மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 16.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.4.1
काली स्त्री पाण्डुरैर्दन्तैः प्रविश्य हसती निशि ।
स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां परिधावति ॥ १६.४.१ ॥
கருத்த பெண் வெளிறிய பற்களுடன் இரவில் சிரித்தபடி நுழைந்து, கனவுகளில் பெண்களைத் திருடிக்கொண்டு துவாரகையில் ஓடித் திரிகிறாள்.
16.4.2
अग्निहोत्रनिकेतेषु वास्तुमध्येषु वेश्मसु ।
वृष्ण्यन्धकानखादन्त स्वप्ने गृध्रा भयानकाः ॥ १६.४.२ ॥
அக்னிஹோத்ரம் நடக்கும் இடங்களிலும், வீட்டு முற்றங்களின் நடுவிலும், மாளிகைகளிலும், கனவில் பயங்கரமான கழுகுகள் விருஷ்ணிகளையும் அந்தகர்களையும் தின்றன.
16.4.3
अलङ्काराश्च च्छत्रं च ध्वजाश्च कवचानि च ।
ह्रियमाणान्यदृश्यन्त रक्षोभिः सुभयानकैः ॥ १६.४.३ ॥
அணிகலன்களும், குடையும், கொடிகளும், கவசங்களும் மிகவும் பயங்கரமான அரக்கர்களால் கவர்ந்து செல்லப்படுவதாகக் காணப்பட்டன.
16.4.4
तच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभमयोमयम् ।
दिवमाचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा ॥ १६.४.४ ॥
அக்னி அளித்த, கிருஷ்ணனுடைய வஜ்ரநாபம் என்னும் இரும்பாலான அந்த சக்கரம் அப்போது விருஷ்ணிகள் பார்த்திருக்கையில் வானில் ஏறியது.
16.4.5
युक्तं रथं दिव्यमादित्यवर्णं ।
हयाऽहरन्पश्यतो दारुकस्य।
ते सागरस्योपरिष्टादगच्छ-
न्मनोजवाश्चतुरो वाजिमुख्याः ॥ १६.४.५ ॥
தாருகன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், பூட்டப்பட்ட, சூரியனின் நிறம் கொண்ட தெய்வீகத் தேர் குதிரைகளால் கொண்டு செல்லப்பட்டது; மனத்தைப் போல் வேகமான அந்த நான்கு சிறந்த குதிரைகள் கடலுக்கு மேல் சென்றன.
16.4.6
तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ ।
सुपूजितौ रामजनार्धनाभ्याम्।
उच्चैर्जह्रुरप्सरसश्च दिव्या ।
देवा ऊचुर्गम्यतां तीर्थयात्राः ॥ १६.४.६ ॥
ராமனாலும் ஜனார்தனனாலும் நன்கு வணங்கப்பட்ட அந்த இரண்டு பெரிய கொடிகள் — தாலமும் சுபர்ணனும் — உயர்ந்த ஒலியுடன் திவ்ய அப்சரஸ்களால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டன; தேவர்கள், "தீர்த்தயாத்திரைக்குச் செல்லட்டும்" என்றனர்.
16.4.7
भगवद्दर्शनस्पर्शस्नेहैर्विततभोगिनः ।
दिवः प्रवेशानार्थं ते विमानैर्दिवमाययुः ॥ १६.४.७ ॥
பகவானின் தரிசனம், ஸ்பரிசம் மற்றும் அன்பால் விரிந்த போகங்களை உடையவர்கள், சுவர்க்கத்தில் நுழைவதற்காக விமானங்களில் சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்.
16.4.8
ततो जिगमिषन्तस्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
सान्तःपुरास्तदा तीर्थयात्रामैच्छन्नरर्षभाः ॥ १६.४.८ ॥
அப்போது செல்ல விரும்பிய விருஷ்णி மற்றும் அந்தக குலத்தின் மகாரதர்கள், அந்தப்புரத்தினருடன், அந்த நரசிரேஷ்டர்கள் அப்போது தீர்த்தயாத்திரையை விரும்பினர்.
16.4.9
ततो मनोहरा हृष्टाःक पेयं मांसं मधूनि च ।
बहु नानाविधं चक्रुस्त्वरिताः कालचोदिताः ॥ १६.४.९ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியுடன், கவர்ச்சியுடன் அவர்கள் கபேய பானம், இறைச்சி, தேன் மற்றும் பலவகையான பொருட்களை விரைவாக, காலத்தால் தூண்டப்பட்டு தயாரித்தனர்.
16.4.10
ततः सीधुषु सक्ताश्च निर्ययुर्नगराद्बहिः ।
यानैरश्वैर्गजैश्चैव श्रीमन्तस्तिग्मतेजसः ॥ १६.४.१० ॥
அப்போது சீது மதுவில் ஈடுபட்ட அவர்கள், கடுமையான தேஜஸ் உடைய செல்வர்கள், வாகனங்களிலும் குதிரைகளிலும் யானைகளிலும் நகரத்திற்கு வெளியே சென்றனர்.
16.4.11
ततः प्रभासे न्यवसन्यथोद्दिष्टं यथागृहम् ।
प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा ॥ १६.४.११ ॥
அப்போது பிரபாசத்தில் நியமிக்கப்பட்டபடி, ஒவ்வொரு வீட்டிலும், மனைவிகளுடன் யாதவர்கள், ஏராளமான உணவும் பானமும் கொண்டு தங்கினர்.
16.4.12
निविष्टांस्तान्निशाम्याथ समुद्रान्ते स योगवित् ।
जगामामन्त्र्य तान्वीरानुद्धवोऽर्थविशारदः ॥ १६.४.१२ ॥
அவர்கள் கடல் கரையில் குடியிருப்பதைக் கண்டு, யோகம் அறிந்த, பொருளில் வல்ல உத்தவர் அந்த வீரர்களிடம் விடைபெற்றுச் சென்றார்.
16.4.13
तं प्रस्थितं महात्मानमभिवाद्य कृताञ्जलिम् ।
जानन्विनाशं वृष्णीनां नैच्छद्वारयितुं हरिः ॥ १६.४.१३ ॥
புறப்பட்ட அந்த மகாத்மாவை, கைகூப்பி வணங்கியபோது, வృష்ணிகளின் அழிவை அறிந்திருந்தும் ஹரி அவரைத் தடுக்க விரும்பவில்லை.
16.4.14
ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
अपश्यन्नुद्धवं यान्तं तेजसाऽऽवृत्य रोदसी ॥ १६.४.१४ ॥
பின்னர் காலத்தால் சூழப்பட்ட வృஷ்ணி, அந்தக மகாரதர்கள், தங்கள் ஒளியால் வானையும் பூமியையும் மூடியபடி செல்லும் உத்தவரைக் கண்டனர்.
16.4.15
ब्राह्मणार्थेषु यत्सिद्धमन्नं तेषां महात्मनाम् ।
तद्वानरेभ्यः प्रददुः सुरागन्धसमन्वितम् ॥ १६.४.१५ ॥
பிராமணர்களுக்காகச் சமைக்கப்பட்ட அந்த உணவை, அந்த மகாத்மாக்கள் மதுவின் மணம் கலந்ததாக வானரர்களுக்குக் கொடுத்தனர்.
16.4.16
ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्तकसंकुलम् ।
अवर्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम् ॥ १६.४.१६ ॥
பின்னர் நூற்றுக்கணக்கான இசைக்கருவிகளால் நிறைந்து, நடிகர்களும் நடனக்காரர்களும் நிறைந்த ஒரு பெரும் மதுவிருந்து பிரபாசத்தில் நடைபெற்றது, கடுந்தேஜஸ் கொண்டோருக்காக.
16.4.17
कृष्णस्य सन्निधौ रामः सहितः कृतवर्मणा ।
अपिबद्युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च ॥ १६.४.१७ ॥
கிருஷ்ணரின் முன்னிலையில் ராமர் கிருதவர்மனுடன் சேர்ந்து குடித்தார்; யுயுதானரும், கதரும், பப்ருவும் அவ்வாறே குடித்தனர்.
16.4.18
ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः ।
अब्रवीत्कृतवर्माणमवहास्यावमत्य च ॥ १६.४.१८ ॥
பின்னர் அவையின் நடுவில், மதத்தால் வெறிகொண்ட யுயுதானன் ஏளனத்துடனும் இகழ்ச்சியுடனும் கிருதவர்மனிடம் பேசினான்.
16.4.19
कः क्षत्रियो हन्यमानः सुप्तान्हन्यान्मृतानिव ।
तन्न मृष्यन्ति हार्दिक्य यादवा यत्त्वया कृतम् ॥ १६.४.१९ ॥
ஒரு க்ஷத்திரியன் தாக்கப்படுபவனாக இருக்கும்போது, தூங்குபவர்களையும் இறந்தவர்களையும் போல யார் கொல்வான்? ஹார்திக்யனே, நீ செய்ததை யாதவர்கள் பொறுக்கமாட்டார்கள்.
16.4.20
इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद्वचः ।
प्रद्युम्नो रथिनांश्रेष्ठो हार्दिक्यमवमत्य व ॥ १६.४.२० ॥
யுயுதானன் இவ்வாறு சொன்னபோது, தேரர்களில் சிறந்த பிரத்யும்நன் அவனுடைய சொல்லைப் பாராட்டினான்; ஹார்திக்யனை அவமதித்தான்.
16.4.21
ततः परमसंक्रुद्धः कृतवर्मा तमब्रवीत् ।
निर्दिशन्निव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना ॥ १६.४.२१ ॥
அப்போது மிகவும் கோபமுற்ற கிருதவர்மன் அவனிடம் பேசினான், அவமதிப்புடன் இடது கையால் சுட்டிக்காட்டுவது போல.
16.4.22
भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर्युर्द्धे प्रायगतस्त्वया ।
वधेन सुनृशंसेन कथं वीरेण पातितः ॥ १६.४.२२ ॥
சின்னக் கரங்களுடைய பூரிசிரவஸ் போரில் உயிர்துறந்தான்; வீரனை மிகக் கொடூரமான கொலையால் நீ எப்படி வீழ்த்தினாய்?
16.4.23
इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा ।
तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे स मन्युमान् ॥ १६.४.२३ ॥
அவனுடைய இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட, பகைவீரர்களைக் கொல்லும் கேசவன் கோபத்துடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்; அவன் சினம் நிறைந்தவனாய் நோக்கினான்.
16.4.24
मणिः स्यमन्तकश्चैव यः स सत्राजितोऽभवत् ।
तां कथां श्रावयामास सात्यकिर्मधुसूदनम् ॥ १६.४.२४ ॥
சத்ராஜித்திடம் இருந்த சியமந்தக மணியின் அந்தக் கதையை சாத்யகி மதுசூதனனுக்குச் சொல்லச் செய்தான்.
16.4.25
तच्छ्रुत्वा केशवस्याङ्कमगमद्रुदती तदा ।
सत्यभामा प्रकुपिता कोपयन्ती जनार्दनम् ॥ १६.४.२५ ॥
அதைக் கேட்ட சத்யபாமா கோபத்துடன் அழுது கொண்டு கேசவனின் மடியில் சென்று அமர்ந்தாள்; ஜனார்தனனையும் தூண்டினாள்.
16.4.26
तत उत्थाय सक्रोधः सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत्। ॥ १६.४.२६ ॥
பின்னர் கோபத்துடன் எழுந்த சாத்யகி பேசினார்.
16.4.27
पञ्चानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखण्डिनोः ।
एष गच्छामि पदवीं सत्येन च तथा शपे ॥ १६.४.२७ ॥
ஐந்து திரௌபதி மகன்களையும், திருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி ஆகியோரையும் பின்பற்றிச் செல்வேன்; உண்மையின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்.
16.4.28
सौप्तिके ये च निहताः सुप्ता येन दुरात्मना ।
द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा ॥ १६.४.२८ ॥
சௌப்திக படுகொலையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் யாரெல்லாம் கொல்லப்பட்டார்களோ, அந்தத் தீயவன் துரோணன் மகனின் துணையுடன், பாவியான கிருதவர்மனுடன் சேர்ந்து கொன்றான்.
16.4.29
समाप्तमायुरस्याद्य यशश्चैव सुमध्यते ।
इत्येवमुक्त्वा खङ्गेन केशवस्य समीपतः।
अभिद्रुत्य शिरः क्रुद्धश्चिच्छेद कृतवर्मणः ॥ १६.४.२९ ॥
"இன்று இவனது ஆயுளும் புகழும் முடிந்தன, ஓ சுமத்யா!" என்று சொல்லி, கோபத்துடன் கேசவனின் அருகிலிருந்து பாய்ந்து வாளால் கிருதவர்மனின் தலையை வெட்டினான்.
16.4.30
तथाऽन्यानपि निघ्नन्तं युयुधानं समन्ततः ।
अभ्यधावद्धृषीकेशो विनिवारयितुं तदा ॥ १६.४.३० ॥
அப்போது ஹ்ருஷீகேசன், எல்லாப் பக்கமும் மற்றவர்களையும் கொன்றுகொண்டிருந்த யுயுதானனைத் தடுப்பதற்காக ஓடினார்.
16.4.31
एकीभूतास्ततः सर्वे कालपर्यायचोदिताः ।
भोजान्धका महाराज शैनेयं पर्यवारयन् ॥ १६.४.३१ ॥
பின்னர் காலத்தின் போக்கால் தூண்டப்பட்டு அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்தனர். மகாராஜரே, போஜர்களும் அந்தகர்களும் சைனேயனை சுற்றி வளைத்தனர்.
16.4.32
तान्दृष्ट्वा पततस्तूर्णमभिक्रुद्धाञ्जनार्दनः ।
न चुक्रोध महातेजा जानन्कालस्य पर्ययम् ॥ १६.४.३२ ॥
அவர்கள் விரைந்து பாய்ந்து மிகவும் சினந்திருப்பதைக் கண்டும், காலத்தின் சுழற்சியை அறிந்த மகாதேஜஸ்வியான ஜனார்தனர் கோபங்கொள்ளவில்லை.
16.4.33
ते तु पानमदाविष्टाश्चोदिताः कालधर्मणा ।
युयुधानमथाभ्यघ्नन्नुच्छिष्टैर्भाजनैस्तदा ॥ १६.४.३३ ॥
அவர்கள் மதுபான போதையில் மூழ்கி, காலத்தின் நியதியால் தூண்டப்பட்டு அப்போது யுயுதானனை எச்சில் பாத்திரங்களால் தாக்கினர்.
16.4.34
हन्यमाने तु शैनेये क्रुद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
तदनन्तरमागच्छन्मोचयिष्यञ्शिनेः सुतम् ॥ १६.४.३४ ॥
சைனேயன் தாக்கப்படுகையில், ருக்மிணியின் மகன் கோபம் கொண்டு, சினியின் மகனை விடுவிக்க உடனே வந்தான்.
16.4.35
स भोजैः सह संयुक्तः सात्यकिश्चान्धकैः सह ।
व्यायच्छमानौ तौ वीरौ बाहुद्रविणशालिनौ।
बहुत्वान्निहतौ तत्र उभौ कुष्णस्य पश्यतः ॥ १६.४.३५ ॥
அவன் போஜர்களுடனும், சாத்யகி அந்தகர்களுடனும் இணைந்தனர். தோள்வலிமையால் சிறந்த அவ்விரு வீரர்களும் எண்ணிக்கையில் மிகுந்தவர்களால் அங்கே கொல்லப்பட்டனர்—கிருஷ்ணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில்.
16.4.36
हतं दृष्ट्वा च शैनेयं पुत्रं च यदुनन्दनः ।
एरकाणां ततो मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशवः ॥ १६.४.३६ ॥
சைனேயனும் தன் மகனும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட யதுநந்தனர் கேசவர், கோபத்தால் எரகப் புல்லின் ஒரு கைப்பிடியைப் பற்றினார்.
16.4.37
तदभून्मुसलं घोरं वज्रकल्पमयोमयम् ।
जघान कुष्णस्तांस्तेनि येये प्रमुखतोऽभवन् ॥ १६.४.३७ ॥
அது பயங்கரமான உலக்கையாயிற்று, இடியைப் போன்றதும் இரும்பாலானதுமாக. கிருஷ்ணன் அதனால் முன்னணியில் இருந்தோரனைவரையும் அடித்தான்.
16.4.38
ततोऽन्धकाश्च भोजाश्च शैनेया वृष्णयस्तथा ।
जघ्नुरन्योन्यमाक्रन्दे मुसलैः कालचोदिताः ॥ १६.४.३८ ॥
பின்னர் அந்தகர்களும், போஜர்களும், சைனேயர்களும், விருஷ்ணிகளும் காலத்தால் தூண்டப்பட்டு, கூச்சலுக்கிடையே உலக்கைகளால் ஒருவரை ஒருவர் அடித்தனர்.
16.4.39
यस्तेषामेरकां कश्चिज्जग्राह कुपितो नृपः ।
वज्रभूतेव सा राजन्नदृश्यत तदा विभो ॥ १६.४.३९ ॥
அவர்களில் ஒருவன் சினந்து ஓர் ஏரகா-புல்லைப் பற்றினான்; ஓ அரசே, ஓ பிரபுவே, அப்போது அது இடியைப் போலத் தோன்றியது.
16.4.40
तृणं च मुसलीभूतमपि तत्र व्यदृश्यत ।
ब्रह्मदण्डकृतं सर्वमिति तद्विद्वि पार्थिव ॥ १६.४.४० ॥
அங்கே புல்லும் உலக்கையாக மாறியதாகத் தெரிந்தது. ஓ அரசே, இவையனைத்தும் பிரம்மதண்டத்தால் ஆனவை என்பதை அறிந்துகொள்.
16.4.41
आविध्याविध्य ते राजन्प्रहरन्ति स्म तैस्तृणैः ।
तद्वज्रभूतं मुसलं व्यदृश्यत तदा दृढम् ॥ १६.४.४१ ॥
ஓ அரசே, அவர்கள் அந்தப் புற்களைச் சுழற்றிச் சுழற்றி அவற்றால் தாக்கினர்; அப்போது அந்த உலக்கை இடியைப் போல உறுதியாகத் தோன்றியது.
16.4.42
अवधीत्पितरं पुत्रः पिता पुत्रं च भारत ।
मत्ताः परिपतन्ति स्म योधयन्तः परस्परम् ॥ १६.४.४२ ॥
ஓ பாரதா, மகன் தந்தையைக் கொன்றான்; தந்தை மகனைக் கொன்றான்; வெறிகொண்டவர்களாக ஒருவரோடொருவர் போரிட்டுச் சுற்றித் திரிந்தனர்.
16.4.43
पतङ्गा इव चाग्नौ ते निपेतुः कुकुरान्धकाः ।
नासीत्पलायने बुद्धिर्वधअयमानस्य कस्यचित् ॥ १६.४.४३ ॥
விட்டில்கள் நெருப்பில் விழுவது போல் குகுரர்களும் அந்தகர்களும் விழுந்தனர். கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்களில் எவருக்கும் தப்பியோடும் எண்ணம் தோன்றவில்லை.
16.4.44
तत्रापश्यन्महाबाहुर्जानन्कालस्य पर्ययम् ।
मुसलं समवष्टभ्य तस्थौ स मधुसूदनः ॥ १६.४.४४ ॥
அங்கு மகாபாகு, காலத்தின் சுழற்சியை அறிந்தவராக, நோக்கினார். முசலத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு அந்த மதுசூதனன் நின்றார்.
16.4.45
सांबं च निहतं दृष्ट्वा चारुदेष्णं च माधवः ।
प्रद्युम्नं चानिरुद्धं च ततश्चुक्रोध भारत ॥ १६.४.४५ ॥
பாரதனே, சாம்பனும் கொல்லப்பட்ட சாருதேஷ்ணனும் காணப்பட்டு, பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் காணப்பட்டபோது மாதவன் சினம் கொண்டான்.
16.4.46
गदं वीक्ष्य शयानं च भृशं कोपसमन्वितः ।
स निःशेषं तदा चक्रे शार्ङ्गचक्रगंदाधरः ॥ १६.४.४६ ॥
கதன் கிடப்பதைக் கண்டு மிகுந்த சினம் கொண்டான். சார்ங்க வில், சக்கரம், கதை தாங்கிய அவன் அப்போது அனைவரையும் முழுவதுமாக அழித்தான்.
16.4.47
तं निघ्नन्तं महातेजा बभ्रुः परपुरंजयः ।
दारुकश्चैव दाशार्हमूवतुर्यन्निबोध तत् ॥ १६.४.४७ ॥
அவனை அழித்துக்கொண்டிருந்த மகாதேஜஸ்வியான, பகை நகரங்களை வென்ற பப்ரு மற்றும் தாருகன் தாசார்ஹனிடம் கூறினர். அதை கேள்.
16.4.48
भगवन्निहताः सर्वे त्वया भूयिष्ठशो नराः ।
रामस्य पदमन्विच्छ तत्र गच्छाम यत्र सः ॥ १६.४.४८ ॥
பகவானே, உங்களால் பெரும்பாலான மனிதர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர். ராமரின் அடிச்சுவட்டைத் தேடி, அவர் எங்கே இருக்கிறாரோ அங்கே செல்வோம்.