Mahābhārata · Adhyāya 15.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.26.1
ततस्ते पाण्डवा दूरादवतीर्य पदातयः ।
अभिजग्मुर्नरपतेराश्रमं विनयानताः ॥ १५.२६.१ ॥
Da stiegen die Pāṇḍavas von weitem ab, gingen zu Fuß, in Demut gebeugt, und näherten sich der Einsiedelei des Königs.
15.26.2
स च योधजनः सर्वो ये च राष्ट्रनिवासिनः ।
स्त्रियश्च कुरुमुख्यानां पद्भिरेवान्वयुस्तदा ॥ १५.२६.२ ॥
Die ganze Schar der Krieger, die Bewohner des Reiches und die Frauen der vornehmsten Kurus folgten ihnen damals zu Fuß.
15.26.3
आश्रमं ते ततो जग्मुर्धृतराष्ट्रस्य पाण्डवाः ।
शून्यं मृगगणाकीर्णं कदलीवनशोभितम् ॥ १५.२६.३ ॥
Dann gingen die Pāṇḍavas zur Einsiedelei Dhṛtarāṣṭras, die leer war, voller Hirschherden und mit Bananenhainen geschmückt.
15.26.4
ततस्तत्र समाजग्मुस्तापसा नियतव्रताः ।
पाण्डवानागतान्द्रष्टुं कौतूहलसमन्विताः ॥ १५.२६.४ ॥
Da versammelten sich dort die Asketen mit festen Gelübden, voller Neugier, die angekommenen Pāṇḍavas zu sehen.
15.26.5
तानपृच्छत्ततो राजा क्वासौ कौरववंशभृत् ।
पिता ज्येष्ठो गतोऽस्माकमिति बाष्पपरिप्लुतः ॥ १५.२६.५ ॥
Da fragte sie der König, von Tränen überströmt: "Wohin ist er gegangen, der Träger des Kaurava-Geschlechts, unser ältester Vater?"
15.26.6
ते तमूचुस्ततो वाक्यं यमुनामवगाहितुम् ।
पुष्पाणामुदकुंभस्य चार्थे गत इति प्रभो ॥ १५.२६.६ ॥
Da sprachen sie zu ihm diese Worte: "Herr, er ist zur Yamunā gegangen, um zu baden, und um Blumen und einen Wasserkrug zu holen."
15.26.7
तैराख्यातेन मार्गेण ततस्ते जग्मुरञ्जसा ।
ददृशुश्चाविदूरे तान्सर्वानथ पदातयः ॥ १५.२६.७ ॥
Auf dem ihnen gewiesenen Weg eilten sie rasch voran; da sahen die Fußsoldaten sie alle, nicht weit entfernt.
15.26.8
ततस्ते सत्वरा जग्मुः वितुर्दर्शनकाङ्क्षिणः ।
सहदेवस्तु वेगेन प्राधावद्यत्र सा पृथा ॥ १५.२६.८ ॥
Da eilten sie begierig, sie zu sehen, voran; doch Sahadeva lief schnell dorthin, wo Pṛthā war.
15.26.9
सुस्वरं रुरुदे धीमान्मातुः पादावुपस्पृशन् ।
सा च बाष्पाकुलमुखी ददर्शक दयितं सुतम् ॥ १५.२६.९ ॥
Der weise Sahadeva weinte laut, indem er die Füße seiner Mutter berührte; und sie, das Gesicht von Tränen benetzt, sah ihren geliebten Sohn.
15.26.10
बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य समुन्नाम्य च पुत्रकम् ।
गान्धार्याः कथयामास सहद्रेवमुपस्थितम् ॥ १५.२६.१० ॥
Sie umarmte ihn mit beiden Armen, hob ihren Sohn empor und sagte Gāndhārī, dass Sahadeva anwesend sei.
15.26.11
अनन्तरं च राजानं भीमसेनमथार्जुनम् ।
नकुलं च पृथा दृष्ट्वा त्वरमाणोपचक्रमे ॥ १५.२६.११ ॥
Dann, als sie den König, Bhīmasena, Arjuna und Nakula sah, eilte Pṛthā, auf sie zuzugehen.
15.26.12
सा ह्यग्रे गच्छति तयोर्दपत्योर्हतपुत्रयोः ।
कर्षन्ती तौ ततस्ते तां दृष्ट्वा संन्यपतन्भुवि।
तयोस्तु पादयो राजन्न्यपतन्हतपुत्रयोः ॥ १५.२६.१२ ॥
Sie ging voran und zog die beiden Gatten mit sich, deren Söhne erschlagen worden waren; als sie sie sahen, fielen sie zu Boden. O König, sie fielen zu den Füßen dieser beiden, deren Söhne erschlagen worden waren.
15.26.13
राजा तान्स्वरयोगेन स्पर्शेन च महामनाः ।
प्रत्यभिज्ञाय मेधावी समाश्वासयत प्रभुः ॥ १५.२६.१३ ॥
Der Großgesinnte, weise und mächtige König erkannte sie an der Ähnlichkeit ihrer Stimmen und an ihrer Berührung und tröstete sie.
15.26.14
ततस्ते बाष्पमुत्सृज्य गान्धारीसहितं नृपम् ।
उपतस्थुर्महात्मानो मातरं च यथाविधि ॥ १५.२६.१४ ॥
Da traten jene Großgesinnten, Tränen vergießend, dem König zusammen mit Gāndhārī und der Mutter gemäß dem Brauch entgegen.
15.26.15
सर्वेषां तोयकलशाञ्जगृहुस्ते स्वयं तदा ।
पाण्डवा लब्धसंज्ञास्ते मात्रा चाश्वासिताः पुनः ॥ १५.२६.१५ ॥
Da nahmen die Pāṇḍavas selbst die Wasserkrüge für alle; wieder zu sich gekommen, wurden sie erneut von ihrer Mutter getröstet.
15.26.16
तथा नार्यो नृसिंहानां सोऽवरोधजनस्तदा ।
पौरजानपदाश्चैव ददृशुस्तं जनाधिपम् ॥ १५.२६.१६ ॥
Ebenso sahen die Frauen der Löwen unter den Männern, das Volk des Frauengemachs sowie die Bewohner der Stadt und des Landes jenen Herrn der Menschen.
15.26.17
निवेदयामास तदा जनं तन्नामगोत्रतः ।
युधिष्ठिरो नरपतिः स चैनं प्रत्यपूजयत् ॥ १५.२६.१७ ॥
Da verkündete Yudhiṣṭhira, der Herr der Menschen, dem Volk seinen Namen und sein Geschlecht, und jener erwiderte die Ehrerbietung.
15.26.18
स तैः परिवृतो मेने हर्षबाष्पाविलेक्षणः ।
राजाऽऽत्मानं गृहगतं पुरेवि गजसाह्वये ॥ १५.२६.१८ ॥
Von ihnen umgeben, die Augen von Freudentränen getrübt, glaubte sich der König in sein Haus in der Stadt Gajasāhvaya zurückgekehrt.
15.26.19
अभिवादितो वधूभिश्च कृष्णाद्याभिः स पार्थिवः ।
गान्धार्या सहितो धीमान्कुन्त्या च प्रत्यनन्दत ॥ १५.२६.१९ ॥
Von den Schwiegertöchtern unter Führung Kṛṣṇās ehrerbietig gegrüßt, erwiderte der weise König zusammen mit Gāndhārī und Kuntī ihren Segen freudig.
15.26.20
ततश्चाश्रममागच्छत्सिद्धचारणसेवितम् ।
दिदृक्षुभिः समाकीर्णं नभस्तारागणैरिव ॥ १५.२६.२० ॥
Dann kam er zur Einsiedelei, die von Siddhas und Cāraṇas bedient wurde und von denen wimmelte, die ihn sehen wollten, wie der Himmel von Sternenscharen.