Mahābhārata · Adhyāya 15.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.11.1
एवमुक्तास्तु ते तेन पौरजानपदा जनाः ।
वृद्धेन राज्ञा कौरव्य नष्टसंज्ञा इवाभवन् ॥ १५.११.१ ॥
So angesprochen, o Nachkomme der Kuru, wurden die Leute aus Stadt und Land wie ihrer Sinne beraubt, da der greise König sprach.
15.11.2
तूष्णींभूतांस्ततस्तांस्तु वाष्पकण्ठान्महीपतिः ।
धृतराष्ट्रो महीपालः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ १५.११.२ ॥
Da sprach der Erdenherrscher Dhṛtarāṣṭra erneut zu jenen, die verstummt waren, deren Kehlen von Tränen erstickt waren.
15.11.3
वृद्धं च हतपुत्रं च धर्मपत्न्या सहानया ।
विलपन्तं बहुविधं कृपणं चैव सत्तमाः ॥ १५.११.३ ॥
O Beste der Guten, der Greis, dessen Söhne erschlagen waren, klagte auf vielerlei Weise zusammen mit seiner tugendhaften Gemahlin, erbärmlich fürwahr.
15.11.4
पित्रा स्वयमनुज्ञातं कृष्णद्वैपायनेन वै ।
वनवासाय धर्मज्ञा धर्मजेन नृपेण ह ॥ १५.११.४ ॥
O Kenner des Dharma, der Vater Kṛṣṇa Dvaipāyana selbst erteilte die Erlaubnis zum Waldaufenthalt, ebenso der König, geboren aus dem Dharma.
15.11.5
सोहं पुनःपुनर्याचे शिरसाऽवनतोऽनघाः ।
गान्धार्या सहितं तन्मां समनुज्ञातुमर्हथ ॥ १५.११.५ ॥
O Makellose, mit gesenktem Haupt bitte ich immer wieder, dass ihr mir zusammen mit Gāndhārī die Erlaubnis gewähren möget.
15.11.6
तच्छ्रुत्वा कुरुराजस्य वाक्यानि करुणानि ते ।
रुरुदुः सर्वशो राजन्समेताः कुरुजाङ्गलाः ॥ १५.११.६ ॥
O König, als sie jene jammervollen Worte des Kuru-Königs hörten, weinten die versammelten Leute von Kuru und Jāṅgala ringsum.
15.11.7
उत्तरीयैः करैश्चापि संछाद्य वदनानि ते ।
रुरुदुः शोकसंतप्ता मुहूर्तं पितृमातृवत् ॥ १५.११.७ ॥
Mit Obergewändern und Händen ihre Gesichter verhüllend, von Kummer gequält, weinten sie einen Augenblick wie um Vater und Mutter.
15.11.8
हृदयैः शून्यभूतैस्ते धृतराष्ट्रप्रवासजम् ।
दुःखं संधारयन्तो हि नष्टसंज्ञा हवाभवन् ॥ १५.११.८ ॥
Mit leeren Herzen, den aus Dhṛtarāṣṭras Fortgang entstandenen Kummer tragend, wurden sie in der Tat wie der Besinnung beraubt.
15.11.9
ते विनीय तमायासं धृतराष्ट्रवियोगजम् ।
शनैः शनैस्तदाऽन्योन्यमब्रुवन्स्वमतान्युत ॥ १५.११.९ ॥
Nachdem sie jene aus der Trennung von Dhṛtarāṣṭra entstandene Qual verscheucht hatten, begannen sie allmählich, einander ihre eigenen Meinungen zu sagen.
15.11.10
ततः सञ्चिन्त्य ते सर्वे वाक्यान्यथ समासतः ।
एकस्मिन्ब्राह्मणे कार्यमावेस्योचुर्नराधिपम् ॥ १५.११.१० ॥
Dann sprachen alle, nachdem sie die Worte kurz erwogen und die Aufgabe einem Brahmanen übertragen hatten, zum Herrn der Menschen.
15.11.11
ततः स्वाचरणो विप्रः सम्मतोऽर्थविशारदः ।
सम्भाव्यो बह्वृचो राजन्वक्तुं समुपचक्रमे ॥ १५.११.११ ॥
Da begann jener Brahmane, von gutem Wandel, geachtet, kundig in den Dingen, angesehen, Kenner vieler Ṛcs, o König, zu sprechen.
15.11.12
अनुमान्य महाराजं सदः समनुभाष्य च ।
विप्रः प्रगल्भो मेधावी स राजानमुवाच ह ॥ १५.११.१२ ॥
Nachdem er den großen König um Erlaubnis gebeten und die Versammlung angesprochen hatte, sprach jener kühne und weise Brahmane zum König.
15.11.13
राजन्वाक्यं जनस्यास्य मयि सर्वं समर्पितम् ।
वक्ष्यामि तदहं वीर तज्जुषस्व नपाधिप ॥ १५.११.१३ ॥
O König, alle Worte dieses Volkes sind mir anvertraut worden. O Held, ich werde sie sprechen; o Herr der Könige, nimm sie an.
15.11.14
यथा वदसि राजेन्द्र सर्वमेतत्तथा विभो ।
नात्र मिथ्या वचः किञ्चित्सुहृत्त्वं नः परस्परम् ॥ १५.११.१४ ॥
Wie du sagst, o Herr der Könige, so ist all dies, o Mächtiger. Hier gibt es kein falsches Wort; unsere gegenseitige Freundschaft ist wahr.
15.11.15
न जात्वस्य च वंशस्य राज्ञां कश्चित्कदाचन ।
राजाऽऽसीद्यः प्रजापालः प्रजानामप्रियोऽभवत् ॥ १५.११.१५ ॥
Niemals, unter den Königen dieses Geschlechts, ist ein König, der Beschützer der Untertanen war, den Untertanen unlieb geworden.
15.11.16
पितृवन्मातृवच्चैव भवन्तः पालयन्ति नः ।
न च दुर्योधनः किञ्चिदयुक्तं कृतवान्नृपः ॥ १५.११.१६ ॥
Ihr beschützt uns wie ein Vater und eine Mutter, und König Duryodhana hat nichts Unrechtes getan.
15.11.17
प्रियाणि कुर्वन्सर्वेषामनुवृत्त्यर्थमुद्यतः ।
यथा ब्रवीति धर्मात्मा मुनिः सत्यवतीसुतः।
तथा कुरु महाराज स हि नः परमो गुरुः ॥ १५.११.१७ ॥
Tue, was allen gefällt, um Einigkeit bemüht, o großer König, so wie der gerechte Weise, Satyavatīs Sohn, sagt; denn er ist unser höchster Lehrer.
15.11.18
त्यक्ता वयं तु भवता दुःखशोकपरायणाः ।
भविष्यामश्चिरं राजन्भवद्गुणशतैर्हृताः ॥ १५.११.१८ ॥
Doch von dir verlassen, werden wir lange in Leid und Kummer verharren, o König, wir, die von deinen hundert Tugenden entrissen wurden.
15.11.19
यथा शन्तनुना गुप्ता राज्ञा चित्राङ्गदेन च ।
भीष्मवीर्योपगूढेन पित्रा तव च पार्थिव।
भवद्बुद्धियुजा चैवि पाण्डुना पृथिवीक्षिता ॥ १५.११.१९ ॥
So wie wir von Śantanu, König Citrāṅgada, deinem Vater, geschützt durch Bhīṣmas Tapferkeit, und von Pāṇḍu, vereint mit deiner Einsicht, dem Herrn der Erde, beschützt wurden.
15.11.20
तथा दुर्योधनेनापि राज्ञा सुपरिपालिताः ।
न स्वल्पमपि पुत्रस्ते व्यलीकं कृतवान्नृप। ॥ १५.११.२० ॥
Ebenso schützte uns König Duryodhana gut, und dein Sohn beging, o König, nicht das geringste Vergehen gegen uns.
15.11.21
पितरीव सुविश्वस्तास्तस्मिन्नपि नराधिपे ।
वयसा स्म यथा सम्यग्भवतो विदितं तथा ॥ १५.११.२१ ॥
Auch jenem Herrn der Menschen vertrauten wir voll wie einem Vater, wie du gut weißt.
15.11.22
तथा वर्षसहस्राणि कुन्तीपुत्रेण धीमता ।
पाल्यमाना धृतिमता सुखं विन्दामहे नृप ॥ १५.११.२२ ॥
Ebenso genossen wir, o König, tausende von Jahren lang Glück, beschützt vom weisen und standhaften Sohn der Kuntī.
15.11.23
राजर्षीणां पुराणानां भवतां पुण्यकर्मणाम् ।
कुरुसंवरणादीनां भरतस्य च धीमतः ॥ १५.११.२३ ॥
Der alten königlichen Weisen, eurer verdienstvollen Ahnen, Kurus, Saṃvaraṇas und der anderen und des weisen Bharata.
15.11.24
वृत्तं समनुयात्येष धर्मात्मा भूरिदक्षिणः ।
नात्र वाच्यं महाराज सुसूक्ष्ममपि विद्यते ॥ १५.११.२४ ॥
Dieser Gerechtgesinnte, reich an Gaben, folgt genau ihrem Verhalten; großer König, hier bleibt nichts zu sagen, nicht einmal das Feinste.
15.11.25
उषिताः स्म सुखं नित्यं भवता परिपालिताः ।
सुसूक्ष्मं च व्यलीकं ते सपुत्रस्य न विद्यते ॥ १५.११.२५ ॥
Stets haben wir in Glück gelebt, von dir beschützt; bei dir und deinen Söhnen gibt es nicht die geringste Kränkung.
15.11.26
यत्तु ज्ञातिविमर्देऽस्मिन्नात्थ दुर्योधनं प्रति ।
भन्तमनुनेष्यामि तत्रापि कुरुनन्दन ॥ १५.११.२६ ॥
O Freude der Kurus, auch den Ergebenen Duryodhana, von dem du in diesem Verwandtenmord sprachst, werde ich besänftigen.
15.11.27
न तद्दुर्योधनकृतं न च तद्भवता कृतम् ।
न कर्णसौबलाभ्यां च कुरवो यत्क्षयं गताः ॥ १५.११.२७ ॥
Dass die Kurus untergingen, war weder Duryodhanas Tat noch deine, noch die von Karṇa und Saubala (Śakuni).
15.11.28
दैवं तत्तु विजानीमो यन्न शक्यं प्रबाधितुम् ।
दैवं पुरुषकारेणि न शक्यमपि बाधितुम् ॥ १५.११.२८ ॥
Wir kennen jenes Schicksal, das nicht überwunden werden kann; das Schicksal ist auch durch menschliche Anstrengung nicht zu überwinden.
15.11.29
अक्षौहिण्यो महाराज दशाष्टौ च समागताः ।
अष्टादशाहेन हताः कुरुभिर्योधपुङ्गवैः ॥ १५.११.२९ ॥
O großer König, achtzehn Akṣauhiṇī-Heere versammelten sich und wurden in achtzehn Tagen von den besten Kriegern der Kurus erschlagen.
15.11.30
भीष्मद्रोणकृपाद्यैश्च कर्णेन च महात्मना ।
युयुधानेन वीरेण धृष्टद्युम्नेन चाहवे ॥ १५.११.३० ॥
Im Kampf, durch Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und die anderen, durch den großherzigen Karṇa, durch den Helden Yuyudhāna und durch Dhṛṣṭadyumna.
15.11.31
चतुर्भिः पाण्डुपुत्रैश्च भीमार्जुनयमैस्तथा ।
न च क्षयोऽयं नृपते क्रते दैवबलादभूत् ॥ १५.११.३१ ॥
Nicht durch die vier Söhne Pāṇḍus, nicht durch Bhīma, Arjuna und die Zwillinge geschah diese Vernichtung, o König; sie geschah durch die Macht des Schicksals.
15.11.32
अवश्यमेव सङ्ग्रामे क्षत्रियेण विशेषतः ।
कर्तव्यं निधनं काले मर्तव्यं क्षत्रबन्धुना ॥ १५.११.३२ ॥
Gewiss muss im Kampf ein Kṣatriya, besonders, zur bestimmten Zeit den Tod finden; ein Verwandter der Kriegerkaste muss sterben.
15.11.33
तैरियं पुरुषव्याघ्रैर्विद्याबाहुबलान्वितैः ।
पृथिवी निहता सर्वा सहया सरथद्विपा ॥ १५.११.३३ ॥
Von jenen Tigern unter den Männern, mit Wissen, Armkraft und Stärke begabt, wurde diese ganze Erde erschlagen, mit ihren Pferden, Streitwagen und Elefanten.
15.11.34
न स राज्ञां वधे सूनुः कारणं ते महात्मनाम् ।
न भवान्न च ते भृत्या न कर्णो न च सौबलः ॥ १५.११.३४ ॥
Bei der Erschlagung der Könige ist jener Sohn von dir nicht die Ursache dieser hochherzigen Männer; weder du, noch deine Diener, noch Karṇa, noch Saubala (Śakuni).
15.11.35
यद्विशस्ताः कुरुश्रेष्ठ राजानश्च सहस्रशः ।
सर्वं दैवकृतं विद्धि कोत्र किं वक्तुमर्हति ॥ १५.११.३५ ॥
Da Tausende von Königen, o Bester der Kurus, erschlagen wurden, wisse, dass all dies durch das Schicksal geschah; wer könnte hier etwas sagen?
15.11.36
गुरुर्मतो भवानस्य कृत्स्नस्य जगतः प्रभुः ।
धर्मात्मानमतस्तुभ्यमनुजानीमहे सुतम् ॥ १५.११.३६ ॥
Du giltst als Lehrer und Herr dieser ganzen Welt; darum überlassen wir dir diesen rechtschaffenen Sohn.
15.11.37
लभतां वीरलोकं स ससहायो नराधिपः ।
द्विजाग्र्यैः समनुज्ञातस्त्रिदिवे मोदतां सुखम्। ॥ १५.११.३७ ॥
Möge jener König mit seinen Gefährten die Welt der Helden erlangen; und, von den Vornehmsten der Zweimalgeborenen ordnungsgemäß entlassen, möge er im Himmel glücklich frohlocken.
15.11.38
प्राप्स्यते च भवान्पुण्यं धर्मे च सततं स्थितः ।
वेद धर्मं महाबाहो लौक्यं वैदिकमेव च ॥ १५.११.३८ ॥
Du wirst Verdienst erlangen, denn du bist stets im Dharma gefestigt geblieben. O Großarmiger, du kennst sowohl das weltliche als auch das vedische Dharma.
15.11.39
दृष्टापदानाश्चास्माभिः पाण्डवाः पुरुषर्षभाः ।
समर्थास्त्रिदिवस्यापि पालने किं पुनः क्षितेः ॥ १५.११.३९ ॥
Wir haben die Taten der Pāṇḍava gesehen, jener Stiere unter den Menschen; sie sind selbst fähig, den Himmel zu schützen, wieviel mehr die Erde.
15.11.40
अनुवर्त्स्यन्ति वा धीमन्समेषु विषमेषु च ।
प्रजाः कुरुकुलश्रेष्ठ पाण्डवाञ्शीलभूषणान् ॥ १५.११.४० ॥
O Bester der Kuru-Sippe, o Weiser, in günstigen wie in schweren Zeiten werden die Untertanen den Pāṇḍava folgen, deren Schmuck die Tugend ist.
15.11.41
ब्रह्मदेयाग्रहारांश्च पारिबर्हांश्च पार्थिवः ।
पूर्वराजातिसर्गांश्च पालयत्येव पाण्डवः ॥ १५.११.४१ ॥
Der Pāṇḍava-König schützt die Brahmadeya- und Agrahāra-Ländereien, die königlichen Gaben und die Schenkungen früherer Könige.
15.11.42
दीर्घदर्शीं मृदुर्दान्तः सदा वैश्रवणो यथा ।
अक्षुद्रसचिवश्चायं कुन्तीपुत्रो महामनाः ॥ १५.११.४२ ॥
Dieser Sohn der Kuntī ist großherzig, weitsichtig, sanft und selbstbeherrscht, stets wie Vaiśravaṇa (Kubera); und seine Minister sind edel.
15.11.43
अप्यमित्रे दयावांश्च शुचिश्च भरतर्षभः ।
ऋजु पश्यति मेधावी पुत्रवत्पाति नः सदा ॥ १५.११.४३ ॥
Auch gegenüber einem Feind ist er mitfühlend und rein; der Stier der Bharatas, der Weise, blickt geradlinig und beschützt uns stets wie einen Sohn.
15.11.44
विप्रियं च जनस्यास्य संसर्गाद्धर्मजस्य वै ।
न करिष्यन्ति राजर्षे तथा भीमार्जुनादयः ॥ १५.११.४४ ॥
O königlicher Weiser, durch den Umgang mit dem Sohn des Dharma werden Bhīma, Arjuna und die anderen diesem Volk gewiss nichts Unangenehmes antun.
15.11.45
मन्दा मृदुषु कौरव्य तीक्ष्णेष्वाशीविषोपमाः ।
वीर्यवन्तो महात्मानः पौराणां च हिते रताः ॥ १५.११.४५ ॥
O Nachkomme der Kuru, gegenüber den Sanften sind sie träge, gegenüber den Harten wie giftige Schlangen; die mächtigen Großseelen erfreuen sich am Wohl der Bürger.
15.11.46
न कुन्ती न च पाञ्चाली न चोलूपी न सात्वती ।
अस्मिञ्जने करिष्यन्ति प्रतिकूलानि कर्हिचित् ॥ १५.११.४६ ॥
Weder Kuntī noch Pāñcālī, weder Ulūpī noch Sātvatī werden diesem Volk jemals etwas Ungünstiges antun.
15.11.47
भवत्कृतमिमं स्नेहं युधिष्ठिरविवर्धितम् ।
न पृष्ठतः करिष्यन्ति पौरा जानपदा जनाः ॥ १५.११.४७ ॥
Diese Zuneigung, von dir geschaffen und von Yudhiṣṭhira genährt, werden die Bürger und Landbewohner nicht hinter ihrem Rücken untergraben.
15.11.48
अधर्मिष्ठानपि सतः कुन्तीपुत्रा महारथाः ।
मानवान्पालयिष्यन्ति भूत्वा धर्मपरायणाः ॥ १५.११.४८ ॥
Die großen Wagenkämpfer, die Söhne Kuntīs, werden, dem Dharma ergeben, die Menschen beschützen, sowohl die Unrechtmäßigen als auch die Guten.
15.11.49
स राजन्मानसं दुःखमपनीय युधिष्ठिरात् ।
कुरु कार्याणि धर्म्याणि नमस्ते पुरुषर्षभ ॥ १५.११.४९ ॥
O König, nachdem du Yudhiṣṭhiras seelischen Kummer entfernt hast, erfülle deine rechtmäßigen Pflichten. Gruß dir, Stier unter den Menschen.
15.11.50
तस्य तद्वचनं धर्म्यमनुमान्य गुणोत्तरम् ।
साधुसाध्विति सर्वः स जनः प्रतिगृहीतवान् ॥ १५.११.५० ॥
Nachdem sie seine rechtmäßigen und überaus vortrefflichen Worte gebilligt hatten, nahmen alle Leute sie an und riefen: »Gut gesprochen, gut gesprochen!«
15.11.51
धृतराष्ट्राश्च तद्वाक्यमभिपूज्य पुनःपुनः ।
विसर्जयामास तदा प्रकृतीस्तु शनैःशनैः ॥ १५.११.५१ ॥
Dhṛtarāṣṭra aber, nachdem er jene Worte immer wieder geehrt hatte, entließ dann allmählich die Untertanen.
15.11.52
स तैः सम्पूजितो राजा शिवेनावेक्षितस्तथा ।
प्राञ्जलिः पूजयामास तं जनं भरतर्षभ ॥ १५.११.५२ ॥
Von ihnen geehrt und mit gütigen Blicken betrachtet, ehrte der König mit gefalteten Händen jenes Volk, o Stier der Bharatas.
15.11.53
ततो विवेश भवनं गान्धार्या सहितो निजम् ।
आगतायां च शर्वर्यां सुखं शेते नराधिपः ॥ १५.११.५३ ॥
Dann betrat er zusammen mit Gāndhārī seinen Palast; und als die Nacht gekommen war, legte sich der Herr der Menschen bequem zum Schlafen nieder.