Mahābhārata · Adhyāya 15.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.39.1
तेषु चोपनिवृत्तेषु पाण्डवेषु यदृच्छया ।
देवर्षिर्नारदो राजन्नाजगाम युधिष्ठिरम् ॥ १५.३९.१ ॥
Quando os Pāṇḍavas tinham regressado, ó rei, o sábio divino Nārada chegou por acaso a Yudhiṣṭhira.
15.39.2
तमभ्यर्च्य महाबाहुः कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
आसीनं परिविश्वस्तं प्रोवाच वदतांवरः ॥ १५.३९.२ ॥
Tendo-o honrado, Yudhiṣṭhira, o rei dos Kuru, de braços poderosos e o melhor dos oradores, falou-lhe enquanto ele estava sentado à vontade.
15.39.3
चिरात्तु नानुपश्यामि भगवन्तमुपस्थितम् ।
कच्चित्ते कुशलं विप्र शुभं वा प्रत्युपस्थितम् ॥ १५.३९.३ ॥
Depois de muito tempo vejo-vos aqui presente, venerável. Ó brāhmaṇa, estais bem, ou trouxestes boas notícias?
15.39.4
के देशाः परिदृष्टास्ते किं च कार्यं करोमि ते ।
तद्ब्रूहि द्विजमुख्यस्त्वं ह्यस्माकं च प्रियोऽतिथिः। ॥ १५.३९.४ ॥
Que terras visitastes? Que tarefa devo cumprir por vós? Ó primeiro dos duas vezes nascidos, dizei, pois sois um hóspede querido para nós.
15.39.5
चिरदृष्टोसि मेऽत्येवमागतोऽहं तपोवनात् ।
परिदृष्टानि तीर्थानि गङ्गा चैव मया नृप ॥ १५.३९.५ ॥
Vejo-vos após muito tempo, pois vim assim da floresta de penitência. Ó rei, visitei os vaus sagrados e também vi o Gaṅgā.
15.39.6
वदन्ति पुरुषा मेऽद्य गङ्गातीरनिवासिनः ।
धृतराष्ट्रं महात्मानमास्थितं परमं तपः ॥ १५.३९.६ ॥
Hoje, os homens que habitam a margem do Gaṅgā dizem-me que o magnânimo Dhṛtarāṣṭra se entregou à suprema penitência.
15.39.7
अपि दृष्टस्त्वया तत्र कुशली स कुरूद्वहः ।
गान्धारी च पृथा चैव सूतपुत्रश्च संजयः ॥ १५.३९.७ ॥
Vistes ali o portador dos Kurus em bem-estar, e Gāndhārī, Pṛthā e o filho do cocheiro Sañjaya?
15.39.8
कथं च वर्तते चाद्य पिता मम स पार्थिवः ।
श्रोतुमिच्छामि भगवन्यदि दृष्टस्त्वया नृपः ॥ १५.३९.८ ॥
E como está agora meu pai, aquele rei? Venerável, se vistes o rei, desejo ouvir.
15.39.9
स्थिरीभूय महाराज शृणु वृत्तं यथातथम् ।
यथाश्रुतं च दृष्टं च मया तस्मिंस्तपोवने ॥ १५.३९.९ ॥
Grande rei, ouve com firmeza o relato exatamente como é, conforme ouvi e vi naquela floresta de eremitas.
15.39.10
वनवासनिवृत्तेषु भवत्सु कुरुनन्दन ।
कुरुक्षेत्रात्पिता तुभ्य गङ्गाद्वारं ययौ नृप ॥ १५.३९.१० ॥
Alegria dos Kuru, quando voltastes do exílio na floresta, vosso pai, ó rei, partiu de Kurukṣetra para Gaṅgādvāra.
15.39.11
गान्धार्या सहितो धीमान्वध्वा कुन्त्या समन्वितः ।
संजयेन च सूतेन साग्निहोत्रः सयाजकः ॥ १५.३९.११ ॥
O sábio partiu com Gāndhārī, acompanhado pela nora Kuntī e pelo auriga Sañjaya, com o fogo sagrado e os sacerdotes oficiantes.
15.39.12
आतस्थे स तपस्तीव्रं पिता तव तपोधनः ।
अग्निं मुखे समाधाय वायुभक्षोऽभवन्मुनिः ॥ १५.३९.१२ ॥
Vosso pai, rico em ascese, empreendeu penitência severa. Com o fogo posto na boca, tornou-se um sábio que só comia ar.
15.39.13
वने स मुनिभिः सर्वैः पूज्यमानो महातपाः ।
त्वगस्थिमात्रशेषः स षण्मासानभवन्नृपः ॥ १५.३९.१३ ॥
Na floresta, o rei de grande austeridade, honrado por todos os sábios, ficou reduzido apenas a pele e ossos por seis meses.
15.39.14
गान्धारी तु जलाहारी कुन्ती मासोपवासिनी ।
संजयः षष्ठभुक्तेन वर्तयामास भारत ॥ १५.३९.१४ ॥
Gāndhārī vivia apenas de água, Kuntī jejuava durante um mês, e Sañjaya sustentava-se comendo a cada sexta vez, ó Bhārata.
15.39.15
अग्नींस्तु याजकास्तत्र जुहुवुर्विधिवत्प्रभो ।
दृश्यतोऽदृश्यतश्चैव वने तस्मिन्नृपस्य वै ॥ १५.३९.१५ ॥
Ali, ó senhor, naquela floresta, os sacerdotes oficiantes do rei ofereciam oblações aos fogos conforme o rito, às vezes visíveis, às vezes invisíveis.
15.39.16
अनिकेतोथ राजा स बभूव वनगोचरः ।
ते चापि सहिते देव्यौ संजयश्च तमन्वयुः ॥ १५.३९.१६ ॥
Então aquele rei tornou-se sem morada, um andarilho da floresta; as duas rainhas estavam com ele também, e Sañjaya o seguia.
15.39.17
संजयो नृपतेर्नेता समेषु विषमेषु च ।
गान्धार्याश्च पृथा चैव चक्षुरासीदनिन्दिता ॥ १५.३९.१७ ॥
Sañjaya era o guia do rei tanto em terreno plano como em terreno acidentado, e também os olhos de Gāndhārī e da irrepreensível Pṛthā.
15.39.18
ततः कदाचिद्गङ्गायाः कच्छे स नृपसत्तमः ।
गङ्गायामाप्लुतो धीमानाश्रमाभिमुखो ययौ ॥ १५.३९.१८ ॥
Então, certa vez, aquele melhor dos reis, tendo banhado-se no Ganges na margem, seguiu sabiamente em direção ao eremitério.
15.39.19
अथ वायुः समुद्भुतो दावाग्निरभवन्महान् ।
ददाह तद्वनं सर्वं परिगृह्य समन्ततः ॥ १५.३९.१९ ॥
Então o vento se levantou e surgiu um grande incêndio florestal. Cercando-a por todos os lados, queimou toda aquela floresta.
15.39.20
दह्यत्सु मृगयूथेषु द्विजिह्वेषु समन्ततः ।
वराहाणां च यूथेषु संश्रयत्सु जलाशयान् ॥ १५.३९.२० ॥
Enquanto manadas de veados e serpentes ardiam por toda parte, e manadas de javalis buscavam refúgio nas águas,
15.39.21
सम्प्रदीप्ते वने तस्मिन्प्राप्ते व्यसन उत्तमे ।
निराहारतया राजा मन्दप्राणविचेष्टितः।
असमर्थोऽपसरणे सुकृशे मातरौ च ते ॥ १५.३९.२१ ॥
Quando aquela floresta ardia por completo e sobreveio a suprema calamidade, o rei, por falta de alimento, estava fraco de respiração e lento nos movimentos, incapaz de se afastar; e tuas duas mães estavam muito esquálidas.
15.39.22
ततः स नृपतिर्दृष्ट्वा वह्निमायान्तमन्तिकात् ।
इदमाह ततः सूतं संजयं जयतांवरः ॥ १५.३९.२२ ॥
Então aquele rei, vendo o fogo aproximar-se de perto, o melhor dos vencedores, disse estas palavras ao cocheiro Sañjaya.
15.39.23
गच्छ संजय यत्राग्निर्न त्वां दहति कर्हिचित् ।
वयमत्राग्निना युक्ता गमिष्यामः परां गतिम् ॥ १५.३९.२३ ॥
Vai, Sañjaya, para onde o fogo nunca te queimará. Nós, unidos aqui ao fogo, iremos ao destino supremo.
15.39.24
तमुवाच किलोद्विग्नः संजयो वदतांवरः ।
राजन्मृत्युरनिष्टोऽयं भविता ते वृथाऽग्निना ॥ १५.३९.२४ ॥
Então Sañjaya, agitado, o melhor dos oradores, disse-lhe: Ó rei, esta morte indesejada virá a ti pelo fogo em vão.
15.39.25
न चोपायं प्रपश्यामि मोक्षणे जातवेदसः ।
यदत्रानन्तरं कार्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १५.३९.२५ ॥
Não vejo meio de nos libertarmos do fogo. O que deve ser feito agora aqui, é você quem deve dizer.
15.39.26
इत्युक्तः संजयेनेदं पुनराह स पार्थिवः ।
नैष मृत्युरनिष्टो नो निःसृतानां गृहात्स्वयम् ॥ १५.३९.२६ ॥
Assim interpelado por Sañjaya, o rei falou novamente: "Para nós, que saímos da casa por nossa própria vontade, esta morte não é indesejada."
15.39.27
जलमग्निस्तथा वायुरथवाऽपि विकर्षणम् ।
तापसानां प्रशस्यं ते गच्च संजय माचिरम् ॥ १५.३९.२७ ॥
A água, o fogo, o vento ou mesmo ser arrastado são louváveis para os ascetas. Vai, Sañjaya, não demores.
15.39.28
इत्युक्त्वा संजयं राजा समाधाय मनस्तथा ।
प्राङ्मुखः सह गान्धार्या कुन्त्या चोपाविशत्तदा ॥ १५.३९.२८ ॥
Tendo dito isso a Sañjaya, o rei recolheu sua mente e, voltado para o leste, sentou-se então junto com Gāndhārī e Kuntī.
15.39.29
संजयस्तं तथा दृष्ट्वा प्रदक्षिणमथाकरोत् ।
उवाच चैनं मेधावी युङ्क्ष्वात्मानमिति प्रभो ॥ १५.३९.२९ ॥
Vendo-o assim, Sañjaya deu-lhe a volta ritual e disse: "Ó senhor, sábio, concentra o teu ser."
15.39.30
ऋषिपुत्रो मनीषी स राज चक्रेऽस्य तद्वचः ।
सन्निरुध्येन्द्रियग्राममासीत्काष्ठोपमस्तदा ॥ १५.३९.३० ॥
Aquele filho de sábio, o sábio, o rei obedeceu às suas palavras. Tendo totalmente contido o conjunto dos sentidos, sentou-se então como um tronco de madeira.
15.39.31
गान्धारी च महाभागा जननी च पृथा तव ।
दावाग्निना समायुक्ते स च राजा पिता तव ॥ १५.३९.३१ ॥
A bem-aventurada Gāndhārī, tua mãe Pṛthā e teu pai, o rei, foram alcançados pelo incêndio da floresta.
15.39.32
संजयस्तु महाप्राज्ञस्तस्माद्दावादमुच्यत ।
गङ्गाकूले मया दृष्टस्तापसैः परिवारितः ॥ १५.३९.३२ ॥
Mas o muito sábio Sañjaya foi libertado daquele incêndio; vi-o na margem do Ganges, cercado de ascetas.
15.39.33
स तानामन्त्र्य तेजस्वी निवेद्यैतच्च सर्वशः ।
प्रययौ संजयो धीमान्हिमवन्तं महीधरम् ॥ १५.३९.३३ ॥
Despedindo-se deles e tendo relatado tudo isto por completo, o resplandecente e sábio Sañjaya partiu para o Himālaya, a montanha.
15.39.34
एवं स निधनं प्राप्तः कुरुराजो महामनाः ।
गान्धारी च पृथा चैव जनन्यौ ते विशाम्पते ॥ १५.३९.३४ ॥
Assim morreu o rei dos Kurus, de grande coração, e assim também, ó senhor dos homens, tuas duas mães, Gāndhārī e Pṛthā.
15.39.35
यदृच्छयाऽनुव्रजता मया राज्ञः कलेवरम् ।
तयोश्च देव्योरुभयोर्मया दृष्टानि भारत ॥ १५.३९.३५ ॥
Ó Bhārata, enquanto caminhava por acaso, vi o corpo do rei e os corpos daquelas duas rainhas.
15.39.36
ततस्तपोवने तस्मिन्समाजग्मुस्तपोधनाः ।
श्रुत्वा राज्ञस्तदा निष्ठां न त्वशोचन्गतीश्च ते ॥ १५.३९.३६ ॥
Então os ascetas, cuja riqueza é a austeridade, reuniram-se naquela floresta de penitência; ao ouvir o fim do rei, não se afligiram, nem lamentaram os seus destinos.
15.39.37
तत्राश्रौषमहं सर्वमेतत्पुरुषसत्तम ।
यथा च नृपतिर्दग्धो देव्यौ ते चेति पाण्डव ॥ १५.३९.३७ ॥
Melhor dos homens, filho de Pāṇḍu, ali ouvi tudo isto: como o rei foi queimado, e também tuas duas rainhas.
15.39.38
न शोचितव्यं राजेन्द्र स्वर्गस्थः पृथिवीपतिः ।
प्राप्तवानग्निसंयोगं गान्धारी जननी च ते ॥ १५.३९.३८ ॥
Senhor dos reis, não deves lamentar. O senhor da terra habita no céu, e tua mãe Gāndhārī alcançou a união com o fogo.
15.39.39
एतच्छ्रुत्वा च सर्वेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
निर्याणं धृतराष्ट्रस्य शोकः समभवन्महान् ॥ १५.३९.३९ ॥
Ao ouvir isto, surgiu grande pesar em todos os magnânimos Pāṇḍavas pela partida de Dhṛtarāṣṭra.
15.39.40
अन्तःपुराणां च तदा महानार्तस्वरोऽभवत् ।
पौराणां च महाराज श्रुत्वा राज्ञस्तदा गतिम् ॥ १५.३९.४० ॥
Grande rei, então um grande clamor de angústia se ergueu nos aposentos das mulheres e entre os cidadãos, ao ouvir o destino do rei.
15.39.41
अहो धिगिति राजा तु विक्रुश्य भृशदुःखितः ।
ऊर्ध्वबाहुः स्मरन्मातुः प्ररुरोद युधिष्ठिरः ॥ १५.३९.४१ ॥
«Ai, que vergonha!» — assim clamou o rei Yudhiṣṭhira, profundamente aflito; de braços erguidos, chorou alto, lembrando-se da mãe.
15.39.42
भीमसेनपुरोगाश्च भ्रातरः सर्व एव ते ।
रुरुदुर्दुःखसंतप्ता वर्णयन्तः पृथां तदा ॥ १५.३९.४२ ॥
Liderados por Bhīmasena, todos os irmãos, atormentados pela dor, choraram, exaltando Pṛthā (Kuntī).
15.39.43
अन्तःपुरेषु च तदा सुमहान्रुदितस्वनः ।
प्रादुरासीन्महाराज पृथां श्रुत्वा तथागताम् ॥ १५.३९.४३ ॥
Então, nos aposentos internos, ergueu-se um grande som de choro, ó grande rei, ao ouvir que Pṛthā assim falecera.
15.39.44
तं च वृद्धं तथा दग्धं हतपुत्रं नराधिपम् ।
अन्वशोचन्त ते सर्वे गान्धारीं च तपस्विनीम् ॥ १५.३९.४४ ॥
Todos eles lamentaram aquele velho rei, consumido e privado de seus filhos, e também a asceta Gāndhārī.
15.39.45
तस्मिन्नुपरते शब्दे मुहूर्तादिव भारत ।
निगृह्य बाष्पं धैर्येण धर्मराजोऽब्रवीदिदम् ॥ १५.३९.४५ ॥
Ó Bhārata, quando aquele som cessou, como que após um momento, Dharmarāja, contendo as lágrimas com firmeza, proferiu estas palavras.