மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 16.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.6.1
दारुकोपि कुरून्गत्वा दृष्ट्वा पार्थान्महारथान् ।
आचष्ट मौसले वृष्णीनन्योन्येनोपसंहृतान् ॥ १६.६.१ ॥
தாருகனும் குருக்களிடம் சென்று, மகாரதர்களான பாண்டவர்களைக் கண்டு, மௌசல யுத்தத்தில் விருஷ்ணிகள் ஒருவரோடு ஒருவர் அழிந்ததைக் கூறினான்.
16.6.2
श्रुत्वा विनष्टान्वार्ष्णेयान्सभोजान्धककौकुरान् ।
पाण्डवाः शोकसंतप्ता वित्रस्तमनसोऽभवन् ॥ १६.६.२ ॥
விருஷ்ணி வழியினர், போஜர், அந்தகர், குகுரர் அழிந்ததைக் கேட்ட பாண்டவர்கள் துயரால் வாட்டமுற்று, அச்சம் நிறைந்த மனத்தவராயினர்.
16.6.3
ततोऽर्जुनस्तानामन्त्र्य केशवस्य प्रियः सखा ।
प्रययौ मातुलं द्रष्टुं नेदमस्तीति चाब्रवीत् ॥ १६.६.३ ॥
பின்னர் கேசவனின் அன்புத் தோழனான அர்ஜுனன் அவர்களிடம் விடைபெற்று, மாமனைக் காணச் சென்றான்; "இது உண்மையாக இருக்க முடியாது" என்றும் கூறினான்.
16.6.4
स वृष्णिनिलयं गत्वा दारुकेण सह प्रभो ।
ददर्श द्वारकां वीरो मृतनाथामिव स्त्रियम् ॥ १६.६.४ ॥
ஓ தலைவரே, அந்த வீரன் தாருகனுடன் விருஷ்ணிகளின் இருப்பிடம் சென்று, கணவனை இழந்த பெண்போலிருந்த துவாரகையைக் கண்டான்.
16.6.5
याः स्म ता लोकनाथेन नाथवत्यः पुराऽभवन् ।
तास्त्वनाथास्तदा नाथं पार्थं दृष्ट्वा विचुक्रुशुः ॥ १६.६.५ ॥
முன்பு உலகத் தலைவனால் (கிருஷ்ணனால்) காக்கப்பட்டிருந்த பெண்கள் இப்போது காவலற்றவர்களாகி, பார்த்தனை (அர்ஜுனனை) தங்கள் காவலனாகக் கண்டு கதறி அழுதனர்.
16.6.6
षोडश स्त्रीसहस्राणि वासुदेवपरिग्रहाः ।
तासामासीन्महान्नादो दृष्ट्वैवार्जुनमागतम् ॥ १६.६.६ ॥
வாசுதேவனின் (கிருஷ்ணனின்) மனைவியர் பதினாறாயிரம் பேர்; அர்ஜுனன் வருவதைக் கண்டதும் அவர்களிடையே பெரும் அழுகைக் குரல் எழுந்தது.
16.6.7
तास्तु दृष्ट्वैव कौरव्यो बाष्पेणापिहितेक्षणः ।
हीनाः कृष्णेन पुत्रैश्च नाशकत्सोभिवीक्षितुम् ॥ १६.६.७ ॥
அவர்களைக் கண்டதும் கௌரவ்யன் (அர்ஜுனன்) கண்ணீரால் கண்கள் மறைக்கப்பட்டவராய் ஆனார். கிருஷ்ணனாலும் புதல்வர்களாலும் விட்டுப் பிரிந்த அவர்களை அவரால் நன்றாகப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
16.6.8
स तां वृष्ण्यन्धकजलां हयमीनां रथोडुपाम् ।
वादित्ररथघोषौघां वेश्मतीर्थमहाग्रहाम् ॥ १६.६.८ ॥
அவன் அந்த துவாரகையை—வ்ருஷ்ணி, அந்தக குலத்தாரே நீராக, குதிரைகள் மீன்களாக, தேர்கள் படகுகளாக, இசையும் தேர் ஒலியும் வெள்ளமாக, மாளிகைகளே துறைகளாகவும் பெரும் முதலைகளாகவும் கொண்ட அதனை—நோக்கினான்.
16.6.9
रत्नशैवलसंघातां वज्रप्राकारमालिनीम् ।
रथ्यास्रोतोजलावर्तां चत्वरस्तिमितह्रदाम् ॥ १६.६.९ ॥
இரத்தினக் குவியலே அதன் பாசியாகவும், வஜ்ர மதில்களின் மாலை அதை அலங்கரிப்பதாகவும், வீதிகளே நீரோட்டமும் சுழிகளுமாகவும், சதுக்கங்களே அசையாத குளங்களாகவும் கொண்டது.
16.6.10
रामकृष्णमहाग्राहां द्वारकां सरितं तदा ।
कालपाशग्रहां भीमां नदीं वैतरणीमिव ॥ १६.६.१० ॥
ராமனும் கிருஷ்ணனும் அதன் பெரும் முதலைகளாக இருந்த அந்த துவாரகை நதியை அப்போது கண்டான்—காலபாசமே அதன் பிடியாக, பயங்கரமானது, வைதரணி நதியைப் போல.
16.6.11
ददर्श वासविर्धीमान्विहीनां वृष्णिपुङ्गवैः ।
गतश्रियं विरानन्दां पद्मिनीं शिशिरे यथा। ॥ १६.६.११ ॥
ஞானியான வாசவி (அர்ஜுனன்) வ்ருஷ்ணிகளின் சிறந்தவர்களால் விடுபட்ட அதைக் கண்டான்—பொலிவிழந்து, மகிழ்ச்சியற்று, பனிக்காலத்துத் தாமரைக் குளம்போல.
16.6.12
तां दृष्ट्वा द्वारकां पार्थस्ताश्च कृष्णस्य योषितः ।
सस्वनं बाष्पमुत्सृज्य निपात महीतले ॥ १६.६.१२ ॥
அந்த துவாரகையையும் கிருஷ்ணனின் அந்தப் பெண்களையும் கண்டு, பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) கதறி கண்ணீர் சிந்தியவாறு தரையில் வீழ்ந்தான்.
16.6.13
सात्राजिती ततः सत्या रुक्मिणी च विशांपते ।
अभिपत्य प्ररुरुदुः परिवार्य धनंजयम् ॥ १६.६.१३ ॥
மக்களின் தலைவனே, அப்போது சத்ராஜிதியும் சத்யாவும் ருக்மிணியும் அருகில் ஓடி வந்து தனஞ்சயனைச் சூழ்ந்துகொண்டு உரக்க அழுதனர்.
16.6.14
ततस्तं काञ्चने पीठे समुत्ताप्योपवेश्य च ।
अभिनन्द्य महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे ॥ १६.६.१४ ॥
பின்னர் அவரை பொன் பீடத்திலிருந்து எழுப்பி அமரச் செய்து, அந்த மகாத்மாவை வரவேற்று, சூழ்ந்து நின்றனர்.
16.6.15
ततः संस्तूय गोविन्दं कथयित्वा च पाण्डवः ।
आश्वास्य ताः स्त्रियश्चापि मातुलं द्रष्टुमभ्यगात् ॥ १६.६.१५ ॥
பின்னர் பாண்டவன் கோவிந்தனைப் போற்றி, தன் கருத்தைக் கூறி, அந்தப் பெண்களையும் தேற்றி, தன் மாமனைக் காணச் சென்றான்.