Mahābhārata · Adhyāya 14.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.93.1
यज्ञे सक्ता नृपतयस्तपःसका महर्षयः ।
शान्तिव्यवस्थिता विप्राः शमे दम इति प्रभो ॥ १४.९३.१ ॥
O Herr, die Könige sind dem Opfer ergeben, die großen Weisen der Askese, und die Brahmanen stehen fest in Frieden und Selbstbeherrschung.
14.93.2
तस्माद्यज्ञफलैस्तुल्यं न किञ्चिदिह दृश्यते ।
इति मे वर्तते बुद्धिस्तथा चैतदसंशयम् ॥ १४.९३.२ ॥
Daher ist hier nichts dem Frucht des Opfers Gleiches zu sehen; so ist meine Überzeugung, und daran besteht kein Zweifel.
14.93.3
यज्ञैरिष्ट्वा तु बहवो राजानो द्विजसत्तमाः ।
इह कीर्ति परां प्राप्य प्रेत्य स्वर्गमितो गताः ॥ १४.९३.३ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, viele Könige haben durch Opfer verehrt, hier höchsten Ruhm erlangt und sind nach dem Tod von hier in den Himmel gegangen.
14.93.4
देवराजः सहस्राक्षः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
देवराज्यं महातेजाःक प्राप्तवानखिलं विभुः ॥ १४.९३.४ ॥
Indra, der König der Götter mit tausend Augen, erlangte durch Opfer mit reichen Gaben, von großem Glanz und mächtig, die gesamte Herrschaft der Götter.
14.93.5
अतो युधिष्ठिरो राजा भीमार्जुनपुरःसरः ।
सदृशो देवराजेन समृद्ध्या विक्रमेण च ॥ १४.९३.५ ॥
Daher war König Yudhiṣṭhira, angeführt von Bhīma und Arjuna, dem König der Götter an Wohlstand und Tapferkeit gleich.
14.93.6
अथ कस्मात्स नकुलो गर्हयामास तं क्रतुम् ।
अश्वमेधं महायज्ञं राज्ञस्तस्य महात्मनः ॥ १४.९३.६ ॥
Warum also tadelte Nakula jenes Opfer, das große Pferdeopfer jenes großmütigen Königs?
14.93.7
यज्ञस्य विधिमग्र्यं वै फलं चापि नराधिप ।
गदतः शृणु मे राजन्यथावदिह भारत ॥ १४.९३.७ ॥
O König, ich werde dir die höchste Regel des Opfers und seine Frucht richtig darlegen; höre mir hier zu, o Bhārata.
14.93.8
पुरा शक्रस्य यजतः सर्व ऊचुर्महर्षयः ।
ऋत्विक्षु कर्मव्यग्रेषु वितते यज्ञकर्मणि ॥ १४.९३.८ ॥
Einst, als Śakra das Opfer vollzog, das Opferwerk weit ausgebreitet und die Priester mit ihren Verrichtungen beschäftigt, sprachen alle großen Weisen.
14.93.9
हूयमाने तथा वह्नौ होत्रा गुणसमन्विते ।
देवष्वाहूयमानेषु स्थितेषु परमर्षिषु ॥ १४.९३.९ ॥
Während die Spende ins Feuer gegossen wurde, die tugendhaften Hotṛ-Priester wirkten, die Götter angerufen wurden und die höchsten Weisen standen.
14.93.10
सुप्रतीतैस्तथा विप्रैः स्वागमैः सुस्वरैर्नृप ।
अश्रान्तैश्चापि लघुभिरध्वर्युवृषभैस्तथा ॥ १४.९३.१० ॥
O König, mit den wohlgesinnten Brahmanen, jeder nach seiner eigenen Überlieferung, mit schönen Stimmen, unermüdlich und flink, und mit den besten Adhvaryus.
14.93.11
आलम्भसमये तस्मिन्गृहीतेषु पशुष्वथ ।
महर्षयो महाराज बभूवुः कृपयाऽन्विताः ॥ १४.९३.११ ॥
Als die Tiere zur Fesselung für das Opfer ergriffen worden waren, o großer König, wurden die großen Weisen von Mitleid erfüllt.
14.93.12
ततो दीनान्पशून्दृष्ट्वा ऋषयस्ते तपोधनाः ।
ऊचुः शक्रं समागम्य नायं यज्ञविधिः शुभः ॥ १४.९३.१२ ॥
Als sie die elenden Tiere sahen, traten jene Weisen, deren Reichtum die Askese ist, zu Indra und sprachen: Diese Opferregel ist nicht heilsam.
14.93.13
अपरिज्ञानमेतत्ते महान्तं धर्ममिच्छतः ।
सन्ति यज्ञे बहुगुणा विधिदृष्टाः पुरंदर ॥ १४.९३.१३ ॥
O Puraṃdara, dies ist dein Unverständnis, der du das große Dharma begehrst; im durch Vorschrift gelehrten Opfer gibt es viele Tugenden.
14.93.14
धर्मोपघातकस्त्वेष समारंभस्तव प्रभो ।
नायं धर्मकृतो यज्ञो न हिंसा धर्म उच्यते ॥ १४.९३.१४ ॥
O Herr, dein Unternehmen zerstört das Dharma; dieses Opfer ist kein dharma-gemäßes Werk, denn Gewalt wird nicht Dharma genannt.
14.93.15
आगमेनैव ते यज्ञं कुर्वन्तु यदि चेच्छसि ।
विधिदृष्टेन यज्ञेन धर्मस्ते सुमहान्भवेत् ॥ १४.९३.१५ ॥
Wenn du es wünschst, mögen sie dein Opfer nur nach der Schrift vollziehen; durch das durch Vorschrift gelehrte Opfer wird dein Dharma sehr groß werden.
14.93.16
यज्ञं बीजैः सहस्राक्ष त्रिवर्षपरमोषितेः ।
एष धर्मो महाञ्शक्र चिन्तयानोसि गम्यते ॥ १४.९३.१६ ॥
O Sahasrākṣa, vollziehe das Opfer mit Samen, die höchstens drei Jahre aufbewahrt wurden; dies ist das große Dharma, o Śakra, durch das man dich erreicht, während du nachdenkst.
14.93.17
शतक्रतुस्तु तद्वाक्यमृषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः ।
उक्तं न प्रतिजग्राह मानमोहवशं गतः ॥ १४.९३.१७ ॥
Doch Indra, der Hundertopferer, nahm die Worte nicht an, die die wahrheitsschauenden Weisen gesprochen hatten; er war in die Gewalt von Stolz und Verblendung geraten.
14.93.18
तेषां विवादः सुमहाञ्शक्रयज्ञे तपस्विनाम् ।
जङ्गमैः स्थावरैर्वाऽपि यष्टव्यमिति भारत ॥ १४.९३.१८ ॥
O Bhārata, bei Śakras Opfer entstand unter jenen Asketen ein sehr großer Streit: ob das Opfer mit beweglichen Wesen oder mit unbeweglichen Dingen zu vollziehen sei.
14.93.19
ते तु खिन्ना विवादेन ऋषयस्तत्त्वदर्शिनः ।
अभिसंधाय शक्रेण पप्रच्छुर्नृपतिं वसुम् ॥ १४.९३.१९ ॥
Jene Weisen, Seher der Wahrheit, ermüdet vom Streit, berieten sich mit Śakra und befragten König Vasu.
14.93.20
धर्मसंशयमापन्नान्सत्यं ब्रूहि महामते ।
महाभाग कथं यज्ञेष्वागमो नृपसत्तम।
यष्टव्यं पशुभिर्मेध्यैरथो बीजैरजैरिति ॥ १४.९३.२० ॥
O Weiser, sprich die Wahrheit zu uns, die wir in Zweifel über den dharma geraten sind. O Gesegneter, bester der Könige, wie ist die Überlieferung bei den Opfern: soll man mit reinen Tieren, mit Samen oder mit ungeborenen Ziegen opfern?
14.93.21
तच्छ्रुत्वा तु वसुस्तेषामविचार्य बलाबलम् ।
यथोपनीतैर्यष्टव्यमिति प्रोवाच पार्थिवः ॥ १४.९३.२१ ॥
Als Vasu dies hörte, erklärte der König, ohne die Stärke oder Schwäche ihrer Argumente abzuwägen, man solle mit dem opfern, was so herbeigebracht wird, wie es ist.
14.93.22
एवमुक्त्वा स नृपतिः प्रविवेश रसातलम् ।
उक्त्वेह वितथं राजंश्चेदीनामीश्वरः प्रभुः ॥ १४.९३.२२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, trat jener König in die Unterwelt Rasātala ein. O König, nachdem er hier Falsches gesprochen hatte, stieg der mächtige Herr der Cedis hinab.
14.93.23
तस्मान्नि वाच्यं ह्येकेन बहुज्ञेनापि संशये ।
प्रजापतिमपाहाय स्वयंभुवमृते प्रभुम् ॥ १४.९३.२३ ॥
Darum soll man in einer Zweifelsfrage nicht allein sprechen, wie gelehrt man auch sei, außer vor Prajāpati, dem selbstgeborenen Herrn.
14.93.24
तेन दत्तानि दानानि पापेनाशुद्धबुद्धिना ।
तानि सर्वाण्यनादृत्य नश्यन्ति विपुलान्यपि ॥ १४.९३.२४ ॥
Die Gaben, die jener sündige Mensch von unreinem Geist gab — alle, so reichlich sie auch seien, werden missachtet und vergehen.
14.93.25
तस्याधर्मप्रवृत्तस्य हिंसकस्य दुरात्मनः ।
दानेन कीर्तिर्भवति न प्रेत्येह च दुर्मतेः ॥ १४.९३.२५ ॥
Dem, der sich dem Unrecht hingibt, gewalttätig, bösen Geistes und verblendeten Sinnes ist, kommt durch die Gabe kein Ruhm, weder hier noch nach dem Tod.
14.93.26
अन्यायोपगतं द्रव्यमभीक्ष्णं यो ह्यपण्डितः ।
धर्माभिकाङ्क्षी त्यजति न स धर्मफलं लभेत् ॥ १४.९३.२६ ॥
Wer, unweise, immer wieder den durch Unrecht erworbenen Reichtum aufgibt, obwohl er nach dharma verlangt, erlangt nicht die Frucht des dharma.
14.93.27
धर्मवैतंसिको यस्तु पापात्मा पुरुषाधमः ।
ददाति दानं विप्रेभ्यो लोकविश्वासकारणम् ॥ १४.९३.२७ ॥
Wer sich als Hüter des dharma aufspielt, sündhaft und der niedrigste unter den Menschen ist, gibt den Brahmanen Gaben, um das Vertrauen des Volkes zu gewinnen.
14.93.28
पापेन कर्मणा विप्रो धनं प्राप्य निरङ्कुशः ।
रागमोहान्वितः सोन्ते कलुषां गतिमश्नुते ॥ १४.९३.२८ ॥
Der Brahmane, der durch sündhaftes Handeln Reichtum erlangt, zügellos wird und von Leidenschaft und Verblendung erfüllt ist, erreicht am Ende einen unreinen Weg.
14.93.29
अपि संचयबुद्धिर्हि लोभमोहवशं गतः ।
यज्ञं करोति भूतानि पापेनाशुद्धबुद्धिना ॥ १४.९३.२९ ॥
Auch wer, auf Anhäufung bedacht und von Gier und Verblendung beherrscht, ein Opfer vollzieht; die Wesen tun dies aus Sünde und unreinem Sinn.
14.93.30
एवं लब्ध्वा धनं मोहाद्यो हि दद्याद्यजेत वा ।
न तस्य स फलं प्रेत्य भुंक्ते पापधनागमात् ॥ १४.९३.३० ॥
Wer, so zu Reichtum gelangt, aus Verblendung Gaben gibt oder ein Opfer vollzieht, genießt dessen Frucht nach dem Tod nicht, weil der Reichtum aus Sünde kam.
14.93.31
उञ्छं मूलं फलं शाकमुदपात्रं तपोधनाः ।
दानं विभवतो दत्त्वा नराः स्वर्यान्ति धार्मिकाः ॥ १४.९३.३१ ॥
Nachgelesenes Korn, Wurzeln, Früchte, Gemüse und ein Wassergefäß, o ihr, deren Reichtum die Askese ist: Nachdem die rechtschaffenen Menschen gemäß ihrem Vermögen gegeben haben, gehen sie in den Himmel.
14.93.32
एष धर्मो महायोगो दानं भूतदया तथा ।
ब्रह्मचर्यं तथा सत्यमनुक्रोशो धृतिः क्षमा ॥ १४.९३.३२ ॥
Dies ist das Dharma, die große Disziplin: Geben, Mitgefühl mit allen Wesen, Keuschheit, Wahrheit, Mitleid, Standhaftigkeit und Geduld.
14.93.33
सनातनस्य धर्मस्य फलमेतत्सनातनम् ।
श्रूयन्ते हि पुरावृत्ता विश्वामित्रादयो नृपाः ॥ १४.९३.३३ ॥
Dies ist die ewige Frucht des ewigen Dharma; denn man hört von alten Überlieferungen über Könige wie Viśvāmitra und andere.
14.93.34
विश्वामित्रोसितश्चैवं जनसश्च महीपतिः ।
कक्षसेनार्ष्टिसेनौ च सिन्धुद्वीपश्च पार्थिवः ॥ १४.९३.३४ ॥
Viśvāmitra, Asita, ebenso Janasa, der Herr der Erde, Kakṣasena und Ariṣṭasena sowie der König Sindudvīpa.
14.93.35
एते चान्ये च बहवः सिद्धिं परमिकां गताः ।
नृपाः सत्यैश्च दानैश्च न्यायलब्धैस्तपोधनाः ॥ १४.९३.३५ ॥
Diese und viele andere Könige, deren Reichtum die Askese ist, erlangten durch Wahrheit und durch Gaben aus rechtmäßig erworbenem Gut die höchste Vollendung.
14.93.36
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा ये चाश्रितास्तपः ।
दानधर्माग्निना शुद्धास्ते स्वर्गं यान्ति भारत ॥ १४.९३.३६ ॥
Brahmanen, Kshatriyas, Vaishyas und die Shudras, die sich der Askese zugewandt haben: durch das Feuer des Gebens und des Dharma gereinigt, gehen sie in den Himmel, o Bhārata.