Mahābhārata · Adhyāya 17.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1.1
नारायणं नमस्कृत्यि नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
एवं वृष्ण्यन्धककुले श्रुत्वा मौसलमाहवम् ।
पाण्डवाः किमकुर्वन्त तथा कृष्णे दिवं गते ॥ १७.१.१ ॥
Nachdem man Nārāyaṇa und Nara, den besten der Menschen, der Göttin Sarasvatī und Vyāsa verneigt hat, soll man dann den Jaya rezitieren. Was taten die Pāṇḍavas, nachdem sie so vom großen Mausala-Kampf unter den Familien der Vṛṣṇis und Andhakas gehört hatten, als Kṛṣṇa in den Himmel gegangen war?
17.1.2
श्रुत्वैवं कौरवो राजा वृष्णीनां कदनं महत् ।
प्रस्थाने मतिमाधाय वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ १७.१.२ ॥
Nachdem der Kaurava-König diese große Vernichtung der Vṛṣṇis gehört und den Entschluss zum Aufbruch gefasst hatte, sprach er diese Worte zu Arjuna.
17.1.3
कालः पचति भतानि सर्वाण्येव महामते ।
कालपाशमहं मन्ये त्वमपि द्रष्टुमर्हसि ॥ १७.१.३ ॥
O Großgesinnter, die Zeit reift in der Tat alle Wesen. Ich halte die Schlinge der Zeit (als höchste), und auch du solltest sie sehen.
17.1.4
इत्युक्तः स तु कौन्तेयः कालः काल इति ब्रुवन् ।
अन्वपद्यत तद्वाक्यं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य धीमतः ॥ १७.१.४ ॥
So angesprochen, stimmte der Sohn der Kuntī, "Zeit, Zeit" sagend, den Worten seines weisen älteren Bruders zu.
17.1.5
अर्जुनस्य मतं ज्ञात्वा भीमसेनो यमौ तथा ।
अन्वपद्यन्त तद्वाक्यं यदुक्तं सव्यसाचिना ॥ १७.१.५ ॥
Als Bhīmasena und die Zwillinge Arjunas Meinung kannten, stimmten sie ebenso den Worten zu, die Savyasācin (Arjuna) gesprochen hatte.
17.1.6
ततो युयुत्सुमानाय्य प्रव्रजन्धर्मकाम्यया ।
राज्यं परिददौ सर्वं वैश्यापुत्रे युधिष्ठिरः ॥ १७.१.६ ॥
Dann rief Yudhiṣṭhira Yuyutsu herbei, und aus Verlangen nach dharma auf den Weg der Entsagung gehend, übergab er das gesamte Reich dem Sohn einer Vaiśya-Frau.
17.1.7
अभिंषिच्य स्वराज्ये च राजानं च परिक्षितम् ।
दुःखार्तश्चाब्रवीद्राजा सुभद्रां पाण्डवाग्रजः ॥ १७.१.७ ॥
Nachdem er Parikṣit in seinem eigenen Reich zum König gesalbt hatte, sprach der König, der Älteste der Pāṇḍavas, von Kummer gequält, zu Subhadrā.
17.1.8
एष पुत्रस्य पुत्रस्ते कुरुराजो भविष्यति ।
यदूनां परिशेषश्च वज्रो राजा कृतश्च ह ॥ १७.१.८ ॥
Dieser, der Sohn deines Sohnes, wird König der Kuru sein; und Vajra, der Rest der Yadu, ist ebenfalls zum König gemacht worden.
17.1.9
परिक्षिद्धास्तिनपुरे शक्रप्रस्थे च यादवः ।
वज्रो राजा त्वया रक्ष्यो मा चाधर्मे मनः कृथाः ॥ १७.१.९ ॥
Parikṣit soll in Hāstinapura weilen und Vajra, der Yādava, in Indraprastha. König Vajra ist von dir zu beschützen; richte deinen Geist nicht auf Unrecht.
17.1.10
इत्युक्त्वा धर्मराजाः स वासुदेवस्य धीमतः ।
मातुलस्य च वृद्धस्य रामदीनां तथैव च ॥ १७.१.१० ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, tat der König des Dharma dasselbe für den weisen Vāsudeva, für seinen greisen Mutterbruder und für Rāma und die übrigen.
17.1.11
भ्रातृभिः सह धर्मात्मा कृत्वोदकमतन्द्रितः ।
श्राद्धान्यद्दिश्य सर्वेषां चकार विदिवत्तदा ॥ १७.१.११ ॥
Zusammen mit seinen Brüdern vollzog der Gerechte unermüdlich die Wasserspende und brachte dann, allen gewidmet, die Śrāddha-Riten gemäß der Vorschrift dar.
17.1.12
द्वैपायनं नारदं च मार्कण्डेयं तपोधनम् ।
भारद्वाजं याज्ञवल्क्यं हरिमुद्दिश्य यत्नवान्।
अभोजयत्स्वादु भोज्यं कीर्तयित्वा च शार्ङ्गिणं ॥ १७.१.१२ ॥
Dem Dvaipāyana, Nārada, dem an Askese reichen Mārkaṇḍeya, Bhāradvāja, Yājñavalkya und Hari zugewandt, speiste er sie sorgfältig mit köstlicher Speise und pries den Śārṅgin.
17.1.13
ददौ रत्नानि वासांसि ग्रामानश्वान्रथांस्तथा ।
स्त्रियश्च द्विजमुख्येभ्यस्तदा शतसहस्रशः ॥ १७.१.१३ ॥
Da gab er, zu Hunderttausenden, Juwelen, Gewänder, Dörfer, Pferde, Wagen und Frauen an die Vorzüglichsten der Zweimalgeborenen.
17.1.14
कृपमभ्यर्च्य च गुरुमथ पौरपुरस्कृतम् ।
आहूय भरतश्रेष्ठ संनिवेश्यासने तदा।
शिष्यं परिक्षितं तस्मै तदौ भरतसत्तमः ॥ १७.१.१४ ॥
Nachdem er Kṛpa geehrt hatte, den die Bürger vorangestellt hatten, und seinen Lehrer, o Bester der Bharatas, gerufen und auf einen Sitz gesetzt hatte, übergab der Vortreffliche der Bharatas damals seinen Schüler Parikṣit an ihn.
17.1.15
ततस्तु प्रकृतीः सर्वाः समानाय्य युधिष्ठिरः ।
सर्वमाचष्ट राजर्षिकीर्षितमथात्मनः ॥ १७.१.१५ ॥
Dann rief Yudhiṣṭhira alle Untertanen zusammen und verkündete alles, was der königliche Weise über sich selbst vorhatte.
17.1.16
ते श्रुत्वैव वचस्तस्य पौरजानपदा जनाः ।
भृशमुद्विग्रमनसो नाभ्यनन्दन्त तद्वचः ॥ १७.१.१६ ॥
Kaum hatten die Stadt- und Landbewohner seine Worte gehört, als sie, im Herzen tief bewegt, diese Rede nicht billigten.
17.1.17
नैवं कर्तव्यमिति ते तदोचुस्तं जनाधिपम् ।
न च राजा तथाऽकार्षीत्कालपर्यायधर्मिवित् ॥ १७.१.१७ ॥
»So darf es nicht geschehen«, sagten sie damals zu jenem Herrn der Menschen; doch der König tat es nicht, denn er kannte die Pflichten des wechselnden Zeitlaufs.
17.1.18
ततोऽनुमान्य धर्मात्मा पौरजानपदं जनम् ।
गमनाय मतिं चक्रे कृष्णस्य गमनादपि ॥ १७.१.१८ ॥
Dann, nachdem der Gerechtgesinnte die Stadt- und Landbewohner überzeugt hatte, fasste er den Entschluss zum Aufbruch, zusammen mit Kṛṣṇas Abreise.
17.1.19
वर्तमाने विवादे तु वास्तुविक्रयिणं प्रति ।
धनेच्छा युगपत्प्राप्ता क्षेत्रतस्वामिभूभृताम् ॥ १७.१.१९ ॥
Während der Streit mit dem Verkäufer des Grundstücks andauerte, erwachte zugleich das Verlangen nach Reichtum bei den Grundbesitzern und den Königen.
17.1.20
प्राप्तं कलियुगं ज्ञात्वा सहदेवो हसन्निव ।
राज्ञस्तु कथयामास धर्मो नष्टस्तु सङ्करः ॥ १७.१.२० ॥
Als Sahadeva erkannte, dass das Kali-Zeitalter gekommen war, sprach er wie lächelnd zum König: Der Dharma ist zugrunde gegangen, und die Vermischung der Stände ist eingetreten.
17.1.21
श्रुत्वा तु दुर्मना राजा पर्याप्तं जीवनं मम ।
इति स्म राजा कौरव्यो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः।
उत्सृज्याभरणान्यङ्गाज्जगृहे वल्कलान्युत ॥ १७.१.२१ ॥
Als der König dies hörte, sprach er betrübten Herzens: »Mein Leben ist mir genug.« So legte der Kaurava-König Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma, die Schmuckstücke vom Körper ab und nahm Rindengewänder an.
17.1.22
भीमार्जुनयमाश्चैव द्रौपदी च यशस्विनी ।
तथैव जगृहुः सर्वे वल्कलानि नराधिप ॥ १७.१.२२ ॥
Bhīma, Arjuna, die Zwillinge und die ruhmreiche Draupadī nahmen ebenso alle Rindengewänder an, o Herr der Menschen!
17.1.23
विधिवत्कारयित्वेष्टिं नैष्ठिकीं भरतर्षभ ।
समुत्सृज्याप्सु सर्वेऽग्नीन्प्रतस्थुर्नरपुङ्गवाः ॥ १७.१.२३ ॥
O Stier der Bharatas! Nachdem sie das letzte Opfer ordnungsgemäß vollziehen ließen, warfen alle diese Stiere unter den Männern die heiligen Feuer ins Wasser und brachen auf.
17.1.24
ततः प्ररुरुदुः सर्वाः स्त्रिंयो दृष्ट्वा नरोत्तमान् ।
प्रस्थितान्द्रौपदीषष्ठान्पुरा द्यूतजितान्यथा ॥ १७.१.२४ ॥
Da weinten alle Frauen laut, als sie die besten der Männer aufbrechen sahen, mit Draupadī als Sechster, so wie sie einst geweint hatten, als jene, im Würfelspiel besiegt, fortzogen.
17.1.25
हर्षोऽभवच्च सर्वेषां भ्रातॄणां गमनं प्रति ।
युधिष्ठिरमतं ज्ञात्वा वृष्णिक्षयमवेक्ष्य च। ॥ १७.१.२५ ॥
Alle Brüder empfanden Freude über den Aufbruch, denn sie kannten Yudhiṣṭhiras Entschluss und hatten den Untergang der Vṛṣṇis gesehen.
17.1.26
भ्रातरः पञ्च कृष्णा च षष्ठी श्वा चैव सप्तमः ।
आत्मना सप्तमो राजा निर्ययौ गजसाह्वयात्।
पौरैरनुगतो दूरं सर्वैरन्तःपुरैस्तथा ॥ १७.१.२६ ॥
Die fünf Brüder, Kṛṣṇā (Draupadī) als Sechste und ein Hund als Siebter; der König selbst, der Siebte, brach von Gajasāhvaya auf. Die Bürger und alle Frauen des inneren Palastes folgten ihnen weit.
17.1.27
न चैनमशकत्कश्चिन्निवर्तस्वेति भाषितुम् ।
न्यवर्तन्त ततः सर्वे नरा नगरवासिनः ॥ १७.१.२७ ॥
Niemand konnte es über sich bringen, ihm zu sagen: »Kehre um.« Da kehrten alle Männer der Stadt um.
17.1.28
कृपप्रभृतयश्चैव युयुत्सुं पर्यवारयन् ।
विवेश गङ्गां कौरव्य उलूपी भुजगात्मजा ॥ १७.१.२८ ॥
Kṛpa und die anderen umringten Yuyutsu. O Kaurava, Ulūpī, die Schlangentochter, trat in den Ganges ein.
17.1.29
चित्राङ्गदा ययौ चापि मणलूरपुरं प्रति ।
शिष्टाः परिक्षितं त्वन्या मातरः पर्यवारयन् ॥ १७.१.२९ ॥
Citrāṅgadā ging ebenfalls zur Stadt Maṇalūra; die übrigen Mütter und die anderen Frauen umringten Parikṣit.
17.1.30
पाण्डवाश्च महात्मानो द्रौपदी च यशस्विनी ।
कृतोपवासाः कौरव्य प्रययुः प्राङ्मुखास्ततः ॥ १७.१.३० ॥
Dann brachen die großherzigen Pāṇḍavas und die ruhmreiche Draupadī, nachdem sie gefastet hatten, nach Osten gewandt auf, o Kaurava.
17.1.31
योगयुक्ता महात्मानस्त्यागधर्ममुपेयुषः ।
अभिजग्मुर्बहून्देसान्सरितः सागरांस्तथा ॥ १७.१.३१ ॥
Die hochherzigen, im Yoga gefestigten Männer, die den Dharma des Verzichts angenommen hatten, zogen durch viele Länder, Flüsse und Meere.
17.1.32
युधिष्ठिरो ययावग्रे भीमस्तु तदनन्तरम् ।
अर्जुनस्तस्य चान्वेव यमौ चापि यथाक्रमम ॥ १७.१.३२ ॥
Yudhiṣṭhira ging voran, danach Bhīma; Arjuna folgte ihm, und ebenso die Zwillinge, der Reihe nach.
17.1.33
पृष्ठतस्तु वरारोहा श्यामा पद्मदलेक्षणा ।
द्रौपदी योषितांश्रेष्ठा ययौ भरतसत्तम। ॥ १७.१.३३ ॥
Hinter ihnen ging Draupadī, mit schöner Hüfte, dunkler Haut und lotusblütenblattgleichen Augen, die Beste unter den Frauen, o Bester der Bharatas.
17.1.34
श्वा चैवानुयायावेकः प्रस्थितान्पाण्डवान्वनम् ।
क्रमेणि ते ययुर्वीरा लौहित्यं सलिलार्णवम् ॥ १७.१.३४ ॥
Auch ein Hund folgte den Pāṇḍavas, die zum Wald aufgebrochen waren; der Reihe nach erreichten jene Helden den Lauhitya und das Meer der Wasser.
17.1.35
गाण्डीवं तु धनुर्दिव्यं न मुमोच धनंजयः ।
रत्नलोभान्महाराज ते चाक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.३५ ॥
Doch Dhanamjaya ließ den göttlichen Bogen Gāṇḍīva nicht los. O großer König, aus Gier nach Juwelen gab er auch jene beiden unerschöpflichen großen Köcher nicht auf.
17.1.36
अग्निं ते ददृशुस्तत्र स्थितं शैलमिवाग्रतः ।
मार्गमावृत्य तिष्ठन्तं साक्षात्पुरुषविग्रहम् ॥ १७.१.३६ ॥
Dort sahen sie Agni vor sich stehen wie einen Berg, den Weg versperrend, leibhaftig in Menschengestalt.
17.1.37
ततो देवः स सप्तार्चिः पाण्डवानिदमब्रवीत् ।
भोभो पाण्डुसुता वीराः पावकं मां निबोधत ॥ १७.१.३७ ॥
Da sprach der Gott Saptārci zu den Pāṇḍavas: O Söhne Pāṇḍus, ihr Helden, hört mich an, der ich das Feuer bin!
17.1.38
युधिष्ठिर महाबाहो भीमसेन परंतप ।
अर्जुनाश्विसुतौ वीरौ निबोधत वचो मम ॥ १७.१.३८ ॥
O Yudhiṣṭhira, Starkarmiger, Bhīmasena, Feindeverbrenner, Arjuna, ihr Helden, Söhne der Aśvin, hört meine Worte!
17.1.39
अहमग्निः कुरुश्रेष्ठा मया दग्धं च खाण्डवम् ।
अर्जुनस्य प्रभावेन तथा नारायणस्य च ॥ १७.१.३९ ॥
Ich bin Agni, der Beste der Kurus. Durch die Macht Arjunas und ebenso Nārāyaṇas habe ich den Khāṇḍava-Wald verbrannt.
17.1.40
अयं वः फल्गुनो भ्राता गाण्डीवं परमायुधम् ।
परित्यज्य वने यातु नानेनार्थोस्ति कश्चन ॥ १७.१.४० ॥
Dies ist euer Bruder Phalguna (Arjuna), und der Gāṇḍīva ist die höchste Waffe. Er soll ihn ablegen und in den Wald gehen; ihr habt keinen Bedarf mehr daran.
17.1.41
चक्ररत्नं तु यत्कृष्णे स्थितमासीन्महात्मनि ।
गतं तच्च पुनर्हस्ते कालेनैष्यति तस्य ह ॥ १७.१.४१ ॥
Das Juwel-Rad, das im großherzigen Kṛṣṇa geruht hatte, ist entschwunden; zur rechten Zeit wird es wieder in seine Hand kommen.
17.1.42
वरुणादाहृतं पूर्वं मयैतत्पार्थकारणात् ।
गाण्डीवं धनुषां श्रेष्ठं वरुणायैव दीयताम् ॥ १७.१.४२ ॥
Einst habe ich dies für Pārtha von Varuṇa genommen. Der Gāṇḍīva, der beste aller Bögen, soll Varuṇa selbst zurückgegeben werden.
17.1.43
ततस्ते भ्रातरः सर्वे धनंजयमचोदयन् ।
स जले प्राक्षिपच्चैतत्तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.४३ ॥
Da drängten alle Brüder Dhanaṃjaya. Er warf dies und die beiden unerschöpflichen großen Köcher ins Wasser.
17.1.44
ततोऽग्निर्भरतश्रेष्ठ तत्रैवान्तरधीयत ।
ययुस्च पाण्डवा वीरास्ततस्ते दक्षिणामुखाः ॥ १७.१.४४ ॥
Da verschwand Agni, o Bester der Bharatas, genau dort. Und die heldenhaften Pāṇḍavas brachen auf, nach Süden gewandt.
17.1.45
ततस्ते तूत्तरेणैव तीरेण लवणांभसः ।
जग्मुर्भरतशार्दूल दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ॥ १७.१.४५ ॥
Dann zogen sie am nördlichen Ufer des Salzmeeres entlang, o Tiger der Bharatas, in die südwestliche Richtung.
17.1.46
ततः पुनः समावृत्ताः पश्चिमां दिशमेव ते ।
ददृशुर्द्वारकां चापि सागरेण परिप्लुताम् ॥ १७.१.४६ ॥
Dann wandten sie sich erneut nach Westen und sahen auch Dvārakā, vom Ozean überflutet.
17.1.47
उदीचीं पुनरावृत्त्य ययुर्भरतसत्तमाः ।
प्रादक्षिण्यं चिकीर्षन्तः पृथिव्या योगधर्मिणः ॥ १७.१.४७ ॥
Erneut nach Norden gewandt, zogen die Besten der Bharatas weiter, weil sie die Erde umrunden wollten, Übende des Yoga-Dharma.