மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.39.1
तेषु चोपनिवृत्तेषु पाण्डवेषु यदृच्छया ।
देवर्षिर्नारदो राजन्नाजगाम युधिष्ठिरम् ॥ १५.३९.१ ॥
பாண்டவர்கள் திரும்பி வந்திருந்த போது, ஓ அரசே, தேவரிஷி நாரதர் தற்செயலாக யுதிஷ்டிரரிடம் வந்தார்.
15.39.2
तमभ्यर्च्य महाबाहुः कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
आसीनं परिविश्वस्तं प्रोवाच वदतांवरः ॥ १५.३९.२ ॥
அவரை வணங்கி உபசரித்த பின், பெரும்புயன் குருராஜன் யுதிஷ்டிரர், பேசுவோரில் சிறந்தவர், அமர்ந்திருந்தவரிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறினார்.
15.39.3
चिरात्तु नानुपश्यामि भगवन्तमुपस्थितम् ।
कच्चित्ते कुशलं विप्र शुभं वा प्रत्युपस्थितम् ॥ १५.३९.३ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு பகவானாகிய உங்களை இங்கு காண்கிறேன். ஓ விப்ரரே, உங்களுக்கு நலமா, அல்லது நல்ல செய்தி ஏதும் கொண்டு வந்தீர்களா?
15.39.4
के देशाः परिदृष्टास्ते किं च कार्यं करोमि ते ।
तद्ब्रूहि द्विजमुख्यस्त्वं ह्यस्माकं च प्रियोऽतिथिः। ॥ १५.३९.४ ॥
நீங்கள் எந்தெந்த இடங்களைக் கண்டீர்கள்? உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ துவிஜ சிறந்தவரே, சொல்லுங்கள்; நீங்கள் எங்களுக்கு அன்பான விருந்தினர்.
15.39.5
चिरदृष्टोसि मेऽत्येवमागतोऽहं तपोवनात् ।
परिदृष्टानि तीर्थानि गङ्गा चैव मया नृप ॥ १५.३९.५ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு உங்களைக் காண்கிறேன்; இவ்வாறு நான் தவவனத்திலிருந்து வந்தேன். ஓ அரசே, நான் புனித துறைகளைக் கண்டேன், கங்கையையும் கண்டேன்.
15.39.6
वदन्ति पुरुषा मेऽद्य गङ्गातीरनिवासिनः ।
धृतराष्ट्रं महात्मानमास्थितं परमं तपः ॥ १५.३९.६ ॥
இன்று கங்கைக் கரையில் வசிப்பவர்கள் என்னிடம் கூறுகின்றனர்; மகாத்மா திருதராஷ்டிரர் உயர்ந்த தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறார் என்று.
15.39.7
अपि दृष्टस्त्वया तत्र कुशली स कुरूद्वहः ।
गान्धारी च पृथा चैव सूतपुत्रश्च संजयः ॥ १५.३९.७ ॥
அங்கே குருக்களின் தாங்கியான அவர் நலமாக இருக்கக் கண்டீர்களா? காந்தாரியையும் பிருதையையும், சூதன் மகன் சஞ்சயனையும் கண்டீர்களா?
15.39.8
कथं च वर्तते चाद्य पिता मम स पार्थिवः ।
श्रोतुमिच्छामि भगवन्यदि दृष्टस्त्वया नृपः ॥ १५.३९.८ ॥
இப்போது என் தந்தையாகிய அந்த அரசர் எப்படி இருக்கிறார்? பகவானே, நீங்கள் அந்த அரசரைக் கண்டிருந்தால் கேட்க விரும்புகிறேன்.
15.39.9
स्थिरीभूय महाराज शृणु वृत्तं यथातथम् ।
यथाश्रुतं च दृष्टं च मया तस्मिंस्तपोवने ॥ १५.३९.९ ॥
மகாராஜனே, நிலைத்து நின்று கேளுங்கள். அந்தத் தபோவனத்தில் நான் கேட்டதும் பார்த்ததும் உள்ளபடியே கூறுகிறேன்.
15.39.10
वनवासनिवृत्तेषु भवत्सु कुरुनन्दन ।
कुरुक्षेत्रात्पिता तुभ्य गङ्गाद्वारं ययौ नृप ॥ १५.३९.१० ॥
குரு மகிழ்ச்சியே, நீங்கள் வனவாசத்திலிருந்து திரும்பியபோது, அரசே, உங்கள் தந்தை குருக்ஷேத்திரத்திலிருந்து கங்கா துவாரத்திற்குச் சென்றார்.
15.39.11
गान्धार्या सहितो धीमान्वध्वा कुन्त्या समन्वितः ।
संजयेन च सूतेन साग्निहोत्रः सयाजकः ॥ १५.३९.११ ॥
அறிவுடையவர் காந்தாரியுடன், மருமகள் குந்தியுடன், சூதன் சஞ்சயனுடன், அக்னிஹோத்திரம் மற்றும் யாஜகர்களுடன் சென்றார்.
15.39.12
आतस्थे स तपस्तीव्रं पिता तव तपोधनः ।
अग्निं मुखे समाधाय वायुभक्षोऽभवन्मुनिः ॥ १५.३९.१२ ॥
உங்கள் தந்தை, தவச் செல்வர், கடுந்தவத்தை மேற்கொண்டார். வாயில் அக்னியை வைத்து, காற்றை உண்ணும் முனிவரானார்.
15.39.13
वने स मुनिभिः सर्वैः पूज्यमानो महातपाः ।
त्वगस्थिमात्रशेषः स षण्मासानभवन्नृपः ॥ १५.३९.१३ ॥
காட்டில் அந்த மகா தபஸ்வியான அரசர் அனைத்து முனிவர்களாலும் போற்றப்பட்டவராக, ஆறு மாதங்கள் தோலும் எலும்பும் மட்டுமே எஞ்சியவராக இருந்தார்.
15.39.14
गान्धारी तु जलाहारी कुन्ती मासोपवासिनी ।
संजयः षष्ठभुक्तेन वर्तयामास भारत ॥ १५.३९.१४ ॥
காந்தாரி நீரை மட்டும் உண்டு வாழ்ந்தாள்; குந்தி ஒரு மாத உபவாசம் இருந்தாள்; சஞ்சயன் ஆறாவது வேளையில் உண்டு உயிர் வாழ்ந்தான், ஓ பாரதா.
15.39.15
अग्नींस्तु याजकास्तत्र जुहुवुर्विधिवत्प्रभो ।
दृश्यतोऽदृश्यतश्चैव वने तस्मिन्नृपस्य वै ॥ १५.३९.१५ ॥
ஓ பிரபுவே, அங்கே அந்த வனத்தில் அரசரின் யாஜக புரோகிதர்கள் விதிப்படி அக்கினிகளில் ஆஹுதி அளித்தனர்; அவை கண்ணுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலும்.
15.39.16
अनिकेतोथ राजा स बभूव वनगोचरः ।
ते चापि सहिते देव्यौ संजयश्च तमन्वयुः ॥ १५.३९.१६ ॥
பின்னர் அந்த அரசர் வீடற்றவராய் காட்டில் திரிபவரானார்; அந்த இரு தேவியரும் உடன் இருந்தனர்; சஞ்சயனும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தான்.
15.39.17
संजयो नृपतेर्नेता समेषु विषमेषु च ।
गान्धार्याश्च पृथा चैव चक्षुरासीदनिन्दिता ॥ १५.३९.१७ ॥
சஞ்சயன் அரசருக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தான், சமமான மற்றும் கரடுமுரடான நிலங்களில்; குற்றமற்ற பிருதை மற்றும் காந்தாரிக்கும் அவனே கண்ணாக இருந்தான்.
15.39.18
ततः कदाचिद्गङ्गायाः कच्छे स नृपसत्तमः ।
गङ्गायामाप्लुतो धीमानाश्रमाभिमुखो ययौ ॥ १५.३९.१८ ॥
பின்னர் ஒருமுறை அந்த அரசர்களில் சிறந்தவர் கங்கைக் கரையில் கங்கையில் நீராடி, அறிவுடையவராய் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றார்.
15.39.19
अथ वायुः समुद्भुतो दावाग्निरभवन्महान् ।
ददाह तद्वनं सर्वं परिगृह्य समन्ततः ॥ १५.३९.१९ ॥
அப்போது காற்று எழுந்தது; ஒரு பெரிய காட்டுத்தீ தோன்றியது. அது நாற்புறமும் சூழ்ந்து அந்தக் காடு முழுவதையும் எரித்தது.
15.39.20
दह्यत्सु मृगयूथेषु द्विजिह्वेषु समन्ततः ।
वराहाणां च यूथेषु संश्रयत्सु जलाशयान् ॥ १५.३९.२० ॥
நாற்புறமும் மான் கூட்டங்களும் பாம்புகளும் எரிந்துகொண்டிருந்தன; பன்றிக் கூட்டங்கள் நீர்நிலைகளில் அடைக்கலம் தேடின.
15.39.21
सम्प्रदीप्ते वने तस्मिन्प्राप्ते व्यसन उत्तमे ।
निराहारतया राजा मन्दप्राणविचेष्टितः।
असमर्थोऽपसरणे सुकृशे मातरौ च ते ॥ १५.३९.२१ ॥
அந்தக் காடு முழுவதும் எரிந்து, பெரும் துன்பம் வந்தபோது, உணவின்மையால் அரசன் மெல்லிய மூச்சுடன் தளர்ந்திருந்தான்; அவனால் விலக முடியவில்லை. உன் இரண்டு தாய்மார்களும் மிகவும் மெலிந்திருந்தனர்.
15.39.22
ततः स नृपतिर्दृष्ट्वा वह्निमायान्तमन्तिकात् ।
इदमाह ततः सूतं संजयं जयतांवरः ॥ १५.३९.२२ ॥
அப்போது அந்த அரசன் அருகில் வந்துகொண்டிருந்த தீயைக் கண்டான்; வெல்வோரில் சிறந்தவனான அவன் சூதன் சஞ்சயனிடம் இதைச் சொன்னான்.
15.39.23
गच्छ संजय यत्राग्निर्न त्वां दहति कर्हिचित् ।
वयमत्राग्निना युक्ता गमिष्यामः परां गतिम् ॥ १५.३९.२३ ॥
சஞ்சயா, போ — தீ உன்னை எங்கும் எரிக்காத இடத்திற்கு. நாங்கள் இங்கே தீயுடன் சேர்ந்து உயர்ந்த கதியை அடைவோம்.
15.39.24
तमुवाच किलोद्विग्नः संजयो वदतांवरः ।
राजन्मृत्युरनिष्टोऽयं भविता ते वृथाऽग्निना ॥ १५.३९.२४ ॥
அப்போது கலங்கிய பேச்சாளர்களில் சிறந்த சஞ்சயன் அவனிடம் சொன்னான் — அரசே, இந்த தீய மரணம் உனக்கு நெருப்பினால் வீணாக நேரும்.
15.39.25
न चोपायं प्रपश्यामि मोक्षणे जातवेदसः ।
यदत्रानन्तरं कार्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १५.३९.२५ ॥
அக்னியிலிருந்து விடுபடுவதற்கு ஒரு வழியையும் நான் காணவில்லை. இனி இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நீங்களே சொல்ல வேண்டும்.
15.39.26
इत्युक्तः संजयेनेदं पुनराह स पार्थिवः ।
नैष मृत्युरनिष्टो नो निःसृतानां गृहात्स्वयम् ॥ १५.३९.२६ ॥
சஞ்சயன் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த அரசன் மீண்டும் சொன்னான்: 'வீட்டிலிருந்து தாமாகவே புறப்பட்டவர்களுக்கு இந்த மரணம் அனிஷ்டம் அல்ல.'
15.39.27
जलमग्निस्तथा वायुरथवाऽपि विकर्षणम् ।
तापसानां प्रशस्यं ते गच्च संजय माचिरम् ॥ १५.३९.२७ ॥
நீர், அக்னி, காற்று, அல்லது இழுத்துச் செல்லப்படுதல் ஆகியவை தவசிகளுக்குப் போற்றத்தக்கவை. சஞ்சயா, நீ விரைந்து செல், தாமதிக்காதே.
15.39.28
इत्युक्त्वा संजयं राजा समाधाय मनस्तथा ।
प्राङ्मुखः सह गान्धार्या कुन्त्या चोपाविशत्तदा ॥ १५.३९.२८ ॥
சஞ்சயனிடம் இவ்வாறு சொல்லி, அரசன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, கிழக்கு முகமாக காந்தாரி, குந்தியுடன் அப்போது அமர்ந்தான்.
15.39.29
संजयस्तं तथा दृष्ट्वा प्रदक्षिणमथाकरोत् ।
उवाच चैनं मेधावी युङ्क्ष्वात्मानमिति प्रभो ॥ १५.३९.२९ ॥
சஞ்சயன் அவரை அவ்வாறு கண்டு பிரதக்ஷிணம் செய்து, 'பிரபுவே, அறிவுள்ளவரே, உங்கள் ஆன்மாவை நிலைநிறுத்துங்கள்' என்றான்.
15.39.30
ऋषिपुत्रो मनीषी स राज चक्रेऽस्य तद्वचः ।
सन्निरुध्येन्द्रियग्राममासीत्काष्ठोपमस्तदा ॥ १५.३९.३० ॥
அந்த ரிஷிபுத்திரனும் ஞானியுமான அவன் அரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கடைப்பிடித்தான். இந்திரியக் கூட்டத்தை நன்கு அடக்கி, அப்போது அவன் மரக்கட்டை போல் அமர்ந்திருந்தான்.
15.39.31
गान्धारी च महाभागा जननी च पृथा तव ।
दावाग्निना समायुक्ते स च राजा पिता तव ॥ १५.३९.३१ ॥
மகாபாகையான காந்தாரியும் உன் தாய் பிருதையும், உன் தந்தையான அரசனும் காட்டுத் தீயால் சூழப்பட்டனர்.
15.39.32
संजयस्तु महाप्राज्ञस्तस्माद्दावादमुच्यत ।
गङ्गाकूले मया दृष्टस्तापसैः परिवारितः ॥ १५.३९.३२ ॥
ஆனால் மகாபிரஜ்ஞரான சஞ்சயன் அந்தக் காட்டுத் தீயிலிருந்து விடுபட்டான்; கங்கைக் கரையில் அவன் தவசிகளால் சூழப்பட்டிருக்கக் கண்டேன்.
15.39.33
स तानामन्त्र्य तेजस्वी निवेद्यैतच्च सर्वशः ।
प्रययौ संजयो धीमान्हिमवन्तं महीधरम् ॥ १५.३९.३३ ॥
தேஜஸ்வியான அவன் அவர்களிடம் விடைபெற்று, இவை அனைத்தையும் முழுதாக அறிவித்த பின், அறிவுள்ள சஞ்சயன் இமயமலையை நோக்கிச் சென்றான்.
15.39.34
एवं स निधनं प्राप्तः कुरुराजो महामनाः ।
गान्धारी च पृथा चैव जनन्यौ ते विशाम्पते ॥ १५.३९.३४ ॥
இவ்வாறு மகாமனம் கொண்ட குரு அரசன் மரணமடைந்தான்; மக்களின் தலைவனே, உன் இரு தாய்மார்களான காந்தாரியும் பிருதையும் (மரணமடைந்தனர்).
15.39.35
यदृच्छयाऽनुव्रजता मया राज्ञः कलेवरम् ।
तयोश्च देव्योरुभयोर्मया दृष्टानि भारत ॥ १५.३९.३५ ॥
பாரதனே, தற்செயலாக அலைந்து செல்கையில் அரசனின் உடலையும், அந்த இரு தேவியரின் உடல்களையும் நான் கண்டேன்.
15.39.36
ततस्तपोवने तस्मिन्समाजग्मुस्तपोधनाः ।
श्रुत्वा राज्ञस्तदा निष्ठां न त्वशोचन्गतीश्च ते ॥ १५.३९.३६ ॥
பின்னர் அந்தத் தவவனத்தில் தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்ட முனிவர்கள் கூடினர்; அரசனின் முடிவைக் கேட்டதும் அவர்கள் துயரப்படவில்லை, அவர்களின் கதியைக் குறித்தும் வருந்தவில்லை.
15.39.37
तत्राश्रौषमहं सर्वमेतत्पुरुषसत्तम ।
यथा च नृपतिर्दग्धो देव्यौ ते चेति पाण्डव ॥ १५.३९.३७ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனே, பாண்டவனே, அங்கே நான் இவை அனைத்தையும் கேட்டேன்; அரசர் எவ்வாறு எரிந்தார், உன் இரு தேவியரும் எவ்வாறு எரிந்தனர் என்பதை.
15.39.38
न शोचितव्यं राजेन्द्र स्वर्गस्थः पृथिवीपतिः ।
प्राप्तवानग्निसंयोगं गान्धारी जननी च ते ॥ १५.३९.३८ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, துக்கப்படக் கூடாது; பூமியின் அதிபதி சொர்க்கத்தில் இருக்கிறார், உன் தாய் காந்தாரியும் அக்னியுடன் சேர்ந்தாள்.
15.39.39
एतच्छ्रुत्वा च सर्वेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
निर्याणं धृतराष्ट्रस्य शोकः समभवन्महान् ॥ १५.३९.३९ ॥
இதைக் கேட்டு, மகாத்மாக்களாகிய பாண்டவர்கள் அனைவருக்கும் திருதராஷ்டிரனின் புறப்பாட்டைக் குறித்து பெரும் துக்கம் உண்டானது.
15.39.40
अन्तःपुराणां च तदा महानार्तस्वरोऽभवत् ।
पौराणां च महाराज श्रुत्वा राज्ञस्तदा गतिम् ॥ १५.३९.४० ॥
மகாராஜனே, அப்போது அரசரின் கதியைக் கேட்டு அந்தப்புரத்திலும் குடிமக்களிடையேயும் பெரும் அலறல் எழுந்தது.
15.39.41
अहो धिगिति राजा तु विक्रुश्य भृशदुःखितः ।
ऊर्ध्वबाहुः स्मरन्मातुः प्ररुरोद युधिष्ठिरः ॥ १५.३९.४१ ॥
'ஐயோ, சீச்சி!' என்று கூவி, மிகவும் துயருற்ற அரசன் யுதிஷ்டிரன், கைகளை உயர்த்தி, தாயை நினைத்து அழுதான்.
15.39.42
भीमसेनपुरोगाश्च भ्रातरः सर्व एव ते ।
रुरुदुर्दुःखसंतप्ता वर्णयन्तः पृथां तदा ॥ १५.३९.४२ ॥
பீமசேனனை முன்னிட்ட அனைத்துச் சகோதரர்களும் துக்கத்தால் வேதனையுற்று அழுதனர்; அப்போது பிருதையை (குந்தியை) வர்ணித்தவாறு.
15.39.43
अन्तःपुरेषु च तदा सुमहान्रुदितस्वनः ।
प्रादुरासीन्महाराज पृथां श्रुत्वा तथागताम् ॥ १५.३९.४३ ॥
அப்போது அந்தঃபுரங்களில் மிகப் பெரிய அழுகையின் ஒலி எழுந்தது, மன்னனே, பிருதா அப்படி இறந்ததைக் கேட்டு.
15.39.44
तं च वृद्धं तथा दग्धं हतपुत्रं नराधिपम् ।
अन्वशोचन्त ते सर्वे गान्धारीं च तपस्विनीम् ॥ १५.३९.४४ ॥
அந்த முதியவரும், அவ்வாறே எரிந்தவரும், புதல்வர்கள் கொல்லப்பட்ட அந்த மன்னனுக்காக அவர்கள் அனைவரும் துயருற்றனர்; தவக்கோலத்தில் இருந்த காந்தாரிக்காகவும் துயருற்றனர்.
15.39.45
तस्मिन्नुपरते शब्दे मुहूर्तादिव भारत ।
निगृह्य बाष्पं धैर्येण धर्मराजोऽब्रवीदिदम् ॥ १५.३९.४५ ॥
பாரதனே, அந்த ஒலி அடங்கிய பின் ஒரு கணத்திற்குப் பிறகு, கண்ணீரைத் தைரியத்துடன் அடக்கி, தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறினான்.