Mahābhārata · Adhyāya 15.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.40.1
तथा महात्मनस्तस्य तपस्युग्रे च तस्थुषः ।
अनाथस्येव निधनं तिष्ठत्स्वस्मासु बन्धुषु ॥ १५.४०.१ ॥
Assim, enquanto aquele magnânimo permanecia em severa austeridade, sua morte veio como a de um desamparado, enquanto nós, seus parentes, estávamos por perto.
15.40.2
दुर्विज्ञेया गतिर्ब्रह्मन्पुरुषाणां मतिर्मम ।
यत्र वैचित्रवीर्योसौ दग्ध एवं वनाग्निना ॥ १५.४०.२ ॥
Ó brâmane, o destino dos homens é difícil de compreender, assim penso; assim o filho de Vicitravīrya foi queimado pelo fogo da floresta.
15.40.3
यस्य पुत्रशतं श्रीमदभवद्बाहुशालिनः ।
नागायुतबलो राजा स दग्धो हि दवाग्निना ॥ १५.४०.३ ॥
Aquele rei, cujos cem gloriosos filhos eram de braços fortes e que tinha a força de dez mil elefantes, foi de fato queimado pelo fogo da floresta.
15.40.4
यं पुरा पर्यवीजन्त तालवृन्तैर्वरस्त्रियः ।
तं गृध्राः पर्यवीजन्त दावाग्निपरिकालितम् ॥ १५.४०.४ ॥
Aquele a quem outrora belas mulheres abanavam com leques de folhas de palmeira foi cercado por abutres, queimado pelo fogo da floresta.
15.40.5
सूतमागधसङ्घैश्च शयानो यः प्रबोध्यते ।
धरण्यां स नृपः शेते विकृष्टो गृध्रवायसैः ॥ १५.४०.५ ॥
Aquele rei que multidões de bardos e panegiristas despertavam jaz agora no chão, arrastado por abutres e corvos.
15.40.6
न च शोचामि गान्धारीं हतपुत्रां यशस्विनीम् ।
पतिलोकमनुप्राप्तां तथा भर्तृव्रते स्थिताम् ॥ १५.४०.६ ॥
E não lamento a ilustre Gāndhārī, cujos filhos foram mortos; ela alcançou o mundo do seu marido e permanece firme na devoção conjugal.
15.40.7
पृथामेव च शोचामि या पुत्रैश्वर्यमृद्धिमत् ।
उत्सृज्य् सुमहद्दीप्तं वनवासमरोचयत् ॥ १५.४०.७ ॥
É por Pṛthā que lamento, ela que abandonou o reino vasto e resplandecente, cheio da prosperidade de seus filhos, e escolheu a vida na floresta.
15.40.8
धिग्राज्यमिदमस्माकं धिग्बलं धिक्पराक्रमम् ।
क्षत्रधर्मं च धिग्यस्मान्मृता जीवामहे वयम् ॥ १५.४०.८ ॥
Vergonha sobre este nosso reino, vergonha sobre nossa força, vergonha sobre nosso valor e vergonha sobre o dever do guerreiro, pois vivemos embora estejamos mortos.
15.40.9
सुसूक्ष्मा किल लोकस्य गतिर्द्विजवरोत्तम ।
यत्समुत्सृज्य राज्यं सा वनवासमरोचयत् ॥ १५.४०.९ ॥
Ó melhor dos duas vezes nascidos, verdadeiramente sutil é o curso do mundo, pois ela abandonou o reino e escolheu a vida na floresta.
15.40.10
युधिष्ठिरस्य जननी भीमस्य विजयस्य च ।
अनाथवत्कथं दग्धा इति मुह्यामि चिन्तयन् ॥ १५.४०.१० ॥
A mãe de Yudhiṣṭhira, de Bhīma e de Vijaya — como foi ela queimada como se não tivesse protetor? Pensando nisso, fico perplexo.
15.40.11
वृथा संतर्पितो वह्निः खाण्डवे सव्यसाचिना ।
उपकारमजानन्स कृतघ्न इति मे मतिः ॥ १५.४०.११ ॥
Na floresta de Khāṇḍava, Savyasācin satisfez o fogo em vão. Não reconhecendo o favor, é ingrato — tal é a minha opinião.
15.40.12
यत्रादहत्स भगवान्मातरं सव्यसाचिनः ।
कृत्वा यो ब्राह्मणच्छद्म भिक्षार्थी समुपागतः ॥ १५.४०.१२ ॥
Ali, aquele bendito Fogo, que tomou a forma de brâmane e veio pedindo esmola, queimou a mãe de Savyasācin.
15.40.13
धिगग्निं धिक् च पार्थस्य विश्रुतां सत्यसन्धताम् ।
इदं कष्टतरं चान्यद्भगवन्प्रतिभाति मे ॥ १५.४०.१३ ॥
Vergonha para o fogo, e vergonha para a famosa firmeza na verdade do filho de Pṛthā! Ó venerável, isto e outra coisa parecem-me mais dolorosos.
15.40.14
वृथाऽग्निना समायोगो यदभूत्पृथिवीपतेः ।
तथा तपस्विनस्तस्य राजर्षेः कौरवस्य ह ॥ १५.४०.१४ ॥
A união do senhor da terra com o fogo tornou-se vã; assim também a daquele asceta, o sábio real, o Kaurava.
15.40.15
कथमेवंविधो मृत्युः प्रशास्य पृथिवीमिमाम् ॥ १५.४०.१५ ॥
Como pôde uma morte deste tipo sobrevir àquele que governou esta terra?
15.40.16
तिष्ठत्सु मन्त्रपूतेषु तस्याग्निषु महावने ।
वृथाऽग्निना समायुक्तो निष्ठां प्राप्तः पिता मम ॥ १५.४०.१६ ॥
Enquanto os seus fogos purificados por mantras permaneciam naquela grande floresta, meu pai, em vão, uniu-se ao fogo e chegou ao seu fim.
15.40.17
मन्ये पृथा वेपमाना कृशा धमनिसंतता ।
हा तात धर्मराजेति मामाक्रन्दन्महाभये ॥ १५.४०.१७ ॥
Penso que Pṛthā, trêmula, magra e coberta de veias, me chamava gritando em grande terror: 'Ai, querido Dharmarāja!'
15.40.18
भीम पर्याप्नुहि भयादिति चैवाभिवाशती ।
समन्ततः परिक्षिप्ता माताऽभून्मे दवाग्निना ॥ १५.४०.१८ ॥
Minha mãe, cercada por todos os lados pelo fogo da floresta, gritava: 'Ó Bhīma, salva-me do medo!'
15.40.19
सहदेवः प्रियस्तस्याः पुत्रेभ्योधिक एव तु ।
न चैनां मोक्षयामास वीरो माद्रवतीसुतः ॥ १५.४०.१९ ॥
Sahadeva lhe era mais querido que os próprios filhos, mas o herói, filho de Mādravatī, não conseguiu libertá-la.
15.40.20
तच्छ्रुत्वा रुरुदुः सर्वे समालिङ्ग्य परस्परम् ।
पाण्डवाःक पञ्च दुःखार्ता भूतानीव युगक्षये ॥ १५.४०.२० ॥
Ao ouvir isso, os cinco Pāṇḍava, afligidos pela dor, abraçaram-se uns aos outros e todos choraram, como seres vivos no fim de uma era.
15.40.21
तेषां तु पुरुषेन्द्राणां रुदतां रुदितस्वनः ।
प्रासादाभोगसंरुद्धे अन्वरौत्सीत्स रोदसी ॥ १५.४०.२१ ॥
O som do choro daqueles melhores dos homens, confinado no vasto palácio, ressoou pelo céu e pela terra.