Mahābhārata · Adhyāya 15.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.29.1
ततस्तु राजन्नेतेषामाश्रमे पुण्यकर्मणाम् ।
शिवा नक्षत्रसम्पन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ १५.२९.१ ॥
Dann, o König, verging in der Einsiedelei jener Männer guter Werke jene glückbringende, sternenreiche Nacht.
15.29.2
ततस्तत्र कथाश्चासंस्तेषां धर्मार्थलक्षणाः ।
विचित्रपदसञ्चारा नानाश्रुतिभिरन्विताः ॥ १५.२९.२ ॥
Dann gab es unter ihnen Gespräche, gekennzeichnet durch Dharma und Artha, mit wechselnden Wendungen und erfüllt von vielfältiger heiliger Überlieferung.
15.29.3
पाण्डवास्त्वभितो मातुर्धरण्यां सुषुपुस्तदा ।
उत्सृज्य तु महार्हाणि शयनानि नराधिप ॥ १५.२९.३ ॥
Die Pāṇḍavas schliefen da auf dem Boden rings um ihre Mutter, o Herr der Menschen, nachdem sie ihre kostbaren Lager verlassen hatten.
15.29.4
यदाहारोऽभकवद्राजा धृतराष्ट्रो महामनाः ।
तदाहारा नृवींरास्ते न्यवसंस्तां निशां तदा ॥ १५.२९.४ ॥
So wie König Dhṛtarāṣṭra, der großherzige, seine Speise wie ein Kind zu sich nahm, so nahmen auch jene Heldenmänner ihre Speise; und sie verweilten jene Nacht dort.
15.29.5
व्यतीतायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियः ।
भ्रातृभिः सहितो राजा ददर्शाश्रममण्डलम् ॥ १५.२९.५ ॥
Als die Nacht vergangen war, betrachtete der König, nachdem er die Vormittagsriten vollzogen hatte, zusammen mit seinen Brüdern den Kreis der Einsiedeleien.
15.29.6
सान्तः पुरपरीवारः सभृत्यः सपुरोहितः ।
यथासुखं यथोद्देशं धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञया ॥ १५.२९.६ ॥
Mit dem Gefolge der inneren Gemächer, mit den Dienern und dem Hauspriester, bequem und nach Wunsch, mit Dhṛtarāṣṭras Erlaubnis.
15.29.7
ददर्श तत्र वेदीश्च सम्प्रज्वलितपावकाः ।
कृताभिषेकैर्मुनिभिर्हुताग्निभिरुपस्थिताः ॥ १५.२९.७ ॥
Dort sah er Altäre mit hell brennenden Feuern, umgeben von Weisen, die gebadet und ins Feuer geopfert hatten.
15.29.8
वानेयपुष्पनिकरैराज्यधूमोद्गमैरपि ।
ब्राह्मेण वपुषा युक्ता युक्ता मुनिगणस्य ताः ॥ १५.२९.८ ॥
Jene Altäre waren mit Haufen von Waldblumen und aufsteigendem Rauch aus geklärter Butter geschmückt und trugen das brahmanische Gepräge der Weisenschar.
15.29.9
मृगयूथैरनुद्विग्नैस्तत्रतत्र समाश्रितैः ।
अशङ्कितैः पक्षिगणैः प्रगीतैरिव च प्रभो ॥ १५.२९.९ ॥
O Herr, Hirschherden, die hier und dort wohnten, unbeunruhigt und furchtlos, und Vogelschwärme, ohne Sorge, schienen laut zu singen.
15.29.10
केकाभिर्नीलकण्ठानां दात्यूहानां च कूजितैः ।
कोकिलानां कुहुरवैः सुखैः श्रुतिमनोहरैः ॥ १५.२९.१० ॥
Mit den Schreien der Pfauen, den Rufen der Dātyūha-Vögel und dem kuhu der Kuckucke, angenehmen Klängen, die Ohr und Herz erfreuten.
15.29.11
प्राधीतद्विजघोषैश्च क्वचित्क्वचिदलङ्कृतम् ।
फलमूलसमाहारैर्महद्भिश्चोपशोभितम् ॥ १५.२९.११ ॥
Hier und dort geschmückt vom Rezitieren gelehrter Brahmanen und geziert von großen Vorräten an Früchten und Wurzeln.
15.29.12
ततः स राजा प्रददौ तापसार्थमुपाहृतान् ।
कलशान्काञ्चनान्राजंस्तथैवौदुम्बरानपि ॥ १५.२९.१२ ॥
Dann überreichte der König die für die Asketen herbeigebrachten goldenen Krüge, o König, und ebenso Krüge aus Udumbara-Holz.
15.29.13
अजिनानि प्रवेणीश्च स्रुक्स्रुवं च महीपतिः ।
कमण्डलूंश्चि स्थालीश्च पिठराणि च भारत ॥ १५.२९.१३ ॥
O Bhārata, der König gab auch Hirschfelle, geflochtene Schnüre, den Schöpflöffel sruk und den Löffel sruva, Wasserkrüge, Kochtöpfe und Kochgefäße.
15.29.14
भाजनानि च लौहानि पात्रीश्च विविधा नृप ।
यद्यदिच्छति यावच्च यदन्यदपि काङ्क्षितम् ॥ १५.२९.१४ ॥
O König, er gab auch eiserne Gefäße und verschiedene Schalen. Was immer sie wünschten, so viel sie wollten und was sie sonst noch begehrten, gab er alles.
15.29.15
एवं स राजा धर्मात्मा परीत्याश्रममण्डलम् ।
वसु विश्राण्य तत्सर्वं पुनरायान्महीपतिः ॥ १५.२९.१५ ॥
So umschritt der rechtschaffene König den Kreis der Einsiedeleien, verteilte all jenen Reichtum und kehrte wieder zurück.
15.29.16
कृताह्निकं च राजानं धृतराष्ट्रं महीपतिम् ।
ददर्शासीनमव्यग्रं गान्धारीसहितं तदा ॥ १५.२९.१६ ॥
Da sah er König Dhṛtarāṣṭra, der seine täglichen Riten vollzogen hatte, ruhig sitzend zusammen mit Gāndhārī.
15.29.17
मातरं चाविदूरस्थां शिष्यवत्प्रणतां स्थिताम् ।
कुन्तीं ददर्श धर्मात्मा शिष्टाचारसमन्विताम् ॥ १५.२९.१७ ॥
Der Rechtschaffene sah auch seine Mutter Kuntī, nicht weit entfernt stehend wie eine Schülerin, demütig geneigt, mit schicklichem Verhalten begabt.
15.29.18
स तमभ्यर्च्य राजानं नाम संश्राव्य चात्मनः ।
निषीदेत्यभ्यनुज्ञातो वृस्यामुपविवेश ह ॥ १५.२९.१८ ॥
Nachdem er den König geehrt und seinen Namen genannt hatte, setzte er sich auf den Sitz, als ihm mit den Worten »Setz dich« die Erlaubnis gegeben wurde.
15.29.19
भीमसेनादयश्चैव पाण्डव भरतर्षभ ।
अभिवाद्योपसङ्गृह्य निषेदुः पार्थिवाज्ञया ॥ १५.२९.१९ ॥
O Stier der Bharatas, Bhīmasena und die übrigen Pāṇḍavas setzten sich, nachdem sie sich verneigt und umarmt hatten, auf Geheiß des Königs.
15.29.20
स तैः परिवृतो राजा शुशुभेऽतीव कौरवः ।
बिभ्रद्ब्राह्मीं श्रियं दीप्तां देवैरिव बृहस्पतिः ॥ १५.२९.२० ॥
Von ihnen umgeben strahlte der Kaurava-König überaus, die leuchtende brahmische Pracht tragend wie Bṛhaspati, umgeben von den Göttern.
15.29.21
तथा तेषूपविष्टेषु समाजग्मुर्महर्षयः ।
शतयूपप्रभृतयः कुरुक्षेत्रनिवासिनः ॥ १५.२९.२१ ॥
Während sie saßen, kamen die großen Weisen zusammen, angeführt von Śatayūpa, Bewohner von Kurukṣetra.
15.29.22
व्यासश्च भगवान्विप्रो देवर्षिगणसेवितः ।
वृतः शिष्यैर्महातेजा दर्शयामास पार्थिवम् ॥ १५.२९.२२ ॥
Und der ehrwürdige Vyāsa, ein Brahmane von großem Glanz, von Scharen göttlicher Weisen umdient und von seinen Schülern umgeben, zeigte sich dem König.
15.29.23
ततः स राजा कौरव्यः कुन्तीपुत्रश्च धर्मराट् ।
भीमसेनादयश्चैव प्रत्युत्थायाभ्यवादयन् ॥ १५.२९.२३ ॥
Da erhoben sich jener Kaurava-König, der Sohn Kuntīs, der König des Dharma, und Bhīmasena und die anderen und grüßten ehrerbietig.
15.29.24
समागतस्ततो व्यासः शतयूपादिभिर्वृतः ।
धृतराष्ट्रं महीपालमास्यतामित्यभाषत ॥ १५.२९.२४ ॥
Dann kam Vyāsa, umgeben von Śatayūpa und den anderen, und sprach zu Dhṛtarāṣṭra, dem Beschützer der Erde: "Setzt euch."
15.29.25
वरं तु विष्टरं कौश्यं कृष्णाजिनकुशोत्तरम् ।
प्रतिपेदे तदा व्यासस्तदर्थमुपकल्पितम् ॥ १५.२९.२५ ॥
Da nahm Vyāsa den vortrefflichen Sitz an, der für ihn bereitet war, belegt mit einer schwarzen Antilopenhaut und Kuśa-Gras.
15.29.26
ते च सर्वे द्विजश्रेष्ठा विष्टरेषु समन्ततः ।
द्वैपायनाभ्यनुज्ञाता निषेदुर्विपुलौजसः ॥ १५.२९.२६ ॥
Mit Erlaubnis Dvaipāyanas setzten sich alle diese Besten der Zweimalgeborenen, von großer Kraft, ringsum auf die Sitze.