Mahābhārata · Adhyāya 16.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.4.1
काली स्त्री पाण्डुरैर्दन्तैः प्रविश्य हसती निशि ।
स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां परिधावति ॥ १६.४.१ ॥
Eine dunkle Frau mit bleichen Zähnen tritt nachts lachend ein und läuft durch Dvārakā, indem sie in den Träumen Frauen raubt.
16.4.2
अग्निहोत्रनिकेतेषु वास्तुमध्येषु वेश्मसु ।
वृष्ण्यन्धकानखादन्त स्वप्ने गृध्रा भयानकाः ॥ १६.४.२ ॥
In den Stätten des Feueropfers, mitten in den Hofgeländen, in den Häusern, im Traum verschlangen furchtbare Geier die Vṛṣṇis und Andhakas.
16.4.3
अलङ्काराश्च च्छत्रं च ध्वजाश्च कवचानि च ।
ह्रियमाणान्यदृश्यन्त रक्षोभिः सुभयानकैः ॥ १६.४.३ ॥
Schmuck, der Sonnenschirm, Banner und Rüstungen wurden gesehen, wie sie von sehr furchtbaren Rākṣasas fortgetragen wurden.
16.4.4
तच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभमयोमयम् ।
दिवमाचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा ॥ १६.४.४ ॥
Jene eiserne Diskus Kṛṣṇas, von Agni gegeben und Vajranābha genannt, stieg damals zum Himmel empor, während die Vṛṣṇis zusahen.
16.4.5
युक्तं रथं दिव्यमादित्यवर्णं ।
हयाऽहरन्पश्यतो दारुकस्य।
ते सागरस्योपरिष्टादगच्छ-
न्मनोजवाश्चतुरो वाजिमुख्याः ॥ १६.४.५ ॥
Während Dāruka zusah, entführten die Pferde den angeschirrten göttlichen Wagen von sonnenfarbenem Glanz; jene vier Hauptrosse, schnell wie der Gedanke, zogen über das Meer davon.
16.4.6
तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ ।
सुपूजितौ रामजनार्धनाभ्याम्।
उच्चैर्जह्रुरप्सरसश्च दिव्या ।
देवा ऊचुर्गम्यतां तीर्थयात्राः ॥ १६.४.६ ॥
Die beiden großen Banner, die Palme und Suparṇa (Garuḍa), von Rāma und Janārdana wohl verehrt, wurden von göttlichen Apsarasen lautstark fortgetragen; und die Götter sprachen: „Mögen sie auf Pilgerfahrt gehen.“
16.4.7
भगवद्दर्शनस्पर्शस्नेहैर्विततभोगिनः ।
दिवः प्रवेशानार्थं ते विमानैर्दिवमाययुः ॥ १६.४.७ ॥
Durch den Anblick, die Berührung und die Zuneigung des Gesegneten gingen sie, mit ausgedehnten Genüssen, auf himmlischen Wagen zum Himmel, um einzutreten.
16.4.8
ततो जिगमिषन्तस्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
सान्तःपुरास्तदा तीर्थयात्रामैच्छन्नरर्षभाः ॥ १६.४.८ ॥
Da wünschten die großen Wagenkrieger der Vṛṣṇi und Andhaka, die aufbrechen wollten, zusammen mit ihren Frauengemächern, jene Stiere unter den Männern eine Pilgerfahrt zu den heiligen Furten.
16.4.9
ततो मनोहरा हृष्टाःक पेयं मांसं मधूनि च ।
बहु नानाविधं चक्रुस्त्वरिताः कालचोदिताः ॥ १६.४.९ ॥
Da bereiteten die frohen und anmutigen, von der Zeit angetrieben, eilig den Kapeya-Trank, Fleisch, Honige und vieles von mancherlei Art zu.
16.4.10
ततः सीधुषु सक्ताश्च निर्ययुर्नगराद्बहिः ।
यानैरश्वैर्गजैश्चैव श्रीमन्तस्तिग्मतेजसः ॥ १६.४.१० ॥
Da zogen jene prächtigen Männer von glühendem Glanz, dem Sīdhu-Trank ergeben, mit Wagen, Pferden und Elefanten aus der Stadt hinaus.
16.4.11
ततः प्रभासे न्यवसन्यथोद्दिष्टं यथागृहम् ।
प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा ॥ १६.४.११ ॥
Dann ließen sie sich in Prabhāsa nieder, jeder im zugewiesenen Haus, die Yādava mit ihren Frauen, reichlich versehen mit Speise und Trank.
16.4.12
निविष्टांस्तान्निशाम्याथ समुद्रान्ते स योगवित् ।
जगामामन्त्र्य तान्वीरानुद्धवोऽर्थविशारदः ॥ १६.४.१२ ॥
Als er sah, dass sie sich am Rande des Ozeans niedergelassen hatten, verabschiedete sich Uddhava, der Kenner des Yoga, in der Wahrheit bewandert, von jenen Helden und ging fort.
16.4.13
तं प्रस्थितं महात्मानमभिवाद्य कृताञ्जलिम् ।
जानन्विनाशं वृष्णीनां नैच्छद्वारयितुं हरिः ॥ १६.४.१३ ॥
Als jener Großmütige aufbrach und ihn mit gefalteten Händen grüßte, wollte Hari, der die Vernichtung der Vṛṣṇis kannte, ihn nicht zurückhalten.
16.4.14
ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
अपश्यन्नुद्धवं यान्तं तेजसाऽऽवृत्य रोदसी ॥ १६.४.१४ ॥
Da sahen die von der Zeit ergriffenen großen Kämpfer der Vṛṣṇi und Andhaka Uddhava gehen, der Himmel und Erde mit seinem Glanz bedeckte.
16.4.15
ब्राह्मणार्थेषु यत्सिद्धमन्नं तेषां महात्मनाम् ।
तद्वानरेभ्यः प्रददुः सुरागन्धसमन्वितम् ॥ १६.४.१५ ॥
Die Speise, die für die Brahmanen bereitet war, mit dem Duft von Rauschtrank vermischt, gaben jene Großmütigen den Affen.
16.4.16
ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्तकसंकुलम् ।
अवर्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम् ॥ १६.४.१६ ॥
Da fand in Prabhāsa ein großes Trinkfest statt, erfüllt von Hunderten von Instrumenten und voller Schauspieler und Tänzer, für die Feurig-Strahlenden.
16.4.17
कृष्णस्य सन्निधौ रामः सहितः कृतवर्मणा ।
अपिबद्युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च ॥ १६.४.१७ ॥
In Kṛṣṇas Gegenwart trank Rāma zusammen mit Kṛtavarman; Yuyudhāna, Gada und Babhru tranken ebenso.
16.4.18
ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः ।
अब्रवीत्कृतवर्माणमवहास्यावमत्य च ॥ १६.४.१८ ॥
Da sprach Yuyudhāna, im Rausch wild, inmitten der Versammlung, spöttisch und verachtend zu Kṛtavarman.
16.4.19
कः क्षत्रियो हन्यमानः सुप्तान्हन्यान्मृतानिव ।
तन्न मृष्यन्ति हार्दिक्य यादवा यत्त्वया कृतम् ॥ १६.४.१९ ॥
Welcher Krieger, selbst geschlagen, würde die Schlafenden erschlagen, als seien sie tot? O Hārdikya, die Yādavas werden nicht dulden, was du getan hast.
16.4.20
इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद्वचः ।
प्रद्युम्नो रथिनांश्रेष्ठो हार्दिक्यमवमत्य व ॥ १६.४.२० ॥
Als Yuyudhāna so gesprochen hatte, lobte Pradyumna, der beste der Wagenkämpfer, seine Worte und verachtete Hārdikya ...
16.4.21
ततः परमसंक्रुद्धः कृतवर्मा तमब्रवीत् ।
निर्दिशन्निव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना ॥ १६.४.२१ ॥
Da sprach Kṛtavarman, aufs Äußerste erzürnt, zu ihm, gleichsam verächtlich mit der linken Hand deutend.
16.4.22
भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर्युर्द्धे प्रायगतस्त्वया ।
वधेन सुनृशंसेन कथं वीरेण पातितः ॥ १६.४.२२ ॥
Bhūriśravas, mit abgeschlagenen Armen, fand im Kampf sein Ende; wie hast du diesen Helden durch so grausame Tötung niedergestreckt?
16.4.23
इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा ।
तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे स मन्युमान् ॥ १६.४.२३ ॥
Als Keśava, der Töter feindlicher Helden, diese Worte hörte, blickte er ihn mit einem zornigen Seitenblick an; voll Grimm sah er hin.
16.4.24
मणिः स्यमन्तकश्चैव यः स सत्राजितोऽभवत् ।
तां कथां श्रावयामास सात्यकिर्मधुसूदनम् ॥ १६.४.२४ ॥
Das Juwel Syamantaka, das Satrājit gehört hatte – diese Geschichte ließ Sātyaki Madhusūdana hören.
16.4.25
तच्छ्रुत्वा केशवस्याङ्कमगमद्रुदती तदा ।
सत्यभामा प्रकुपिता कोपयन्ती जनार्दनम् ॥ १६.४.२५ ॥
Als Satyabhāmā dies hörte, ging sie weinend und zornentbrannt zu Keśavas Schoß und reizte Janārdana auf.
16.4.26
तत उत्थाय सक्रोधः सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत्। ॥ १६.४.२६ ॥
Da erhob sich Sātyaki voll Zorn und sprach diese Worte.
16.4.27
पञ्चानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखण्डिनोः ।
एष गच्छामि पदवीं सत्येन च तथा शपे ॥ १६.४.२७ ॥
Ich folge dem Pfad der fünf Söhne Draupadīs und von Dhṛṣṭadyumna und Śikhaṇḍin; ich schwöre es bei der Wahrheit.
16.4.28
सौप्तिके ये च निहताः सुप्ता येन दुरात्मना ।
द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा ॥ १६.४.२८ ॥
Jene, die im nächtlichen Gemetzel im Schlaf erschlagen wurden, von jenem Übeltäter mit Hilfe von Droṇas Sohn und dem sündigen Kṛtavarman.
16.4.29
समाप्तमायुरस्याद्य यशश्चैव सुमध्यते ।
इत्येवमुक्त्वा खङ्गेन केशवस्य समीपतः।
अभिद्रुत्य शिरः क्रुद्धश्चिच्छेद कृतवर्मणः ॥ १६.४.२९ ॥
»Heute sind sein Leben und sein Ruhm beendet, o Sumadhyā!« So sprechend, zornentbrannt, stürzte er vom Platz neben Keśava hervor und schlug Kṛtavarman mit dem Schwert den Kopf ab.
16.4.30
तथाऽन्यानपि निघ्नन्तं युयुधानं समन्ततः ।
अभ्यधावद्धृषीकेशो विनिवारयितुं तदा ॥ १६.४.३० ॥
Da eilte Hṛṣīkeśa herbei, um Yuyudhāna zurückzuhalten, der ringsum auch andere erschlug.
16.4.31
एकीभूतास्ततः सर्वे कालपर्यायचोदिताः ।
भोजान्धका महाराज शैनेयं पर्यवारयन् ॥ १६.४.३१ ॥
Da umringten die Bhojas und Andhakas, vereint und von der Macht der Zeit getrieben, o großer König, den Śainya.
16.4.32
तान्दृष्ट्वा पततस्तूर्णमभिक्रुद्धाञ्जनार्दनः ।
न चुक्रोध महातेजा जानन्कालस्य पर्ययम् ॥ १६.४.३२ ॥
Als er sie eilends herabstürzen sah, sehr erzürnt, wurde der strahlende Janārdana nicht zornig, denn er kannte die Wendung der Zeit.
16.4.33
ते तु पानमदाविष्टाश्चोदिताः कालधर्मणा ।
युयुधानमथाभ्यघ्नन्नुच्छिष्टैर्भाजनैस्तदा ॥ १६.४.३३ ॥
Sie, von dem Rausch des Trinkens ergriffen und vom Gesetz der Zeit getrieben, schlugen da den Yuyudhāna mit benutzten Gefäßen.
16.4.34
हन्यमाने तु शैनेये क्रुद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
तदनन्तरमागच्छन्मोचयिष्यञ्शिनेः सुतम् ॥ १६.४.३४ ॥
Als Śainya geschlagen wurde, eilte der zornige Sohn Rukmiṇīs herbei, um den Sohn Śinis zu befreien.
16.4.35
स भोजैः सह संयुक्तः सात्यकिश्चान्धकैः सह ।
व्यायच्छमानौ तौ वीरौ बाहुद्रविणशालिनौ।
बहुत्वान्निहतौ तत्र उभौ कुष्णस्य पश्यतः ॥ १६.४.३५ ॥
Er verband sich mit den Bhojas, und Sātyaki mit den Andhakas. Beide Helden, prächtig durch den Reichtum ihrer Arme, wurden dort wegen ihrer Zahl erschlagen, vor den Augen Kṛṣṇas.
16.4.36
हतं दृष्ट्वा च शैनेयं पुत्रं च यदुनन्दनः ।
एरकाणां ततो मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशवः ॥ १६.४.३६ ॥
Als er Śainya und seinen Sohn erschlagen sah, ergriff Keśava, die Freude der Yadus, im Zorn eine Handvoll Eraka-Gras.
16.4.37
तदभून्मुसलं घोरं वज्रकल्पमयोमयम् ।
जघान कुष्णस्तांस्तेनि येये प्रमुखतोऽभवन् ॥ १६.४.३७ ॥
Das wurde eine furchtbare Keule, gleich dem Donnerkeil, aus Eisen. Kṛṣṇa schlug mit ihr jene, die vorn standen.
16.4.38
ततोऽन्धकाश्च भोजाश्च शैनेया वृष्णयस्तथा ।
जघ्नुरन्योन्यमाक्रन्दे मुसलैः कालचोदिताः ॥ १६.४.३८ ॥
Dann schlugen die Andhakas, die Bhojas, die Śaineyas und die Vṛṣṇis, von der Zeit getrieben, im Getöse mit Keulen einander.
16.4.39
यस्तेषामेरकां कश्चिज्जग्राह कुपितो नृपः ।
वज्रभूतेव सा राजन्नदृश्यत तदा विभो ॥ १६.४.३९ ॥
Wer von ihnen, zornig, einen Halm des erakā ergriff, o König, o Herr, dieser erschien da wie ein Donnerkeil.
16.4.40
तृणं च मुसलीभूतमपि तत्र व्यदृश्यत ।
ब्रह्मदण्डकृतं सर्वमिति तद्विद्वि पार्थिव ॥ १६.४.४० ॥
Dort erschien sogar das Gras als Keule. O König, wisse, dass all dies durch den Fluch des Brahmanen geschah.
16.4.41
आविध्याविध्य ते राजन्प्रहरन्ति स्म तैस्तृणैः ।
तद्वज्रभूतं मुसलं व्यदृश्यत तदा दृढम् ॥ १६.४.४१ ॥
O König, sie schwangen und schwangen jene Gräser und schlugen damit; da erschien jene Keule fest wie ein Donnerkeil.
16.4.42
अवधीत्पितरं पुत्रः पिता पुत्रं च भारत ।
मत्ताः परिपतन्ति स्म योधयन्तः परस्परम् ॥ १६.४.४२ ॥
O Nachkomme Bharatas, der Sohn erschlug den Vater, und der Vater den Sohn; wahnsinnig vor Raserei rannten sie umher und kämpften miteinander.
16.4.43
पतङ्गा इव चाग्नौ ते निपेतुः कुकुरान्धकाः ।
नासीत्पलायने बुद्धिर्वधअयमानस्य कस्यचित् ॥ १६.४.४३ ॥
Wie Motten ins Feuer stürzten die Kukuras und Andhakas nieder. Keinem der Erschlagenen kam der Gedanke an Flucht.
16.4.44
तत्रापश्यन्महाबाहुर्जानन्कालस्य पर्ययम् ।
मुसलं समवष्टभ्य तस्थौ स मधुसूदनः ॥ १६.४.४४ ॥
Dort sah der Mächtigarmige, den Lauf der Zeit kennend, zu. Die eiserne Keule fest umklammernd, stand Madhusūdana da.
16.4.45
सांबं च निहतं दृष्ट्वा चारुदेष्णं च माधवः ।
प्रद्युम्नं चानिरुद्धं च ततश्चुक्रोध भारत ॥ १६.४.४५ ॥
O Bhārata, als er Sāmba und den erschlagenen Cārudeṣṇa sah, und dann Pradyumna und Aniruddha, da entbrannte Mādhava vor Zorn.
16.4.46
गदं वीक्ष्य शयानं च भृशं कोपसमन्वितः ।
स निःशेषं तदा चक्रे शार्ङ्गचक्रगंदाधरः ॥ १६.४.४६ ॥
Als er Gada daliegen sah, erfüllte ihn gewaltiger Zorn. Da vernichtete er, der Träger des Bogens Śārṅga, des Diskus und der Keule, alle vollständig.
16.4.47
तं निघ्नन्तं महातेजा बभ्रुः परपुरंजयः ।
दारुकश्चैव दाशार्हमूवतुर्यन्निबोध तत् ॥ १६.४.४७ ॥
Während er sie erschlug, sprachen Babhru von großem Glanz, Bezwinger feindlicher Städte, und Dāruka zum Nachkommen Daśārhas. Höre, was sie sagten.
16.4.48
भगवन्निहताः सर्वे त्वया भूयिष्ठशो नराः ।
रामस्य पदमन्विच्छ तत्र गच्छाम यत्र सः ॥ १६.४.४८ ॥
O Gesegneter, von dir wurden fast alle Männer erschlagen. Die Spur Rāmas suchend, wollen wir dorthin gehen, wo er ist.