Mahābhārata · Adhyāya 15.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.4.1
न मां प्रीणयते राज्यं त्वय्येवं दुःखिते नृप ।
दिङ्मामस्तु सुदुर्बुद्धिं राज्यसक्तं प्रमादिनम् ॥ १५.४.१ ॥
O König, wenn du so betrübt bist, erfreut mich dieses Reich nicht. Schande über mich, den Törichten von schlechtem Verstand, am Reich hängend und achtlos!
15.4.2
गृहे वसन्तं दुःखार्तमुपवासकृशं भृशम् ।
यताहारं क्षितिशयं नाविदं भ्रातृभिः सह ॥ १५.४.२ ॥
Im Hause weilend, von Kummer gepeinigt, durch Fasten sehr abgemagert, maßvoll essend, auf dem Boden schlafend — das wusste ich nicht, mit meinen Brüdern.
15.4.3
अहोस्मि वञ्चितो मूढो भवता गूढबुद्धिना ।
विस्वासयित्वा पूर्वं मां यदिदं दुःखमश्नुथा ॥ १५.४.३ ॥
Ach! Ich Narr bin von dir betrogen worden, dem Verborgenen, der zuerst mein Vertrauen gewann und dann dieses Leid erfuhr.
15.4.4
किं मे राज्येन भोगैर्वा किं यज्ञैः किं सुखेन वा ।
यस्य मे त्वं महीपाल दुखान्येतान्यवाप्तवान् ॥ १५.४.४ ॥
O Beschützer der Erde, was nützen mir das Reich, die Genüsse, die Opfer oder das Glück, wo du meinetwegen diese Leiden erlitten hast?
15.4.5
पीडितं चापि जानामि राज्यमात्मानमेव च ।
अनेन वचसा तेऽद्य दुःखितस्य जनेश्वरः ॥ १५.४.५ ॥
O Herr der Menschen, aus diesen deinen heutigen Worten erkenne ich, dass das Reich und ich selbst gequält sind, und du, so betrübt.
15.4.6
भवान्पिता भवान्माता भवान्नः परमो गुरुः ।
भवता विप्रहीणा वै क्वनु तिष्ठामहे वयम् ॥ १५.४.६ ॥
Du bist unser Vater, du bist unsere Mutter, du bist unser höchster Lehrer. Von dir getrennt, wo werden wir denn stehen?
15.4.7
औरसो भवतः पुत्रो युयुत्सुर्नृपसत्तम ।
अस्तु राजा महाराज यमन्यं मन्यते भवान् ॥ १५.४.७ ॥
Bester der Könige, es soll dein leiblicher Sohn Yuyutsu König sein. Großer König, es soll der König sein, den du als anderen ansiehst.
15.4.8
अहं वनं गमिष्यामि भवान्राजा प्रशास्त्विदम् ।
नमामयशसा दग्धं भूयस्त्वं दग्धुमर्हसि ॥ १५.४.८ ॥
Ich werde in den Wald gehen; du, als König, sollst dieses Reich regieren. Du bist würdig, wieder zu verbrennen, was vom Ruhm des Nama verbrannt wurde.
15.4.9
नाहं राजा भवान्राजा भवता परवानहम् ।
कथं गुरुं त्वां धर्मज्ञमनुज्ञातुमिहोत्सहे ॥ १५.४.९ ॥
Ich bin nicht König; du bist König, und ich bin von dir abhängig. Wie könnte ich wagen, dir hier die Erlaubnis zu geben, du, mein Lehrer und Kenner des Dharma?
15.4.10
न मन्युर्हृदि नः कश्चित्सुयोधनकृतेऽनघ ।
भवितव्यं तथा तद्धि वयं चान्ये च मोहिताः ॥ १५.४.१० ॥
Du Makelloser, in unseren Herzen ist wegen Suyodhana kein Zorn. So musste es geschehen; wir und andere waren verblendet.
15.4.11
वयं पुत्रा हि भवोत यथा दुर्योधनादयः ।
गान्धारी चैव कुन्ती च निर्विशेषे मते मम ॥ १५.४.११ ॥
Auch wir sind deine Söhne, so wie Duryodhana und die anderen. Gāndhārī und Kuntī sind meiner Ansicht nach ebenfalls ohne Unterschied.
15.4.12
स मां त्वं यदि राजेन्द्र परित्यज्य गमिष्यसि ।
पृष्ठतस्त्वनुयास्यामि सत्यमात्मानमालभे ॥ १५.४.१२ ॥
Herr der Könige, wenn du mich verlässt und gehst, werde ich dir von hinten folgen. Dies ist wahr; ich schwöre es bei meinem eigenen Selbst.
15.4.13
इयं हि वसुसंपूर्णा मही सागरमेखला ।
भवता विप्रहीणस्य न मे प्रीतिकरी भवेत् ॥ १५.४.१३ ॥
Diese mit Reichtum erfüllte, vom Ozean gegürtete Erde würde mir keine Freude bereiten, wenn ich von dir getrennt wäre.
15.4.14
भवदीयमिदं सर्वं शिरसा त्वां प्रसादये ।
त्वदधीनाः स्म राजेन्द्र व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ १५.४.१४ ॥
Dies alles gehört dir; mit gebeugtem Haupt bitte ich dich. O Herr der Könige, wir sind von dir abhängig; möge das Fieber deines Geistes vergehen.
15.4.15
भवितव्यमनुप्राप्तो मन्ये त्वं वसुधाधिप ।
दिष्ट्या शुश्रूषमाणस्त्वां मोक्षिष्ये मनसो ज्वरं ॥ १५.४.१५ ॥
Ich glaube, es musste so kommen, o Herr der Erde. Glücklicherweise werde ich, dir dienend, von diesem Fieber des Geistes befreit.
15.4.16
तापस्ये मे मनस्तात वर्तते कुरुनन्दन ।
उचितं च कुलेऽस्माकमरण्यगमनं प्रभो ॥ १५.४.१६ ॥
Mein Geist ist auf das asketische Leben gerichtet, lieber Sohn, Freude der Kuru. Für unser Geschlecht ist es angemessen, in den Wald zu gehen, o Herr.
15.4.17
चिरमध्युषितः पुत्र चिरं शुश्रूषितस्त्वया ।
वृद्धं मामप्यनुज्ञातुमर्हसि त्वं नराधिप ॥ १५.४.१७ ॥
Sohn, ich bin lange hier geblieben, und du hast mir lange gedient. Herr der Menschen, es ziemt sich, dass du auch mir, dem Alten, die Erlaubnis zum Gehen gibst.
15.4.18
इत्युक्त्वा धर्मराजानं वेपमानं कृताञ्जलिम् ।
उवाच विदुरं राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतः ॥ १५.४.१८ ॥
Nachdem er dies dem König des Dharma gesagt hatte, der zitternd mit gefalteten Händen dastand, sprach König Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, zu Vidura.
15.4.19
संजयं च महात्मानं कृपं चापि महारथम् ।
अनुनेतुमिहेच्छामि भवद्भिर्वसुधाधिपम् ॥ १५.४.१९ ॥
Ich wünsche, dass ihr hier den großherzigen Sañjaya und den großen Wagenkämpfer Kṛpa besänftigt, und den Herrscher der Erde.
15.4.20
म्लायते मे मनो हीदं मुखं च परिशुष्यति ।
वयसा च प्रकृष्टेन वाग्व्यायामेन चैव ह ॥ १५.४.२० ॥
Mein Geist welkt, und mein Gesicht trocknet aus, vom hohen Alter und von der Anstrengung des vielen Sprechens.
15.4.21
इत्युक्त्वा स तु धर्मात्मा वृद्धो राजा कुरूद्वहः ।
गान्धारीं शिश्रिये धीमान्सहसैव गतासुवत् ॥ १५.४.२१ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, lehnte sich der rechtschaffene, greise König, der Erste der Kuru und weise, plötzlich an Gāndhārī, als wäre er leblos.
15.4.22
तं तु दृष्ट्वा समासीनं विसंज्ञमिव कौरवम् ।
आर्तिं राजाऽगमत्तीव्रां कौन्तेयः परवीरहा ॥ १५.४.२२ ॥
Als er den Kaurava dasitzen sah, wie bewusstlos, empfand der König Kaunteya, Töter feindlicher Helden, tiefe Qual.
15.4.23
यस्य नागसहस्रेण शतसङ्ख्येन वै बलम् ।
सोयं नारीं व्यपाश्रित्य शेते राजा गतासुवत् ॥ १५.४.२३ ॥
Dieser König, dessen Stärke der von tausend Elefanten glich, liegt nun wie leblos da und stützt sich auf eine Frau.
15.4.24
आयसी प्रतिमा येन भीमसेनस्य सा पुरा ।
चूर्णीकृता बलवता सोबलामाश्रितः स्त्रियम् ॥ १५.४.२४ ॥
Der einst jenes eiserne Abbild Bhīmasenas zerschmetterte, der Mächtige, liegt nun im Schutz einer schwachen Frau.
15.4.25
धिगस्तु मामधर्मज्ञं धिग्बुद्धिं धिक्च मे श्रुतम् ।
यत्कृते पृथिवीपालः शेतेऽयमतथोचितः ॥ १५.४.२५ ॥
Schande über mich, der ich das Dharma nicht kenne! Schande über meinen Verstand und Schande über mein Wissen! Wegen mir liegt dieser Hüter der Erde in einem Zustand, der ihm nicht gebührt.
15.4.26
अहमप्युपवत्स्यामि यथैवायं गुरुर्मम ।
यदि राजा न भुङ्क्तेऽयं गान्धारी च यशस्विनी ॥ १५.४.२६ ॥
So wie dieser mein Lehrer, der König, nicht isst, und die ruhmreiche Gāndhārī nicht isst, so werde auch ich fasten.
15.4.27
ततोस्य पाणिना राजञ्जलशीतेन पाण्डवः ।
उरो मुखं च शनकैः पर्यमार्जत धर्मवित् ॥ १५.४.२७ ॥
Dann, o König, strich der Pāṇḍava, der das Dharma kannte, mit einer in kaltes Wasser getauchten Hand sanft über seine Brust und sein Gesicht.
15.4.28
तेन रत्नौषधिमता पुण्येन च सुगन्धिना ।
पाणिस्पर्शेन राज्ञः स राजा संज्ञामवाप ह ॥ १५.४.२८ ॥
Durch die Berührung jener heiligen, duftenden Hand, die Edelsteine und Heilkräuter besaß, erlangte der König das Bewusstsein wieder.
15.4.29
स्पृशन्तं पाणिना भूयः परिष्यज्य च पाण्डवम् ।
उवाच राजा धर्मज्ञो धृतराष्ट्रः शुभं वचः ॥ १५.४.२९ ॥
Den Pāṇḍava, der ihn immer wieder mit der Hand berührte, erneut umarmend, sprach König Dhṛtarāṣṭra, der das Dharma kannte, verheißungsvolle Worte.
15.4.30
जीवामीवातिसंस्पर्शात्तव राजीवलोचन ।
मूर्धानं च तवाघ्रातुमिच्छामि मनुजाधिप।
पाणिभ्यां हि परिस्प्रष्टुं प्राणानां हितमात्मनि ॥ १५.४.३० ॥
O du Lotusäugiger, nur durch deine Berührung lebe ich. O Herr der Menschen, ich möchte dein Haupt riechen; dich mit beiden Händen zu berühren ist wahrlich heilsam für meine Lebensgeister und mein Selbst.
15.4.31
अष्टमो ह्यद्य कालोऽयमाहारस्य कृतस्य मे ।
येनाहं कुरुशार्दूल शक्नोमि न विचेष्टितुम् ॥ १५.४.३१ ॥
O Tiger der Kurus, heute ist dies das achte Mal, dass ich Nahrung zu mir genommen habe, sodass ich mich nicht einmal zu bewegen vermag.
15.4.32
व्यायामश्चायमत्यर्थं कृतस्त्वामभियाचता ।
ततो ग्लानमनास्तान नष्टसंज्ञ इवाभवम् ॥ १५.४.३२ ॥
Und diese große Anstrengung machte ich, indem ich dich anflehte; dann wurde ich mit müdem Geist wie einer, der das Bewusstsein verloren hat.
15.4.33
तवामृतसुखस्पर्शं हस्तस्पर्शमिमं प्रभो ।
लब्ध्वा संजीवितोस्मीति मन्ये कुरुकुलोद्वह ॥ १५.४.३३ ॥
O Herr, Stütze des Kuru-Geschlechts, nachdem ich diese Berührung deiner Hand erhalten habe, deren Berührung so angenehm ist wie Nektar, glaube ich, wieder belebt worden zu sein.
15.4.34
एवमुक्तस्तु कौन्तेयः पित्रा ज्येष्ठेन भारत ।
पस्पर्श सर्वगात्रेषु स्नेहार्द्रस्तं शनैस्तदा ॥ १५.४.३४ ॥
So angesprochen von seinem Vater, dem Ältesten, o Bhārata, berührte der Sohn der Kuntī, von Zuneigung durchdrungen, langsam alle seine Glieder.
15.4.35
उपलभ्य ततः प्राणान्धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य मूर्ध्न्याजिघ्रत पाण्डवम् ॥ १५.४.३५ ॥
Dann, nachdem er wieder zu Atem gekommen war, umarmte König Dhṛtarāṣṭra den Pāṇḍava mit beiden Armen und roch an seinem Haupt.
15.4.36
विदुरादयश्च ते सर्वे रुरुदुर्दुःखिता भृशम् ।
अतिदुःखात्तु राजानं नोचुः किञ्चन पाण्डवम् ॥ १५.४.३६ ॥
Vidura und alle anderen weinten, betrübt, sehr; doch aus großem Schmerz sagten sie dem König, dem Pāṇḍava, nichts.
15.4.37
गान्धारी त्वेव धर्मज्ञा मनसोद्वहती भृशम् ।
दुःखान्यधारयद्राजन्मैवमित्येव चाब्रवीत् ॥ १५.४.३७ ॥
Gāndhārī, die das Dharma kannte, trug in ihrem Herzen großen Schmerz und sprach: »O König, so sei es.«
15.4.38
इतरास्तु स्त्रियः सर्वाः कुन्त्या सह सुदःखिताः ।
नेत्रैरागतविक्लेदैः परिवार्य स्थिताऽभवन् ॥ १५.४.३८ ॥
Alle anderen Frauen, mit Kuntī tief betrübt, standen um sie herum, die Augen von fließenden Tränen benetzt.
15.4.39
अथाब्रवीत्पुनर्वाक्यं धृतराष्ट्रो युधिष्ठिरम् ।
अनुजानीहि मां राजंस्तापस्ये भरतर्षभ ॥ १५.४.३९ ॥
Da sprach Dhṛtarāṣṭra erneut zu Yudhiṣṭhira: »O König, Stier der Bharatas, erlaube mir das asketische Leben.«
15.4.40
ग्लायते मे मनस्तात भूयोभूयः प्रजल्पतः ।
न मामतः परं पुत्र परिक्लेष्टुमिहार्हसि ॥ १५.४.४० ॥
Lieber Sohn, mein Geist ermüdet, da ich immer wieder spreche; Sohn, du solltest mich hier nicht weiter quälen.
15.4.41
तस्मिंस्तु कौरवेन्द्रे तं तथा ब्रुवति पाण्डवम् ।
सर्वेषामवरोधानामार्तनादो महानभूत् ॥ १५.४.४१ ॥
Während der Herr der Kurus so zum Pāṇḍava sprach, erhob sich von allen Frauen der inneren Gemächer ein großes Klagegeschrei.
15.4.42
दृष्ट्वा कृशं विवर्णं च राजानमतथोचितम् ।
उपवासपरिश्रान्तं त्वगस्थिपरिवारितम् ॥ १५.४.४२ ॥
Sie sahen den König abgemagert und blass, in einem seiner nicht würdigen Zustand, erschöpft vom Fasten, von Haut und Knochen umhüllt.
15.4.43
धर्मपुत्रः स्वपितरं परिष्वज्य महाप्रभुम् ।
शोकजं बाष्पमुत्सृज्यि पुनर्वचनमब्रवीत् ॥ १५.४.४३ ॥
Dharmas Sohn umarmte seinen Vater, den großen Herrn, vergoss Tränen aus Kummer und sprach wieder diese Worte.
15.4.44
न कामये नरश्रेष्ठ जीवितं पृथिवीं तथा ।
यथा तव प्रियं राजंश्चिकीर्षामि परंतप ॥ १५.४.४४ ॥
O Bester der Männer, o Bezwinger der Feinde, o König! Ich begehre weder das Leben noch die Erde; ich will nur tun, was dir lieb ist.
15.4.45
यदि चाहमनुग्राह्यो भवतो दयितोऽपि वा ।
क्रियतां तावदाहारस्ततो वेत्स्याम्यहं परम् ॥ १५.४.४५ ॥
Wenn ich deiner Gunst würdig bin oder dir lieb, so nimm nun Speise zu dir; dann werde ich das höchste Gut erkennen.
15.4.46
ततोऽब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रो युधिष्ठिरम् ।
अनुज्ञातस्त्वया पुत्र भुञ्जीयामिति कामये ॥ १५.४.४६ ॥
Da sprach Dhṛtarāṣṭra, von großer Strahlkraft, zu Yudhiṣṭhira: 'Sohn, mit deiner Erlaubnis möchte ich essen.'
15.4.47
इति ब्रुवति राजेन्द्रे धृतराष्ट्रे युधिष्ठिरम् ।
ऋषिः सत्यवतीपुत्रो व्यासोऽभ्योत्य वचोऽब्रवीत् ॥ १५.४.४७ ॥
Als der König der Könige Dhṛtarāṣṭra so zu Yudhiṣṭhira sprach, trat der Seher Vyāsa, Sohn der Satyavatī, näher und sprach diese Worte.