Mahābhārata · Adhyāya 15.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.40.1
तथा महात्मनस्तस्य तपस्युग्रे च तस्थुषः ।
अनाथस्येव निधनं तिष्ठत्स्वस्मासु बन्धुषु ॥ १५.४०.१ ॥
So geschah sein Tod, als der großmütige Mann in strenger Askese verharrte, wie der eines Schutzlosen, während wir Verwandten dabeistanden.
15.40.2
दुर्विज्ञेया गतिर्ब्रह्मन्पुरुषाणां मतिर्मम ।
यत्र वैचित्रवीर्योसौ दग्ध एवं वनाग्निना ॥ १५.४०.२ ॥
O Brahmane, der Weg der Menschen ist schwer zu begreifen, so meine ich; so wurde der Sohn Vicitravīryas vom Waldbrand verzehrt.
15.40.3
यस्य पुत्रशतं श्रीमदभवद्बाहुशालिनः ।
नागायुतबलो राजा स दग्धो हि दवाग्निना ॥ १५.४०.३ ॥
Jener König, dessen hundert glanzvolle Söhne starke Arme hatten und der die Kraft von zehntausend Elefanten besaß, wurde vom Waldbrand verzehrt.
15.40.4
यं पुरा पर्यवीजन्त तालवृन्तैर्वरस्त्रियः ।
तं गृध्राः पर्यवीजन्त दावाग्निपरिकालितम् ॥ १५.४०.४ ॥
Den einst vornehme Frauen mit Palmwedeln Luft zufächelten, umkreisten nun die Geier, vom Waldbrand versengt.
15.40.5
सूतमागधसङ्घैश्च शयानो यः प्रबोध्यते ।
धरण्यां स नृपः शेते विकृष्टो गृध्रवायसैः ॥ १५.४०.५ ॥
Jener König, den Scharen von Barden und Lobsängern weckten, liegt nun auf dem Boden, von Geiern und Krähen herumgezerrt.
15.40.6
न च शोचामि गान्धारीं हतपुत्रां यशस्विनीम् ।
पतिलोकमनुप्राप्तां तथा भर्तृव्रते स्थिताम् ॥ १५.४०.६ ॥
Und ich betraue nicht um Gāndhārī, die ruhmreiche, deren Söhne erschlagen wurden; sie ist in die Welt ihres Gatten gelangt und verharrt in der Gattentreue.
15.40.7
पृथामेव च शोचामि या पुत्रैश्वर्यमृद्धिमत् ।
उत्सृज्य् सुमहद्दीप्तं वनवासमरोचयत् ॥ १५.४०.७ ॥
Es ist Pṛthā, um die ich trauere, die das gewaltige, strahlende Reich voll des Glanzes ihrer Söhne aufgab und das Leben im Walde wählte.
15.40.8
धिग्राज्यमिदमस्माकं धिग्बलं धिक्पराक्रमम् ।
क्षत्रधर्मं च धिग्यस्मान्मृता जीवामहे वयम् ॥ १५.४०.८ ॥
Schande über dieses unser Reich, Schande über unsere Stärke, Schande über unsere Tapferkeit und Schande über die Pflicht des Kriegers, da wir leben, obwohl wir tot sind.
15.40.9
सुसूक्ष्मा किल लोकस्य गतिर्द्विजवरोत्तम ।
यत्समुत्सृज्य राज्यं सा वनवासमरोचयत् ॥ १५.४०.९ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, wahrlich subtil ist der Lauf der Welt, dass sie das Reich aufgab und das Leben im Walde wählte.
15.40.10
युधिष्ठिरस्य जननी भीमस्य विजयस्य च ।
अनाथवत्कथं दग्धा इति मुह्यामि चिन्तयन् ॥ १५.४०.१० ॥
Die Mutter Yudhiṣṭhiras, Bhīmas und Vijayas — wie wurde sie verbrannt, als hätte sie keinen Beschützer? Darüber nachdenkend bin ich verwirrt.
15.40.11
वृथा संतर्पितो वह्निः खाण्डवे सव्यसाचिना ।
उपकारमजानन्स कृतघ्न इति मे मतिः ॥ १५.४०.११ ॥
Im Khāṇḍava-Wald hat Savyasācin das Feuer vergeblich gesättigt. Da er die Gunst nicht kennt, ist er undankbar — so ist meine Meinung.
15.40.12
यत्रादहत्स भगवान्मातरं सव्यसाचिनः ।
कृत्वा यो ब्राह्मणच्छद्म भिक्षार्थी समुपागतः ॥ १५.४०.१२ ॥
Dort verbrannte jenes gesegnete Feuer, das die Gestalt eines Brahmanen angenommen hatte und als Bettler kam, die Mutter Savyasācins.
15.40.13
धिगग्निं धिक् च पार्थस्य विश्रुतां सत्यसन्धताम् ।
इदं कष्टतरं चान्यद्भगवन्प्रतिभाति मे ॥ १५.४०.१३ ॥
Schande über das Feuer, und Schande über die berühmte Wahrhaftigkeit des Pārtha! O Verehrungswürdiger, dies und eine andere Sache scheinen mir schmerzlicher.
15.40.14
वृथाऽग्निना समायोगो यदभूत्पृथिवीपतेः ।
तथा तपस्विनस्तस्य राजर्षेः कौरवस्य ह ॥ १५.४०.१४ ॥
Die Vereinigung des Herrn der Erde mit dem Feuer wurde vergeblich; ebenso die jenes asketischen königlichen Weisen, des Kaurava.
15.40.15
कथमेवंविधो मृत्युः प्रशास्य पृथिवीमिमाम् ॥ १५.४०.१५ ॥
Wie konnte ein Tod solcher Art jenen treffen, der diese Erde regiert hat?
15.40.16
तिष्ठत्सु मन्त्रपूतेषु तस्याग्निषु महावने ।
वृथाऽग्निना समायुक्तो निष्ठां प्राप्तः पिता मम ॥ १५.४०.१६ ॥
Während seine von Mantras geläuterten heiligen Feuer im großen Wald standen, verband sich mein Vater vergeblich mit dem Feuer und fand sein Ende.
15.40.17
मन्ये पृथा वेपमाना कृशा धमनिसंतता ।
हा तात धर्मराजेति मामाक्रन्दन्महाभये ॥ १५.४०.१७ ॥
Ich glaube, Pṛthā, zitternd, abgemagert und von Adern durchzogen, rief mich in großem Schrecken: »Wehe, lieber Dharmarāja!«
15.40.18
भीम पर्याप्नुहि भयादिति चैवाभिवाशती ।
समन्ततः परिक्षिप्ता माताऽभून्मे दवाग्निना ॥ १५.४०.१८ ॥
Meine Mutter, von allen Seiten vom Waldbrand umschlossen, rief: »O Bhīma, rette mich vor der Furcht!«
15.40.19
सहदेवः प्रियस्तस्याः पुत्रेभ्योधिक एव तु ।
न चैनां मोक्षयामास वीरो माद्रवतीसुतः ॥ १५.४०.१९ ॥
Sahadeva war ihr lieber als ihre eigenen Söhne, doch der Held, der Sohn Mādravatīs, vermochte sie nicht zu befreien.
15.40.20
तच्छ्रुत्वा रुरुदुः सर्वे समालिङ्ग्य परस्परम् ।
पाण्डवाःक पञ्च दुःखार्ता भूतानीव युगक्षये ॥ १५.४०.२० ॥
Als sie dies hörten, umarmten sich die fünf Pāṇḍava, von Schmerz gequält, und alle weinten, wie Lebewesen am Ende eines Weltzeitalters.
15.40.21
तेषां तु पुरुषेन्द्राणां रुदतां रुदितस्वनः ।
प्रासादाभोगसंरुद्धे अन्वरौत्सीत्स रोदसी ॥ १५.४०.२१ ॥
Der Klang ihres Weinens, im weiten Palast eingeschlossen, hallte durch Himmel und Erde.