மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.4.1
न मां प्रीणयते राज्यं त्वय्येवं दुःखिते नृप ।
दिङ्मामस्तु सुदुर्बुद्धिं राज्यसक्तं प्रमादिनम् ॥ १५.४.१ ॥
அரசே, நீர் இவ்வாறு துயருற்றிருக்கையில் இந்த ராஜ்யம் எனக்கு மகிழ்ச்சி தரவில்லை. ராஜ்யத்தில் பற்றுள்ள, கவனக்குறைவுள்ள, மிகத் தீய புத்தியுள்ள என்னைக் கண்டிக்கட்டும்.
15.4.2
गृहे वसन्तं दुःखार्तमुपवासकृशं भृशम् ।
यताहारं क्षितिशयं नाविदं भ्रातृभिः सह ॥ १५.४.२ ॥
வீட்டில் வாழ்ந்துகொண்டு துயரால் வருந்தி, உபவாசத்தால் மிகவும் மெலிந்து, அளவான உணவுண்டு, தரையில் படுத்திருந்த உம்மை, சகோதரர்களுடன் நான் அறியவில்லை.
15.4.3
अहोस्मि वञ्चितो मूढो भवता गूढबुद्धिना ।
विस्वासयित्वा पूर्वं मां यदिदं दुःखमश्नुथा ॥ १५.४.३ ॥
ஐயோ! மூடனாகிய நான் உம்மால் ஏமாற்றப்பட்டேன். மறைந்த புத்தியுள்ள நீர் முன்பு என்னை நம்பவைத்து, பின்னர் இந்தத் துயரத்தை அடைந்தீர்.
15.4.4
किं मे राज्येन भोगैर्वा किं यज्ञैः किं सुखेन वा ।
यस्य मे त्वं महीपाल दुखान्येतान्यवाप्तवान् ॥ १५.४.४ ॥
ஓ பூமியின் காவலனே! எனக்காக நீர் இந்தத் துயரங்களை அடைந்தீரோ, அந்த எனக்கு ராஜ்யத்தாலோ, போகங்களாலோ, யாகங்களாலோ, இன்பத்தாலோ என்ன பயன்?
15.4.5
पीडितं चापि जानामि राज्यमात्मानमेव च ।
अनेन वचसा तेऽद्य दुःखितस्य जनेश्वरः ॥ १५.४.५ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே! இன்று உம்முடைய இந்தச் சொல்லால், துயருற்றிருக்கும் நீர் நான் உட்பட ராஜ்யமும் வருந்துவதை அறிவேன்.
15.4.6
भवान्पिता भवान्माता भवान्नः परमो गुरुः ।
भवता विप्रहीणा वै क्वनु तिष्ठामहे वयम् ॥ १५.४.६ ॥
நீரே எங்கள் தந்தை, நீரே தாய், நீரே எங்களின் உயர்ந்த குரு. உம்மை இழந்த நாங்கள் எங்கே நிற்போம்?
15.4.7
औरसो भवतः पुत्रो युयुत्सुर्नृपसत्तम ।
अस्तु राजा महाराज यमन्यं मन्यते भवान् ॥ १५.४.७ ॥
நृபசிரேஷ்டரே, உங்கள் சொந்த மகன் யுயுத்சு அரசனாகட்டும். மகாராஜரே, நீங்கள் வேறொருவன் என்று கருதுபவன் அரசனாகட்டும்.
15.4.8
अहं वनं गमिष्यामि भवान्राजा प्रशास्त्विदम् ।
नमामयशसा दग्धं भूयस्त्वं दग्धुमर्हसि ॥ १५.४.८ ॥
நான் காட்டிற்குச் செல்வேன்; நீங்கள் அரசனாக இந்த நாட்டை ஆளட்டும். நமனின் புகழால் எரிந்ததை நீங்கள் மீண்டும் எரிப்பதே தகும்.
15.4.9
नाहं राजा भवान्राजा भवता परवानहम् ।
कथं गुरुं त्वां धर्मज्ञमनुज्ञातुमिहोत्सहे ॥ १५.४.९ ॥
நான் அரசன் அல்ல; நீங்களே அரசன். நான் உங்களைச் சார்ந்தவன். தர்மம் அறிந்த, குருவாகிய உங்களுக்கு இங்கு அனுமதி அளிக்க நான் எப்படித் துணிவேன்?
15.4.10
न मन्युर्हृदि नः कश्चित्सुयोधनकृतेऽनघ ।
भवितव्यं तथा तद्धि वयं चान्ये च मोहिताः ॥ १५.४.१० ॥
பாவமற்றவரே, சுயோதனனால் எங்கள் இதயத்தில் எவ்விதக் கோபமும் இல்லை. அது அப்படியே நிகழ வேண்டியிருந்தது; நாங்களும் மற்றவர்களும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தோம்.
15.4.11
वयं पुत्रा हि भवोत यथा दुर्योधनादयः ।
गान्धारी चैव कुन्ती च निर्विशेषे मते मम ॥ १५.४.११ ॥
நாங்களும் உங்கள் மகன்களே, துரியோதனன் முதலியோரைப் போல. காந்தாரியும் குந்தியும் என் கருத்தில் வேறுபாடின்றி சமமானவர்களே.
15.4.12
स मां त्वं यदि राजेन्द्र परित्यज्य गमिष्यसि ।
पृष्ठतस्त्वनुयास्यामि सत्यमात्मानमालभे ॥ १५.४.१२ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, நீங்கள் என்னைக் கைவிட்டுச் சென்றால், நான் உங்களுக்குப் பின்னால் செல்வேன்; இதை என் உயிர் மீது சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்.
15.4.13
इयं हि वसुसंपूर्णा मही सागरमेखला ।
भवता विप्रहीणस्य न मे प्रीतिकरी भवेत् ॥ १५.४.१३ ॥
செல்வம் நிறைந்த, கடலை மேகலையாகக் கொண்ட இப்பூமி கூட, நீர் இல்லாமல் போனால் எனக்கு மகிழ்ச்சி தராது.
15.4.14
भवदीयमिदं सर्वं शिरसा त्वां प्रसादये ।
त्वदधीनाः स्म राजेन्द्र व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ १५.४.१४ ॥
இவை அனைத்தும் உங்களுடையவை; தலை வணங்கி உம்மை வேண்டுகிறேன். மன்னர்களின் தலைவரே, நாங்கள் உம்மைச் சார்ந்தவர்கள்; உமது மனத்தின் துயரம் நீங்கட்டும்.
15.4.15
भवितव्यमनुप्राप्तो मन्ये त्वं वसुधाधिप ।
दिष्ट्या शुश्रूषमाणस्त्वां मोक्षिष्ये मनसो ज्वरं ॥ १५.४.१५ ॥
இது நிகழ வேண்டியதே என்று நினைக்கிறேன், பூமியின் அதிபதியே. நல்லூழால் உமக்குப் பணிவிடை செய்து, மனத்துயரிலிருந்து நான் விடுபடுவேன்.
15.4.16
तापस्ये मे मनस्तात वर्तते कुरुनन्दन ।
उचितं च कुलेऽस्माकमरण्यगमनं प्रभो ॥ १५.४.१६ ॥
மகனே, குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, என் மனம் தவவாழ்வில் நிலைத்திருக்கிறது. எங்கள் குலத்திற்கு வனம் செல்வது தகுதியானது, பிரபுவே.
15.4.17
चिरमध्युषितः पुत्र चिरं शुश्रूषितस्त्वया ।
वृद्धं मामप्यनुज्ञातुमर्हसि त्वं नराधिप ॥ १५.४.१७ ॥
மகனே, நான் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தேன்; நீ நீண்ட காலம் எனக்குப் பணிவிடை செய்தாய். மனிதர்களின் அதிபதியே, முதியவனான என்னையும் விடைகொடுப்பது உனக்குத் தகும்.
15.4.18
इत्युक्त्वा धर्मराजानं वेपमानं कृताञ्जलिम् ।
उवाच विदुरं राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतः ॥ १५.४.१८ ॥
தர்மராஜனிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, நடுங்கி கைகூப்பி நின்ற அம்பிகையின் மகனான மன்னன் திருதராஷ்டிரன் விதுரரிடம் பேசினான்.
15.4.19
संजयं च महात्मानं कृपं चापि महारथम् ।
अनुनेतुमिहेच्छामि भवद्भिर्वसुधाधिपम् ॥ १५.४.१९ ॥
மகாத்மாவான சஞ்சயனையும், மகாரதனான கிருபனையும் கூட, உங்களால் இங்கே பூமியின் அதிபதியை (அரசனை) சமாதானப்படுத்த விரும்புகிறேன்.
15.4.20
म्लायते मे मनो हीदं मुखं च परिशुष्यति ।
वयसा च प्रकृष्टेन वाग्व्यायामेन चैव ह ॥ १५.४.२० ॥
என் மனம் வாடுகிறது, என் முகமும் உலர்ந்து போகிறது; மிக்க முதுமையாலும், பேச்சின் அதிக முயற்சியாலும்.
15.4.21
इत्युक्त्वा स तु धर्मात्मा वृद्धो राजा कुरूद्वहः ।
गान्धारीं शिश्रिये धीमान्सहसैव गतासुवत् ॥ १५.४.२१ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அந்த தருமாத்மா, முதியவர், குருக்களில் சிறந்தவர், அறிவுள்ள அரசன், திடீரென காந்தாரியிடம் சாய்ந்தார் — உயிரற்றவர் போல.
15.4.22
तं तु दृष्ट्वा समासीनं विसंज्ञमिव कौरवम् ।
आर्तिं राजाऽगमत्तीव्रां कौन्तेयः परवीरहा ॥ १५.४.२२ ॥
அந்த கௌரவனை அமர்ந்திருக்க, மயங்கியவன் போல் பார்த்ததும், பகைவீரர்களை அழிப்பவனான குந்தியின் மகன் அரசன் கடுமையான துயரை அடைந்தான்.
15.4.23
यस्य नागसहस्रेण शतसङ्ख्येन वै बलम् ।
सोयं नारीं व्यपाश्रित्य शेते राजा गतासुवत् ॥ १५.४.२३ ॥
ஆயிரம் யானைகளுக்கு நிகரான வலிமை கொண்டிருந்தவன், இப்போது ஒரு பெண்ணைப் பற்றிக்கொண்டு உயிரற்றவன் போல் கிடக்கிறான் — இந்த அரசன்.
15.4.24
आयसी प्रतिमा येन भीमसेनस्य सा पुरा ।
चूर्णीकृता बलवता सोबलामाश्रितः स्त्रियम् ॥ १५.४.२४ ॥
முன்பொரு காலத்தில் பீமசேனனின் அந்த இரும்பு உருவத்தை நொறுக்கிய வலிமையானவன், இப்போது ஒரு பலவீனமான பெண்ணின் அடைக்கலத்தில் கிடக்கிறான்.
15.4.25
धिगस्तु मामधर्मज्ञं धिग्बुद्धिं धिक्च मे श्रुतम् ।
यत्कृते पृथिवीपालः शेतेऽयमतथोचितः ॥ १५.४.२५ ॥
அதர்மத்தை அறியாத என்னை நிந்திக்கட்டும்; என் அறிவைக் நிந்திக்கட்டும்; என் கல்வியையும் நிந்திக்கட்டும். இந்த பூமியின் காவலன் இவ்வாறு கிடப்பதற்கு நானே காரணம்; இது அவருக்குத் தகாதது.
15.4.26
अहमप्युपवत्स्यामि यथैवायं गुरुर्मम ।
यदि राजा न भुङ्क्तेऽयं गान्धारी च यशस्विनी ॥ १५.४.२६ ॥
இந்த என் குருவாகிய அரசன் உண்ணவில்லையென்றால், புகழ்மிக்க காந்தாரியும் உண்ணவில்லையென்றால், நானும் அவ்வாறே உபவாசம் இருப்பேன்.
15.4.27
ततोस्य पाणिना राजञ्जलशीतेन पाण्डवः ।
उरो मुखं च शनकैः पर्यमार्जत धर्मवित् ॥ १५.४.२७ ॥
பின்னர், அரசே, தர்மத்தை அறிந்த பாண்டவன் குளிர்ந்த நீரில் நனைத்த தன் கையால் மெல்ல அவரது மார்பையும் முகத்தையும் தடவினான்.
15.4.28
तेन रत्नौषधिमता पुण्येन च सुगन्धिना ।
पाणिस्पर्शेन राज्ञः स राजा संज्ञामवाप ह ॥ १५.४.२८ ॥
ரத்தினங்களையும் மூலிகைகளையும் கொண்ட, புனிதமான நறுமணமிக்க அந்தக் கையின் தொடுதலால், அந்த அரசன் நினைவைத் திரும்பப் பெற்றான்.
15.4.29
स्पृशन्तं पाणिना भूयः परिष्यज्य च पाण्डवम् ।
उवाच राजा धर्मज्ञो धृतराष्ट्रः शुभं वचः ॥ १५.४.२९ ॥
கையால் மீண்டும் தொட்டுக்கொண்டிருந்த பாண்டவனை மீண்டும் அணைத்து, தர்மத்தை அறிந்த அரசன் திருதராஷ்டிரன் மங்கலமான சொற்களைச் சொன்னான்.
15.4.30
जीवामीवातिसंस्पर्शात्तव राजीवलोचन ।
मूर्धानं च तवाघ्रातुमिच्छामि मनुजाधिप।
पाणिभ्यां हि परिस्प्रष्टुं प्राणानां हितमात्मनि ॥ १५.४.३० ॥
தாமரைக் கண்ணனே, உன் மிக்க தொடுதலாலேயே நான் உயிருடன் இருக்கிறேன். மனிதர்களின் அரசே, உன் தலையை முகர விரும்புகிறேன்; இரு கைகளாலும் உன்னைத் தொடுவதே என் உயிருக்கும் ஆன்மாவுக்கும் நன்மை தரும்.
15.4.31
अष्टमो ह्यद्य कालोऽयमाहारस्य कृतस्य मे ।
येनाहं कुरुशार्दूल शक्नोमि न विचेष्टितुम् ॥ १५.४.३१ ॥
குருக்களில் புலியே, இன்று நான் உணவு உண்ட இது எட்டாவது வேளை; இதனால் என்னால் அசையக்கூட முடியவில்லை.
15.4.32
व्यायामश्चायमत्यर्थं कृतस्त्वामभियाचता ।
ततो ग्लानमनास्तान नष्टसंज्ञ इवाभवम् ॥ १५.४.३२ ॥
உன்னிடம் கெஞ்சியதில் இது மிகுந்த முயற்சியாக இருந்தது; பின்னர் சோர்ந்த மனத்துடன் நான் உணர்விழந்தவன் போல ஆனேன்.
15.4.33
तवामृतसुखस्पर्शं हस्तस्पर्शमिमं प्रभो ।
लब्ध्वा संजीवितोस्मीति मन्ये कुरुकुलोद्वह ॥ १५.४.३३ ॥
ஓ இறைவா, குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே, உன் அமிர்தம் போன்ற இனிய தொடுதலாகிய இந்தக் கையின் தொடுதலைப் பெற்று நான் மீண்டும் உயிர்பெற்றவன் என்று நினைக்கிறேன்.
15.4.34
एवमुक्तस्तु कौन्तेयः पित्रा ज्येष्ठेन भारत ।
पस्पर्श सर्वगात्रेषु स्नेहार्द्रस्तं शनैस्तदा ॥ १५.४.३४ ॥
பாரதனே, அப்போது மூத்த தந்தையால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட குந்தியின் மகன், அன்பால் நனைந்து மெதுவாக அவரது எல்லா உறுப்புகளையும் தொட்டான்.
15.4.35
उपलभ्य ततः प्राणान्धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य मूर्ध्न्याजिघ्रत पाण्डवम् ॥ १५.४.३५ ॥
பின்னர் உயிர் திரும்பப் பெற்ற மன்னன் திருதராஷ்டிரன், இரு கைகளாலும் பாண்டவனை அணைத்துத் தலையை முகர்ந்தான்.
15.4.36
विदुरादयश्च ते सर्वे रुरुदुर्दुःखिता भृशम् ।
अतिदुःखात्तु राजानं नोचुः किञ्चन पाण्डवम् ॥ १५.४.३६ ॥
விதுரன் முதலிய அவர்கள் அனைவரும் துயருற்று மிகவும் அழுதனர்; மிகுந்த துயரத்தால் அவர்கள் அரசனான பாண்டவனிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
15.4.37
गान्धारी त्वेव धर्मज्ञा मनसोद्वहती भृशम् ।
दुःखान्यधारयद्राजन्मैवमित्येव चाब्रवीत् ॥ १५.४.३७ ॥
தர்மத்தை அறிந்த காந்தாரி மனத்தில் மிகுந்த துயரங்களைத் தாங்கிக்கொண்டாள்; "அரசே, இவ்வாறே ஆகட்டும்" என்றும் கூறினாள்.
15.4.38
इतरास्तु स्त्रियः सर्वाः कुन्त्या सह सुदःखिताः ।
नेत्रैरागतविक्लेदैः परिवार्य स्थिताऽभवन् ॥ १५.४.३८ ॥
மற்ற பெண்கள் அனைவரும் குந்தியுடன் சேர்ந்து மிகவும் துயருற்றனர்; கண்ணீரால் ஈரமான கண்களுடன் அவளைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
15.4.39
अथाब्रवीत्पुनर्वाक्यं धृतराष्ट्रो युधिष्ठिरम् ।
अनुजानीहि मां राजंस्तापस्ये भरतर्षभ ॥ १५.४.३९ ॥
பின்னர் திருதராஷ்டிரன் யுதிஷ்டிரனிடம் மீண்டும் இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்: "அரசே, பரத குலத்தின் காளையே, தவவாழ்வுக்கு எனக்கு அனுமதி கொடு."
15.4.40
ग्लायते मे मनस्तात भूयोभूयः प्रजल्पतः ।
न मामतः परं पुत्र परिक्लेष्टुमिहार्हसि ॥ १५.४.४० ॥
அன்பு மகனே, மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதால் என் மனம் சோர்வடைகிறது; மகனே, இனி என்னை மேலும் துன்புறுத்தாதே.
15.4.41
तस्मिंस्तु कौरवेन्द्रे तं तथा ब्रुवति पाण्डवम् ।
सर्वेषामवरोधानामार्तनादो महानभूत् ॥ १५.४.४१ ॥
குரு குலத் தலைவன் பாண்டவனிடம் அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அந்தப்புரத்துப் பெண்கள் அனைவரிடமிருந்தும் பெரும் அலறல் எழுந்தது.
15.4.42
दृष्ट्वा कृशं विवर्णं च राजानमतथोचितम् ।
उपवासपरिश्रान्तं त्वगस्थिपरिवारितम् ॥ १५.४.४२ ॥
அரசன் மெலிந்தும் நிறம் மங்கியும், அவனுக்குப் பொருந்தாத நிலையில் இருப்பதைக் கண்டனர்; உபவாசத்தால் களைத்து, தோலும் எலும்புமாக மூடப்பட்டிருந்தான்.
15.4.43
धर्मपुत्रः स्वपितरं परिष्वज्य महाप्रभुम् ।
शोकजं बाष्पमुत्सृज्यि पुनर्वचनमब्रवीत् ॥ १५.४.४३ ॥
தர்மபுத்திரன் தன் மகாபிரபுவான தந்தையைத் தழுவி, துயரினால் பிறந்த கண்ணீரை வடித்து மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
15.4.44
न कामये नरश्रेष्ठ जीवितं पृथिवीं तथा ।
यथा तव प्रियं राजंश्चिकीर्षामि परंतप ॥ १५.४.४४ ॥
நரசிரேஷ்டனே, பரந்தபனே அரசே! நான் வாழ்வையும் பூமியையும் விரும்பவில்லை; உமக்கு இனியவற்றைச் செய்ய மட்டுமே விரும்புகிறேன்.
15.4.45
यदि चाहमनुग्राह्यो भवतो दयितोऽपि वा ।
क्रियतां तावदाहारस्ततो वेत्स्याम्यहं परम् ॥ १५.४.४५ ॥
நான் உமது அருளுக்குரியவனாகவோ அன்புக்குரியவனாகவோ இருந்தால், முதலில் உணவு உண்ணுங்கள்; அப்போதுதான் நான் மேலான மனநிறைவை அறிவேன்.
15.4.46
ततोऽब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रो युधिष्ठिरम् ।
अनुज्ञातस्त्वया पुत्र भुञ्जीयामिति कामये ॥ १५.४.४६ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான திருதராஷ்டிரன் யுதிஷ்டிரனிடம் சொன்னான்: 'மகனே, உன் அனுமதி பெற்று நான் உண்ண விரும்புகிறேன்.'
15.4.47
इति ब्रुवति राजेन्द्रे धृतराष्ट्रे युधिष्ठिरम् ।
ऋषिः सत्यवतीपुत्रो व्यासोऽभ्योत्य वचोऽब्रवीत् ॥ १५.४.४७ ॥
இவ்வாறு அரசர்களின் தலைவனான திருதராஷ்டிரன் யுதிஷ்டிரனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், சத்தியவதியின் மகனாகிய முனிவர் வியாசர் அருகில் வந்து சொன்னார்.