Mahābhārata · Adhyāya 15.36
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.36.1
एतच्छ्रुत्वा नृपो विद्वान्हृष्टोऽभूज्जनमेजयः ।
पितामहानां सर्वेषां गमनागमनं तदा ॥ १५.३६.१ ॥
Als der gelehrte König Janamejaya dies hörte, freute er sich; da erfuhr er vom Kommen und Gehen aller Ahnen.
15.36.2
अब्रवीच्च मुदा युक्तः पुनरागमनं प्रति ।
कथं न त्यक्तदेहानां पुनस्तद्रूपदर्शनम् ॥ १५.३६.२ ॥
Voller Freude fragte er erneut nach ihrer Rückkehr: Wie kommt es, dass diejenigen, die ihre Körper abgelegt haben, nicht wieder in derselben Gestalt gesehen werden?
15.36.3
इत्युक्तः स द्विजश्रेष्ठो व्यासशिष्यः प्रतापवान् ।
प्रोवाच वदतांश्रेष्ठस्तं नृपं जनमेजयम् ॥ १५.३६.३ ॥
So angesprochen, sprach jener Beste der Zweimalgeborenen, der mächtige Schüler Vyāsas, der Erste unter den Rednern, zu König Janamejaya.
15.36.4
अविप्रणाशः सर्वेषां कर्मणामिति निश्चयः ।
कर्मजानि शरीराणि शरीराकृतयस्तथा ॥ १५.३६.४ ॥
Gewiss ist: Keine der Handlungen geht verloren; die aus den Handlungen geborenen Körper und ihre leiblichen Gestalten ebenso.
15.36.5
महाभूतानि नित्यानि भूताधिपतिसंश्रयात् ।
तेषां च नित्यसंवासो न विनाशो वियुज्यताम् ॥ १५.३६.५ ॥
Die großen Elemente sind ewig, weil sie auf dem Herrn der Wesen beruhen; ihre ewige Verbindung ist keine Vernichtung, und auch getrennt werden sie nicht vernichtet.
15.36.6
अनाशया कृतं कर्म तस्य चेष्टः फलागमः ।
आत्मा चैभिः समायुक्तः सुखदुःखमुपाश्नुते ॥ १५.३६.६ ॥
Eine ohne Begehren getane Handlung bringt ihre beabsichtigte Frucht; und das Selbst, mit diesen verbunden, erfährt Lust und Schmerz.
15.36.7
अविनाश्यस्तथा नित्यं क्षेत्रज्ञ इति निश्चयः ।
भूतानामात्मभावो यो ध्रुवोसौ संविजानताम् ॥ १५.३६.७ ॥
Der Kenner des Feldes ist unvergänglich und ewig; dies ist die Gewissheit. Für die wahrhaft Wissenden ist das Selbstwesen der Wesen das, was beständig bleibt.
15.36.8
यावन्न क्षीयते कर्म तावत्तस्य स्वरूपता ।
क्षीणकर्मा नरो लोके रूपान्यत्वमुपाश्नुते ॥ १५.३६.८ ॥
Solange das Karma nicht erschöpft ist, bleibt seine eigene Gestalt bestehen. Ein Mensch, dessen Karma erschöpft ist, erlangt in der Welt eine andere Gestalt.
15.36.9
नानाभूतास्तथैकत्वं शरीरं प्राप्य संहताः ।
भवन्ति ते तथा नित्याः पृथग्भावं विजानताम् ॥ १५.३६.९ ॥
Die verschiedenen Elemente vereinen sich, nachdem sie einen Körper erlangt haben, zur Einheit. Auch sie sind in gleicher Weise ewig; für jene, die das getrennte Dasein erkennen, ist dies so.
15.36.10
अश्वमेधश्रुतिश्चेयमश्वसंज्ञपनं प्रति ।
लोकान्तरगता नित्यं प्राणा नित्या हि वाजिनः ॥ १५.३६.१० ॥
Dies ist die vedische Lehre vom Pferdeopfer, betreffend die Tötung des Pferdes. Die Lebensatem der Pferde, die in andere Welten gegangen sind, sind wahrhaftig ewig.
15.36.11
अहं हितं वदाम्येतत्प्रियं चेत्तव पार्थिव ।
देवयाना हि पन्थानः श्रुतास्ते यज्ञसंस्तरे ॥ १५.३६.११ ॥
O König, wenn es dir gefällt, spreche ich dieses heilsame Wort. Bei der Ordnung des Opfers hast du von den Wegen der Götter gehört.
15.36.12
सुकृतो यत्र यज्ञस्ते तत्र देवा हितास्तव ।
यदा समन्विता देवाः पशूनां गमनेश्वराः ॥ १५.३६.१२ ॥
Wo dein Opfer wohl vollzogen wird, dort sind dir die Götter gewogen. Wenn die Götter vereint sind, sind sie die Herren über den Übergang der Tiere.
15.36.13
गमिमन्तश्च तेनेष्ट्वा नान्ये नित्या भवन्त्युत ।
नित्येऽस्मिन्पञ्चके वर्गे नित्ये चात्मनि पूरुषः ॥ १५.३६.१३ ॥
Wer durch jenes Opfer fortschreitet, wird ewig; die anderen werden es nicht. In dieser ewigen fünffachen Gruppe und im ewigen Ātman verweilt der Puruṣa.
15.36.14
अस्य नाशं समायोगं यः पश्यति वृथामतिः ।
वियोगे शोचतेऽत्यर्थं स बाल इति मे मतिः ॥ १५.३६.१४ ॥
Wer ihren Untergang und ihre Vereinigung sieht, hat einen törichten Sinn. In der Trennung trauert er übermäßig; das ist ein Kind, so meine Ansicht.
15.36.15
वियोगे दोषदर्शी यः संयोगं स विसर्जयेत् ।
असङ्गे सङ्गमो नास्ति दुःखं भावि वियोगजम ॥ १५.३६.१५ ॥
Wer den Fehler in der Trennung sieht, soll die Vereinigung aufgeben. In der Nicht-Anhaftung gibt es keine Vereinigung; das aus der Trennung entstehende Leid wird nicht kommen.
15.36.16
परापरज्ञस्त्वपरो नाभिमानादुदीक्षितः ।
अपरज्ञः परां बुद्धिं स्पृष्ट्वा मोहाद्विमुच्यते ॥ १५.३६.१६ ॥
Wer das Höhere und das Niedere kennt, wird nicht vom Stolz betrachtet; wer es nicht kennt, wird, nachdem er die höchste Einsicht berührt hat, von der Verblendung befreit.
15.36.17
अदर्शनादापतितः पुनश्चादर्शनं गतः ।
नाहं तं वेद्मि नासौ मां न च मेऽस्ति विरागता ॥ १५.३६.१७ ॥
Aus dem Nichterscheinen gekommen, ging er wieder ins Nichterscheinen. Ich kenne ihn nicht, und er kennt mich nicht; auch habe ich keine Entsagung.
15.36.18
येनयेन शरीरेणि करोत्ययमनीश्वरः ।
तेनतेन शरीरेण तदवश्यमुपाश्नुते।
मानसं मनसाऽऽप्नोति शरीरं च शरीरवान् ॥ १५.३६.१८ ॥
Mit welchem Körper dieser Machtlose auch handelt, mit demselben genießt er gewiss dessen Frucht. Die geistige Frucht erlangt er durch den Geist, und der Verkörperte erlangt die körperliche Frucht.