Mahābhārata · Adhyāya 15.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.20.1
ततो भागीरथीतीरे मेध्ये पुण्यजनोचिते ।
निवासमकरोद्राजा विदुरस्य मते स्थितः ॥ १५.२०.१ ॥
Dann ließ sich der König am Ufer der Bhāgīrathī an einem reinen, den Frommen würdigen Ort nieder und blieb dort nach Viduras Rat.
15.20.2
तत्रैनं पर्युपातिष्ठन्ब्राह्मणा वनवासिनः ।
क्षत्रविट्शूद्रसङ्खाश्च बहवो भरतर्षभ ॥ १५.२०.२ ॥
Dort warteten ihm die im Wald lebenden Brahmanen sowie viele Kshatriyas, Vaishyas und Shudras auf, o Stier der Bharatas.
15.20.3
स तैः परिवृतो राजा कथाभिः परिनन्द्य तान् ।
अनुजज्ञे स शिष्यान्वै विधिवत्प्रतिपूज्य च ॥ १५.२०.३ ॥
Von ihnen umgeben, erfreute der König sie durch Gespräche, ehrte sie nach Vorschrift und entließ seine Schüler.
15.20.4
सायाह्ने स महीपालस्ततो गङ्गामुपेत्य च ।
चकार विधिवच्छौचं गान्धारी च यशस्विनी ॥ १५.२०.४ ॥
Am Abend ging der König zum Ganges und vollzog die Reinigung nach Vorschrift, ebenso die ruhmreiche Gāndhārī.
15.20.5
ते चैवान्ये पृथक् सर्वे तीर्थेष्वाप्लुत्य भारत ।
चक्रुः सर्वाः क्रियास्तत्र पुरुषा विदुरादयः ॥ १५.२०.५ ॥
O Bhārata, sie alle und die übrigen badeten getrennt an den heiligen Furten und vollzogen dort alle Riten, Vidura und die anderen Männer.
15.20.6
कृतशौचं ततो वृद्धं श्वशुरं कुन्तिभोजजा ।
गान्धारीं च पृथा राजन्गङ्गातीर्थमुपानयत् ॥ १५.२०.६ ॥
Dann führten Pṛthā, die Tochter Kuntibhojas, und Gāndhārī, o König, den alten Schwiegervater, der seine Reinigung vollzogen hatte, zur heiligen Furt des Ganges.
15.20.7
राज्ञस्तु याजकैस्तत्र कृतो वेदीपरिस्तरः ।
जुहाव तत्र वह्निं स नृपतिः सत्यसङ्गरः ॥ १५.२०.७ ॥
Dort breiteten die Priester den Opferaltar für den König aus, und der König, seinem Gelübde treu, brachte Opfergaben ins Feuer dar.
15.20.8
ततो भागीरथीतीरात्कुरुक्षेत्रं जगाम सः ।
सानुगो नृपतिर्वृद्धो नियतः संयतेन्द्रियः ॥ १५.२०.८ ॥
Dann zog er vom Ufer der Bhāgīrathī nach Kurukṣetra; der greise König, mit seinem Gefolge, war beherrscht und hatte seine Sinne im Zaum.
15.20.9
तत्राश्रमपदं धीमानभिगम्य स पार्थिवः ।
आससादाथ राजर्षिं शतयूपं मनीषिणम् ॥ १५.२०.९ ॥
Dort begab sich der weise König zur Einsiedelei und trat zum königlichen Weisen Śatayūpa, dem Denker, heran.
15.20.10
स हि राजा महानासीत्केकयेषु परंपतः ।
स्वपुत्रं मनुजैश्वर्ये निवेश्य वनमाविशत् ॥ १५.२०.१० ॥
Er war ein großer König, der vornehmste unter den Kekaya; nachdem er seinen eigenen Sohn in die Herrschaft über die Menschen eingesetzt hatte, betrat er den Wald.
15.20.11
तेनासौ सहितो राजा ययौ व्यासाश्रमं प्रति ।
तत्रैनं विधिवद्राजन्प्रत्यगृह्णात्कुरूद्वहम् ॥ १५.२०.११ ॥
Mit ihm zog der König zur Einsiedelei Vyāsas; dort, o König, empfing er gemäß der Vorschrift den Vornehmsten der Kuru.
15.20.12
स दीक्षां तत्र संप्राप्य राजा कौरवनन्दनः ।
शतयूपाश्रमे तस्मिन्निवासमकरोत्तदा ॥ १५.२०.१२ ॥
Dort nahm der König, die Freude der Kuru, das Weihegelübde auf sich und ließ sich dann in der Einsiedelei Śatayūpas nieder.
15.20.13
तस्मै सर्वं विधिं राज्ञे राजाऽऽचख्यौ महामतिः ।
आरण्यकं महाराज व्यासस्यानुमते तदा ॥ १५.२०.१३ ॥
Der großsinnige König erklärte ihm die ganze Vorschrift, o großer König, damals, mit Vyāsas Zustimmung, das Waldritual.
15.20.14
एवं च तपसा राजन्धृतराष्ट्रो महामनाः ।
योजयामास चात्मानं तांश्चाप्यनुचरांस्तदा ॥ १५.२०.१४ ॥
So, o König, unterwarf sich Dhṛtarāṣṭra von großem Sinn selbst und auch seine Diener damals der Askese.
15.20.15
तथैव देवी गान्धारी वल्कलाजिनधारिणी ।
कुन्त्या सह महाराजि समानव्रतचारिणी ॥ १५.२०.१५ ॥
Ebenso die Königin Gāndhārī, in Rinde und Hirschfell gekleidet, mit Kuntī, o großer König, dasselbe Gelübde einhaltend.
15.20.16
कर्मणा मनसा वाचा चक्षुषा चैव ते नृप ।
सन्नियम्येन्द्रियग्राममास्थिताः परमं तपः ॥ १५.२०.१६ ॥
Durch Tat, Geist, Rede und sogar Blick, o König, nachdem sie die Schar der Sinne völlig gezügelt hatten, verharrten sie in höchster Askese.
15.20.17
त्वगस्थिभूतः परिशुष्कमांसो ।
जटाजिनी वल्कलसंवृताङ्गः।
स पार्तिवस्तत्र तपश्चचार ।
महर्षिवत्तीव्रमपेतमोहः ॥ १५.२०.१७ ॥
Auf Haut und Knochen reduziert, das Fleisch ausgetrocknet, mit verfilztem Haar und in Hirschfell gekleidet, der Leib in Rinde gehüllt, übte jener König dort strenge Askese wie ein großer Weiser, frei von Verblendung.
15.20.18
क्षत्ता च धर्मार्थविदग्र्यबुद्धिः ।
ससंजयस्तं नृपतिं सदारम्।
उपाचरद्धोरतपोर्जितात्मा ।
तदा कृशो वल्कलचीरवासाः ॥ १५.२०.१८ ॥
Und Kṣattṛ (Vidura), Kenner von Dharma und Artha, von höchster Einsicht, zusammen mit Sañjaya, mit durch strenge Askese gestärkter Seele, diente jenem König und seiner Gemahlin, damals abgemagert und in Rinde und Lumpen gekleidet.