மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 16.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.7.1
तं प्रविष्टं महात्मानं वीरमानकदुन्दुभिः ।
पुत्रशोकेन संतप्तो ददर्श कुरुपुङ्गवम् ॥ १६.७.१ ॥
நுழைந்த அந்த மகாத்மாவை, மகனின் சோகத்தால் வருந்திய ஆனகதுந்துபி (வசுதேவர்) குருகுலத்தின் காளையைக் கண்டார்.
16.7.2
तस्याश्रुपरिपूर्णाक्षो व्यूढोरस्को महाभुजः ।
आर्तस्यार्ततरः पार्थः पादौ जग्राह भारत ॥ १६.७.२ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த கண்களும், அகன்ற மார்பும், பெரிய தோள்களும் கொண்ட பார்த்தன் (அர்ஜுனன்), துன்புற்றவரை விடவும் அதிகம் துன்புற்று, ஓ பாரதா, அவரது பாதங்களைப் பிடித்தான்.
16.7.3
तस्य मूर्धानमाघ्रातुमियेषानकदुन्दुभिः ।
स्वस्रीयस्य महाबाहुर्न शशाक च शत्रुहन् ॥ १६.७.३ ॥
ஆனகதுந்துபி (வசுதேவர்) தம் சகோதரியின் மகனின் தலையை முகர விரும்பினார்; ஆனால் ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே, அந்த மகாபாகு அவ்வாறு செய்ய இயலவில்லை.
16.7.4
समालिङ्ग्यार्जुनं वृद्धः स भुजाभ्यां महाभुजः ।
रुरोदाथ स्मरञ्शौरिं विललाप सुविह्वलः।
भ्रातॄन्पुत्रांश्च पौत्रांश्च दौहित्रान्स सखीनपि ॥ १६.७.४ ॥
மகாபாகுவான அந்த முதியவர் அர்ஜுனனை தோள்களால் அணைத்து அழுதார்; பின்னர் ஷௌரியை (கிருஷ்ணனை) நினைத்து மிகவும் கலங்கி, சகோதரர்கள், மகன்கள், பேரன்கள், மகள் வழிப் பேரர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோருக்காகப் புலம்பினார்.
16.7.5
यैर्जिता भूमिपालाश्च दैत्याश्च शतशोऽर्जुन ।
तान्सर्वान्नेह पश्यामि जीवाम्यर्जुन दुर्मरः ॥ १६.७.५ ॥
ஓ அர்ஜுனா, எவர்களால் நூற்றுக்கணக்கான மன்னர்களும் அசுரர்களும் வெல்லப்பட்டார்களோ, அவர்கள் அனைவரையும் இங்கு நான் காணவில்லை; ஓ அர்ஜுனா, சாவதற்கு அரியவனாக நான் உயிர் வாழ்கிறேன்.
16.7.6
यो तावर्जुनशिष्यौ ते प्रियौ बहुमतौ सदा ।
तयोरपनयात्पार्थ वृष्णयो निधनं गताः ॥ १६.७.६ ॥
ஓ பார்த்தா, உன் அந்த இரு சீடர்களும் எப்போதும் அன்புக்குரியவர்களாகவும் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவ்விருவரும் நீங்கியதால்தான் விருஷ்ணிகள் அழிவை அடைந்தனர்.
16.7.7
यौ तौ वृष्णिप्रवीराणां द्वावेवातिरथौ मतौ ।
प्रद्युम्नो युयुधानश्चि कथनन्कत्थसे च यौ ॥ १६.७.७ ॥
விருஷ்ணி வீரர்களுள் அதிரதர்களாகக் கருதப்பட்ட அந்த இரண்டு பேர் — பிரத்யும்நனும் யுயுதானனும்; பெருமை பேசுபவர்கள், ஆம், அவர்களே.
16.7.8
तौ सदा कुरुशार्दूल कृष्णस्य प्रियभाजनौ ।
तावुभौ वृष्णिनाशस्य मुखमास्तां धनंजय ॥ १६.७.८ ॥
குரு-புலியே, அவ்விருவரும் எப்போதும் கிருஷ்ணனின் அன்புக்குரியவர்கள்; தனஞ்சயனே, அவ்விருவரும் விருஷ்ணிகளின் அழிவின் முகமாக இருந்தனர்.
16.7.9
न तु गर्हामि शैनेयं हार्दिक्यं चाहमर्जुन ।
अक्रूरं रौक्मिणेयं च शापो ह्येवात्र कारणम् ॥ १६.७.९ ॥
அர்ஜுனா, நான் சைனேயனையும் (சாத்யகி), ஹார்த்திக்யனையும் (கிருதவர்மா) குறை கூறவில்லை; அக்ரூரனையும், ருக்மிணியின் மகனையும் குறை கூறவில்லை; இங்கே சாபமே காரணம்.
16.7.10
केशिनं यस्तु कंसं च विक्रम्यि हतवान्प्रभुः ।
विदेहमकरोत्पार्थं चैद्यं च बलगर्वितम् ॥ १६.७.१० ॥
வலிமையால் கேசியையும் கம்சனையும் கொன்ற அந்த பிரபு, பிருதையின் மகனே, விதேஹத்தை வெல்ல வைத்தார்; பலக் கர்வம் கொண்ட சைத்யனையும் (வீழ்த்தினார்).
16.7.11
नैषादिमेकलव्यं च चक्रे कालिङ्गमागधान् ।
गान्धारान्काशिराजं च मरुभूमौ च पार्थिवान् ॥ १६.७.११ ॥
நிஷாதன் மகன் ஏகலவ்யனையும் (கட்டுப்படுத்தினார்); கலிங்கர்கள், மகதர்கள், காந்தாரர்கள், காசி மன்னன் ஆகியோரையும், மருபூமியின் அரசர்களையும் (வென்றார்).
16.7.12
प्राच्यांश्च दाक्षिणात्यांश्च पार्वतीयांस्तथा नृपान् ।
सोभ्युपेक्षितवानेवमनयान्मधुसूदनः ॥ १६.७.१२ ॥
கிழக்கு மன்னர்களையும், தென்னாட்டு மன்னர்களையும், மலைநாட்டு மன்னர்களையும் — இவ்வாறு அநீதியாக மதுசூதனன் அவர்களைப் புறக்கணித்தார்.
16.7.13
त्वं हि तं नारदश्चैव मुनयश्च सनातनम् ।
गोविन्दमनघं देवमभिजानीध्वमच्युतम् ॥ १६.७.१३ ॥
நீயும் அவரை அறிவாய்; நாரதரும் முனிவர்களும் அந்த சனாதனனும் பாவமற்ற தேவனும் அச்யுதனுமான கோவிந்தனை அறிவார்கள்.
16.7.14
प्रत्यपश्यच्च स विभुर्ज्ञातिक्षयमधोक्षजः ।
समुपेक्षितवान्नित्यं स्वयं स मम पुत्रकः ॥ १६.७.१४ ॥
அந்த வியாபியான அதோக்ஷஜன் உறவினர்களின் அழிவை முன்பே கண்டான்; என் மகனான அவனே எப்போதும் அதை அலட்சியம் செய்தான்.
16.7.15
गान्धार्या वचनं यत्तदृषीणां च परंतप ।
तन्नूनमन्यथा कर्तुं नैच्छत्स जगतः प्रभुः ॥ १६.७.१५ ॥
எதிரிகளை எரிப்பவனே, காந்தாரியின் சொல்லையும் முனிவர்களின் சொல்லையும் அந்த உலகப் பிரபு நிச்சயமாக மாற்ற விரும்பவில்லை.
16.7.16
प्रत्यक्षं भवतश्चापि तव पौत्रः परंतप ।
अश्वत्थाम्ना हतश्चापि जीवितस्तस्य तेजसा।
इमांस्तु नैच्छत्स्वान्ज्ञातीन्रक्षितुं च सखा तव ॥ १६.७.१६ ॥
எதிரிகளை எரிப்பவனே, உன் கண் முன்னேயே உன் பேரனை அசுவத்தாமன் கொன்றான்; அவன் அந்த ஆற்றலால் மீண்டும் உயிர்பெற்றான்; ஆனால் உன் நண்பன் தன் சொந்த உறவினர்களைக் காக்க விரும்பவில்லை.
16.7.17
ततः पुत्रांश्च पौत्रांश्च भ्रातॄनथ सखींस्तथा ।
शयानान्निहतान्दृष्ट्वा कृष्णो मामब्रवीदिदम् ॥ १६.७.१७ ॥
பின்பு மகன்களையும், பேரன்களையும், சகோதரர்களையும், நண்பர்களையும் கொல்லப்பட்டு கிடப்பதாகக் கண்டு கிருஷ்ணன் என்னிடம் இதைச் சொன்னான்.
16.7.18
सम्प्राप्तोऽद्यायमस्यान्तः कुलस्य भरतर्षभ ।
आगमिष्यति बीभत्सुरिमां द्वारवतीं पुरीम्।
आख्येयं तस्य यद्वृत्तं वृष्णीनां वैशसं महत् ॥ १६.७.१८ ॥
பரத குலத்தின் காளையே, இன்று இக்குலத்தின் முடிவு வந்துவிட்டது; பீபத்சு (அர்ஜுனன்) இந்த துவாரகை நகருக்கு வருவான்; வृष्णிகளின் அந்த பெரும் அழிவின் செய்தியை அவனுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
16.7.19
स तु श्रुत्वा महातेजा यदूनां निधनं प्रभो ।
आगन्ता क्षिप्रमेवेह न मेऽत्रास्ति विचारणा ॥ १६.७.१९ ॥
ஐயனே, யாதவர்களின் அழிவைக் கேட்டு மகாதேஜஸ்வி அவர் விரைவிலேயே இங்கு வருவார்; இதில் எனக்கு ஐயம் இல்லை.
16.7.20
योऽहं तमर्जुनं विद्धि योऽर्जुनः सोहमेव तु ।
यद्ब्रूयात्तत्तथा कार्यमिति बुद्ध्यस्व भारत ॥ १६.७.२० ॥
நான் யாரோ அவனையே அர்ஜுனன் என்று அறி; அர்ஜுனன் யாரோ அவனே நான். ஓ பாரதா, அவன் சொல்வதையே செய்ய வேண்டும் என்று உணர்.
16.7.21
स स्त्रीषु प्राप्तकालासु पाण्डवो बालकेषु च ।
प्रतिपत्स्यति बीभत्सुर्भवतश्चौर्ध्वद्गेहिकम् ॥ १६.७.२१ ॥
பாண்டவன் பீபத்ஸு அவர், தம் காலம் வந்த பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும், மேலும் உங்களுக்கும் பின் ஈமக்கிரியைகளை நடத்துவான்.
16.7.22
इमां च नगरीं सद्यः प्रतियाते धनंजये ।
प्राकारट्टालकोपेतां समुद्रः प्लावयिष्यति ॥ १६.७.२२ ॥
தனஞ்சயன் திரும்பிய உடனேயே, கோட்டைச் சுவர்களும் காவல் கோபுரங்களும் கொண்ட இந்த நகரத்தை கடல் மூழ்கடிக்கும்.
16.7.23
अहं देशे तु कस्मिंश्चित्पुण्ये नियममास्थितः ।
कालं काङ्क्षे सद्य एव रामेण सहितो वने ॥ १६.७.२३ ॥
நான் ஏதோ ஒரு புனித இடத்தில் நியமத்தை மேற்கொண்டு, ராமனுடன் காட்டில், உடனேயே காலனை எதிர்நோக்குவேன்.
16.7.24
एवमुक्त्वा हृषीकेशो मामचिन्त्यपराक्रमः ।
हित्वा मां बालकैः सार्धं दिशं कामप्यगात्प्रभुः ॥ १६.७.२४ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சிந்திக்க முடியாத பராக்கிரமம் கொண்ட ஹ்ருஷீகேசன் (கிருஷ்ணன்), என்னையும் குழந்தைகளையும் விட்டு, எந்தத் திசையை நோக்கியோ சென்றான்.
16.7.25
सोहं तौ च महात्मानौ चिन्तयन्रामकेशवौ ।
घोरं ज्ञातिवधं चैव न भुञ्जे शोककर्शितः ॥ १६.७.२५ ॥
அந்த இரண்டு மகாத்மாக்களான ராமனையும் கேசவனையும் நினைத்துக்கொண்டும், உறவினர் அழிவின் கொடிய துயரத்தால் மெலிந்தும், நான் உணவு உண்ணவில்லை.
16.7.26
न मोक्ष्येन च जीविष्ये दिष्ट्या प्राप्तोसि पाण्डव ।
यदुक्तं पार्थं कृष्णेन तत्सर्वमखिलं कुरु ॥ १६.७.२६ ॥
நான் விடுபடமாட்டேன், வாழவும் மாட்டேன். அதிர்ஷ்டவசமாக நீ வந்திருக்கிறாய், பாண்டவனே. கிருஷ்ணன் பார்த்தனிடம் சொன்னதையெல்லாம் முழுமையாகச் செய்.
16.7.27
एतत्ते पार्थ राज्यं च स्त्रियो रत्नानि चैव हि ।
इष्टान्प्राणानहं हीमांस्त्यक्ष्यामि रिपुसूदन ॥ १६.७.२७ ॥
பார்த்தா, இந்த அரசும், பெண்களும், இரத்தினங்களும் உனக்கே உரியவை. எதிரிகளை அழிப்பவனே, இந்தப் பிரியமான உயிர்களையும் நான் துறப்பேன்.