Mahābhārata · Adhyāya 16.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.2.1
कथं विनष्टा भगवन्नन्धका वृष्णिभिः सह ।
पश्यतो वासुदेवस्य भोजश्चैवक महारथाः ॥ १६.२.१ ॥
O Verehrter, wie wurden die Andhakas zusammen mit den Vṛṣṇis vernichtet und die großen Wagenkämpfer der Bhojas, während Vāsudeva zusah?
16.2.2
षट्त्रिंशेऽथ ततो वर्षे वृष्णीनामनयो महान् ।
अन्योन्यं मुसलैस्ते तु निजघ्नुः कालचोदिताः ॥ १६.२.२ ॥
Im sechsunddreißigsten Jahr traf die Vṛṣṇis ein großes Unheil; von der Zeit getrieben, erschlugen sie einander mit eisernen Keulen.
16.2.3
केनानुशप्तास्ते वीराः क्षयं वृष्ण्यन्धका गताः ।
भोजाश्च द्विजवर्य त्वं विस्तरेण वदस्व मे ॥ १६.२.३ ॥
Durch wessen Fluch gingen jene Helden, die Vṛṣṇis, Andhakas und Bhojas, zugrunde? O bester der Zweimalgeborenen, erzähle es mir ausführlich.
16.2.4
विश्वामित्रं च कण्वं च नारदं च तपोधनम् ।
सारणप्रमुखा वीरा ददृशुर्द्वारकां गतान् ॥ १६.२.४ ॥
Die Helden unter Führung Sāraṇas sahen Viśvāmitra, Kaṇva und Nārada, reich an Askese, die nach Dvārakā gekommen waren.
16.2.5
ते वै सांबं पुरस्कृत्य भूषयित्वा स्त्रियं यथा ।
अब्रुवन्नुपसङ्गम्य् दैवदण्डिनिपीडिताः ॥ १६.२.५ ॥
Von der Rute des Schicksals gepeinigt, stellten sie Sāmba voran, schmückten ihn wie eine Frau, traten zu ihnen und sprachen:
16.2.6
इयं स्त्री पुत्रकामस्य बभ्रोरमिततेजसः ।
ऋषयः साधु जानीत किमियं जनयिष्यति ॥ १६.२.६ ॥
Diese Frau gehört Babhru, dem Männer von unermesslichem Glanz, der einen Sohn begehrt. O Weise, wisst genau, was sie gebären wird.
16.2.7
इत्युक्तास्ते तदा राजन्विप्रलम्भप्रधर्षिताः ।
प्रत्यबुवंस्तान्मुनयो यत्तच्छृणु नराधिप ॥ १६.२.७ ॥
So angesprochen, o König, antworteten ihnen die Weisen, von der Täuschung verletzt. Höre, o Herr der Menschen, was sie sagten.
16.2.8
वृष्ण्यन्धकविनाशाय मुसलं घोरमायसम् ।
वासुदेवस्य दायादः सांबोऽयं जनयिष्यति ॥ १६.२.८ ॥
Zur Vernichtung der Vṛṣṇi und Andhaka wird dieser Sohn Vāsudevas, Sāmba, eine schreckliche eiserne Keule gebären.
16.2.9
येन यूयं सुदुर्वृत्ता नृशंसा जातमन्यवः ।
उच्छेत्तारः कुलं कृत्स्नमृते रामजनार्दनौ ॥ १६.२.९ ॥
Dadurch werdet ihr, überaus frevelhaft, grausam und voller Zorn, die Vernichter der ganzen Sippe sein, außer Rāma und Janārdana.
16.2.10
समुद्रं यास्यति श्रीमांस्त्यक्त्वा देहं हलायुधः ।
जरःकृष्णं महात्मानं शयानं भुवि भेत्स्यति ॥ १६.२.१० ॥
Der glorreiche Halāyudha (Balarāma) wird seinen Körper ablegen und zum Ozean gehen, und der Jäger Jara wird Kṛṣṇa, den Großherzigen, durchbohren, während er auf dem Boden liegt.
16.2.11
इत्यब्रुवंस्ततो राजन्प्रलब्धास्तैर्दुरात्मभिः ।
मुनयः क्रोधरक्ताक्षाः समीक्ष्याथ परस्परम्।
तथोक्त्वा मुनयस्ते तु यथागतमथो ययुः ॥ १६.२.११ ॥
Da blickten, o König, die von jenen Bösewichten betrogenen Weisen mit vor Zorn geröteten Augen einander an; nachdem sie so gesprochen hatten, kehrten jene Weisen auf dem Weg zurück, auf dem sie gekommen waren.
16.2.12
अथाब्रवीत्तदा वृष्णीञ्श्रुत्वैतन्मधुसूदनः ।
अन्तज्ञो मतिमांस्तस्य भवितव्यं तथेति तान् ॥ १६.२.१२ ॥
Da sprach Madhusūdana (Kṛṣṇa), der weise Kenner des Endes, als er dies hörte, zu den Vṛṣṇi: »Es muss geschehen; so sei es.«
16.2.13
एवमुक्त्वा हृषीकेशः प्रविवेश पुरं तदा ।
कृतान्तमन्यथा नैच्छत्कर्तुं स जगतः प्रभुः ॥ १६.२.१३ ॥
So sprechend trat Hṛṣīkeśa damals in die Stadt ein; der Herr der Welt wollte das Schicksal nicht anders gestalten.
16.2.14
श्वोभूतेऽथ ततः सांबो मुसलं तदसूकत वै ।
येन वृष्णन्धककुले पुरुषा भस्मसात्कृताः ॥ १६.२.१४ ॥
Am nächsten Tag gebar Sāmba jene Keule, durch die die Männer der Geschlechter der Vṛṣṇi und Andhaka zu Asche wurden.
16.2.15
वृष्ण्यन्धकविनाशाय किंकरप्रतिमं महत् ।
असूत सापजं घोरं तच्च राज्ञे न्यवेदयन् ॥ १६.२.१५ ॥
Zur Vernichtung der Vṛṣṇi und Andhaka gebar er ein großes, schreckliches Wesen gleich einem Diener des Todes, durch einen Fluch geboren; und sie meldeten es dem König.
16.2.16
विषण्णरूपस्तद्राजा सूक्ष्मं चूर्णमकारयत् ।
तच्चूर्णं सागरे चापि प्राक्षिपन्पुरुषा नृप ॥ १६.२.१६ ॥
Jener König, von betrübtem Aussehen, ließ es zu feinem Pulver zermahlen; und dieses Pulver, o König, warfen die Männer auch ins Meer.
16.2.17
अघोषयंश्च नगरे वचनादाहुकस्य ते ।
जनार्दनस्य रामस्य बभ्रोश्चैव महात्मनः ॥ १६.२.१७ ॥
Und in der Stadt ließen sie auf Befehl Āhukas, Janārdanas, Rāmas und des hochsinnigen Babhru verkünden.
16.2.18
अद्यप्रभृति सर्वेषु वृष्ण्यन्धककुलेष्विह ।
सुरासवो न कर्तव्यः सर्वैर्नगरवासिभिः ॥ १६.२.१८ ॥
Von diesem Tag an soll hier in allen Geschlechtern der Vṛṣṇi und Andhaka kein Branntwein und Wein von den Stadtbewohnern hergestellt werden.
16.2.19
यश्च नो विदितं कुर्यात्पेयं कश्चिन्नरः क्वचित् ।
जीवन्स शूलमारोहेत्स्वयं कृत्वा सबान्धवः ॥ १६.२.१९ ॥
Und wer von uns bemerkt irgendwo Rauschtrank trinkt, der soll selbst, lebend, samt seinen Verwandten auf den Pfahl steigen.
16.2.20
ततो राजभयात्सर्वे नियमं चक्रिरे तदा ।
नराः सासनमाज्ञाय तस्य राज्ञो महात्मनः ॥ १६.२.२० ॥
Da hielten aus Furcht vor dem König alle die Ordnung ein; die Männer, nachdem sie den Befehl jenes hochherzigen Königs samt seiner Strafe verstanden hatten, taten so.