மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 16.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.9.1
प्रविश्य त्वर्जुनो राजन्नाश्रमं सत्यवादिनः ।
ददर्शासीनमेकान्तो मुनिं सत्यवतीसुतम् ॥ १६.९.१ ॥
அரசே, அர்ஜுனன் உண்மை பேசுபவரின் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து, தனிமையில் அமர்ந்திருந்த சத்யவதியின் மகன் முனிவரைக் கண்டான்.
16.9.2
स तमासाद्य धर्मज्ञमुपतस्थे महाव्रतम् ।
अर्जुनोस्मीति नामास्तै निवेद्याभ्यवदत्ततः ॥ १६.९.२ ॥
அவன் தர்மம் அறிந்த, பெரிய விரதம் கொண்டவரை அணுகி நின்று, 'நான் அர்ஜுனன்' என்று தன் பெயரை அறிவித்த பின் பேசினான்.
16.9.3
स्वागतं तेऽस्त्विति प्राह मुनिः सत्यवतीसुतः ।
आस्यतामिति होवाच प्रसन्नात्मा महामुनिः ॥ १६.९.३ ॥
'உனக்கு நல்வரவு' என்று சத்யவதியின் மகன் முனிவர் சொன்னார்; தெளிந்த மனமுடைய அந்த மகாமுனிவர், 'அமர்க' என்று கூறினார்.
16.9.4
तमप्रतीतमनसं निःश्वसन्तं पुनःपुनः ।
निर्विष्णमनसं दृष्ट्वा पार्थं व्यासोऽब्रवीदिदम् ॥ १६.९.४ ॥
மனம் கலங்கி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, சோர்ந்த மனத்துடன் இருந்த பார்த்தனைக் கண்டு வியாசர் இவ்வாறு சொன்னார்.
16.9.5
नखकेशदशाकुंभवारिणा किं समुक्षितः ।
आवीरजानुगमनं ब्राह्मणो वा हतस्त्वया ॥ १६.९.५ ॥
நக, முடி, தசா குடங்களின் நீரால் நீ நனைக்கப்பட்டாயா? வீரனின் முழங்கால் வரை சென்றாயா, அல்லது பிராமணனை நீ கொன்றாயா?
16.9.6
युद्धे पराजितो वाऽसि दतश्रीरिव लक्ष्यसे ।
न त्वां प्रभिन्नं जानामि किमिदं भरतर्षभ।
श्रोतव्यं चेन्मया पार्थ क्षश्रिप्रमाख्यातुमर्हसि ॥ १६.९.६ ॥
போரில் தோற்றாயா? ஒளி இழந்தவன் போல் தெரிகிறாய். நீ உடைந்தவனாக எனக்குத் தெரியவில்லை. பரத குலச் சிறந்தவனே, இது என்ன? பார்த்தா, நான் கேட்கத் தகுந்தது என்றால் விரைவில் சொல்வாயாக.
16.9.7
यः स मेघवपुः श्रीमान्बृहत्पङ्कजलोचनः ।
स कृष्णः सह रामेण त्यक्त्वा देहं दिवं गतः ॥ १६.९.७ ॥
மேகம் போன்ற உடல் கொண்ட, மங்கலமிக்க, பெரிய தாமரைக் கண்களை உடைய அவர் கிருஷ்ணர், பலராமருடன் உடலைத் துறந்து சொர்க்கம் சென்றார்.
16.9.8
तदनुस्मृत्य संमोहं तदा शोकं महामते ।
प्रयामि सर्वदा मह्यं मुमूर्षा चोपजायते ॥ १६.९.८ ॥
அதை நினைவுகூர்ந்து, ஓ மகாமதியே, அப்போது எனக்கு மயக்கமும் துயரமும் எழுகின்றன; எப்போதும் நான் இறக்க விரும்புகிறேன்.
16.9.9
तद्वाक्यस्पर्शनालोकसुखं चामृतसन्निभम् ।
संस्मृत्य देवदेवस्य प्रमुह्यित्यमृतात्मनः
भवितव्यं तथा तच्च दिष्टमेतन्महात्मनाम् ।
उपेक्षितं च कृष्णेन शक्तेनापि व्यपोहितुम् ॥ १६.९.९ ॥
அவருடைய வார்த்தை, தொடுதல், காட்சி ஆகியவற்றின் இன்பம் அமுதம் போன்றது; தேவதேவனும் அமுதமயமானவருமான அவரை நினைத்து நான் மயங்குகிறேன். நிகழ வேண்டியது நிகழ்ந்தது; மகாத்மாக்களின் விதி இதுவே; வல்லவராக இருந்தும் கிருஷ்ணர் இதைத் தடுக்கவில்லை.
16.9.10
मौसले वृष्णिवीराणां विनाशो ब्रह्मशापजः ।
बभूव वीरान्तकरः प्रभासे रोमहर्षणः ॥ १६.९.१० ॥
மௌசலத்தில் வ்ருஷ்ணி வீரர்களின் அழிவு, பிராமணரின் சாபத்தால் உண்டானது; வீரர்களை அழிக்கும், மயிர் சிலிர்க்க வைக்கும் அது பிரபாசத்தில் நிகழ்ந்தது.
16.9.11
एते शूरा महात्मानः सिंहदर्पा महाबलाः ।
भोजवृष्ण्यन्धका ब्रह्मन्नन्योन्यं तैर्हतं युधि ॥ १६.९.११ ॥
இந்த வீரர்கள், மகாத்மாக்கள், சிங்கத்தின் பெருமை கொண்டவர்கள், மிக்க பலமுடையவர்கள் — போஜர், வ்ருஷ்ணி, அந்தகர்கள்; ஓ பிராமணரே, அவர்கள் போரில் ஒருவரையொருவர் கொன்றனர்.
16.9.12
गदापरिघशक्तीनां सहाः परिघबाहवः ।
त एरकाभिर्निहताः पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ १६.९.१२ ॥
கதை, பரிகம், சக்தி ஆயுதங்களைத் தாங்கவல்ல, பரிக பாகுகள் கொண்ட அவர்கள் நாணல் தண்டுகளால் கொல்லப்பட்டனர்; பார், காலத்தின் சுழற்சியை!
16.9.13
हतं पञ्चशतं तेषां सहस्रं बाहुशालिनाम् ।
निधनं समनुप्राप्तं समासाद्येतरेतरम् ॥ १६.९.१३ ॥
ஐநூறும் ஆயிரம் வலிமைமிக்க புயவீரர்களும் கொல்லப்பட்டனர்; ஒருவரோடு ஒருவர் மோதி அவர்கள் மரணத்தை அடைந்தனர்.
16.9.14
पुनःपुनर्न मृष्यामि विनाशममितौजसाम् ।
चिन्तयानो यदूनां च कृष्णस्य च यशस्विनः ॥ १६.९.१४ ॥
யாதவர்களையும் புகழ்மிக்க கிருஷ்ணனையும் நினைத்து, அளவற்ற ஆற்றல் படைத்தவர்களின் அழிவை நான் மீண்டும் மீண்டும் தாங்க முடியவில்லை.
16.9.15
शोषणं सागरस्येव मन्दरस्येव चालनम् ।
नभसः पतनं चैव शैत्यमग्नेस्तथैव च ॥ १६.९.१५ ॥
கடல் வறண்டு போவதும், மந்தர மலை அசைவதும், வானம் விழுவதும், நெருப்பு குளிர்ச்சியடைவதும் போல் இவை நிகழ்கின்றன.
16.9.16
अश्रद्धेयमहं मन्ये विनाशं शार्ङ्गधन्वनः ।
न चेह स्थातुमिच्छामि लोके कृष्णविनाकृतः ॥ १६.९.१६ ॥
சார்ங்க வில்லேந்திய கிருஷ்ணனின் அழிவை நம்ப முடியாததாக நான் கருதுகிறேன்; கிருஷ்ணன் இல்லாமல் இவ்வுலகில் வாழ விரும்பவில்லை.
16.9.17
इतः कष्टतरं चान्यच्छृणु तद्वै तपोधन ।
मनो मे दीर्यते येन चिन्तयानस्य वै मुहुः ॥ १६.९.१७ ॥
தவத்தின் செல்வனே, இதை விட இன்னும் கொடிய ஒன்றைக் கேள்; அதை நினைக்கையில் என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் பிளந்து போகிறது.
16.9.18
पश्यतो वृष्णिदाराश्च मम ब्रह्मन्सहस्रशः ।
आभीरैरभिभूयाजौ हृताः पञ्चनदालयैः ॥ १६.९.१८ ॥
பிராமணரே, என் கண்முன்னே விருஷ்ணி குலப் பெண்கள் ஆயிரக்கணக்கில், பஞ்சநதப் பகுதி வாழ் ஆபீரர்களால் போரில் என்னை வென்று கவர்ந்து செல்லப்பட்டனர்.
16.9.19
धनुरादाय तत्राहं नाशकं तस्य पूरणे ।
यथापुरा च मे वीर्यं भुजयोर्न तथाऽभवत् ॥ १६.९.१९ ॥
வில்லை எடுத்தும் அங்கே அதை நாண் ஏற்றுவதற்கு என்னால் இயலவில்லை. முன்பு என் கைகளில் இருந்த வலிமை இப்போது இருக்கவில்லை.
16.9.20
अस्त्राणि मे प्रनष्टानि विविधानि महामुने ।
शराश्च क्षयमापन्नाः क्षणेनैव समन्ततः ॥ १६.९.२० ॥
ஓ மகாமுனியே, என் பல்வேறு அஸ்திரங்கள் அழிந்துவிட்டன; அம்புகளும் ஒரு கணத்திலேயே எல்லாப் பக்கத்திலும் தீர்ந்துவிட்டன.
16.9.21
पुरुषस्चाप्रमेयात्मा शङ्खचक्रगदाधरः ।
चतुर्भुजः पीतवासाः श्यामः पद्मदलेक्षणः ॥ १६.९.२१ ॥
அளவிட முடியாத ஆத்மா கொண்ட அந்தப் புருஷன் சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவன்; நான்கு கரங்கள் கொண்டவன், மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவன், கருநிறமுடையவன், தாமரையிதழ் போன்ற கண்களுடையவன்.
16.9.22
यश्च याति पुरस्तान्मे रथस्य सुमहाद्युतिः ।
प्रदहन्रिपुसैन्यानि न पश्याम्यहमद्य तम् ॥ १६.९.२२ ॥
என் தேருக்கு முன்னால் செல்பவனும், பேரொளி மிக்கவனும், எதிரிப் படைகளை எரித்தவனுமான அவனை இன்று நான் காணவில்லை.
16.9.23
येन पूर्वं प्रदग्धानि शत्रुसैन्यानि तेजसा ।
शरैर्गाण्डीवनिर्मुक्तैरहं पश्चादशातयम् ॥ १६.९.२३ ॥
எவனுடைய ஒளியால் முன்பு எதிரிப் படைகள் எரிந்தனவோ, அவனுடைய பேரொளியால்தான் நான் காண்டீவத்திலிருந்து விடுத்த அம்புகளால் பின்னர் அவற்றை வீழ்த்தினேன்.
16.9.24
तमपश्यन्विषीदामि घूर्णामीव च सत्तम ।
परिनिर्विण्णचेताश्च शान्तिं नोपलभेऽपि च ॥ १६.९.२४ ॥
ஓ சத்தமே, அவனைக் காணாமல் நான் துவண்டு விழுகிறேன்; சுழல்வது போல் தலைசுற்றுகிறது. மனம் மிகவும் துயருற்று, அமைதியையும் நான் அடையவில்லை.
16.9.25
देवकीनन्दनं देवं वासुदेवमजं प्रभुम् ।
विना जनार्दनं वीरं नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ १६.९.२५ ॥
தேவகியின் மகனான தேவன், வாசுதேவன், பிறப்பற்ற இறைவன், வீரனாகிய ஜனார்த்தனன் இல்லாமல் நான் உயிர் வாழ விரும்பேன்.
16.9.26
श्रुत्वैव हि गतं विष्णुं ममापि मुमुहुर्दिशः ।
प्रनष्टज्ञातिवीर्यस्य शून्यस्य परिधावतः ॥ १६.९.२६ ॥
விஷ்ணு சென்றதைக் கேட்டதுமே என் திசைகளும் மயங்கின; உறவினரையும் வலிமையையும் இழந்து வெறுமையாக நான் அலைகிறேன்.
16.9.27
उपदेष्टुं मम श्रेयो भवानर्हति सत्तम ॥ १६.९.२७ ॥
சத்தமரே, எனக்கு நன்மையை உபதேசிக்கத் தகுதி உடையவர் நீங்களே.
16.9.28
देवांशा देवभूतेन सम्भूतास्ते गतास्सह ।
धर्मव्यवस्थारक्षार्थं देवेन समुपेक्षिताः ॥ १६.९.२८ ॥
தேவர்களின் அம்சங்களாக இருந்து, தேவனாகிய இறைவனால் தர்ம நெறியைக் காக்கப் பிறந்தவர்கள், அவருடனே சென்றார்கள்; தேவன் அவர்களை விட்டுவிட்டார்.
16.9.29
ब्रह्मशापविनिर्दग्धा वृष्ण्यन्धकसमहारथाः ।
विनष्टाः कुरुशार्दूल न ताञ्शोचितुमर्हसि ॥ १६.९.२९ ॥
பிராமணரின் சாபத்தால் எரிக்கப்பட்ட விருஷ்ணி, அந்தக மகாரதர்கள் அழிந்தார்கள். குருக்களின் புலியே, அவர்களுக்காக நீ வருந்தத் தகுதியற்றவன்.
16.9.31
त्रैलोक्यमपि गोविन्दः कृत्स्नं स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसहेदन्यथा कर्तुं कुतः शापं महात्मनाम् ॥ १६.९.३१ ॥
கோவிந்தன் அசையும் அசையாப் பொருட்களுடன் கூடிய முழு மூவுலகையும் மாற்றவல்லவன்; அப்படியிருக்க, மகாத்மாக்களின் சாபத்தை அவர் மாற்ற முடியாதா?
16.9.32
स्त्रियश्च ताः पुरा शप्ताः प्रभासे कुपितेन वै ।
अष्टावक्रेण मुनिना तदर्थं त्वद्बलक्षयम् ॥ १६.९.३२ ॥
முன்பு பிரபாசத்தில் கோபமுற்ற முனிவர் அஷ்டாவக்கிரர் அந்தப் பெண்களைச் சபித்தார்; அதனாலேயே உங்கள் வலிமை அழிந்தது.
16.9.33
रथस्य पुरतो याति यः स चक्रगदाधरः ।
तव स्नेहात्पुराणर्षिर्वासुदेवश्चतुर्भुजः ॥ १६.९.३३ ॥
தேரின் முன்னே செல்பவர், சக்கரமும் கதையும் ஏந்திய நான்கு கரத்தவரான பழங்கால ரிஷி வாசுதேவர்; உன் மீதுள்ள அன்பினால் அவர் அவ்வாறு இருந்தார்.
16.9.34
कृत्वा भारावतरणं पृथिव्याः पृथुलोचनः ।
मोक्षयित्वा तनुं प्राप्तः कृष्णः स्वस्थानमुत्तमम् ॥ १६.९.३४ ॥
பூமியின் பாரத்தைக் குறைத்த விசாலக் கண்ணனாகிய கிருஷ்ணர், உடலை விட்டு தன் உயர்ந்த இருப்பிடத்தை அடைந்தார்.
16.9.35
त्वयाऽपीह महत्कर्म देवानां पुरुषर्षभ ।
कृतं भीमसहायेन यमाभ्यां च महाभुज ॥ १६.९.३५ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, பெரும்புயனே! இங்கே நீயும் தேவர்களின் பெரிய காரியத்தை நிறைவேற்றினாய்; பீமனின் துணையுடனும் இரட்டை யமர்களுடனும்.
16.9.36
कृतकृत्यांश्च वो मन्ये संसिद्धान्कुरुपुङ्गव ।
गमनं प्राप्तकालं व इदं श्रेयस्करं विभो ॥ १६.९.३६ ॥
குருக்களின் காளையே! உங்கள் கடமை நிறைவேறியது என்றும் நீங்கள் சித்தி பெற்றீர்கள் என்றும் நான் கருதுகிறேன்; ஓ வல்லவனே, உங்கள் புறப்படும் காலம் வந்துவிட்டது—இதுவே நன்மை தருவது.
16.9.37
बलं बुद्धिश्च तेजश्च प्रतिपत्तिश्च भारत ।
भवन्ति भवकालेषु विपद्यन्ते विपर्यये ॥ १६.९.३७ ॥
பாரதனே! வலிமை, அறிவு, ஒளி, உறுதி ஆகியவை நல்ல காலங்களில் தோன்றுகின்றன; மாறுபட்ட காலத்தில் அழிந்துபோகின்றன.
16.9.38
कालमूलमिदं सर्वं जगद्बीजं धनंजय ।
काल एव समादत्ते पुनरेव यदृच्छया ॥ १६.९.३८ ॥
தனஞ்சயா, இந்த முழு உலகமும் காலத்தையே மூலமாகக் கொண்டது; காலமே உலகின் விதை. காலமே தன் விருப்பப்படி மீண்டும் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறது.
16.9.39
स एव बलवान्भूत्वा पुनर्भवति दुर्बलः ।
स एवेशश्च भूत्वेह परैराज्ञाप्यते पुनः ॥ १६.९.३९ ॥
அவனே வலிமையானவனாக ஆகி மீண்டும் பலவீனமாகிறான். அவனே இவ்வுலகில் அதிபதியாகி மீண்டும் பிறரின் கட்டளைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறான்.
16.9.40
कृतकृत्यानि चास्त्राणि गतान्यद्य यथागतम् ।
पुनरेष्यन्ति ते हस्तं यदा कालो भविष्यति ॥ १६.९.४० ॥
தங்கள் பணியை முடித்த அஸ்திரங்கள் இன்று வந்த இடத்திற்கே சென்றுவிட்டன. காலம் வரும்போது அவை மீண்டும் உன் கைக்கு வரும்.
16.9.41
कालो गन्तुं गतिं मुख्यां भवतामपि भारत ।
एतच्छ्रेयो हि वो मन्ये परमं भरतर्षभ ॥ १६.९.४१ ॥
பாரதா, உங்களுக்கும் உயர்ந்த கதியை நோக்கிச் செல்லும் காலம் வந்துவிட்டது. பரதர்களில் காளையே, இதுவே உங்களுக்கு மிகச் சிறந்த நன்மை என்று நான் கருதுகிறேன்.
16.9.42
एतद्वचनमाज्ञाय व्यासस्यामिततेजसः ।
अनुज्ञातो ययौ पार्थो नगरं नागसाह्वयम् ॥ १६.९.४२ ॥
அமித தேஜஸ்வியான வியாசரின் இந்த வார்த்தைகளை அறிந்து, அவரது அனுமதி பெற்று பார்த்தன் நாகசாஹ்வயம் நகரத்திற்குச் சென்றான்.
16.9.43
प्रविश्य च पुरीं वीरः समासाद्य युधिष्ठिरम् ।
आचष्ट तद्यथावृत्तं वृष्ण्यन्धककुलं प्रति ॥ १६.९.४३ ॥
நகரத்திற்குள் நுழைந்து அந்த வீரன் யுதிஷ்டிரரை அணுகி, விருஷ்ணி-அந்தக குலத்தைப் பற்றி நடந்தது அனைத்தையும் உள்ளபடி கூறினான்.