábios e gandharvas, os primeiros entre os deuses e os mensageiros divinos estão de pé, louvando-te, maravilhados com o teu dom.
14.92.64
ब्रह्मर्षयो विमानस्था ब्रह्मलोकचरश्च ये ।
काङ्क्षन्ते दर्शनं तुभ्यं दिवं व्रज द्विजर्षभ ॥ १४.९२.६४ ॥
Os sábios brâmanes que estão em carros celestes e os que se movem no mundo de Brahmā desejam ver-te. Vai para o céu, ó touro entre os duas vezes nascidos.
14.92.65
पितृलोकगताः सर्वे तारिताः पितरस्त्वया ।
अनागताश्च बहवः सुबहूनि युगान्युत ॥ १४.९२.६५ ॥
Todos os antepassados que foram ao mundo dos pais foram libertados por ti, e também muitos que ainda não vieram, por muitíssimas eras.
14.92.66
ब्रह्मचर्येण दानेन यज्ञेनि तपसा तथा ।
अगह्वरेण धर्मेण तस्माद्गच्च दिवं द्विज ॥ १४.९२.६६ ॥
Pela disciplina da castidade, pelo dom, pelo sacrifício e pela austeridade, e igualmente pelo dharma insondável; portanto, ó duas vezes nascido, vai ao céu.
14.92.67
श्रद्धया परया यरत्वं तपश्चरसि सुव्रत ।
तस्माद्देवास्तवानेन प्रीता ब्राह्मणसत्तम ॥ १४.९२.६७ ॥
Praticas a austeridade com fé suprema, ó tu de bons votos; por isso, ó melhor dos brâmanes, os deuses estão satisfeitos contigo por causa disto.
14.92.68
सर्वमेतद्धि यस्मात्ते दत्तं शुद्धेन चेतसा ।
कृच्छ्रकाले ततः स्वर्गो विजितः कर्मणा त्वया ॥ १४.९२.६८ ॥
Visto que deste tudo isto com mente pura, por isso, em tempo de aflição, conquistaste o céu pela tua ação.
14.92.69
क्षुधा निर्णुदति प्रज्ञां धर्मबुद्धिं व्यपोहति ।
क्षुधापरिगतज्ञानो धृतिं त्यजति चैव ह ॥ १४.९२.६९ ॥
A fome expulsa a sabedoria e afasta a mente do dharma; o homem cujo conhecimento está dominado pela fome certamente também abandona a firmeza.
14.92.70
बुभुक्षां जयते यस्तु स स्वर्गं जयते ध्रुवम् ।
यदा दानरुचिः स्याद्वै तदा धर्मो न सीदति ॥ १४.९२.७० ॥
Quem vence a fome conquista certamente o céu; quando há prazer em dar, o dharma não decai.
14.92.71
अनवेक्ष्य सुतस्नेहं कलत्रस्नेहमेव च ।
धर्ममेव गुरं ज्ञात्वा तृष्णा न गणिता त्वया ॥ १४.९२.७१ ॥
Desconsiderando o afeto pelos filhos e o afeto pela esposa, reconhecendo apenas o dharma como mestre supremo, não levaste a sede em conta.
14.92.72
द्रव्यागमो नृणां सूक्ष्मः पात्रे दानं ततः परम् ।
कालः परतरो दानाच्छ्रद्धा चैव ततः परा ॥ १४.९२.७२ ॥
Para os homens, a aquisição de riqueza é sutil; depois, dar a um destinatário digno é superior; o tempo é superior ao dar, e a fé é ainda mais elevada.
14.92.73
स्वर्गद्वारं सुसूक्ष्मं हि नरैर्माहान्नि दृश्यते ।
सङ्गर्गलं लोभकीलं रागगुप्तं दुरासदम् ॥ १४.९२.७३ ॥
A porta do céu é muito sutil; os homens a veem nas grandes doações de alimento. Está fechada pela tranca do apego, presa pelo prego da cobiça, oculta pela paixão e difícil de alcançar.
14.92.74
तं तु पश्यन्ति पुरुषा जितदक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
ब्राह्मणास्तपसा युक्ता यथाशक्ति प्रदायिनः ॥ १४.९२.७४ ॥
Mas o veem os homens que venceram a ira, dominaram os sentidos, são brâmanes devotados à austeridade e dão segundo a sua capacidade.
14.92.75
सहस्रशक्तिश्च शतं शतशक्तिर्दशापि च ।
दद्यादपश्च यः शक्त्या सर्वे तुल्यफलाः स्मृताः ॥ १४.९२.७५ ॥
O que tem mil poderes, o que tem cem, o que tem dez, e quem dá água segundo o seu poder: todos são lembrados como de igual fruto.
14.92.76
रन्तिदेवो हि नृपतिरपः प्रादादकिंचनः ।
शुद्धेन मनसा विप्र नाकपृष्ठं ततो गतः ॥ १४.९२.७६ ॥
Ó brâmane, o rei Rantideva, embora ele próprio destituído, deu água com mente pura, e depois foi para o cume do céu.
14.92.77
न धर्मः प्रीयते तात दानैर्दत्तैर्महाफलैः ।
न्यायलब्धैर्यथा सूक्ष्मैः श्रुद्धापूतैः स तुष्यति ॥ १४.९२.७७ ॥
Querido, o dharma não se agrada das doações, por maiores que sejam os seus frutos; só se satisfaz com doações sutis, obtidas por meios justos e purificadas pela fé.
14.92.78
गोप्रदानसहस्राणि द्विजेभ्योऽदान्नृगो नृपः ।
एकां दत्त्वा स पारक्यां नरकं समपद्यत ॥ १४.९२.७८ ॥
O rei Nṛga deu milhares de doações de vacas aos brâmanes, mas, tendo dado uma vaca que pertencia a outro, caiu no inferno.
14.92.79
आत्ममांसप्रदानेन शिबोरौशीनरो नृपः ।
प्राप्य पुण्यकृताँल्लोकान्मोदत दिवि सुव्रतः ॥ १४.९२.७९ ॥
Ao dar a própria carne, o rei Śibi, filho de Uśīnara, obteve os mundos dos meritórios e regozijou-se no céu, firme em seu voto.
14.92.80
विभवेन नृणां पुण्यं यच्छत्त्या स्वार्जितं न तत् ।
न यज्ञैर्विविधैर्विप्र यथान्यायेन संचितैः ॥ १४.९२.८० ॥
O mérito dos homens não provém da riqueza, nem do que se ganhou pela própria força; nem, ó brâmane, dos diversos sacrifícios acumulados segundo a regra.
14.92.81
क्रोधाद्दानफलं हन्ति लोभात्स्वर्गं न गच्छति ।
न्यायवृत्तिर्हि तपसा दानवित्स्वर्गमश्नुते ॥ १४.९२.८१ ॥
A ira destrói o fruto da dádiva; pela ganância, não se vai ao céu. Só aquele de conduta justa, que conhece a dádiva pela ascese, alcança o céu.
14.92.82
न राजसूयैर्बहुभिरिष्टा विपुलदक्षिणैः ।
न चाश्वमेधैर्बहुभिः फलं सममिदं तव ॥ १४.९२.८२ ॥
Nem com muitos sacrifícios rājasūya oferecidos com vastas dádivas, nem com muitos aśvamedha se obtém esse fruto; este teu fruto não é igual a eles.
14.92.83
सक्तुप्रस्थेन विजितो ब्रह्मलोकस्त्वयाऽक्षयः ।
विरजो ब्रह्मसदनं गच्छ विप्र यतासुखम् ॥ १४.९२.८३ ॥
Com um prastha de farinha de cevada conquistaste o mundo imperecível de Brahmā. Vai, ó brâmane, com tranquilidade à morada imaculada de Brahmā.
14.92.84
सर्वेषां वो द्विजश्रेष्ठ दिव्यं यानमुपस्थितम् ।
आरोहत यथाकामं धर्मोस्मि द्विज पश्य माम् ॥ १४.९२.८४ ॥
Ó melhores dos brâmanes, um veículo divino chegou para todos vós; subi como desejardes. Ó brâmane, olhai para mim — eu sou Dharma.
14.92.85
बाधितो हि त्वया देहो लोके कीर्तिः स्थिरा च ते ।
सभार्यः सहपुत्रश्च सस्नुषश्च दिवं व्रज ॥ १४.९२.८५ ॥
Afligiste o teu corpo, mas a tua fama no mundo é firme. Vai ao céu com a tua esposa, os teus filhos e as tuas noras.
14.92.86
इत्युक्तवाक्ये धर्मे तु यानमारुद्य स द्विजः ।
सदारः ससुतश्चैव सस्नुषश्च दिवं गतः ॥ १४.९२.८६ ॥
Quando Dharma proferiu estas palavras, aquele brâmane subiu ao carro e foi ao céu com a esposa, os filhos e as noras.
14.92.87
तस्मिन्विपरे गते स्वर्गं ससुते सस्नुषे तदा ।
भार्याचतुर्थे धर्मज्ञे ततोऽहं निःसृतो बिलात् ॥ १४.९२.८७ ॥
Ó conhecedor do dharma, quando aquele brâmane foi ao céu com a esposa, os filhos e as noras, então eu, o quarto com a minha esposa, saí da toca.
14.92.88
ततस्तु सक्तुगन्धेन क्लेदेन सलिलस्य च ।
दिव्यपुष्पविमर्दाच्च साधोर्दानलवैश्च तैः ॥ १४.९२.८८ ॥
Então, pelo cheiro da farinha de cevada, pela umidade da água, pelo esmagamento das flores divinas e, ó bom, pelas migalhas daquela oferta.
14.92.89
विप्रस्य तपसा तस्य शिरो मे काञ्चनीकृतम् ।
तस्य सत्याभिसन्धस्य सक्तुदानेन चैव ह ॥ १४.९२.८९ ॥
Pela austeridade daquele brâmane a minha cabeça tornou-se dourada, e de fato pela oferta de farinha de cevada daquele cuja resolução era verdadeira.
14.92.90
शरीरार्धं च मे विप्राः शातकुंभमयं कृतम् ।
पश्यतेमं सुविपुलं तपसा तस्य धीमतः ॥ १४.९२.९० ॥
Ó brâmanes, metade do meu corpo também foi feita de ouro. Contemplai este ouro tão vasto pela austeridade daquele sábio.
14.92.91
कथमेवंविधं स्याद्वै पार्श्वमन्यदिति द्विजाः ।
तपोवनानि यज्ञांश्च हृष्टोऽभ्योमि पुनः पुनः। ॥ १४.९२.९१ ॥
Ó nascidos duas vezes, como poderia haver outro lado de tal espécie? Relembrando os bosques de ascetas e os sacrifícios, alegrava-me repetidas vezes.
14.92.92
यज्ञं त्वहमिमं श्रुत्वा रुरुराजस्य धीमतः ।
आशया परया प्राप्तो न चाहं काञ्चनीकृतः ॥ १४.९२.९२ ॥
Mas tendo ouvido sobre este sacrifício do sábio rei Ruru, vim com suprema esperança, e contudo não fui transformado em ouro.
14.92.93
ततो मयोक्तं तद्वाक्यं प्रहस्य ब्राह्मणर्षभाः ।
सक्तुप्रस्थेन यज्ञोऽयं संमितो नेति सर्वथा ॥ १४.९२.९३ ॥
Então, ó touros entre os brâmanes, disse isto rindo: este sacrifício não foi medido com um prastha de farinha de cevada, de modo algum.
14.92.94
सक्तुप्रस्थलवैस्तैर्हि तदाऽहं काञ्चनीकृतः ।
न हि यज्ञो महानेष सदृशस्तैर्मतो मम ॥ १४.९२.९४ ॥
Por aquelas porções de farinha de cevada não fui então transformado em ouro; de fato este grande sacrifício não me parecia comparável a elas.
14.92.95
इत्युक्त्वा नकुलः सर्वान्यज्ञे द्विजवरांस्तदा ।
जगामादर्सनं तेषां विप्रास्ते च ययुर्गृहान् ॥ १४.९२.९५ ॥
Tendo dito isto, Nakula desapareceu da vista de todos os melhores nascidos duas vezes no sacrifício, e aqueles brâmanes voltaram para as suas casas.
14.92.96
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया परपुरंजय ।
यदाश्चर्यमभूत्तत्र वाचिमेधे महाक्रतौ ॥ १४.९२.९६ ॥
Ó conquistador de cidades inimigas, tudo isto te foi contado por mim: a maravilha que ali aconteceu no grande sacrifício Vājamedha.
14.92.97
न विस्मयस्ते नृपते यज्ञे कार्यः कथञ्चन ।
ऋषिकोटिसहस्राणि तपोभिर्ये दिवं गताः ॥ १४.९२.९७ ॥
Ó rei, não deves de modo algum espantar-te com o sacrifício, pois milhares de milhões de sábios foram ao céu pelas suas austeridades.
14.92.98
अद्रोहः सर्वभूतेषु संतोषः शीलमार्जवम् ।
तपो दमश्च सत्यं च प्रदानं चेति संमितम् ॥ १४.९२.९८ ॥
A não-hostilidade a todos os seres, o contentamento, a boa conduta, a retidão, a austeridade, o domínio de si, a veracidade e a generosidade: estes são declarados a medida.