மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.3.1
युधिष्ठिरस्य नृपतेर्दुर्योधनपितुस्तदा ।
नान्तरं दद्दशू राज्ये पुरुषाः प्रणयं प्रति ॥ १५.३.१ ॥
அப்போது துரியோதனனின் தந்தையான அரசன் திருதராஷ்டிரனின் ஆட்சியில், யுதிஷ்டிரன் மீதான அன்பு குறித்து ஒற்றர்கள் எந்தச் சந்தர்ப்பத்தையும் காணவில்லை.
15.3.2
यदा तु कौरवो राजा पुत्रं सस्मार बालिशम् ।
तदा भीमं हृदा राजन्नपध्याति स पार्थिवः ॥ १५.३.२ ॥
அரசனே, கௌரவ அரசன் தன் மூடமகனை நினைத்தபோது, அந்த மன்னன் மனதில் பீமன் மீது வெறுப்புடன் சிந்தித்தான்.
15.3.3
कौरवश्चैव भीमश्च हृदाऽन्योन्यमवर्तताम् ।
ध्यायन्तौ श्लक्ष्णया वाचा त्वन्योन्यमभितिष्टितां ॥ १५.३.३ ॥
கௌரவனும் பீமனும் மனதில் ஒருவரையொருவர் சுற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர்; இனிய சொற்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் எதிராக நின்றனர்.
15.3.4
अप्रकाशं व्यलीकानि चकारास्य वृकोदरः ।
आज्ञां प्रत्यहरच्चापि कृतकैः पुरुषैः सदा ॥ १५.३.४ ॥
வ்ருகோதரன் (பீமன்) மறைவாக அவனுக்கு எதிராகத் தீங்குகளைச் செய்தான்; போலி ஆட்களைக் கொண்டு எப்போதும் அவனுடைய ஆணையை மாற்றியும் வந்தான்.
15.3.5
स्मरन्दुर्मन्त्रितं तस्य वृत्तान्यप्यस्य कानिचित् ।
असकृच्चाप्युवाचेदं हतास्ते मन्दचेतसः ॥ १५.३.५ ॥
அவனுடைய தீய ஆலோசனையையும், அவனுடைய சில செயல்களையும் நினைத்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் இதையும் சொன்னான்: "உன் மந்தபுத்தி மகன்கள் கொல்லப்பட்டனர்."
15.3.6
अथ भीमः सुहृन्मध्ये बाहुशब्दं तथाऽकरोत् ।
संश्रवे धृतराष्ट्रस्य गान्धार्याश्चाप्यमर्षणः ॥ १५.३.६ ॥
பின்னர், பொறுமையற்ற பீமன் நண்பர்கள் நடுவில் தன் தோள்களைத் தட்டி ஒலி எழுப்பினான்; திருதராஷ்டிரனும் காந்தாரியும் கேட்கும்படி.
15.3.7
स्मृत्वा दुर्योधनं शत्रुं कर्णदुःखासनावपि ।
प्रोवाचेदं सुसंरब्धो भीमः सपरुषं वचः ॥ १५.३.७ ॥
பகைவன் துரியோதனனையும், கர்ணன் மற்றும் துச்சாசனனையும் நினைவுகூர்ந்து, மிகுந்த சினம் கொண்ட பீமன் இந்தக் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினான்.
15.3.8
अन्धस्य नृपतेः पुत्रा मया परिघवाहुना ।
नीता लोकममुं सर्वे नानाशस्त्रास्त्रयोधिनः ॥ १५.३.८ ॥
குருடனான மன்னனின் மகன்கள், பல்வேறு படைக்கலன்களில் வல்ல வீரர்கள் அனைவரும், கதை ஏந்திய என்னால் அந்த உலகிற்கு அனுப்பப்பட்டனர்.
15.3.9
इमौ तौ परिघप्रख्यौ भुजौ मम दुरासदौ ।
ययोरन्तरमासाद्य धार्तराष्ट्राः क्षयं गताः ॥ १५.३.९ ॥
இரும்புத் தடி போன்ற இந்த இரு கைகளும் என்னுடையவை; அவற்றின் நடுவே இடம் கண்டு தார்த்தராஷ்டிரர்கள் அழிவை அடைந்தனர்.
15.3.10
ताविमौ चन्दनेनाकौ वन्दनीयौ च मे भुजौ ।
याभ्यां दुर्योधनो नीतः क्षयं ससुतबान्धवः ॥ १५.३.१० ॥
சந்தனத்தால் பூசப்பட்டவையும் வணங்கத்தக்கவையுமான என் இந்த இரு கைகளே, அவற்றால் துரியோதனன் தன் மகன்களும் உறவினர்களுமாக அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லப்பட்டான்.
15.3.11
एतास्चान्याश्च विविधाः शल्यभुता नराधिपः ।
वृकोदरस्य ता वाचः श्रुत्वा निर्वेदमागमत् ॥ १५.३.११ ॥
இவையும் பிறவும், முள் போல் குத்தும் பலவகைச் சொற்களை வ்ருகோதரனின் அந்தச் சொற்களாகக் கேட்டு, மன்னன் மனம் வருந்தினான்.
15.3.12
सा च बुद्धिमती देवी कालपर्यायवेदिनी ।
गान्धारी सर्वधर्मज्ञा तान्यलीकानि शुश्रुवे।
कुन्तीं वर्या तु संवीक्ष्य शापे नास्याकरोन्मति ॥ १५.३.१२ ॥
அந்த அறிவுள்ள தேவி காந்தாரி, காலத்தின் சுழற்சியை அறிந்தவள், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவள்; அந்தப் பொய்ச் சொற்களைக் கேட்டிருந்தாள். ஆனால் குந்தியைக் கண்டு அவள் சாபமிடும் எண்ணத்தைக் கொள்ளவில்லை.
15.3.13
ततः पञ्चदशे वर्षे समतीते नराधिपः ।
राजा निर्वेदमापेदे भीमवाग्बाणपीडितः ॥ १५.३.१३ ॥
பின்னர் பதினைந்தாம் ஆண்டு கழிந்தபோது, பீமனின் சொல்-அம்புகளால் வருந்திய அரசன் வைராக்கியம் அடைந்தான்.
15.3.14
सुखासक्तं कृच्छ्रपरं ज्ञात्वा चैव युधिष्ठिरम् ।
तपोयोगात्तपस्तप्तुं मनश्चक्रे महामतिः ॥ १५.३.१४ ॥
யுதிஷ்டிரன் இன்பத்தில் பற்றுள்ளவன், கடும் தவத்தில் ஆர்வமற்றவன் என்றறிந்து, அந்த மகாமதி தவ-யோகத்தால் தவம் செய்ய மனம் கொண்டான்.
15.3.15
नान्वबुध्यत तद्राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
श्वेताश्वोवाऽथकुन्ती वा द्रौपदी वा यशस्विनी ॥ १५.३.१५ ॥
குந்தியின் மகனாகிய அரசன் யுதிஷ்டிரன் அதை அறியவில்லை; சுவேதாஷ்வனும் குந்தியும் புகழ்மிக்க திரௌபதியும் அறியவில்லை.
15.3.16
माद्रीपुत्रौ च भीमस्य मतं तावन्ववर्तताम् ।
राज्ञस्तु चित्तं रक्षन्तौ नोचतुः स्वयमप्रियम् ॥ १५.३.१६ ॥
மாத்ரியின் இரு மகன்களும் பீமனின் கருத்தையே பின்பற்றினர்; ஆனால் அரசனின் மனத்தைக் காத்து, அவர்கள் தாமாக எந்த அப்ரியமான சொல்லையும் சொல்லவில்லை.
15.3.17
ततः समानयामास धृतराष्ट्रः सुहृज्जनम् ।
बाष्पसंदिग्धमत्यर्थमिदमाह च तान्भृशम् ॥ १५.३.१७ ॥
பின்னர் திருதராஷ்டிரன் நண்பர்களை வரவழைத்து, கண்ணீரால் நெஞ்சு அடைக்கப்பட்டவனாய், அவர்களிடம் மிகவும் இவ்வாறு கூறினான்.
15.3.18
विदितं भवतामेतद्यथा वृत्तः कुरुक्षयः ।
ममापराधात्तत्सर्वमिति ज्ञेयं तु कौरवाः ॥ १५.३.१८ ॥
குருக்களின் அழிவு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஓ கௌரவர்களே, அது அனைத்தும் என் குற்றத்தால் நிகழ்ந்தது என்றே அறியவேண்டும்.
15.3.19
योऽहं दुष्टमतिं मन्दो ज्ञातीनां भयवर्धनम् ।
दुर्योधनं कौरवाणामाधइपत्येऽभ्यषेचयम्।
यच्चाहं वासुदेवस्य नाश्रौषं वाक्यमर्थवत् ॥ १५.३.१९ ॥
தீய மனமும் மடமையும் கொண்ட நான், உறவினருக்கு அச்சத்தை வளர்க்கும் துரியோதனனை கௌரவர்களின் ஆட்சியில் முடிசூட்டினேன்; வாசுதேவரின் பயனுள்ள சொற்களையும் நான் கேட்கவில்லை.
15.3.20
वध्यतां साध्वयं पापः सामात्य इति दुर्मतिः ।
पुत्रस्नेहाभिभूतस्तु हितमुक्तो मनीषिभिः ॥ १५.३.२० ॥
'இந்தப் பாவியும் தீய மனமுடையவனுமான இவனை அமைச்சர்களுடன் கொல்ல வேண்டும்' என்று; ஆனால் மகன்மீதான பாசத்தால் அடக்கப்பட்ட நான், ஞானிகள் சொன்ன நன்மையான அறிவுரையைக் கேட்கவில்லை.
15.3.21
विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च ।
पदेपदे भगवता व्यासेन च महात्मना।
संजयेनाथ गान्धार्या तदिदं तप्यते मया ॥ १५.३.२१ ॥
விதுரர், பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் ஆகியோராலும், ஒவ்வொரு அடியிலும் பகவான் வியாசராலும், மகாத்மா சஞ்சயராலும், காந்தாரியாலும் சொல்லப்பட்ட அறிவுரைகள்; அதுவே இப்போது என்னை வருத்துகிறது.
15.3.22
यच्चाहं पाण्डुपुत्रेषु गुणवत्सु महात्मसु ।
न न्यस्तवाञ्श्रियं दीप्तां पितृपैतामहीमिमाम् ॥ १५.३.२२ ॥
பாண்டுவின் நற்குணமுடைய மகாத்மா மகன்களிடம், தந்தை பாட்டனின் இந்த ஒளிரும் செல்வத்தை நான் ஒப்படைக்கவில்லை.
15.3.23
विनाशं पश्यमानो हि सर्वराज्ञां गदाग्रजः ।
एतच्छ्रेयस्तु परमममन्यत जनार्दनः ॥ १५.३.२३ ॥
எல்லா அரசர்களும் அழிவதைக் கண்ட கதாக்ரஜ ஜனார்தனர், இதுவே மிகச் சிறந்த நன்மை என்று கருதினார்.
15.3.24
सोहमेतान्यलीकानि दुर्वृत्तान्यात्मनस्तदा ।
हृदये शल्यभूतानि धारयामि सहस्रशः ॥ १५.३.२४ ॥
அந்த நான், அப்போது செய்த என் இந்தப் பொய்களையும் தீய நடத்தைகளையும், ஆயிரம் முறை இதயத்தில் முள்ளைப் போலத் தாங்குகிறேன்.
15.3.25
विशेषतस्तु दह्यामि वर्षे पञ्चदशेऽद्य वै ।
अस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं नियतोस्मि सुदुर्मतिः ॥ १५.३.२५ ॥
குறிப்பாக இன்று பதினைந்தாம் ஆண்டில் நான் எரிகிறேன். இந்தப் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்த நியமத்தில் கட்டுண்டவனாக இருக்கிறேன், மிகவும் மதிகெட்டவன்.
15.3.26
चतुर्थे नियते काले कदाचिदपि चाष्टमे ।
तृष्णाविनयनं भुञ्जे गान्धारी वेद तन्मम ॥ १५.३.२६ ॥
நியமித்த காலத்தில், நான்காம் நாளிலும் சில சமயம் எட்டாம் நாளிலும், ஆசையை அடக்குவதற்காக நான் உண்கிறேன். இதை காந்தாரி அறிவாள்.
15.3.27
करोत्याहारमिति मां सर्वः परिजनः सदा ।
युधिष्ठिरभयादेति भृशं तप्यति पाण्डवः ॥ १५.३.२७ ॥
'இவன் எனக்கு உணவளிக்கிறான்' என்று என் குடும்பத்தினர் அனைவரும் எப்போதும் சொல்கிறார்கள். யுதிஷ்டிரனின் பயத்தால் பாண்டவன் மிகவும் வருந்துகிறான்.
15.3.28
भूमौ शये जप्यपरो दर्भष्वजिनसंवृतः ।
नियमव्यपदेशेन गान्धारी च यशस्विनी ॥ १५.३.२८ ॥
நான் தரையில் படுக்கிறேன், ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, தர்ப்பைப் புல்லின் மேல் தோலால் மூடப்பட்டு. நியமம் என்ற சாக்கில் புகழ்மிக்க காந்தாரியும்.
15.3.29
अहं पुत्रशतं वीरं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
नानुतप्ये हतं तत्र क्षत्रधर्मं हि तं विदुः ॥ १५.३.२९ ॥
போர்களில் புறமுதுகிடாத என் நூறு வீரப் புதல்வர்கள் அங்கே கொல்லப்பட்டதற்காக நான் வருந்தவில்லை; அதுவே க்ஷத்திரிய தர்மம் என்று அவர்கள் அறிவார்கள்.
15.3.30
इत्युक्त्वा धर्मराजानमभ्यभाषत कौरवः ।
भद्रं ते यादवीमातर्वचश्चेदं निबोध मे ॥ १५.३.३० ॥
இவ்வாறு கூறி, கௌரவன் தர்மராஜனை நோக்கிப் பேசினான்: 'யாதவியின் தாயே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; என் இந்தச் சொல்லைக் கேள்.'
15.3.31
सुखमध्युषितः पुत्र त्वया सुपरिपालितः ।
मया दानानि दत्तानि श्राद्धानि च पुनःपुनः ॥ १५.३.३१ ॥
மகனே, நீ சுகமாக வாழ்ந்தாய், நன்றாகப் பாதுகாக்கப்பட்டாய். நான் பலமுறை தானங்களையும் சிராத்தங்களையும் செய்தேன்.
15.3.32
प्रकृष्टं च मया पुत्र पुण्यं चीर्णं यथाबलम् ।
गान्धारी हतपुत्रेयं धैर्येणोदीक्षते च माम् ॥ १५.३.३२ ॥
மகனே, என் சக்திக்கேற்ப சிறந்த புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தேன். மகன்கள் கொல்லப்பட்ட இந்த காந்தாரி பொறுமையுடன் என்னைப் பார்க்கிறாள்.
15.3.33
द्रौपद्या ह्यपकर्तारस्तव चैश्वर्यहारिणः ।
समतीता नृशंसास्ते स्वधर्मेण हता युधि ॥ १५.३.३३ ॥
திரௌபதிக்குத் தீங்கிழைத்தவர்களும், உன் செல்வத்தைப் பறித்தவர்களுமான அந்தக் கொடியோர் கடந்து போயினர். போரில் தங்கள் க்ஷத்திரிய தர்மத்தினால் கொல்லப்பட்டனர்.
15.3.34
न तेषु प्रतिकर्तव्यं पश्यामि कुरुनन्दन ।
सर्वे शस्त्रजिताँल्लोकान्गतास्तेऽभिमुखं हताः ॥ १५.३.३४ ॥
குருநந்தனா, அவர்களிடம் பழிவாங்க வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று நான் காண்கிறேன். அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதத்தால் வென்ற உலகங்களை அடைந்தனர்; எதிர்முகமாக நின்று கொல்லப்பட்டனர்.
15.3.35
आत्मनस्तु हितं पुण्यं प्रतिकर्तव्यमद्य ते ।
गान्धार्याश्चैव राजेन्द्र तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १५.३.३५ ॥
ஆனால் அரசர்களின் அரசே, இன்று உனக்கு நன்மையும் புண்ணியமும் தரும் செயலை நீ செய்ய வேண்டும்; காந்தாரியின் அனுமதியையும் பெறுவது உனக்கு தகும்.
15.3.36
त्वं तु शस्त्रभृतां श्रेष्ठः सततं धर्मवत्सलः ।
राजा गुरुः प्राणभृतां तस्मादेतद्ब्रवीम्यहम् ॥ १५.३.३६ ॥
நீயோ ஆயுதம் ஏந்தியவர்களில் சிறந்தவன், எப்போதும் தர்மத்தில் பற்றுள்ளவன். அரசன் உயிருள்ளவர்களுக்கு குரு; ஆகவே நான் இதைச் சொல்கிறேன்.
15.3.37
अनुज्ञातस्त्वया वीर संश्रयेयं वनान्यहम् ।
चीरवल्कलभृद्राजन्गान्धार्या सहितोऽनया ॥ १५.३.३७ ॥
வீரனே, அரசே! உன் அனுமதி பெற்று, இவளோடு கூடிய நான் சீர மற்றும் வல்கல ஆடை அணிந்து காடுகளை அடைவேன்.
15.3.38
तवाशिषः प्रयुञ्जानो भविष्यामि वनेचरः ।
उचितं नः कुले तात सर्वेषां भरतर्षभ।
पुत्रेष्वैश्चर्यमाधाय वयसोन्ते वनं नृप ॥ १५.३.३८ ॥
உன் ஆசீர்வாதங்களை வேண்டி நான் வனவாசியாவேன். அன்பு மகனே, பரத குலச் சிறந்தவனே! எங்கள் குலத்தில் அனைவருக்கும் இதுவே தகும்—அரசே, வயது முதிர்ந்த பின் மகன்களுக்கு ஆட்சியை ஒப்படைத்து காட்டுக்குச் செல்வது.
15.3.39
तत्राहं वायुभक्षो वा निराहारोपि वा वसन् ।
पत्न्या सहानया वीर चरिष्यामि तपः परम् ॥ १५.३.३९ ॥
அங்கே நான் காற்றை உணவாகக் கொண்டோ, அல்லது உணவின்றியோ வாழ்ந்து, வீரனே, இவளுடன் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொள்வேன்.
15.3.40
त्वं चापि फलभाक्तात तपसः पार्थिवो ह्यसि ।
फलभाजो हि राजानः कल्याणस्येतरस्य वा ॥ १५.३.४० ॥
அன்பு மகனே! நீயும் தவத்தின் பலனைப் பெறுபவன், ஏனெனில் நீ அரசன். அரசர்கள் நிச்சயமாக நன்மையின் அல்லது அதற்கு மாறானதின் பலனைப் பெறுபவர்கள்.