Mahābhārata · Adhyāya 15.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.3.1
युधिष्ठिरस्य नृपतेर्दुर्योधनपितुस्तदा ।
नान्तरं दद्दशू राज्ये पुरुषाः प्रणयं प्रति ॥ १५.३.१ ॥
Damals sahen die Späher im Reich des Königs Dhṛtarāṣṭra, des Vaters Duryodhanas, keine Lücke in Bezug auf die Zuneigung zu Yudhiṣṭhira.
15.3.2
यदा तु कौरवो राजा पुत्रं सस्मार बालिशम् ।
तदा भीमं हृदा राजन्नपध्याति स पार्थिवः ॥ १५.३.२ ॥
O König, als der Kaurava-König seines törichten Sohnes gedachte, grübelte dieser Herrscher in seinem Herzen gegen Bhīma.
15.3.3
कौरवश्चैव भीमश्च हृदाऽन्योन्यमवर्तताम् ।
ध्यायन्तौ श्लक्ष्णया वाचा त्वन्योन्यमभितिष्टितां ॥ १५.३.३ ॥
Der Kaurava und Bhīma grübelten im Herzen übereinander, und selbst mit sanften Worten standen sie einander gegenüber.
15.3.4
अप्रकाशं व्यलीकानि चकारास्य वृकोदरः ।
आज्ञां प्रत्यहरच्चापि कृतकैः पुरुषैः सदा ॥ १५.३.४ ॥
Vṛkodara (Bhīma) verübte heimlich Unrecht gegen ihn und widerrief durch vorgetäuschte Männer stets seine Befehle.
15.3.5
स्मरन्दुर्मन्त्रितं तस्य वृत्तान्यप्यस्य कानिचित् ।
असकृच्चाप्युवाचेदं हतास्ते मन्दचेतसः ॥ १५.३.५ ॥
Sich seines bösen Rates und einiger seiner Taten erinnernd, sagte er auch wiederholt dies: "Deine törichten Söhne sind erschlagen worden."
15.3.6
अथ भीमः सुहृन्मध्ये बाहुशब्दं तथाऽकरोत् ।
संश्रवे धृतराष्ट्रस्य गान्धार्याश्चाप्यमर्षणः ॥ १५.३.६ ॥
Da schlug Bhīma, unfähig es zu ertragen, seine Arme und ließ inmitten seiner Freunde einen Laut ertönen, in Hörweite von Dhṛtarāṣṭra und Gāndhārī.
15.3.7
स्मृत्वा दुर्योधनं शत्रुं कर्णदुःखासनावपि ।
प्रोवाचेदं सुसंरब्धो भीमः सपरुषं वचः ॥ १५.३.७ ॥
Sich an den Feind Duryodhana erinnernd, dazu Karṇa und Duḥśāsana, sprach der äußerst erzürnte Bhīma diese harten Worte.
15.3.8
अन्धस्य नृपतेः पुत्रा मया परिघवाहुना ।
नीता लोकममुं सर्वे नानाशस्त्रास्त्रयोधिनः ॥ १५.३.८ ॥
Alle Söhne des blinden Königs, Krieger, die in vielerlei Waffen und Geschossen geübt waren, wurden von mir, dem Keulenarmigen, in jene Welt geführt.
15.3.9
इमौ तौ परिघप्रख्यौ भुजौ मम दुरासदौ ।
ययोरन्तरमासाद्य धार्तराष्ट्राः क्षयं गताः ॥ १५.३.९ ॥
Diese meine beiden Arme, Eisenstangen gleich, sind unbezwingbar; zwischen ihnen einen Spalt findend, gingen die Söhne Dhṛtarāṣṭras zugrunde.
15.3.10
ताविमौ चन्दनेनाकौ वन्दनीयौ च मे भुजौ ।
याभ्यां दुर्योधनो नीतः क्षयं ससुतबान्धवः ॥ १५.३.१० ॥
Diese meine beiden Arme, mit Sandel gesalbt und verehrungswürdig, durch die Duryodhana samt Söhnen und Verwandten dem Verderben zugeführt wurde.
15.3.11
एतास्चान्याश्च विविधाः शल्यभुता नराधिपः ।
वृकोदरस्य ता वाचः श्रुत्वा निर्वेदमागमत् ॥ १५.३.११ ॥
Als der Menschenherr diese und andere stachelnde Worte Vṛkodaras hörte, verfiel er in Niedergeschlagenheit.
15.3.12
सा च बुद्धिमती देवी कालपर्यायवेदिनी ।
गान्धारी सर्वधर्मज्ञा तान्यलीकानि शुश्रुवे।
कुन्तीं वर्या तु संवीक्ष्य शापे नास्याकरोन्मति ॥ १५.३.१२ ॥
Jene weise Göttin Gāndhārī, die den Lauf der Zeit und alles Dharma kannte, hörte jene Unwahrheiten; doch als sie Kuntī sah, richtete sie ihren Sinn nicht auf einen Fluch.
15.3.13
ततः पञ्चदशे वर्षे समतीते नराधिपः ।
राजा निर्वेदमापेदे भीमवाग्बाणपीडितः ॥ १५.३.१३ ॥
Als dann das fünfzehnte Jahr vergangen war, verfiel der König, von Bhīmas pfeilgleichen Worten gequält, in Weltverdruss.
15.3.14
सुखासक्तं कृच्छ्रपरं ज्ञात्वा चैव युधिष्ठिरम् ।
तपोयोगात्तपस्तप्तुं मनश्चक्रे महामतिः ॥ १५.३.१४ ॥
Da er wusste, dass Yudhiṣṭhira am Genuss hing und den Entbehrungen abgeneigt war, beschloss der hochsinnige König, Askese durch die Disziplin des Tapas zu üben.
15.3.15
नान्वबुध्यत तद्राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
श्वेताश्वोवाऽथकुन्ती वा द्रौपदी वा यशस्विनी ॥ १५.३.१५ ॥
König Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, bemerkte dies nicht; weder Śvetāśva noch Kuntī noch die glanzvolle Draupadī.
15.3.16
माद्रीपुत्रौ च भीमस्य मतं तावन्ववर्तताम् ।
राज्ञस्तु चित्तं रक्षन्तौ नोचतुः स्वयमप्रियम् ॥ १५.३.१६ ॥
Die beiden Söhne Mādrīs folgten Bhīmas Meinung; doch um den Geist des Königs zu schonen, sprachen sie selbst nichts Unangenehmes aus.
15.3.17
ततः समानयामास धृतराष्ट्रः सुहृज्जनम् ।
बाष्पसंदिग्धमत्यर्थमिदमाह च तान्भृशम् ॥ १५.३.१७ ॥
Da ließ Dhṛtarāṣṭra seine Wohlgesinnten herbeirufen und sprach, die Stimme von Tränen erstickt, in tiefer Bedrängnis zu ihnen.
15.3.18
विदितं भवतामेतद्यथा वृत्तः कुरुक्षयः ।
ममापराधात्तत्सर्वमिति ज्ञेयं तु कौरवाः ॥ १५.३.१८ ॥
Ihr alle wisst, wie der Untergang der Kurus geschah. O Kauravas, wisst, dass sich alles durch meine Schuld ereignet hat.
15.3.19
योऽहं दुष्टमतिं मन्दो ज्ञातीनां भयवर्धनम् ।
दुर्योधनं कौरवाणामाधइपत्येऽभ्यषेचयम्।
यच्चाहं वासुदेवस्य नाश्रौषं वाक्यमर्थवत् ॥ १५.३.१९ ॥
Ich, von bösem Sinn und töricht, salbte Duryodhana, der den Verwandten Furcht einflößte, zur Herrschaft über die Kauravas; und die sinnvollen Worte Vāsudevas hörte ich nicht.
15.3.20
वध्यतां साध्वयं पापः सामात्य इति दुर्मतिः ।
पुत्रस्नेहाभिभूतस्तु हितमुक्तो मनीषिभिः ॥ १५.३.२० ॥
»Dieser sündige, böse Mann mit seinen Ministern soll getötet werden« — doch von Liebe zum Sohn überwältigt, befolgte ich den heilsamen Rat der Weisen nicht.
15.3.21
विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च ।
पदेपदे भगवता व्यासेन च महात्मना।
संजयेनाथ गान्धार्या तदिदं तप्यते मया ॥ १५.३.२१ ॥
Der Rat, den Vidura, Bhīṣma, Droṇa und Kṛpa gaben, und auf Schritt und Tritt der erhabene Vyāsa, der großherzige Sañjaya und Gāndhārī — dies quält mich nun.
15.3.22
यच्चाहं पाण्डुपुत्रेषु गुणवत्सु महात्मसु ।
न न्यस्तवाञ्श्रियं दीप्तां पितृपैतामहीमिमाम् ॥ १५.३.२२ ॥
Und diesen strahlenden königlichen Glanz, von Vater und Großvater ererbt, habe ich den tugendhaften, großherzigen Söhnen Pāṇḍus nicht übergeben.
15.3.23
विनाशं पश्यमानो हि सर्वराज्ञां गदाग्रजः ।
एतच्छ्रेयस्तु परमममन्यत जनार्दनः ॥ १५.३.२३ ॥
Als er die Vernichtung aller Könige sah, hielt Janārdana, der ältere Bruder Gadas, dies für das höchste Gut.
15.3.24
सोहमेतान्यलीकानि दुर्वृत्तान्यात्मनस्तदा ।
हृदये शल्यभूतानि धारयामि सहस्रशः ॥ १५.३.२४ ॥
Ich, eben derselbe, trage tausendfach diese unwahren und bösen Taten, die ich damals beging, wie Dornen im Herzen.
15.3.25
विशेषतस्तु दह्यामि वर्षे पञ्चदशेऽद्य वै ।
अस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं नियतोस्मि सुदुर्मतिः ॥ १५.३.२५ ॥
Besonders heute, im fünfzehnten Jahr, brenne ich. Zur Reinigung dieser Sünde bin ich an ein Gelübde gebunden, ich von sehr törichtem Sinn.
15.3.26
चतुर्थे नियते काले कदाचिदपि चाष्टमे ।
तृष्णाविनयनं भुञ्जे गान्धारी वेद तन्मम ॥ १५.३.२६ ॥
Zur bestimmten Zeit, am vierten Tag und manchmal auch am achten, esse ich, um meine Gier zu bezwingen. Gāndhārī weiß das von mir.
15.3.27
करोत्याहारमिति मां सर्वः परिजनः सदा ।
युधिष्ठिरभयादेति भृशं तप्यति पाण्डवः ॥ १५.३.२७ ॥
Mein ganzes Gefolge sagt stets: 'Er ernährt ihn.' Und aus Furcht vor Yudhiṣṭhira grämt sich der Pāṇḍava sehr.
15.3.28
भूमौ शये जप्यपरो दर्भष्वजिनसंवृतः ।
नियमव्यपदेशेन गान्धारी च यशस्विनी ॥ १५.३.२८ ॥
Ich liege auf dem Boden, ganz im Japa versunken, mit einem Hirschfell bedeckt auf kuśa-Gras; und unter dem Vorwand der Gelübde auch die ruhmreiche Gāndhārī.
15.3.29
अहं पुत्रशतं वीरं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
नानुतप्ये हतं तत्र क्षत्रधर्मं हि तं विदुः ॥ १५.३.२९ ॥
Ich trauere nicht um meine hundert heldenhaften Söhne, die in den Schlachten nicht flohen und dort erschlagen wurden; denn das, so weiß man, ist die Pflicht des Kriegers.
15.3.30
इत्युक्त्वा धर्मराजानमभ्यभाषत कौरवः ।
भद्रं ते यादवीमातर्वचश्चेदं निबोध मे ॥ १५.३.३० ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, wandte sich der Kaurava an den König des Dharma: 'Mögest du Glück haben, o Mutter der Yādavī; höre diese meine Worte.'
15.3.31
सुखमध्युषितः पुत्र त्वया सुपरिपालितः ।
मया दानानि दत्तानि श्राद्धानि च पुनःपुनः ॥ १५.३.३१ ॥
Sohn, du hast in Behaglichkeit gelebt und warst gut beschützt. Ich habe immer wieder Gaben gegeben und Totenopfer dargebracht.
15.3.32
प्रकृष्टं च मया पुत्र पुण्यं चीर्णं यथाबलम् ।
गान्धारी हतपुत्रेयं धैर्येणोदीक्षते च माम् ॥ १५.३.३२ ॥
Sohn, ich habe verdienstvolle Werke nach meinen Kräften vollbracht. Gāndhārī, deren Söhne erschlagen sind, blickt mich mit Standhaftigkeit an.
15.3.33
द्रौपद्या ह्यपकर्तारस्तव चैश्वर्यहारिणः ।
समतीता नृशंसास्ते स्वधर्मेण हता युधि ॥ १५.३.३३ ॥
Jene Übeltäter gegen Draupadī und Räuber deiner Herrschaft, diese grausamen Männer, sind dahingegangen; im Kampf erschlagen durch ihre eigene Pflicht.
15.3.34
न तेषु प्रतिकर्तव्यं पश्यामि कुरुनन्दन ।
सर्वे शस्त्रजिताँल्लोकान्गतास्तेऽभिमुखं हताः ॥ १५.३.३४ ॥
Freude der Kurus, ich sehe keinen Grund, ihnen zu vergelten. Alle sind in die durch Waffen gewonnenen Welten gegangen, im offenen Kampf erschlagen.
15.3.35
आत्मनस्तु हितं पुण्यं प्रतिकर्तव्यमद्य ते ।
गान्धार्याश्चैव राजेन्द्र तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १५.३.३५ ॥
Aber, Herr der Könige, nun sollst du tun, was dir selbst heilsam und verdienstvoll ist, und auch Gāndhārīs Erlaubnis erbitten.
15.3.36
त्वं तु शस्त्रभृतां श्रेष्ठः सततं धर्मवत्सलः ।
राजा गुरुः प्राणभृतां तस्मादेतद्ब्रवीम्यहम् ॥ १५.३.३६ ॥
Du bist wahrlich der Beste unter den Waffenträgern und stets dem Dharma zugetan. Der König ist der Lehrer der lebenden Wesen; darum sage ich dies.
15.3.37
अनुज्ञातस्त्वया वीर संश्रयेयं वनान्यहम् ।
चीरवल्कलभृद्राजन्गान्धार्या सहितोऽनया ॥ १५.३.३७ ॥
O Held, o König! Mit deiner Erlaubnis werde ich in die Wälder ziehen, in Rinde und Bast gekleidet, zusammen mit Gāndhārī.
15.3.38
तवाशिषः प्रयुञ्जानो भविष्यामि वनेचरः ।
उचितं नः कुले तात सर्वेषां भरतर्षभ।
पुत्रेष्वैश्चर्यमाधाय वयसोन्ते वनं नृप ॥ १५.३.३८ ॥
Deine Segenswünsche erbittend, werde ich ein Bewohner des Waldes sein. O lieber Sohn, Stier der Bharatas, das ziemt sich für alle in unserer Familie: O König, am Ende des Lebens, nachdem man den Söhnen die Herrschaft übergeben hat, in den Wald zu gehen.
15.3.39
तत्राहं वायुभक्षो वा निराहारोपि वा वसन् ।
पत्न्या सहानया वीर चरिष्यामि तपः परम् ॥ १५.३.३९ ॥
Dort werde ich, von Luft lebend oder auch fastend, mit dieser Gattin wohnend, o Held, die höchste Askese üben.
15.3.40
त्वं चापि फलभाक्तात तपसः पार्थिवो ह्यसि ।
फलभाजो हि राजानः कल्याणस्येतरस्य वा ॥ १५.३.४० ॥
O lieber Sohn, auch du hast teil an der Frucht der Askese, denn du bist ein König. Könige sind fürwahr Teilhaber an der Frucht des Guten oder des Gegenteils.