மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.31.1
वनवासं गते विप्र धृतराष्ट्रे महीपतौ ।
सभार्ये नृपशार्दूले वध्वा कुन्त्या समन्विते ॥ १५.३१.१ ॥
அந்தணரே, வனவாசம் சென்ற மன்னன் திருதராஷ்டிரன், தன் மனைவியுடனும், மருமகள் குந்தியுடனும்.
15.31.2
विदुरे चापि धर्मज्ञे धर्मराजं व्यपश्रिते ।
वसत्सु पाण्डुपुत्रेषु सर्वेष्वाश्रममण्डले ॥ १५.३१.२ ॥
தர்மம் அறிந்த விதுரரும் தர்மராஜனை அடைக்கலமாகக் கொண்டிருந்தார்; பாண்டுவின் மக்கள் அனைவரும் ஆசிரம வட்டத்தில் வசித்தபோது.
15.31.3
यत्तदाश्चर्यमिति वै करिष्यामीत्युवाच ह ।
व्यासः परमतेजस्वी महर्षिस्तद्वदस्व मे ॥ १५.३१.३ ॥
'இதைச் செய்வேன்' என்று உரைத்த அந்த அதிசயம் எது? பரம தேஜஸ்வியான மகரிஷி வியாசர் கூறியதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
15.31.4
वनवासे च कौरव्याः कियन्तं कालमच्युतः ।
युधिष्ठिरो नरपतिर्न्यवसत्सजनस्तदा ॥ १५.३१.४ ॥
காட்டு வாசத்தில் குருக்கள், நரபதியான யுதிஷ்டிரர் அச்சுதராய், அப்போது தம் மக்களுடன் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தார்?
15.31.5
किमाहाराश्च ते तत्र ससैन्या न्यवसन्प्रभो ।
सान्तःपुरा महात्मान एतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १५.३१.५ ॥
பிரபுவே, அங்கே சேனையுடனும் அந்தப்புரத்துடனும் அந்த மகாத்மாக்கள் எதை உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்கள்? இதை அறிய விரும்புகிறேன்.
15.31.6
वनवासगतं राजन्धृतराष्ट्रं महीपतिम् ।
युधिष्ठिरोऽभ्ययाद्द्रष्टुं ससैन्यो भ्रातृभिः सह ॥ १५.३१.६ ॥
அரசே, வனவாசம் சென்ற மன்னன் திருதராஷ்டிரனைக் காண யுதிஷ்டிரர் தம் சகோதரர்களுடனும் சேனையுடனும் சென்றார்.
15.31.7
प्रथमे दिवसे चैषामापो मूलं फलं तथा ।
भोजनं भूमिशय्या च तत्रासीद्भरतर्षभ ॥ १५.३१.७ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவரே, முதல் நாளில் அவர்களுக்கு நீர், வேர், கனி ஆகியவையே உணவாக இருந்தன; தரையே படுக்கையாக இருந்தது.
15.31.8
तेऽनुज्ञातास्तदा राजन्कुरुराजेन पाण्डवाः ।
विविधान्यन्नपानानि शय्याश्चैवाभजन्वने ॥ १५.३१.८ ॥
ஓ அரசே, அப்போது குரு மன்னனின் அனுமதி பெற்ற பாண்டவர்கள் காட்டில் பல்வேறு உணவுகளையும் பானங்களையும் படுக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
15.31.9
मासमेकं विजह्रुस्ते ससैन्यान्तःपुरो वने ।
अथ तत्रागमद्व्यासो यथोक्तं ते मयाऽनघ ॥ १५.३१.९ ॥
அவர்கள் தங்கள் படையுடனும் அந்தப்புரத்துடனும் ஒரு மாதம் காட்டில் வாழ்ந்து திரிந்தனர். ஓ பாவமற்றவனே, அங்கு வியாசர் வந்தார், நான் உனக்கு முன்பு கூறியபடியே.
15.31.10
तथा च तेषां सर्वेषां कथाभिर्नृपसन्निधौ ।
व्यासन्वास्य तं राजन्नाजग्मुर्मुनयोऽपरे ॥ १५.३१.१० ॥
அவர்கள் அனைவரும் அரசனின் முன்னிலையில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, வியாசரை அங்கே தங்கவைத்து, ஓ அரசே, வேறு முனிவர்களும் வந்தனர்.
15.31.11
नारदः पर्वतश्चैव देवलश्च महातपाः ।
विश्वावसुस्तुंबुरुश्च चित्रसेनश्च भारत ॥ १५.३१.११ ॥
நாரதர், பர்வதர், மகாதவஸ்வியான தேவலர், விஸ்வாவசு, துంబுரு, சித்ரசேனர் ஆகியோர், ஓ பாரதா.
15.31.12
तेषामपि यथान्यायं पूजां चक्रे महातपाः ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातः कुरराजो युधिष्ठिरः ॥ १५.३१.१२ ॥
திருதராஷ்டிரனின் அனுமதியுடன், குருவின் அரசன் யுதிஷ்டிரன் அவர்கள் அனைவருக்கும் முறைப்படி மரியாதை செய்தான்.
15.31.13
निषेदुस्ते ततः सर्वे पूजां प्राप्य युधिष्ठिरात् ।
आसनेषु च पुण्येषु बर्हिणेषु वरेषउ च ॥ १५.३१.१३ ॥
பின்னர் அனைவரும் யுதிஷ்டிரரிடமிருந்து மரியாதை பெற்று, புனிதமான தர்ப்பை ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.
15.31.14
तेषु तत्रोपविष्टेषु स तु राजा महामतिः ।
पाण्डुपुत्रैः परिवृतो निषसाद कुरूद्वह ॥ १५.३१.१४ ॥
அவர்கள் அங்கே அமர்ந்தபோது, மகாபுத்திமானான அரசனும், குருகுலத் தலைவனுமான அவன், பாண்டுவின் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்தான்.
15.31.15
गान्धारी चैव कुन्ती च द्रौपदी सात्वती तथा ।
स्त्रियश्चान्यास्तथाऽन्याभिः सहोपविविशुस्ततः ॥ १५.३१.१५ ॥
காந்தாரி, குந்தி, திரௌபதி, சாத்வதி மற்றும் பிற பெண்களும், பிற பெண்களுடன் சேர்ந்து அப்போது அமர்ந்தனர்.
15.31.16
तेषां तत्र कथा दिव्या धर्मिष्ठाश्चाभवन्नृप ।
राजर्षीणां पुराणानां देवासुरविभिश्रिताः ॥ १५.३१.१६ ॥
அரசே, அங்கே அவர்களுடைய உரையாடல்கள் தெய்வீகமானவையும் மிகுந்த தர்மமுடையவையுமாக இருந்தன; அவை தேவர்களும் அசுரர்களும் பின்னிப் பிணைந்த பழங்கால ராஜரிஷிகளின் கதைகளாக இருந்தன.
15.31.17
ततः कथान्ते व्यासस्तं प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् ।
प्रोवाच वदतांश्रेष्ठः पुनरेव स तद्वचः ॥ १५.३१.१७ ॥
பின்னர் உரையாடலின் முடிவில், பேசுவோரில் சிறந்த வியாசர், பிரஜ்ஞாசக்ஷுவாகிய அந்த ஈசுவரனிடம் மீண்டும் அவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
15.31.18
प्रीयमाणो महातेजाः सर्ववेदविदांवरः ।
विदितं मम राजेन्द्र यत्ते हृदि विवक्षितम् ॥ १५.३१.१८ ॥
மகாதேஜஸ்வியும், அனைத்து வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவருமான அவர் மகிழ்ந்து கூறினார்: "ராஜேந்திரா, உன் இதயத்தில் சொல்ல விரும்புவது எனக்குத் தெரியும்."
15.31.19
दह्यमानस्य शोकेन तव पुत्रकृतेन वै ।
गान्धार्याश्चैव यद्दुःखं हृदि तिष्टति नित्यदा ॥ १५.३१.१९ ॥
உன் புதல்வர்களால் உண்டான துயரத்தில் நீ எரிகிறாய்; காந்தாரியின் இதயத்திலும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் துக்கமும் அதுவே.
15.31.20
कुन्त्याश्च यन्महाराज द्रौपद्याश्च हृदि स्थितम् ।
यच्च धारयते तीव्रं दुःखं पुत्रविनाशजम्।
सुभद्रा कृष्णभगिनी तच्चापि विदितं मम ॥ १५.३१.२० ॥
மகாராஜா, குந்தியின் இதயத்திலும் திரௌபதியின் இதயத்திலும் உள்ள துயரமும், புதல்வர்களின் அழிவால் பிறந்த கடும் வேதனையை அவர்கள் சுமப்பதும், கிருஷ்ணனின் சகோதரி சுபத்திரையின் அந்தத் துயரமும் கூட எனக்குத் தெரியும்.
15.31.21
श्रुत्वा समागममिमं सर्वेषां वस्ततो नृप ।
संशयच्छेदनार्थाय प्राप्तः कौरवनन्दन ॥ १५.३१.२१ ॥
அரசே, உங்கள் அனைவரின் இந்தச் சந்திப்பைப் பற்றிக் கேட்டு, சந்தேகத்தைப் போக்குவதற்காக, குரு குலத்தின் மகிழ்ச்சியே, நான் வந்திருக்கிறேன்.
15.31.22
इमे च देवगन्धर्वाः सर्वे चेमे महर्षयः ।
पश्यन्तु तपसो वीर्यमद्य मे चिरसम्भृतम् ॥ १५.३१.२२ ॥
இந்த தேவர்களும் கந்தர்வர்களும், இந்த மகரிஷிகள் அனைவரும், நீண்ட காலமாகச் சேர்த்த என் தவத்தின் வலிமையை இன்று காணட்டும்.
15.31.23
तदुच्यतां महाप्राज्ञ कं कामं प्रददामि ते ।
प्रवणोस्मि वरं दातुं पश्य मे तपसो बलम् ॥ १५.३१.२३ ॥
ஆகையால், மகாபுத்திமானே, உன் விருப்பம் எதுவென்று சொல். எந்த ஆசையை நான் உனக்கு அளிப்பேன்? வரம் அளிக்க நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன்; என் தவத்தின் வலிமையைப் பார்.
15.31.24
एवमुक्तः स राजेन्द्रो व्यासेनामितबुद्धिना ।
मुहूर्तमिव संचिन्त्य वचनायोपचक्रमे ॥ १५.३१.२४ ॥
அளவற்ற அறிவுடைய வியாசரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அந்த அரசர்களின் அரசன் ஒரு கணம் சிந்தித்த பின் பேசத் தொடங்கினான்.
15.31.25
धन्योस्म्यनुगृहीतश्च सफलं जीवितं च मे ।
यन्मे समागमोऽद्येह भवद्भिः सह साधुभिः ॥ १५.३१.२५ ॥
நான் பாக்கியவான்; அருள் பெற்றவன். இன்று இங்கு நல்லோராகிய உங்களுடன் நான் சந்தித்ததால் என் வாழ்வு பயனுள்ளதானது.
15.31.26
अद्य चाप्यवगच्छामि गतिमिष्टामिहात्मनः ।
ब्रह्मकल्पैर्भवद्भिर्यत्समेतोऽहं तपोधनाः ॥ १५.३१.२६ ॥
இன்று என் விரும்பிய கதியையும் நான் அறிகிறேன்; தவச் செல்வர்களே, பிரம்மனுக்கு ஒப்பான உங்களுடன் நான் சேர்ந்தேன்.
15.31.27
दर्शनादेव भवतां पूतोऽहं नात्र संशयः ।
विद्यते न भयं चापि परलोके ममानघाः ॥ १५.३१.२७ ॥
உங்கள் தரிசனத்தாலேயே நான் தூயவனானேன்; இதில் ஐயமில்லை. பாவமற்றவர்களே, மறுலோகத்திலும் எனக்கு அச்சம் இல்லை.
15.31.28
किंतु तस्य सुदुर्बुद्धेर्मन्दस्यापनयैर्भृशम् ।
दूयते मे मनो नित्यं स्मरतः पुत्रगृद्धिनः ॥ १५.३१.२८ ॥
ஆனால் அந்த மிகத் தீய புத்தியும் மூடனுமான, மகனின்மேல் பேராசை கொண்டவனின் தீச்செயல்களை நினைக்கும்போது என் மனம் எப்போதும் மிகவும் வேதனைப்படுகிறது.
15.31.29
अपापाः पाण्डवा येन निकृताः पापबुद्धिना ।
घातिता पृथिवी येन सहया सनरद्विपा ॥ १५.३१.२९ ॥
எந்தத் தீய எண்ணத்தவன் பாவமற்ற பாண்டவர்களை வஞ்சித்தானோ, குதிரைகள், மனிதர்கள், யானைகளுடன் கூடிய பூமியை அழிவுக்கு ஆளாக்கினானோ.
15.31.30
राजानश्च महात्मानो नानाजनपदेश्वराः ।
आगम्य मम पुत्रार्थे सर्वे मृत्युवशं गताः ॥ १५.३१.३० ॥
பல நாடுகளின் ஆட்சியாளர்களாகிய பெரிய உள்ளம் கொண்ட அரசர்களும், என் மகன்களுக்காக வந்து, அனைவரும் மரணத்தின் வசமானார்கள்.
15.31.31
ये ते पितॄश्चं दारांश्च प्राणांश्च मनसः प्रियान् ।
परित्यज्य गताः शूराः प्रेतराजनिवेशनम् ॥ १५.३१.३१ ॥
உன் தந்தையர், மனைவியர், மனதுக்கு இனிய உயிர்களை விட்டுவிட்டு, மரணதேவனின் இல்லத்துக்குச் சென்ற வீரர்கள்.
15.31.32
का नु तेषां गतिर्ब्रह्मन्मित्रार्थे ये हता मृधे ।
तथैव पुत्रपौत्राणां मम ये निहता युधि ॥ १५.३१.३२ ॥
பிராமணரே, நண்பர்களுக்காகப் போரில் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு என்ன கதி ஆயிற்று? அதுபோல என் மகன்களிலும் பேரர்களிலும் போரில் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு?
15.31.33
दूयते मे मनोऽभीक्ष्णं घातयित्वा महाबलम् ।
भीष्मं शान्तनवं वृद्धं द्रोणं च द्विजसत्तमम् ॥ १५.३१.३३ ॥
மகாபலசாலியான, முதியவரான சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரும், பிராமணர்களில் சிறந்த த்ரோணரும் கொல்லப்பட வைத்ததால் என் மனம் எப்போதும் வருந்துகிறது.
15.31.34
मम पुत्रेण मूढेन पापेनाकृतबुद्धिना ।
क्षयं नीतं कुलं दीप्तं पृथिवीराज्यमिच्छता ॥ १५.३१.३४ ॥
என் மூடனும், பாவியும், அறிவற்றவனுமான மகன் பூமியின் அரசை விரும்பி, பிரகாசமான குலத்தை அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றான்.
15.31.35
एते मदर्थे पुत्रांश्च दारांश्च मनसः प्रियान् ।
भोगांश्च विविधांस्तात इष्टापुर्तांस्तथैव च।
परित्यज्य गताः शूराः प्रेतराजनिवेशनम् ॥ १५.३१.३५ ॥
என் பொருட்டு இந்த வீரர்கள் மகன்களையும், மனைவியரையும், மனதுக்கு இனிய பலவகை இன்பங்களையும், யாகம் மற்றும் தர்மச் செயல்களையும் விட்டுவிட்டு, மரணதேவனின் இல்லத்துக்குச் சென்றனர்.
15.31.36
एतत्सर्वमनुस्मृत्य दह्यमानो दिवानिशम् ।
न शान्तिमधिगच्छामि दुःखशोकसमाहतः ॥ १५.३१.३६ ॥
இவை அனைத்தையும் நினைத்து பகல் இரவு எரிந்துகொண்டிருக்கிறேன்; துக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் தாக்கப்பட்டு எனக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
15.31.37
इति मे चिन्तयानस्य पितः शान्तिर्न विद्यते ॥ १५.३१.३७ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் என் தந்தைக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
15.31.38
तच्छ्रुत्वा विविधं तस्य राजर्षेः परिदेवितम् ।
पुनर्नवीकृतः शोको गान्धार्या जनमेजय ॥ १५.३१.३८ ॥
ஜனமேஜயா, அந்த அரச முனிவரின் பலவிதமான புலம்பலைக் கேட்டு, காந்தாரியின் துக்கம் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டது.
15.31.39
कुन्त्या द्रुपदपुत्र्याश्च सुभद्रायास्तथैव च ।
तासां च वरनारीणां वधूनां कौरवस्य ह ॥ १५.३१.३९ ॥
குந்தி, துருபதனின் மகள் (திரௌபதி), சுபத்திரை, மற்றும் அந்த உயர்ந்த பெண்கள், கௌரவ மருமகள்கள் ஆகியோரின் துக்கமும் (மீண்டும் எழுந்தது).
15.31.40
पुत्रशोकसमाविष्टा गान्धारी त्विदमब्रवीत् ।
श्वशुरं बद्धनयना देवी प्राञ्जलिरुत्थिता ॥ १५.३१.४० ॥
மகன்களின் துக்கத்தால் நிரம்பிய காந்தாரி இவ்வாறு கூறினாள். கண்களைக் கட்டிக்கொண்ட அந்த தேவி, கைகூப்பி எழுந்து தன் மாமனாரிடம் கூறினாள்.
15.31.41
लोकान्तरगतान्पुत्रानयं काङ्क्षति मानद ।
तच्चास्य मासं ज्ञातं भगवंस्तपसा त्वया ॥ १५.३१.४१ ॥
மானத்தை அளிப்பவரே! இவர் மற்ற உலகங்களுக்குச் சென்ற மகன்களை விரும்புகிறார். பகவானே, உம் தவத்தால் அதை ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே அறிந்தீர்.
15.31.42
षोडशेमानि वर्षाणि गतानि मुनिपुङ्गव ।
अस्य राज्ञोहतान्पुत्राञ्शोचतो न शमो विभो ॥ १५.३१.४२ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இவை பதினாறு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துக்கிக்கும் இந்த அரசனுக்கு அமைதி இல்லை, ஐயனே.
15.31.43
पुत्रशोकसमाविष्टो निःश्वसन्ह्येष भूमिपः ।
न शेते वसतीः सर्वा धृतराष्ट्रो महामुने ॥ १५.३१.४३ ॥
மகன்களின் துயரால் மூழ்கிய இந்த மன்னன் திருதராஷ்டிரன், பெருமூச்சு விட்டவாறு, எந்த இருப்பிடத்திலும் உறங்குவதில்லை, ஓ மகா முனிவரே.
15.31.44
लोकानन्यान्समर्थोसि स्रष्टुं सर्वांस्तपोबलात् ।
किमु लोकान्तरगतान्राज्ञो दर्शयितुं सुतान् ॥ १५.३१.४४ ॥
தவத்தின் வலிமையால் நீர் வேறு எல்லா உலகங்களையும் படைக்க வல்லவர்; அப்படியானால் அரசனுக்கு மற்ற உலகங்களுக்குச் சென்ற அவனுடைய மகன்களைக் காட்டுவது எம்மாத்திரம்?
15.31.45
इयं च द्रौपदी कृष्णा हतज्ञातिसुता भृशम् ।
शोचत्यतीव सर्वासां स्नुषाणां दयिता स्नुषा ॥ १५.३१.४५ ॥
உறவினரும் மகன்களும் கொல்லப்பட்ட இந்தக் கிருஷ்ணை திரௌபதி மிகவும் துயருறுகிறாள்; எல்லா மருமகள்களிலும் இவள் அன்பிற்குரிய மருமகள்.
15.31.46
तथा कृष्णस्य भगिनी सुभद्रा भद्रभाषिणी ।
सौभद्रकवधसंतप्ता भृशं शोचति भामिनी ॥ १५.३१.४६ ॥
அதேபோல் கிருஷ்ணனின் சகோதரி சுபத்திரை, இனிய சொற்களைப் பேசுபவள், சௌபத்ரகனின் கொலையால் மிகவும் வருந்தி துயருறுகிறாள்.
15.31.47
इयं च भूरिश्रवसो भार्या परमसम्मता ।
भर्तृव्यसनशोकार्ता भृशं शोचति भामिनी ॥ १५.३१.४७ ॥
இவள் பூரிசிரவஸின் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட மனைவி; கணவனின் பேரிழப்பின் துயரால் பீடிக்கப்பட்டு மிகவும் வருந்துகிறாள்.
15.31.48
यस्यास्तु श्वशुरो धीमान्बाह्लिकः स कुरूद्वहः ।
निहतः सोमदत्तश्च पित्रा सह महारणे ॥ १५.३१.४८ ॥
எவளுடைய மாமனார் ஞானியான பாஹ்லிகர், அந்தக் குருகுலத் தலைவர், மற்றும் சோமதத்தர், தந்தையுடன் பெரும் போரில் கொல்லப்பட்டனர்.
15.31.49
श्रीमतोस्य महाबुद्धेः सङ्ग्रामेष्वपलायिनः ।
पुत्रस्य ते पुत्रशतं निहतं यद्रणाजिरे ॥ १५.३१.४९ ॥
மகாபுத்தியும் மகிமையும் கொண்ட, போரில் ஒருபோதும் புறமுதுகிடாத உம் மகனின் நூறு புதல்வர்கள் போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டனர்.
15.31.50
तस्य भार्याशतमिदं दुःखशोकसमाहतम् ।
पुनःपुनर्वर्धयानं शोकं रोज्ञो ममैव च।
हताहारेण महता मामुपास्ते महामुने ॥ १५.३१.५० ॥
துன்பமும் துயரமும் தாக்கிய அவனுடைய இந்த நூறு மனைவிகளும், மன்னரின் துயரையும் என் துயரையும் மீண்டும் மீண்டும் பெருக்குகின்றனர். மகாமுனியே, கடும் உணவுக் கட்டுப்பாட்டுடன் அவர்கள் என்னைப் பணிந்து வருகின்றனர்.
15.31.51
ये च शूरा महात्मानः श्वशुरा मे महारथाः ।
सोमदत्तप्रभृतयः का नु तेषां गतिः प्रभो ॥ १५.३१.५१ ॥
மகாத்மாக்களான வீரர்கள், என் மாமனார்களான மகாரथர்கள், சோமதத்தர் முதலானவர்கள் — ஐயனே, அவர்களின் கதி என்ன?
15.31.52
तव प्रसादाद्भगवन्विशोकोऽयं महीपतिः ।
कुर्यात्कालमहं चेयं वधूस्तव महामुने ॥ १५.३१.५२ ॥
பகவானே, உம் அருளால் இந்த மன்னன் துயரற்றவனாக இருக்கட்டும்; நானும் உம் மருமகளான இவளும் காலத்தைக் கழிக்கட்டும். மகாமுனியே.
15.31.53
इत्युक्तवत्यां गान्धार्यां कुन्ती व्रतकृशानना ।
प्रच्चन्नजातं पुत्रं तु सस्मारादित्यसन्निभम् ॥ १५.३१.५३ ॥
காந்தாரி இவ்வாறு சொன்னபோது, விரதத்தால் மெலிந்த முகமுடைய குந்தி, இரகசியமாகப் பிறந்த, சூரியனைப் போன்ற அந்த மகனை நினைவுகூர்ந்தாள்.
15.31.54
तामृषिर्वरदो व्यासो दूरश्रवणदर्शनः ।
अपश्यद्दुःखितां देवीं मातरं सव्यसाचिनः ॥ १५.३१.५४ ॥
வரம் அளிக்கும் ரிஷி வியாசர், தொலைவிலும் கேட்கும், காணும் சக்தி கொண்டவர், துயருற்ற அந்த தேவியைக் கண்டார் — சவ்யசாசி அர்ஜுனனின் தாயை.
15.31.55
तामुवाच ततो व्यासो यत्ते कार्यं विवक्षितम् ।
तद्बूहि त्वं महाभागे यत्ते मनसि वर्तते ॥ १५.३१.५५ ॥
அப்போது வ்யாசர் அவளிடம் கூறினார்: "மகாபாகையே, உன் மனதில் உள்ளதையும், நீ சொல்ல விரும்பும் காரியத்தையும் சொல்வாயாக."
15.31.56
श्वशुराय तत कुन्ती प्रणम्य शिरसा तदा ।
उवाच वाक्यं सव्रीडा विवृण्वाना पुरातनम् ॥ १५.३१.५६ ॥
அப்போது குந்தி தன் மாமனாருக்கு தலை தாழ்த்தி வணங்கி, வெட்கத்துடன் பழைய விஷயத்தை வெளிப்படுத்தி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.