Mahābhārata · Adhyāya 14.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.97.1
एवमात्मोद्भवं सर्वं यगदुद्दिश्य केशवः ।
धर्मान्धर्मात्मजस्याथ पुण्यानकथयत्प्रभुः ॥ १४.९७.१ ॥
So legte Keśava (Kṛṣṇa), indem er auf alles Selbstentsprungene hinwies, dem Sohn des Dharma (Yudhiṣṭhira) die heiligen Pflichten des dharma dar.
14.97.2
शृणु पाण्डव तत्वेन पवित्रं पापनाशनम् ।
कथ्यमानं मया पुण्यं धर्मशास्त्रफलं महत् ॥ १४.९७.२ ॥
Höre, Sohn des Pāṇḍu, in Wahrheit: Was ich dir erzähle, ist heilig, zerstört die Sünde, bringt Verdienst und ist die große Frucht der dharma-Schriften.
14.97.3
यः शृणोति शुचिर्भूत्वा एकचित्तस्तपोयुतः ।
स्वर्ग्यं यशस्यामायुष्यं धर्मं ज्ञेयं युधिष्ठिर ॥ १४.९७.३ ॥
Wer dies hört, rein, einmütig und mit Askese begabt — o Yudhiṣṭhira, dieser dharma ist als himmelbringend, ruhmbringend und lebensverlängernd zu erkennen.
14.97.4
श्रद्दधानस्य तस्येह यत्पापं पूर्वसंचितम् ।
विनश्यत्याशु तत्सर्वं मद्भक्तस्य विशेषतः ॥ १४.९७.४ ॥
Bei dem, der Glauben hat, vergeht jede früher angesammelte Sünde rasch — besonders bei meinem Verehrer.
14.97.5
एवं श्रुत्वा वचः पुण्यं सत्यं केशवभाषितम् ।
प्रहृष्टमनसो भूत्वा चिन्तयन्तोऽद्भुतं परम् ॥ १४.९७.५ ॥
Nachdem sie diese verdienstvollen und wahren Worte Keśavas gehört hatten, begannen sie mit erfreutem Geist über das höchst Wunderbare nachzusinnen.
14.97.6
देवब्रह्मर्षयः सर्वे गन्धर्वाप्सरसस्तथा ।
भूता यक्षग्रहाश्चैव गुह्यका भुजगास्तथा ॥ १४.९७.६ ॥
Die Götter, die brahmarṣis, alle Gandharvas und Apsaras, ebenso die Geister, Yakṣas, Graha-Dämonen, Guhyakas und Schlangen.
14.97.7
वालखिल्या महात्मानो योगिनस्तत्वदर्शिनः ।
तथा भागवताश्चापि पञ्चकालमुपासकाः ॥ १४.९७.७ ॥
Die großherzigen Vālakhilyas, die Yogins, die die Wahrheit gesehen haben, und ebenso die Bhāgavatas, die den Pañcakāla-Kult üben.
14.97.8
कौतूहलसमाविष्टाः प्रहृष्टैन्द्रियमानसाः ।
श्रोतुकामाः परं धर्मं वैष्णवं धर्मशासनम्।
हृदि कर्तुं च तद्वाक्यं प्रणेमुः शिरसा नताः ॥ १४.९७.८ ॥
Von lebhafter Neugier erfüllt, mit erfreuten Sinnen und Gemüt, begierig, die höchste vaiṣṇava Lehre des dharma zu hören und ihre Worte im Herzen zu bewahren, verneigten sie sich alle mit gesenktem Haupt.
14.97.9
ततस्तान्वासुदेवेन दृष्टान्दिव्येन चक्षुषा ।
विमुक्तपापानालोक्य प्रणम्य शिरसा हरिम्।
पप्रच्छ केशवं धर्मं धर्मपुत्रः प्रतापवान् ॥ १४.९७.९ ॥
Da sah Vāsudeva sie mit dem göttlichen Auge und erkannte sie als von Sünde befreit; der mächtige Sohn des Dharma, sich mit gesenktem Haupt vor Hari Keśava verneigend, fragte ihn nach dem dharma.
14.97.10
कीदृशी ब्राह्मणस्याथ क्षत्रियस्यापि कीदृशी ।
वैश्यस्य कीदृशी देव गतिः शूद्रस्य कीदृशी ॥ १४.९७.१० ॥
O Gott, welches ist das Geschick eines brāhmaṇa? Und welches das eines kṣatriya? Welches ist das Geschick eines vaiśya, und welches das eines śūdra?
14.97.11
कथं बध्येत पाशेन ब्राह्मणस्तु यमालये ।
क्षत्रियो वाथ वैश्यो वा शूद्रो वा बध्यते कथम्।
एतत्कर्मफलं ब्रूहि लोकनाथ नमोस्तु ते ॥ १४.९७.११ ॥
Wie wird im Reich Yamas ein brāhmaṇa vom Strick gebunden, oder ein kṣatriya, oder ein vaiśya, oder ein śūdra? Sag mir die Frucht dieser Tat, o Herr der Welten; dir sei Verehrung.
14.97.12
पृष्टोऽथ केशवो ह्येवं धर्मपुत्रेण धीमता ।
उवाच संसारगतिं चातुर्वर्ण्यस्य कर्मजाम् ॥ १४.९७.१२ ॥
So befragt vom weisen Sohn des Dharma, sprach Keśava über den Lauf des Saṃsāra, der aus den Taten der vier Stände entsteht.
14.97.13
शृणु वर्णक्रमेणैव धर्मं धर्मभृतां वर ।
नास्ति किंचिन्नरश्रेष्ठ ब्राह्मणस्य तु दुष्कृतम् ॥ १४.९७.१३ ॥
Höre das Dharma nach der Ordnung der Stände, o Bester der Dharma-Träger. O Bester der Menschen, der Brahmane hat keinerlei böse Tat.
14.97.14
शिखांयज्ञोपवीता ये सन्ध्यां ये चाप्युपासते ।
यैश्च पूर्णाहुतिः प्राप्ता विधिवज्जुह्वते च ये ॥ १४.९७.१४ ॥
Die, die Haarschopf und heilige Schnur tragen, die die Dämmerungsandacht verrichten, die das volle Opfer erlangt haben und gemäß der Regel opfern.
14.97.15
वैश्वदेवं च ये चक्रुः पूजयन्त्यतिथींश्च ये ।
नित्यं स्वाध्यायशीलाश्च जपयज्ञपराश्च ये ॥ १४.९७.१५ ॥
Die das Vaiśvadeva-Opfer vollziehen, die Gäste ehren, die stets dem Veda-Studium ergeben sind und dem Rezitations-Opfer zugetan sind.
14.97.16
सायंप्रातर्हुताशाश्च शूद्रभोजनवर्जिताः ।
डंभानृतविमुक्ताश्च स्वदारनिरताश्च ये।
पञ्चयज्ञपरा ये च येऽग्निहोत्रमुपासते ॥ १४.९७.१६ ॥
Die morgens und abends im Feuer opfern, die keine Speise eines Śūdra essen, frei von Heuchelei und Lüge sind, an der eigenen Gattin Freude haben, den fünf Opfern ergeben sind und das Agnihotra vollziehen.
14.97.17
दहन्ति दुष्कृतं येषां हूयमानास्त्रयोऽग्नयः ।
नष्टदुष्कृतकर्माणो ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते ॥ १४.९७.१७ ॥
Die drei Feuer, in die man opfert, verbrennen die bösen Taten derer, für die geopfert wird; mit vernichteten bösen Taten gehen sie in die Welt Brahmās ein.
14.97.18
ब्रह्मलोके पुनः कामं गन्धर्वैर्ब्रह्मगायकैः ।
उद्गीयमानाः प्रयतैः पूज्यमानाः स्वयंभुवा।
ब्रह्मिलोके प्रमोदन्ते यावदाभूतसंप्लुवम् ॥ १४.९७.१८ ॥
In Brahmās Welt freuen sie sich erneut nach Belieben, besungen von den Gandharvas, die die Brahman-Hymnen singen, gesungen von den Gottesfürchtigen, verehrt vom Selbstgeborenen, bis zur Auflösung der Wesen.
14.97.19
क्षत्रियोपि स्थितो राज्ये स्वधर्मपरिपालकः ।
सम्यक्प्रजाः पालयिता षड्भागनिरतः सदा ॥ १४.९७.१९ ॥
Ein Krieger, der im Königreich feststeht, seine eigene Pflicht bewahrt, seine Untertanen recht beschützt und stets dem Sechsteil zugetan ist.
14.97.20
यज्ञदानरतो धीरः स्वदारनिरतः सदा ।
शास्त्रानुसारी तत्वज्ञः प्रजाकार्यपरायणः ॥ १४.९७.२० ॥
Standhaft, dem Opfer und den Gaben ergeben, stets seiner eigenen Gattin treu, den Schriften folgend, die Wahrheit kennend, den Angelegenheiten seines Volkes hingegeben.
14.97.21
विप्रेभ्यः कामदो नित्यं भृत्यानां भरणे रतः ।
सत्यसन्धः शुचिर्नित्यं लोभडंभविवर्जितः।
क्षत्रियोप्युत्तमां याति गतिं देवनिषेविताम् ॥ १४.९७.२१ ॥
Stets den Brahmanen ihre Wünsche gewährend, den Dienern zu Unterhalt verpflichtet, seinen Eiden treu, stets rein, frei von Gier und Heuchelei: auch ein solcher Krieger erlangt den höchsten, von den Göttern verehrten Pfad.
14.97.22
तत्र दिव्याप्सरोभिस्तु गन्धर्वैश्च विशेषतः ।
सेव्यमानो महातेजाः क्रीडते शक्रपूजितः ॥ १४.९७.२२ ॥
Dort, von den göttlichen Apsaras und besonders von den Gandharvas umsorgt, von großem Glanz, von Indra verehrt, vergnügt er sich.
14.97.23
चतुर्थगानि वै त्रिंशत्क्रीडित्वा तत्र देववत् ।
इह मानुष्यलोके तु चतुर्वेदी द्विजो भवेत् ॥ १४.९७.२३ ॥
Dort, wie ein Gott, nachdem er dreißig Viertelzeiten gespielt hat, wird er hier in der Menschenwelt ein zweimal Geborener, der die vier Veden kennt.
14.97.24
कृषिगोपालनिरतो धर्मानवेषणतत्परः ।
दानधर्मेपि निरतो विप्रशुश्रूषकस्तथा ॥ १४.९७.२४ ॥
Der Landwirtschaft und Viehzucht ergeben, auf die Suche nach dharma bedacht, auch dem dharma des Gebens hingegeben, und ebenso ein Diener der Brahmanen.
14.97.25
सत्यसन्धः शुचिर्नित्यं लोभडंभविवर्जितः ।
ऋजुः स्वदारनिरतो हिंसाद्रोहविवर्जितः ॥ १४.९७.२५ ॥
Fest in der Wahrheit, stets rein, frei von Gier und Heuchelei, aufrichtig, seiner eigenen Gattin ergeben, und frei von Gewalt und Verrat.
14.97.26
वणिग्धर्मान्नमुञ्चन्वै देवब्राह्मणपूजकः ।
वैश्यः स्वर्गतिमाप्नोति पूज्यमानोप्सरोगणैः ॥ १४.९७.२६ ॥
Ein vaiśya, der die Pflichten des Handels nicht aufgibt und Götter und Brahmanen ehrt, erlangt den Weg zum Himmel, geehrt von Scharen der Apsarasen.
14.97.27
चतुर्युगानि वै त्रिंशत्क्रीडित्वा दश पञ्च च ।
इह मानुष्यलोके च राजा भवति वीर्यवान् ॥ १४.९७.२७ ॥
Nachdem er dreißig und fünfzehn Yugas gespielt hat, wird er in dieser Menschenwelt als mächtiger König geboren.
14.97.28
सुवर्णकोट्यः पञ्चाशद्रत्नानां च शतं तथा ।
हस्त्यश्वरश्वसंयुक्तो महाभोगांश्च सेवते ॥ १४.९७.२८ ॥
Mit fünfzig Krore Gold, hundert Juwelen und Elefanten, Pferden und Wagen ausgestattet, genießt er große Freuden.
14.97.29
त्रयाणामपि वर्णानां शुश्रूषानिरतः सदा ।
विशेषतस्तु विप्राणां दासवद्यस्तु तिष्टति ॥ १४.९७.२९ ॥
Stets im Dienst der drei Stände hingegeben, und besonders derjenige, der wie ein Diener der Brahmanen dasteht.
14.97.30
अयाचितप्रदाता च सत्यशौचसमन्वितः ।
गुरुदेवार्चनरतः परदारविवर्जितः ॥ १४.९७.३० ॥
Wer ungefragt gibt, mit Wahrheit und Reinheit begabt ist, sich an der Verehrung von Lehrern und Göttern erfreut und die Frauen anderer meidet.
14.97.31
परपीडामकृत्वैव भत्यवर्गं बिभर्ति यः ।
शूद्रोपि स्वर्गमाप्नोति जीवानामभयप्रदः ॥ १४.९७.३१ ॥
Wer seine Diener unterhält, ohne anderen Schaden zuzufügen, und den Lebewesen Furchtlosigkeit schenkt, erlangt den Himmel, auch wenn er ein Śūdra ist.
14.97.32
स स्वर्गकलोके क्रीडित्वा वर्षकोटिं महातपाः ।
इह मानुषलोके तु वैश्यो धनपतिर्भवेत् ॥ १४.९७.३२ ॥
Nachdem er zehn Millionen Jahre in der Himmelswelt geweilt hat, wird jener große Asket hier in der Menschenwelt als wohlhabender Vaiśya, ein Herr des Reichtums, geboren.
14.97.33
एवं धर्मात्परं नास्ति महत्संसारमोक्षणम् ।
न च धर्मात्पर किंचित्पापकर्मव्यपोहनम् ॥ १४.९७.३३ ॥
So gibt es nichts Höheres als das Dharma zur Befreiung aus dem großen Kreislauf des Saṃsāra, und nichts Höheres als das Dharma, um sündhafte Taten zu beseitigen.
14.97.34
तस्माद्धर्मः सदा कार्यो मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
न हि धर्मानुरक्तानां लोके किंचन दुर्लभम् ॥ १४.९७.३४ ॥
Darum soll man, nachdem man die seltene Menschengeburt erlangt hat, stets das Dharma üben; denn für die dem Dharma Ergebenen ist nichts in der Welt schwer zu erlangen.
14.97.35
स्वयंभुविहितो धर्मो यो यस्येह नरेश्वर ।
स तेन क्षपयेत्पापं सम्यगाचरितेन च ॥ १४.९७.३५ ॥
O Herr der Menschen, das Dharma, das hier der Selbstexistierende für jeden bestimmt hat – wer es richtig übt, soll damit seine Sünde vernichten.
14.97.36
सहजं यद्भदेत्कर्म न तत्त्याज्यं हि केनचित् ।
स एव तस्य धर्मो हि तेन सिद्धिं स गच्छति ॥ १४.९७.३६ ॥
Eine angeborene Handlung darf von niemandem aufgegeben werden. Sie allein ist sein Dharma, und durch sie erlangt er Vollkommenheit (siddhi).
14.97.37
विगुणोपि स्वधर्मस्तु पापकर्म व्यपोहति ।
एवमेव तु धर्मोपि क्षीयते पापवर्धनात् ॥ १४.९७.३७ ॥
Auch das eigene Dharma, wenn auch unvollkommen erfüllt, vertreibt sündhaftes Handeln. Ebenso schwindet das Dharma durch das Wachsen der Sünde.
14.97.38
भगवन्देवदेवेश श्रोतुं कौतूहलं हि मे ।
शुभस्याप्यशुभस्यापि क्षयवृद्धी यथाक्रमम् ॥ १४.९७.३८ ॥
O Gesegneter, Herr der Götter, ich brenne darauf zu hören, wie sich Verfall und Wachstum sowohl des Guten als auch des Bösen der Reihe nach vollziehen.
14.97.39
शृणु पार्थिव तत्सर्वं धर्मसूक्ष्मं सनातनम् ।
दुर्विज्ञेयतमं नित्यं यत्र मग्ना महाजनाः ॥ १४.९७.३९ ॥
Höre, o König, all dies: das feine und ewige Dharma, das am schwersten zu verstehen ist und in dem die großen Männer stets versunken sind.
14.97.40
यथैव शीतमुदकमुष्णेन बहुना वृतम् ।
भवेत्तु तत्क्षणादुष्णं शीतत्वं च विनश्यति ॥ १४.९७.४० ॥
So wie kaltes Wasser, umgeben von viel Hitze, im selben Augenblick warm wird und seine Kälte vergeht.
14.97.41
यथोष्णं वा भवेदल्पं शीतेन बहुना वृतम् ।
शीतलं च भवेत्सर्वमुष्णत्वं च विनश्यति ॥ १४.९७.४१ ॥
Oder wie etwas wenig Warmes, umgeben von viel Kälte, ganz kühl wird und seine Wärme vergeht.
14.97.42
एवं च यद्भवेद्भूरि सुकृतं वाऽपि दुष्कृतम् ।
तदल्पं क्षपयेच्छीघ्रं नात्र कार्या विचारणा ॥ १४.९७.४२ ॥
So zerstört selbst ein kleiner Teil einer guten oder bösen Tat, wie groß sie auch sei, sie rasch; hierüber ist keine Überlegung nötig.
14.97.43
समत्वे सति राजेन्द्र तयोः सुकृतपापयोः ।
गूहितस्य भवेद्वृद्धिः कीर्तितस्य भवेत्क्षयः ॥ १४.९७.४३ ॥
O bester der Könige, wenn jene beiden, gute Tat und Sünde, gleich sind, so wächst das Verborgene und das Verkündete vergeht.
14.97.44
ख्यापनेनानुतापेन प्रायः पापं विनश्यति ।
तथा कृतस्तु राजेन्द्र धर्मो नश्यति मानद ॥ १४.९७.४४ ॥
Durch Bekenntnis und Reue vergeht die Sünde meist; aber, o bester der Könige, o Ehrengeber, wenn so gehandelt wird, so vergeht der Dharma.
14.97.45
तावुभौ गूहितौ सम्यग्वृद्धिं यातो न संशयः ।
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन न पापं गूहयेद्बुधः ॥ १४.९७.४५ ॥
Jene beiden, wenn sie gut verborgen sind, wachsen gewiss; daran ist kein Zweifel. Darum soll der Weise die Sünde nicht mit aller Mühe verbergen.
14.97.46
तस्मादेतत्प्रयत्नेनि कीर्तयेत्क्षयकारणात् ।
तस्मात्संकीर्तयेत्पापं नित्यं धर्मं च गूहयेत् ॥ १४.९७.४६ ॥
Darum soll man dies mit Mühe verkünden, zur Vernichtung; daher soll man die Sünde stets verkünden und den Dharma stets verbergen.