Mahābhārata · Adhyāya 15.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.28.1
युधिष्ठिर महाबाहो कच्चित्वं कुशली ह्यसि ।
सहितो भ्रातृभिः सर्वैः पौरजानपदैस्तथा ॥ १५.२८.१ ॥
O Yudhiṣṭhira, du Starkarmiger, geht es dir gut? Befindest du dich mit allen Brüdern, den Stadtbewohnern und den Landbewohnern wohlauf?
15.28.2
ये च त्वामनुजीवन्ति कच्चित्तेऽपि निरामयाः ।
सचिवा भृत्यवर्गाश्च गुरवश्चैव ते नृप ॥ १५.२८.२ ॥
Sind auch diejenigen, die von dir leben, gesund? O König, sind deine Minister, deine Diener und deine Lehrer ebenfalls wohlauf?
15.28.3
कच्चित्तेऽपि निरातङ्का वसन्ति विषये तव ।
कच्चिद्वर्तसि पौराणीं वृत्तिं राजर्षिसेविताम् ॥ १५.२८.३ ॥
Leben sie in deinem Reich auch ohne Furcht? Folgst du dem alten Verhalten, das von königlichen Weisen gepflegt wurde?
15.28.4
कच्चिन्न्यायाननुच्छिद्य कोशस्तेऽभिप्रपूर्यते ।
अरिमध्यस्थमित्रेषु वर्तसे चानुरूपतः।
ब्राह्मणानग्रहारैर्वा यथावदनुपश्यसि ॥ १५.२८.४ ॥
Füllt sich dein Schatz, ohne dass du das Recht verletzt? Verhältst du dich angemessen gegenüber Feinden, Neutralen und Freunden? Sorgst du in rechter Weise für die Brahmanen durch Agrahāra-Landschenkungen?
15.28.5
कच्चित्ते परितुष्यन्ति शीलेनि भरतर्षभ ।
शत्रवोपि कुतः पौरा भृत्या वा स्वजनोपि वा ॥ १५.२८.५ ॥
O Stier der Bharatas, sind sie mit deinem Charakter zufrieden? Wenn selbst Feinde zufrieden sind, wie viel mehr sollten es Stadtbewohner, Diener oder eigene Verwandte sein?
15.28.6
कच्चिद्यजसकि राजेन्द्र श्रद्धावान्पितृदेवताः ।
अतिथीनन्नपानेनि कच्चिदर्चसि भारत ॥ १५.२८.६ ॥
O Herr der Könige, opferst du den Ahnen und den Göttern mit Hingabe? O Bhārata, ehrst du deine Gäste mit Speise und Trank?
15.28.7
कच्चिन्नयपथे विप्राः स्वकर्मनिरतास्तव ।
क्षत्रिया वैश्यवर्णा वा शूद्रा वाऽपि कुटुम्बिनः ॥ १५.२८.७ ॥
Wandeln deine Brahmanen auf dem Pfad rechten Verhaltens, ihren eigenen Pflichten hingegeben? Und die Kṣatriyas, Vaiśyas oder auch die Śūdras, die Familienväter sind?
15.28.8
कच्चित्स्त्रीबालवृद्धं ते न शोचति न याचते ।
जामयः पूजिताः कच्चित्तव गेहे नरर्षभ ॥ १५.२८.८ ॥
Trauern in deinem Haus die Frauen, Kinder und Alten nicht und betteln sie nicht? Und, bester der Männer, werden deine weiblichen Verwandten in deinem Haus geehrt?
15.28.9
कच्चिद्राजर्षिवंशोऽयं त्वामासाद्य महीपतिम् ।
यथोचितं महाराज यशसा नावसीदति ॥ १५.२८.९ ॥
Verfällt dieses Geschlecht königlicher Weiser, da es in dir einen Herrscher der Erde gefunden hat, nicht an Ruhm, wie es sich gebührt? O großer König!
15.28.10
इत्येवादिनं तं स न्यायवित्प्रत्यभाषत ।
कुशलप्रश्नसंयुक्तं कुशलो वाक्यमब्रवीत् ॥ १५.२८.१० ॥
Dem, der so gesprochen hatte, antwortete der Kenner des Rechts; der Gewandte sprach Worte, verbunden mit Fragen nach dem Wohlergehen.
15.28.11
अपि ते वर्धते राजंस्पपो मन्दः श्रमश्च ते ॥ १५.२८.११ ॥
O König, wächst deine Askese? Nehmen deine Schwäche und Müdigkeit ab?
15.28.12
अपि मे जननी चेयं शुश्रूषुर्विगतक्लमा ।
अथास्याः सफलो राजन्वनवासो भविष्यति ॥ १५.२८.१२ ॥
Ist auch meine Mutter, die dient, frei von Ermattung? Dann, o König, wird ihr Waldaufenthalt fruchtbar sein.
15.28.13
इयं च माता ज्येष्ठा मे शीतवाताध्वकर्शिता ।
घोरेण तपसा युक्ता देवी कच्चिन्न शोचति ॥ १५.२८.१३ ॥
Meine älteste Mutter, von Kälte, Wind und Weg ausgezehrt, in strenger Askese versunken — trauert diese Göttin nicht?
15.28.14
हतान्पुत्रान्महावीर्यान्क्षत्रधर्मपरायणान् ।
नापध्यायति वा कच्चिदस्मान्पापकृतः सदा ॥ १५.२८.१४ ॥
Gedenkt sie nicht ihrer Söhne, die getötet wurden, von großer Tapferkeit, dem Kṣatriya-Dharma ergeben? Denkt sie nicht immer auch an uns Sünder?
15.28.15
क्व चासौ विदुरो राजन्नेमं पश्यामहे वयम् ।
संजयः कुशली चायं कच्चिन्नु तपसि स्थिरः ॥ १५.२८.१५ ॥
O König, wo ist jener Vidura? Wir sehen ihn nicht. Und dieser Sañjaya ist wohlauf — ist auch er standhaft in der Askese?
15.28.16
इत्युक्तः प्रत्युवाचैनं धृतराष्ट्रो जनाधिपम् ।
कुशली विदुरः पुत्र तपो घोरं समाश्रितः ॥ १५.२८.१६ ॥
So angesprochen antwortete Dhṛtarāṣṭra jenem Herrn der Menschen: 'Sohn, Vidura ist wohlauf; er hat strenge Askese auf sich genommen.'
15.28.17
वायुभक्षो निराहारः कृशो धमनिसंततः ।
कजाचिद्दृश्यते विप्रैः शून्येऽस्मिन्कानने क्वचित् ॥ १५.२८.१७ ॥
Von Luft lebend, ohne Nahrung, ausgemergelt, mit hervortretenden Adern, wird er manchmal von Brahmanen irgendwo in diesem öden Wald gesehen.
15.28.18
इत्येवं ब्रुवतस्तस्य जटी वीटामुखः कृशः ।
दिग्वासा मलदिग्धाङ्गो वनरेणुसमुक्षितः ॥ १५.२८.१८ ॥
Während er so sprach — mit verfilztem Haar, einem Betelblatt im Mund, ausgemergelt, nackt wie der Himmelsraum, die Glieder mit Schmutz beschmiert, von Waldstaub überzogen.
15.28.19
दूरादालक्षितः क्षत्ता तत्राख्यातो महीपतेः ।
कविदुरस्त्वेष धर्मात्मा जनं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ १५.२८.१९ ॥
Aus der Ferne wurde der Verwalter Vidura, der Gerechte, erblickt, vom König gewiesen; als er die Menschen sieht, wendet er sich um.
15.28.20
निवर्तमानं सहसा जनं दृष्ट्वाऽऽश्रमं प्रति ।
तमन्वधावन्नृपतिरेक एव युधिष्ठिरः।
प्रविशन्तं वनं घोरं लक्ष्यालक्ष्यं क्वचित्क्वचित् ॥ १५.२८.२० ॥
Als er die Menschen sah, kehrte er plötzlich zur Einsiedelei zurück; König Yudhiṣṭhira allein lief ihm nach, während er in den schrecklichen Wald eindrang, bald sichtbar, bald verschwunden.
15.28.21
भोभो विदुर राजाऽहं दयितस्ते युधिष्ठिरः ।
इति ब्रुवन्नरपतिस्तं यत्नादभ्यधावत ॥ १५.२८.२१ ॥
»O Vidura, o Vidura! Ich bin König Yudhiṣṭhira, dein Liebling«, so sprechend, lief der König eifrig auf ihn zu.
15.28.22
ततो विविक्त एकान्ते तस्थौ बुद्धिमतां वरः ।
विदुरो वृक्षमाश्रित्य कञ्चित्तत्र वनान्तरे ॥ १५.२८.२२ ॥
Dann stand Vidura, der Beste unter den Weisen, abgeschieden an einem einsamen Ort jenes Waldes, sich an einen Baum lehnend.
15.28.23
तं राजा क्षीणभूयिष्ठमाकृतीमात्रसूचितम् ।
अभिजज्ञे महाबुद्धिं महाबुद्धिर्युधिष्ठिरः ॥ १५.२८.२३ ॥
Der König, Yudhiṣṭhira von großer Weisheit, erkannte ihn — Vidura, stark abgemagert, nur an seiner Gestalt zu erkennen.
15.28.24
युधिष्ठिरोऽहमस्मीति वाक्यमुक्त्वाऽग्रतः स्थितः ।
विदुरस्याश्रमे राजा स च प्रत्याह संज्ञया ॥ १५.२८.२४ ॥
Die Worte »Ich bin Yudhiṣṭhira« sprechend, stand der König vor ihm; und in Viduras Einsiedelei antwortete er durch ein Zeichen.
15.28.25
ततः सोऽनिमिषो भूत्वा राजानं तमुदैक्षत ।
संयोज्य विदुरस्तस्मिन्दृष्टिं दृष्ट्या समाहितः ॥ १५.२८.२५ ॥
Dann blickte er, ohne zu blinzeln, auf jenen König. Vidura, gesammelt, richtete seinen Blick fest auf ihn.
15.28.26
विवेश विदुरो धीमान्गात्रैर्गात्राणि चैव ह ।
प्राणान्प्राणेषु च दधदिन्द्रियाणीन्द्रियेषु च ॥ १५.२८.२६ ॥
Der weise Vidura trat mit seinen Gliedern in dessen Glieder ein, den Atem in den Atem und die Sinne in die Sinne legend.
15.28.27
स योगबलमास्थाय विवेश नृपतेस्तनुम् ।
विदुरो धर्मराजस्य तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १५.२८.२७ ॥
Sich auf die Kraft des Yoga stützend, trat er in den Leib des Königs ein, leuchtend wie vom Glanz des Dharma-Königs.
15.28.28
विदुरस्य शरीरं तु तथैव स्तब्धलोचनम् ।
वृक्षाश्रितं तदा राजा ददर्श गतचेतनम् ॥ १५.२८.२८ ॥
Doch Viduras Körper war ebenso, mit starren Augen, an einen Baum gelehnt; da sah der König ihn bewusstlos.
15.28.29
बलवन्तं तथाऽऽत्मानं मेने बहुगुणं तदा ।
धर्मराजो महातेजास्तच्च सस्मार पाण्डवः ॥ १५.२८.२९ ॥
Da hielt sich Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, von großem Glanz, für stark und mit vielen Vorzügen begabt, und er erinnerte sich auch daran.
15.28.30
पौराणमात्मनः सर्वं भविष्यं च विशाम्पते ।
योगधर्मं महातेजा व्यासेन कथिनं यथा ॥ १५.२८.३० ॥
O Herr der Völker, der Hochglänzende erinnerte sich all seiner Vergangenheit und Zukunft und der Pflicht des Yoga, wie Vyāsa sie gelehrt hatte.
15.28.31
धर्मराजश्च तत्रैनं सञ्चस्कारयिषुस्तदा ।
दग्धुकामोऽभवद्विद्वानथ वागभ्यभाषत ॥ १५.२८.३१ ॥
Da wollte der König des Dharma, Yudhiṣṭhira, die Riten für ihn vollziehen und den Leib verbrennen; da sprach der Weise.
15.28.32
भोभो राजन्न दग्धव्यमेतद्विदुरसंज्ञकम् ।
कलेबरमिहैवं ते धर्म एष सनातनः ॥ १५.२८.३२ ॥
O König, dieser Leib namens Vidura darf nicht verbrannt werden; hier ist dein ewiger Dharma.
15.28.33
लोको वैकर्तनो नाम भविष्यत्यस्य भारत ।
यतिधर्ममवाप्तोसौ नैष शोच्यः परंतप ॥ १५.२८.३३ ॥
O Bhārata, seine Welt wird Vaikartana heißen; er hat die Pflicht des Asketen erreicht. O Feindeverbrenner, um ihn ist nicht zu trauern.
15.28.34
इत्युक्तो धर्मराजः स विनिवृत्य ततः पुनः ।
राज्ञो वैचित्रवीर्यस्य तत्सर्वं प्रत्यवेदयत् ॥ १५.२८.३४ ॥
So angesprochen kehrte der König des Dharma zurück und berichtete dem König, dem Sohn Vicitravīryas, alles.
15.28.35
ततः स राजा धृतिमान्स च सर्वो जनस्तदा ।
भीमसेनादयश्चैव परं विस्मियमागताः ॥ १५.२८.३५ ॥
Da gerieten jener standhafte König, alle Leute und Bhīmasena und die anderen in große Verwunderung.
15.28.36
तच्छ्रुत्वा प्रीतिमान्राजा भूत्वा धर्मजमब्रवीत् ।
आपो मूलं फलं चैव ममेदं प्रतिगृह्यताम् ॥ १५.२८.३६ ॥
Als er das hörte, sprach der erfreute König zum Sohn des Dharma: 'Wasser, Wurzeln und Früchte — möge diese meine Gabe angenommen werden.'
15.28.37
यदन्नो हि नरो राजंस्तदन्नोऽस्यातिथिः स्मृतः ।
इत्युक्तः स तथेत्येवं प्राह धर्मात्मजो नृपम् ॥ १५.२८.३७ ॥
O König, wessen Speise ein Mensch isst, der gilt als sein Gast. So angesprochen, sprach der gerechte Sohn des Dharma, Yudhiṣṭhira, zum König: „So sei es.“
15.28.38
फलं मूलं च बुभुजे राज्ञा दत्तं सहानुजः ।
ततस्ते वृक्षमूलेषु कृतवासपरिग्रहाः।
तां रात्रिमवसन्सर्वे फलमूलजलाशनाः ॥ १५.२८.३८ ॥
Die Früchte und Wurzeln, die der König gab, aßen sie zusammen mit ihren jüngeren Brüdern. Dann schlugen sie ihr Lager an den Wurzeln der Bäume auf und verbrachten jene Nacht, indem sie nur Früchte, Wurzeln und Wasser aßen.