Mahābhārata · Adhyāya 16.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.9.1
प्रविश्य त्वर्जुनो राजन्नाश्रमं सत्यवादिनः ।
ददर्शासीनमेकान्तो मुनिं सत्यवतीसुतम् ॥ १६.९.१ ॥
O König, Arjuna betrat die Einsiedelei des Wahrhaftigen und sah den Weisen, den Sohn der Satyavatī, allein sitzen.
16.9.2
स तमासाद्य धर्मज्ञमुपतस्थे महाव्रतम् ।
अर्जुनोस्मीति नामास्तै निवेद्याभ्यवदत्ततः ॥ १६.९.२ ॥
Er trat zu dem Kenner des Dharma, dem großen Gelübdehalter, stellte sich ehrfürchtig hin, nannte seinen Namen: »Ich bin Arjuna«, und sprach dann.
16.9.3
स्वागतं तेऽस्त्विति प्राह मुनिः सत्यवतीसुतः ।
आस्यतामिति होवाच प्रसन्नात्मा महामुनिः ॥ १६.९.३ ॥
»Willkommen sei dir«, sprach der Weise, der Sohn der Satyavatī; und der große Weise mit heiterem Herzen sprach: »Setze dich.«
16.9.4
तमप्रतीतमनसं निःश्वसन्तं पुनःपुनः ।
निर्विष्णमनसं दृष्ट्वा पार्थं व्यासोऽब्रवीदिदम् ॥ १६.९.४ ॥
Als Vyāsa den Pārtha sah, dessen Geist verwirrt war, der immer wieder seufzte und niedergeschlagenen Herzens war, sprach er diese Worte.
16.9.5
नखकेशदशाकुंभवारिणा किं समुक्षितः ।
आवीरजानुगमनं ब्राह्मणो वा हतस्त्वया ॥ १६.९.५ ॥
Bist du mit dem Wasser des Kruges aus Nägeln und Haaren besprengt worden? Bist du bis zu den Knien eines Helden gegangen, oder hast du einen Brahmanen erschlagen?
16.9.6
युद्धे पराजितो वाऽसि दतश्रीरिव लक्ष्यसे ।
न त्वां प्रभिन्नं जानामि किमिदं भरतर्षभ।
श्रोतव्यं चेन्मया पार्थ क्षश्रिप्रमाख्यातुमर्हसि ॥ १६.९.६ ॥
Bist du im Kampf besiegt worden? Du scheinst deines Glanzes beraubt. Ich kenne dich nicht als gebrochen. O Bester der Bharatas, was ist das? O Pārtha, wenn ich es hören darf, sage es mir schnell.
16.9.7
यः स मेघवपुः श्रीमान्बृहत्पङ्कजलोचनः ।
स कृष्णः सह रामेण त्यक्त्वा देहं दिवं गतः ॥ १६.९.७ ॥
Jener Kṛṣṇa, wolkengestaltig, glanzvoll, mit großen Lotusaugen, verließ mit Rāma zusammen den Körper und ging zum Himmel.
16.9.8
तदनुस्मृत्य संमोहं तदा शोकं महामते ।
प्रयामि सर्वदा मह्यं मुमूर्षा चोपजायते ॥ १६.९.८ ॥
Wenn ich mich daran erinnere, o Großherziger, steigen in mir damals Verwirrung und Kummer auf, und immer kommt mir der Wunsch zu sterben.
16.9.9
तद्वाक्यस्पर्शनालोकसुखं चामृतसन्निभम् ।
संस्मृत्य देवदेवस्य प्रमुह्यित्यमृतात्मनः
भवितव्यं तथा तच्च दिष्टमेतन्महात्मनाम् ।
उपेक्षितं च कृष्णेन शक्तेनापि व्यपोहितुम् ॥ १६.९.९ ॥
Die Freude an seinen Worten, seiner Berührung und seinem Anblick war wie Nektar; wenn ich mich an den Gott der Götter, den unsterblichen Selbst, erinnere, werde ich verwirrt. Was geschehen musste, ist geschehen; so ist das Schicksal der Großen, und Kṛṣṇa hat es, obwohl er es vermocht hätte, ungehindert geschehen lassen.
16.9.10
मौसले वृष्णिवीराणां विनाशो ब्रह्मशापजः ।
बभूव वीरान्तकरः प्रभासे रोमहर्षणः ॥ १६.९.१० ॥
Im Mausala entstand die Vernichtung der Helden der Vṛṣṇi, geboren aus dem Fluch eines Brahmanen; jenes die Helden vernichtende, haarsträubende Ende geschah in Prabhāsa.
16.9.11
एते शूरा महात्मानः सिंहदर्पा महाबलाः ।
भोजवृष्ण्यन्धका ब्रह्मन्नन्योन्यं तैर्हतं युधि ॥ १६.९.११ ॥
Diese Helden, großherzig, stolz wie Löwen, mächtig — Bhoja, Vṛṣṇi und Andhaka — o Brahmane, erschlugen einander im Kampf.
16.9.12
गदापरिघशक्तीनां सहाः परिघबाहवः ।
त एरकाभिर्निहताः पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ १६.९.१२ ॥
Jene, die Keulen, Eisenstangen und Speere zu führen vermochten, eisenarmig, wurden mit Schilfrohren erschlagen. Sieh den Lauf der Zeit!
16.9.13
हतं पञ्चशतं तेषां सहस्रं बाहुशालिनाम् ।
निधनं समनुप्राप्तं समासाद्येतरेतरम् ॥ १६.९.१३ ॥
Fünfhundert und tausend jener armgewaltigen Männer wurden erschlagen; einander begegnend, fanden sie den Tod.
16.9.14
पुनःपुनर्न मृष्यामि विनाशममितौजसाम् ।
चिन्तयानो यदूनां च कृष्णस्य च यशस्विनः ॥ १६.९.१४ ॥
Wenn ich an die Yadus und den glorreichen Kṛṣṇa denke, kann ich die Vernichtung jener von unermesslicher Kraft immer wieder nicht ertragen.
16.9.15
शोषणं सागरस्येव मन्दरस्येव चालनम् ।
नभसः पतनं चैव शैत्यमग्नेस्तथैव च ॥ १६.९.१५ ॥
Das Austrocknen des Ozeans, das Schwanken des Mandara, das Fallen des Himmels und die Kälte des Feuers – als geschähe all dies.
16.9.16
अश्रद्धेयमहं मन्ये विनाशं शार्ङ्गधन्वनः ।
न चेह स्थातुमिच्छामि लोके कृष्णविनाकृतः ॥ १६.९.१६ ॥
Ich halte die Vernichtung des Bogenträgers Śārṅga (Kṛṣṇa) für unglaublich; ich will nicht in dieser Welt bleiben, ohne Kṛṣṇa.
16.9.17
इतः कष्टतरं चान्यच्छृणु तद्वै तपोधन ।
मनो मे दीर्यते येन चिन्तयानस्य वै मुहुः ॥ १६.९.१७ ॥
O Schatz der Askese, höre nun eine andere Sache, schmerzlicher als diese, durch die mein Geist beim Nachdenken immer wieder zerrissen wird.
16.9.18
पश्यतो वृष्णिदाराश्च मम ब्रह्मन्सहस्रशः ।
आभीरैरभिभूयाजौ हृताः पञ्चनदालयैः ॥ १६.९.१८ ॥
O Brahmane, während ich zusah, wurden Tausende von Frauen der Vṛṣṇi im Kampf von den Ābhīras, den Bewohnern der Fünf Flüsse, entführt, nachdem sie mich überwältigt hatten.
16.9.19
धनुरादाय तत्राहं नाशकं तस्य पूरणे ।
यथापुरा च मे वीर्यं भुजयोर्न तथाऽभवत् ॥ १६.९.१९ ॥
Obwohl ich den Bogen ergriff, vermochte ich ihn dort nicht zu spannen. Die Kraft meiner Arme war nicht mehr wie früher.
16.9.20
अस्त्राणि मे प्रनष्टानि विविधानि महामुने ।
शराश्च क्षयमापन्नाः क्षणेनैव समन्ततः ॥ १६.९.२० ॥
O großer Weiser, meine vielfältigen Waffen sind verloren gegangen, und meine Pfeile sind in einem Augenblick nach allen Seiten erschöpft.
16.9.21
पुरुषस्चाप्रमेयात्मा शङ्खचक्रगदाधरः ।
चतुर्भुजः पीतवासाः श्यामः पद्मदलेक्षणः ॥ १६.९.२१ ॥
Jener Mann von unermesslichem Selbst, der Muschel, Diskus und Keule trug, vierarmig, gelb gekleidet, dunkelfarbig, mit lotusblattgleichen Augen.
16.9.22
यश्च याति पुरस्तान्मे रथस्य सुमहाद्युतिः ।
प्रदहन्रिपुसैन्यानि न पश्याम्यहमद्य तम् ॥ १६.९.२२ ॥
Jener von überaus großem Glanz, der vor meinem Wagen einherzog und die feindlichen Heere verbrannte, sehe ich heute nicht.
16.9.23
येन पूर्वं प्रदग्धानि शत्रुसैन्यानि तेजसा ।
शरैर्गाण्डीवनिर्मुक्तैरहं पश्चादशातयम् ॥ १६.९.२३ ॥
Durch dessen Glanz die feindlichen Heere früher verbrannt wurden, habe ich sie danach mit Pfeilen, vom Gāṇḍīva abgeschossen, niedergestreckt.
16.9.24
तमपश्यन्विषीदामि घूर्णामीव च सत्तम ।
परिनिर्विण्णचेताश्च शान्तिं नोपलभेऽपि च ॥ १६.९.२४ ॥
O Bester der Guten, ihn nicht sehend, sinke ich nieder und taumle, als ob ich mich drehte; mein Geist ist völlig niedergeschlagen, und ich finde nicht einmal Frieden.
16.9.25
देवकीनन्दनं देवं वासुदेवमजं प्रभुम् ।
विना जनार्दनं वीरं नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ १६.९.२५ ॥
Ohne Janārdana, den Helden, den Gott Vāsudeva, Devakīs Sohn, den ungeborenen Herrn, habe ich keine Lust zu leben.
16.9.26
श्रुत्वैव हि गतं विष्णुं ममापि मुमुहुर्दिशः ।
प्रनष्टज्ञातिवीर्यस्य शून्यस्य परिधावतः ॥ १६.९.२६ ॥
Als ich hörte, dass Viṣṇu gegangen war, verwirrten sich mir die Himmelsrichtungen; der ich meine Verwandten und meine Kraft verloren habe, irre ich leer umher.
16.9.27
उपदेष्टुं मम श्रेयो भवानर्हति सत्तम ॥ १६.९.२७ ॥
O Bester der Guten, Ihr seid es, der würdig ist, mich über das Heilsame zu belehren.
16.9.28
देवांशा देवभूतेन सम्भूतास्ते गतास्सह ।
धर्मव्यवस्थारक्षार्थं देवेन समुपेक्षिताः ॥ १६.९.२८ ॥
Die Anteile der Götter, durch den gottgleich gewordenen Gott zur Wahrung der Ordnung des Dharma geboren, sind mit ihm gegangen; der Gott hat sie fahren lassen.
16.9.29
ब्रह्मशापविनिर्दग्धा वृष्ण्यन्धकसमहारथाः ।
विनष्टाः कुरुशार्दूल न ताञ्शोचितुमर्हसि ॥ १६.९.२९ ॥
Vom Fluch eines Brahmanen verbrannt, sind die großen Wagenkämpfer der Vṛṣṇi und Andhaka zugrunde gegangen. O Tiger unter den Kuru, du solltest nicht um sie trauern.
16.9.31
त्रैलोक्यमपि गोविन्दः कृत्स्नं स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसहेदन्यथा कर्तुं कुतः शापं महात्मनाम् ॥ १६.९.३१ ॥
Govinda vermöchte sogar die drei Welten, das Bewegliche wie das Unbewegliche, zu verändern; wie sollte er dann den Fluch der Großherzigen nicht verändern können?
16.9.32
स्त्रियश्च ताः पुरा शप्ताः प्रभासे कुपितेन वै ।
अष्टावक्रेण मुनिना तदर्थं त्वद्बलक्षयम् ॥ १६.९.३२ ॥
Einst in Prabhāsa verfluchte der zornige Weise Aṣṭāvakra jene Frauen; deshalb wurde deine Stärke vernichtet.
16.9.33
रथस्य पुरतो याति यः स चक्रगदाधरः ।
तव स्नेहात्पुराणर्षिर्वासुदेवश्चतुर्भुजः ॥ १६.९.३३ ॥
Der vor dem Wagen fährt, Träger von Diskus und Keule, ist der uralte Weise Vāsudeva mit vier Armen; aus Zuneigung zu dir tat er es.
16.9.34
कृत्वा भारावतरणं पृथिव्याः पृथुलोचनः ।
मोक्षयित्वा तनुं प्राप्तः कृष्णः स्वस्थानमुत्तमम् ॥ १६.९.३४ ॥
Nachdem er die Last der Erde erleichtert hatte, erreichte Kṛṣṇa mit den weiten Augen, nachdem er seinen Körper abgelegt hatte, seine höchste Wohnstatt.
16.9.35
त्वयाऽपीह महत्कर्म देवानां पुरुषर्षभ ।
कृतं भीमसहायेन यमाभ्यां च महाभुज ॥ १६.९.३५ ॥
Stier unter den Männern, Starkarmiger! Auch du hast hier ein großes Werk der Götter vollbracht, mit Bhīma als Helfer und zusammen mit den beiden Yamas.
16.9.36
कृतकृत्यांश्च वो मन्ये संसिद्धान्कुरुपुङ्गव ।
गमनं प्राप्तकालं व इदं श्रेयस्करं विभो ॥ १६.९.३६ ॥
Stier der Kurus, ich halte euch für vollendet, eure Pflicht erfüllt; die Zeit eures Aufbruchs ist gekommen, o Mächtiger, und dies ist zu eurem Heil.
16.9.37
बलं बुद्धिश्च तेजश्च प्रतिपत्तिश्च भारत ।
भवन्ति भवकालेषु विपद्यन्ते विपर्यये ॥ १६.९.३७ ॥
Stärke, Verstand, Glanz und Entschlossenheit, o Bhārata, erwachen in Zeiten des Glücks und vergehen, wenn sich das Schicksal wendet.
16.9.38
कालमूलमिदं सर्वं जगद्बीजं धनंजय ।
काल एव समादत्ते पुनरेव यदृच्छया ॥ १६.९.३८ ॥
Dhanañjaya, diese ganze Welt wurzelt in der Zeit, und die Zeit ist der Same der Welt. Die Zeit selbst nimmt alles wieder an sich, nach eigenem Willen.
16.9.39
स एव बलवान्भूत्वा पुनर्भवति दुर्बलः ।
स एवेशश्च भूत्वेह परैराज्ञाप्यते पुनः ॥ १६.९.३९ ॥
Derselbe Mann, der stark geworden ist, wird wieder schwach; derselbe, der hier Herr geworden ist, wird wieder von anderen befehligt.
16.9.40
कृतकृत्यानि चास्त्राणि गतान्यद्य यथागतम् ।
पुनरेष्यन्ति ते हस्तं यदा कालो भविष्यति ॥ १६.९.४० ॥
Die Waffen, deren Aufgabe erfüllt ist, sind heute dorthin zurückgekehrt, woher sie kamen; wenn die Zeit gekommen ist, werden sie wieder in deine Hand kommen.
16.9.41
कालो गन्तुं गतिं मुख्यां भवतामपि भारत ।
एतच्छ्रेयो हि वो मन्ये परमं भरतर्षभ ॥ १६.९.४१ ॥
O Bhārata, die Zeit ist gekommen, dass auch ihr den höchsten Weg geht. O Stier der Bharatas, ich halte dies für euer höchstes Gut.
16.9.42
एतद्वचनमाज्ञाय व्यासस्यामिततेजसः ।
अनुज्ञातो ययौ पार्थो नगरं नागसाह्वयम् ॥ १६.९.४२ ॥
Nachdem er diese Worte Vyāsas von unermesslichem Glanz verstanden und dessen Erlaubnis erhalten hatte, ging Pārtha in die Stadt namens Nāgasāhvaya.
16.9.43
प्रविश्य च पुरीं वीरः समासाद्य युधिष्ठिरम् ।
आचष्ट तद्यथावृत्तं वृष्ण्यन्धककुलं प्रति ॥ १६.९.४३ ॥
Der Held betrat die Stadt, trat vor Yudhiṣṭhira und berichtete alles, was sich mit dem Geschlecht der Vṛṣṇi und Andhaka zugetragen hatte, genau so, wie es geschehen war.