Mahābhārata · Adhyāya 16.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.6.1
दारुकोपि कुरून्गत्वा दृष्ट्वा पार्थान्महारथान् ।
आचष्ट मौसले वृष्णीनन्योन्येनोपसंहृतान् ॥ १६.६.१ ॥
Auch Dāruka ging zu den Kurus und erzählte den großen Wagenkämpfern, den Pārthas, als er sie sah, wie die Vṛṣṇis im Mausala-Streit einander vernichtet hatten.
16.6.2
श्रुत्वा विनष्टान्वार्ष्णेयान्सभोजान्धककौकुरान् ।
पाण्डवाः शोकसंतप्ता वित्रस्तमनसोऽभवन् ॥ १६.६.२ ॥
Als die Nachkommen Vṛṣṇis samt den Bhojas, Andhakas und Kukuras vernichtet worden waren, hörten die Pāṇḍavas dies; von Kummer gequält, wurde ihr Herz von Schrecken erfüllt.
16.6.3
ततोऽर्जुनस्तानामन्त्र्य केशवस्य प्रियः सखा ।
प्रययौ मातुलं द्रष्टुं नेदमस्तीति चाब्रवीत् ॥ १६.६.३ ॥
Dann verabschiedete sich Arjuna, der liebe Freund Keśavas, von ihnen und machte sich auf, seinen Onkel mütterlicherseits zu besuchen, und sprach: "Das kann nicht sein."
16.6.4
स वृष्णिनिलयं गत्वा दारुकेण सह प्रभो ।
ददर्श द्वारकां वीरो मृतनाथामिव स्त्रियम् ॥ १६.६.४ ॥
O Herr, der Held ging mit Dāruka zur Wohnstätte der Vṛṣṇis und sah Dvārakā wie eine Frau, deren Beschützer gestorben ist.
16.6.5
याः स्म ता लोकनाथेन नाथवत्यः पुराऽभवन् ।
तास्त्वनाथास्तदा नाथं पार्थं दृष्ट्वा विचुक्रुशुः ॥ १६.६.५ ॥
Die Frauen, die früher den Herrn der Welten zum Beschützer hatten, nun schutzlos, erblickten Pārtha als ihren Beschützer und klagten laut.
16.6.6
षोडश स्त्रीसहस्राणि वासुदेवपरिग्रहाः ।
तासामासीन्महान्नादो दृष्ट्वैवार्जुनमागतम् ॥ १६.६.६ ॥
Vāsudeva hatte sechzehntausend Frauen; schon beim Anblick des herankommenden Arjuna erhob sich unter ihnen ein großes Klagegeschrei.
16.6.7
तास्तु दृष्ट्वैव कौरव्यो बाष्पेणापिहितेक्षणः ।
हीनाः कृष्णेन पुत्रैश्च नाशकत्सोभिवीक्षितुम् ॥ १६.६.७ ॥
Als er sie sah, vermochte der Kaurava (Arjuna), die Augen von Tränen verschleiert, sie kaum anzusehen, beraubt Kṛṣṇas und der Söhne.
16.6.8
स तां वृष्ण्यन्धकजलां हयमीनां रथोडुपाम् ।
वादित्ररथघोषौघां वेश्मतीर्थमहाग्रहाम् ॥ १६.६.८ ॥
Er erblickte jenes Dvārakā—mit den Vṛṣṇi und Andhaka als Wasser, den Pferden als Fischen, den Wagen als Booten, einem Strom aus Musik und Wagenlärm, den Häusern als heiligen Furten und großen Krokodilen.
16.6.9
रत्नशैवलसंघातां वज्रप्राकारमालिनीम् ।
रथ्यास्रोतोजलावर्तां चत्वरस्तिमितह्रदाम् ॥ १६.६.९ ॥
Mit Haufen von Juwelen als Moos, umkränzt von Mauern aus Diamant, mit seinen Straßen als Strömungen und Strudeln, seinen Plätzen als stillen Teichen.
16.6.10
रामकृष्णमहाग्राहां द्वारकां सरितं तदा ।
कालपाशग्रहां भीमां नदीं वैतरणीमिव ॥ १६.६.१० ॥
Da erblickte er jenen Fluss Dvārakā, mit Rāma und Kṛṣṇa als großen Krokodilen, dessen Griff die Schlinge der Zeit war, furchtbar wie der Fluss Vaitaraṇī.
16.6.11
ददर्श वासविर्धीमान्विहीनां वृष्णिपुङ्गवैः ।
गतश्रियं विरानन्दां पद्मिनीं शिशिरे यथा। ॥ १६.६.११ ॥
Der weise Sohn Vāsavas (Arjuna) erblickte sie, beraubt der besten der Vṛṣṇi, ihres Glanzes und ihrer Freude beraubt, wie ein Lotusteich im Winter.
16.6.12
तां दृष्ट्वा द्वारकां पार्थस्ताश्च कृष्णस्य योषितः ।
सस्वनं बाष्पमुत्सृज्य निपात महीतले ॥ १६.६.१२ ॥
Als Pārtha (Arjuna) jenes Dvārakā und die Frauen Kṛṣṇas sah, stieß er einen Schrei aus, vergoss Tränen und stürzte zu Boden.
16.6.13
सात्राजिती ततः सत्या रुक्मिणी च विशांपते ।
अभिपत्य प्ररुरुदुः परिवार्य धनंजयम् ॥ १६.६.१३ ॥
Da eilten Satrājitī, Satyā und Rukmiṇī, o Herr der Völker, herbei, umringten Dhanañjaya und weinten laut.
16.6.14
ततस्तं काञ्चने पीठे समुत्ताप्योपवेश्य च ।
अभिनन्द्य महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे ॥ १६.६.१४ ॥
Dann hoben sie ihn vom goldenen Sitz, ließen ihn Platz nehmen, begrüßten den großherzigen Mann und standen um ihn herum.
16.6.15
ततः संस्तूय गोविन्दं कथयित्वा च पाण्डवः ।
आश्वास्य ताः स्त्रियश्चापि मातुलं द्रष्टुमभ्यगात् ॥ १६.६.१५ ॥
Dann lobte der Pāṇḍava Govinda, sprach, tröstete auch jene Frauen und ging, um seinen Onkel mütterlicherseits zu besuchen.