Mahābhārata · Adhyāya 15.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.39.1
तेषु चोपनिवृत्तेषु पाण्डवेषु यदृच्छया ।
देवर्षिर्नारदो राजन्नाजगाम युधिष्ठिरम् ॥ १५.३९.१ ॥
Als die Pāṇḍavas zurückgekehrt waren, o König, kam der göttliche Weise Nārada zufällig zu Yudhiṣṭhira.
15.39.2
तमभ्यर्च्य महाबाहुः कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
आसीनं परिविश्वस्तं प्रोवाच वदतांवरः ॥ १५.३९.२ ॥
Nachdem er ihn geehrt hatte, sprach Yudhiṣṭhira, der König der Kuru, der Mächtigarmige und Beste unter den Rednern, zu ihm, der ruhig dasaß.
15.39.3
चिरात्तु नानुपश्यामि भगवन्तमुपस्थितम् ।
कच्चित्ते कुशलं विप्र शुभं वा प्रत्युपस्थितम् ॥ १५.३९.३ ॥
Nach langer Zeit sehe ich Euch hier erscheinen, Verehrter. O Brahmane, seid Ihr wohlauf, oder kommt Ihr mit einer glücklichen Nachricht?
15.39.4
के देशाः परिदृष्टास्ते किं च कार्यं करोमि ते ।
तद्ब्रूहि द्विजमुख्यस्त्वं ह्यस्माकं च प्रियोऽतिथिः। ॥ १५.३९.४ ॥
Welche Länder habt Ihr besucht? Was soll ich für Euch tun? O Vornehmster der Zweimalgeborenen, sprecht, denn Ihr seid uns ein lieber Gast.
15.39.5
चिरदृष्टोसि मेऽत्येवमागतोऽहं तपोवनात् ।
परिदृष्टानि तीर्थानि गङ्गा चैव मया नृप ॥ १५.३९.५ ॥
Nach langer Zeit sehe ich Euch wieder, denn so bin ich aus dem Büßerwald gekommen. O König, ich habe die heiligen Furten besucht und auch die Gaṅgā gesehen.
15.39.6
वदन्ति पुरुषा मेऽद्य गङ्गातीरनिवासिनः ।
धृतराष्ट्रं महात्मानमास्थितं परमं तपः ॥ १५.३९.६ ॥
Heute sagen mir die Menschen, die am Ufer der Gaṅgā wohnen, dass der großherzige Dhṛtarāṣṭra sich der höchsten Askese hingegeben hat.
15.39.7
अपि दृष्टस्त्वया तत्र कुशली स कुरूद्वहः ।
गान्धारी च पृथा चैव सूतपुत्रश्च संजयः ॥ १५.३९.७ ॥
Habt ihr dort den Träger der Kurus wohlbehalten gesehen, ebenso Gāndhārī, Pṛthā und Sañjaya, den Wagenlenkersohn?
15.39.8
कथं च वर्तते चाद्य पिता मम स पार्थिवः ।
श्रोतुमिच्छामि भगवन्यदि दृष्टस्त्वया नृपः ॥ १५.३९.८ ॥
Und wie geht es nun meinem Vater, jenem König? Verehrter, wenn du den König gesehen hast, möchte ich es hören.
15.39.9
स्थिरीभूय महाराज शृणु वृत्तं यथातथम् ।
यथाश्रुतं च दृष्टं च मया तस्मिंस्तपोवने ॥ १५.३९.९ ॥
Großer König, höre gefasst den Bericht genau so, wie ich ihn in jenem Einsiedlerwald gehört und gesehen habe.
15.39.10
वनवासनिवृत्तेषु भवत्सु कुरुनन्दन ।
कुरुक्षेत्रात्पिता तुभ्य गङ्गाद्वारं ययौ नृप ॥ १५.३९.१० ॥
Freude der Kuru, als ihr aus dem Waldexil zurückgekehrt wart, ging euer Vater, o König, von Kurukṣetra nach Gaṅgādvāra.
15.39.11
गान्धार्या सहितो धीमान्वध्वा कुन्त्या समन्वितः ।
संजयेन च सूतेन साग्निहोत्रः सयाजकः ॥ १५.३९.११ ॥
Der Weise ging mit Gāndhārī, begleitet von der Schwiegertochter Kuntī und dem Wagenlenker Sañjaya, mit dem heiligen Feuer und den Opferpriestern.
15.39.12
आतस्थे स तपस्तीव्रं पिता तव तपोधनः ।
अग्निं मुखे समाधाय वायुभक्षोऽभवन्मुनिः ॥ १५.३९.१२ ॥
Euer Vater, reich an Askese, unterzog sich strenger Buße. Mit dem Feuer im Mund wurde er zum Weisen, der nur Luft aß.
15.39.13
वने स मुनिभिः सर्वैः पूज्यमानो महातपाः ।
त्वगस्थिमात्रशेषः स षण्मासानभवन्नृपः ॥ १५.३९.१३ ॥
Im Wald wurde der König von großer Askese, von allen Weisen verehrt, für sechs Monate zu bloßer Haut und Knochen.
15.39.14
गान्धारी तु जलाहारी कुन्ती मासोपवासिनी ।
संजयः षष्ठभुक्तेन वर्तयामास भारत ॥ १५.३९.१४ ॥
Gāndhārī lebte nur von Wasser, Kuntī fastete einen Monat lang, und Sañjaya hielt sich am Leben, indem er nur jedes sechste Mal aß, o Bhārata.
15.39.15
अग्नींस्तु याजकास्तत्र जुहुवुर्विधिवत्प्रभो ।
दृश्यतोऽदृश्यतश्चैव वने तस्मिन्नृपस्य वै ॥ १५.३९.१५ ॥
Dort, o Herr, im Wald, brachten die amtierenden Priester des Königs den Feuern ordnungsgemäß Opfergaben dar, mal sichtbar, mal unsichtbar.
15.39.16
अनिकेतोथ राजा स बभूव वनगोचरः ।
ते चापि सहिते देव्यौ संजयश्च तमन्वयुः ॥ १५.३९.१६ ॥
Da wurde jener König heimatlos, ein Wanderer im Wald; auch die beiden Königinnen waren bei ihm, und Sañjaya folgte ihm.
15.39.17
संजयो नृपतेर्नेता समेषु विषमेषु च ।
गान्धार्याश्च पृथा चैव चक्षुरासीदनिन्दिता ॥ १५.३९.१७ ॥
Sañjaya war der Führer des Königs auf ebenem wie auf unwegsamem Gelände, und er war auch das Augenlicht Gāndhārīs und der makellosen Pṛthā.
15.39.18
ततः कदाचिद्गङ्गायाः कच्छे स नृपसत्तमः ।
गङ्गायामाप्लुतो धीमानाश्रमाभिमुखो ययौ ॥ १५.३९.१८ ॥
Dann ging einmal jener beste der Könige, nachdem er am Ufer im Ganges gebadet hatte, weise zum Einsiedlerhaus.
15.39.19
अथ वायुः समुद्भुतो दावाग्निरभवन्महान् ।
ददाह तद्वनं सर्वं परिगृह्य समन्ततः ॥ १५.३९.१९ ॥
Da erhob sich der Wind, und ein gewaltiges Waldfeuer entstand. Es umschloss den Wald von allen Seiten und verbrannte ihn ganz.
15.39.20
दह्यत्सु मृगयूथेषु द्विजिह्वेषु समन्ततः ।
वराहाणां च यूथेषु संश्रयत्सु जलाशयान् ॥ १५.३९.२० ॥
Während Hirschherden und Schlangen überall verbrannten und Eberherden in den Gewässern Zuflucht suchten,
15.39.21
सम्प्रदीप्ते वने तस्मिन्प्राप्ते व्यसन उत्तमे ।
निराहारतया राजा मन्दप्राणविचेष्टितः।
असमर्थोऽपसरणे सुकृशे मातरौ च ते ॥ १५.३९.२१ ॥
Als jener Wald vollständig in Flammen stand und das größte Unglück eingetreten war, war der König vor Nahrungsmangel schwach im Atem und träge in seinen Bewegungen, unfähig zu fliehen; und deine beiden Mütter waren sehr abgemagert.
15.39.22
ततः स नृपतिर्दृष्ट्वा वह्निमायान्तमन्तिकात् ।
इदमाह ततः सूतं संजयं जयतांवरः ॥ १५.३९.२२ ॥
Da sprach jener König, als er das Feuer aus der Nähe herannahen sah, der Beste der Sieger, diese Worte zu dem Wagenlenker Sañjaya.
15.39.23
गच्छ संजय यत्राग्निर्न त्वां दहति कर्हिचित् ।
वयमत्राग्निना युक्ता गमिष्यामः परां गतिम् ॥ १५.३९.२३ ॥
Geh, Sañjaya, dorthin, wo das Feuer dich niemals verbrennen wird. Wir, hier mit dem Feuer vereint, werden zum höchsten Ziel gehen.
15.39.24
तमुवाच किलोद्विग्नः संजयो वदतांवरः ।
राजन्मृत्युरनिष्टोऽयं भविता ते वृथाऽग्निना ॥ १५.३९.२४ ॥
Da sprach Sañjaya, erregt, der Beste der Redner, zu ihm: O König, dieser unerwünschte Tod wird dich durch das Feuer vergeblich ereilen.
15.39.25
न चोपायं प्रपश्यामि मोक्षणे जातवेदसः ।
यदत्रानन्तरं कार्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १५.३९.२५ ॥
Ich sehe kein Mittel, dem Feuer zu entkommen. Was nun hier zu tun ist, mögest du sagen.
15.39.26
इत्युक्तः संजयेनेदं पुनराह स पार्थिवः ।
नैष मृत्युरनिष्टो नो निःसृतानां गृहात्स्वयम् ॥ १५.३९.२६ ॥
So angesprochen von Sañjaya, sprach der König wieder: »Für uns, die wir aus eigenem Entschluss das Haus verlassen haben, ist dieser Tod nicht unerwünscht.«
15.39.27
जलमग्निस्तथा वायुरथवाऽपि विकर्षणम् ।
तापसानां प्रशस्यं ते गच्च संजय माचिरम् ॥ १५.३९.२७ ॥
Wasser, Feuer, Wind oder auch das Fortgerissenwerden sind für Asketen lobenswert. Geh, Sañjaya, zögere nicht lange.
15.39.28
इत्युक्त्वा संजयं राजा समाधाय मनस्तथा ।
प्राङ्मुखः सह गान्धार्या कुन्त्या चोपाविशत्तदा ॥ १५.३९.२८ ॥
Nachdem er dies zu Sañjaya gesagt hatte, sammelte der König seinen Geist, und nach Osten gewandt setzte er sich da zusammen mit Gāndhārī und Kuntī nieder.
15.39.29
संजयस्तं तथा दृष्ट्वा प्रदक्षिणमथाकरोत् ।
उवाच चैनं मेधावी युङ्क्ष्वात्मानमिति प्रभो ॥ १५.३९.२९ ॥
Als Sañjaya ihn so sah, umschritt er ihn rituell und sprach: »O Herr, Weiser, richte dein Selbst auf dich.«
15.39.30
ऋषिपुत्रो मनीषी स राज चक्रेऽस्य तद्वचः ।
सन्निरुध्येन्द्रियग्राममासीत्काष्ठोपमस्तदा ॥ १५.३९.३० ॥
Jener Weisensohn, der Kluge, der König befolgte seine Worte. Nachdem er die Schar der Sinne vollständig gezügelt hatte, saß er da wie ein Holzscheit.
15.39.31
गान्धारी च महाभागा जननी च पृथा तव ।
दावाग्निना समायुक्ते स च राजा पिता तव ॥ १५.३९.३१ ॥
Gāndhārī, die hochbeglückte, und deine Mutter Pṛthā sowie dein Vater, der König, wurden vom Waldbrand eingeholt.
15.39.32
संजयस्तु महाप्राज्ञस्तस्माद्दावादमुच्यत ।
गङ्गाकूले मया दृष्टस्तापसैः परिवारितः ॥ १५.३९.३२ ॥
Doch der überaus weise Sañjaya wurde aus jenem Waldbrand befreit; ich sah ihn am Ufer des Ganges, umgeben von Asketen.
15.39.33
स तानामन्त्र्य तेजस्वी निवेद्यैतच्च सर्वशः ।
प्रययौ संजयो धीमान्हिमवन्तं महीधरम् ॥ १५.३९.३३ ॥
Nachdem er sich von ihnen verabschiedet und ihnen alles genau berichtet hatte, brach der strahlende und weise Sañjaya zum Himālaya-Gebirge auf.
15.39.34
एवं स निधनं प्राप्तः कुरुराजो महामनाः ।
गान्धारी च पृथा चैव जनन्यौ ते विशाम्पते ॥ १५.३९.३४ ॥
So fand der großherzige König der Kurus den Tod, und ebenso, o Herr der Menschen, deine beiden Mütter Gāndhārī und Pṛthā.
15.39.35
यदृच्छयाऽनुव्रजता मया राज्ञः कलेवरम् ।
तयोश्च देव्योरुभयोर्मया दृष्टानि भारत ॥ १५.३९.३५ ॥
O Bhārata, als ich zufällig umherwanderte, sah ich den Leib des Königs und die Leiber jener beiden Königinnen.
15.39.36
ततस्तपोवने तस्मिन्समाजग्मुस्तपोधनाः ।
श्रुत्वा राज्ञस्तदा निष्ठां न त्वशोचन्गतीश्च ते ॥ १५.३९.३६ ॥
Dann versammelten sich die Asketen, deren Reichtum die Askese ist, in jenem Wald der Buße; als sie vom Ende des Königs hörten, trauerten sie nicht, noch betrauerten sie ihre Bestimmungen.
15.39.37
तत्राश्रौषमहं सर्वमेतत्पुरुषसत्तम ।
यथा च नृपतिर्दग्धो देव्यौ ते चेति पाण्डव ॥ १५.३९.३७ ॥
Bester der Menschen, Sohn Pāṇḍus, dort habe ich all dies gehört: wie der König verbrannt wurde und ebenso deine beiden Königinnen.
15.39.38
न शोचितव्यं राजेन्द्र स्वर्गस्थः पृथिवीपतिः ।
प्राप्तवानग्निसंयोगं गान्धारी जननी च ते ॥ १५.३९.३८ ॥
Herrscher der Könige, du sollst nicht trauern. Der Herr der Erde weilt im Himmel, und deine Mutter Gāndhārī hat die Vereinigung mit dem Feuer erlangt.
15.39.39
एतच्छ्रुत्वा च सर्वेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
निर्याणं धृतराष्ट्रस्य शोकः समभवन्महान् ॥ १५.३९.३९ ॥
Als sie dies hörten, erhob sich in allen großmütigen Pāṇḍavas großer Kummer über den Abschied Dhṛtarāṣṭras.
15.39.40
अन्तःपुराणां च तदा महानार्तस्वरोऽभवत् ।
पौराणां च महाराज श्रुत्वा राज्ञस्तदा गतिम् ॥ १५.३९.४० ॥
Großer König, da erhob sich ein großes Klagegeschrei in den Frauengemächern und unter den Bürgern, als sie das Schicksal des Königs hörten.
15.39.41
अहो धिगिति राजा तु विक्रुश्य भृशदुःखितः ।
ऊर्ध्वबाहुः स्मरन्मातुः प्ररुरोद युधिष्ठिरः ॥ १५.३९.४१ ॥
»Weh, welche Schmach!« — so rief der König Yudhiṣṭhira, tief betrübt, hob die Arme und weinte laut, sich seiner Mutter erinnernd.
15.39.42
भीमसेनपुरोगाश्च भ्रातरः सर्व एव ते ।
रुरुदुर्दुःखसंतप्ता वर्णयन्तः पृथां तदा ॥ १५.३९.४२ ॥
Angeführt von Bhīmasena weinten alle Brüder, von Kummer gequält, und rühmten dabei Pṛthā (Kuntī).
15.39.43
अन्तःपुरेषु च तदा सुमहान्रुदितस्वनः ।
प्रादुरासीन्महाराज पृथां श्रुत्वा तथागताम् ॥ १५.३९.४३ ॥
Da erhob sich in den inneren Gemächern ein gewaltiges Klagen, o großer König, als man hörte, dass Pṛthā so verschieden war.
15.39.44
तं च वृद्धं तथा दग्धं हतपुत्रं नराधिपम् ।
अन्वशोचन्त ते सर्वे गान्धारीं च तपस्विनीम् ॥ १५.३९.४४ ॥
Sie alle klagten um jenen greisen König, verbrannt und seiner Söhne beraubt, und ebenso um die asketische Gāndhārī.
15.39.45
तस्मिन्नुपरते शब्दे मुहूर्तादिव भारत ।
निगृह्य बाष्पं धैर्येण धर्मराजोऽब्रवीदिदम् ॥ १५.३९.४५ ॥
O Bhārata, als jener Lärm verstummt war, wie nach einem Augenblick, sprach Dharmarāja, seine Tränen mit Standhaftigkeit zurückhaltend, diese Worte.