Mahābhārata · Adhyāya 17.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1.1
नारायणं नमस्कृत्यि नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
एवं वृष्ण्यन्धककुले श्रुत्वा मौसलमाहवम् ।
पाण्डवाः किमकुर्वन्त तथा कृष्णे दिवं गते ॥ १७.१.१ ॥
Tendo saudado Nārāyaṇa e Nara, o melhor dos homens, a deusa Sarasvatī e Vyāsa, deve-se então recitar o Jaya. Tendo ouvido assim da grande batalha mausala entre as famílias dos Vṛṣṇis e Andhakas, o que fizeram os Pāṇḍavas quando Kṛṣṇa havia subido ao céu?
17.1.2
श्रुत्वैवं कौरवो राजा वृष्णीनां कदनं महत् ।
प्रस्थाने मतिमाधाय वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ १७.१.२ ॥
Tendo ouvido essa grande destruição dos Vṛṣṇis, o rei kaurava, tendo firmado a resolução de partir, disse estas palavras a Arjuna.
17.1.3
कालः पचति भतानि सर्वाण्येव महामते ।
कालपाशमहं मन्ये त्वमपि द्रष्टुमर्हसि ॥ १७.१.३ ॥
Ó de grande mente, o tempo de fato amadurece todos os seres. Considero o laço do tempo (supremo), e tu também deverias vê-lo.
17.1.4
इत्युक्तः स तु कौन्तेयः कालः काल इति ब्रुवन् ।
अन्वपद्यत तद्वाक्यं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य धीमतः ॥ १७.१.४ ॥
Assim interpelado, o filho de Kuntī, dizendo "o tempo, o tempo", concordou com as palavras de seu sábio irmão mais velho.
17.1.5
अर्जुनस्य मतं ज्ञात्वा भीमसेनो यमौ तथा ।
अन्वपद्यन्त तद्वाक्यं यदुक्तं सव्यसाचिना ॥ १७.१.५ ॥
Conhecendo a opinião de Arjuna, Bhīmasena e os gêmeos também concordaram com as palavras pronunciadas por Savyasācin (Arjuna).
17.1.6
ततो युयुत्सुमानाय्य प्रव्रजन्धर्मकाम्यया ।
राज्यं परिददौ सर्वं वैश्यापुत्रे युधिष्ठिरः ॥ १७.१.६ ॥
Então Yudhiṣṭhira, chamando Yuyutsu e partindo para a renúncia por desejo de dharma, entregou todo o reino ao filho de uma mulher vaiśya.
17.1.7
अभिंषिच्य स्वराज्ये च राजानं च परिक्षितम् ।
दुःखार्तश्चाब्रवीद्राजा सुभद्रां पाण्डवाग्रजः ॥ १७.१.७ ॥
Tendo ungido Parikṣit como rei em seu próprio reino, o rei, o mais velho dos Pāṇḍavas, atormentado pela dor, falou a Subhadrā.
17.1.8
एष पुत्रस्य पुत्रस्ते कुरुराजो भविष्यति ।
यदूनां परिशेषश्च वज्रो राजा कृतश्च ह ॥ १७.१.८ ॥
Este, filho do teu filho, será rei dos Kuru; e Vajra, o remanescente dos Yadu, também foi feito rei.
17.1.9
परिक्षिद्धास्तिनपुरे शक्रप्रस्थे च यादवः ।
वज्रो राजा त्वया रक्ष्यो मा चाधर्मे मनः कृथाः ॥ १७.१.९ ॥
Parikṣit habitará em Hāstinapura e Vajra, o Yādava, em Indraprastha. O rei Vajra deve ser protegido por ti; não voltes a mente para a injustiça.
17.1.10
इत्युक्त्वा धर्मराजाः स वासुदेवस्य धीमतः ।
मातुलस्य च वृद्धस्य रामदीनां तथैव च ॥ १७.१.१० ॥
Tendo dito isto, o rei do dharma fez o mesmo pelo sábio Vāsudeva, pelo seu velho tio materno e por Rāma e os demais.
17.1.11
भ्रातृभिः सह धर्मात्मा कृत्वोदकमतन्द्रितः ।
श्राद्धान्यद्दिश्य सर्वेषां चकार विदिवत्तदा ॥ १७.१.११ ॥
Junto com seus irmãos, o justo, incansável, realizou a oferenda de água e então, dedicando-as a todos, celebrou os ritos śrāddha conforme a regra.
17.1.12
द्वैपायनं नारदं च मार्कण्डेयं तपोधनम् ।
भारद्वाजं याज्ञवल्क्यं हरिमुद्दिश्य यत्नवान्।
अभोजयत्स्वादु भोज्यं कीर्तयित्वा च शार्ङ्गिणं ॥ १७.१.१२ ॥
Dedicando o rito a Dvaipāyana, Nārada, Mārkaṇḍeya, rico em austeridade, Bhāradvāja, Yājñavalkya e Hari, alimentou-os com cuidado com comida saborosa e louvou Śārṅgin.
17.1.13
ददौ रत्नानि वासांसि ग्रामानश्वान्रथांस्तथा ।
स्त्रियश्च द्विजमुख्येभ्यस्तदा शतसहस्रशः ॥ १७.१.१३ ॥
Então deu, às centenas de milhares, joias, vestes, aldeias, cavalos, carros e mulheres aos principais dos duas vezes nascidos.
17.1.14
कृपमभ्यर्च्य च गुरुमथ पौरपुरस्कृतम् ।
आहूय भरतश्रेष्ठ संनिवेश्यासने तदा।
शिष्यं परिक्षितं तस्मै तदौ भरतसत्तमः ॥ १७.१.१४ ॥
Tendo honrado Kṛpa, a quem os cidadãos colocaram à frente, e tendo chamado seu mestre, ó melhor dos Bharatas, e o sentado num assento, o melhor dos Bharatas então entregou a ele seu discípulo Parikṣit.
17.1.15
ततस्तु प्रकृतीः सर्वाः समानाय्य युधिष्ठिरः ।
सर्वमाचष्ट राजर्षिकीर्षितमथात्मनः ॥ १७.१.१५ ॥
Então Yudhiṣṭhira, reunindo todos os súditos, declarou tudo: a intenção do sábio real a respeito de si mesmo.
17.1.16
ते श्रुत्वैव वचस्तस्य पौरजानपदा जनाः ।
भृशमुद्विग्रमनसो नाभ्यनन्दन्त तद्वचः ॥ १७.१.१६ ॥
Ao ouvir suas palavras, os habitantes da cidade e do campo, com a mente muito perturbada, não aprovaram aquele discurso.
17.1.17
नैवं कर्तव्यमिति ते तदोचुस्तं जनाधिपम् ।
न च राजा तथाऽकार्षीत्कालपर्यायधर्मिवित् ॥ १७.१.१७ ॥
"Não deve ser feito assim", disseram-lhe então àquele senhor dos homens; mas o rei não agiu assim, pois conhecia os deveres das vicissitudes do tempo.
17.1.18
ततोऽनुमान्य धर्मात्मा पौरजानपदं जनम् ।
गमनाय मतिं चक्रे कृष्णस्य गमनादपि ॥ १७.१.१८ ॥
Então o de alma justa, tendo persuadido o povo da cidade e do campo, resolveu partir, mesmo com a partida de Kṛṣṇa.
17.1.19
वर्तमाने विवादे तु वास्तुविक्रयिणं प्रति ।
धनेच्छा युगपत्प्राप्ता क्षेत्रतस्वामिभूभृताम् ॥ १७.१.१९ ॥
Enquanto a disputa com o vendedor da propriedade prosseguia, o desejo de riqueza surgiu de uma só vez nos proprietários de terras e nos reis.
17.1.20
प्राप्तं कलियुगं ज्ञात्वा सहदेवो हसन्निव ।
राज्ञस्तु कथयामास धर्मो नष्टस्तु सङ्करः ॥ १७.१.२० ॥
Sabendo que a era de Kali havia chegado, Sahadeva, como que sorrindo, disse ao rei que o dharma havia perecido e que a mistura de castas havia surgido.
17.1.21
श्रुत्वा तु दुर्मना राजा पर्याप्तं जीवनं मम ।
इति स्म राजा कौरव्यो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः।
उत्सृज्याभरणान्यङ्गाज्जगृहे वल्कलान्युत ॥ १७.१.२१ ॥
Ao ouvir isso, o rei, com o ânimo abatido, disse: «A minha vida já basta». Assim, o rei kaurava Yudhiṣṭhira, filho de Dharma, retirou os adornos do corpo e vestiu roupas de casca de árvore.
17.1.22
भीमार्जुनयमाश्चैव द्रौपदी च यशस्विनी ।
तथैव जगृहुः सर्वे वल्कलानि नराधिप ॥ १७.१.२२ ॥
Bhīma, Arjuna, os gêmeos e a gloriosa Draupadī também, da mesma forma, todos tomaram roupas de casca de árvore, ó senhor dos homens!
17.1.23
विधिवत्कारयित्वेष्टिं नैष्ठिकीं भरतर्षभ ।
समुत्सृज्याप्सु सर्वेऽग्नीन्प्रतस्थुर्नरपुङ्गवाः ॥ १७.१.२३ ॥
Ó touro dos Bharatas! Tendo feito realizar devidamente o sacrifício final, todos aqueles touros entre os homens lançaram os fogos sagrados às águas e partiram.
17.1.24
ततः प्ररुरुदुः सर्वाः स्त्रिंयो दृष्ट्वा नरोत्तमान् ।
प्रस्थितान्द्रौपदीषष्ठान्पुरा द्यूतजितान्यथा ॥ १७.१.२४ ॥
Então todas as mulheres, vendo os melhores dos homens partirem com Draupadī como sexta, choraram em voz alta, assim como tinham chorado quando, derrotados no jogo de dados, partiram outrora.
17.1.25
हर्षोऽभवच्च सर्वेषां भ्रातॄणां गमनं प्रति ।
युधिष्ठिरमतं ज्ञात्वा वृष्णिक्षयमवेक्ष्य च। ॥ १७.१.२५ ॥
Houve alegria em todos os irmãos quanto à partida, pois conheciam a decisão de Yudhiṣṭhira e haviam visto a destruição dos Vṛṣṇis.
17.1.26
भ्रातरः पञ्च कृष्णा च षष्ठी श्वा चैव सप्तमः ।
आत्मना सप्तमो राजा निर्ययौ गजसाह्वयात्।
पौरैरनुगतो दूरं सर्वैरन्तःपुरैस्तथा ॥ १७.१.२६ ॥
Os cinco irmãos, Kṛṣṇā (Draupadī) como a sexta e um cão como o sétimo; o próprio rei, o sétimo, partiu de Gajasāhvaya. Os cidadãos e todas as mulheres do palácio interior os seguiram por longa distância.
17.1.27
न चैनमशकत्कश्चिन्निवर्तस्वेति भाषितुम् ।
न्यवर्तन्त ततः सर्वे नरा नगरवासिनः ॥ १७.१.२७ ॥
Ninguém conseguiu dizer-lhe: «Volte». Então todos os homens da cidade retornaram.
17.1.28
कृपप्रभृतयश्चैव युयुत्सुं पर्यवारयन् ।
विवेश गङ्गां कौरव्य उलूपी भुजगात्मजा ॥ १७.१.२८ ॥
Kṛpa e os demais cercaram Yuyutsu. Ó Kaurava, Ulūpī, a filha da serpente, entrou no Ganges.
17.1.29
चित्राङ्गदा ययौ चापि मणलूरपुरं प्रति ।
शिष्टाः परिक्षितं त्वन्या मातरः पर्यवारयन् ॥ १७.१.२९ ॥
Citrāṅgadā também seguiu para a cidade de Maṇalūra; as mães restantes e as outras mulheres cercaram Parikṣit.
17.1.30
पाण्डवाश्च महात्मानो द्रौपदी च यशस्विनी ।
कृतोपवासाः कौरव्य प्रययुः प्राङ्मुखास्ततः ॥ १७.१.३० ॥
Então os magnânimos Pāṇḍava e a renomada Draupadī, tendo jejuado, partiram voltados para o leste, ó Kaurava.
17.1.31
योगयुक्ता महात्मानस्त्यागधर्ममुपेयुषः ।
अभिजग्मुर्बहून्देसान्सरितः सागरांस्तथा ॥ १७.१.३१ ॥
Os magnânimos, unidos ao yoga e tendo adotado o dharma da renúncia, percorreram muitas terras, rios e oceanos.
17.1.32
युधिष्ठिरो ययावग्रे भीमस्तु तदनन्तरम् ।
अर्जुनस्तस्य चान्वेव यमौ चापि यथाक्रमम ॥ १७.१.३२ ॥
Yudhiṣṭhira foi à frente, depois Bhīma; Arjuna seguia atrás dele, e também os gêmeos, na ordem.
17.1.33
पृष्ठतस्तु वरारोहा श्यामा पद्मदलेक्षणा ।
द्रौपदी योषितांश्रेष्ठा ययौ भरतसत्तम। ॥ १७.१.३३ ॥
Atrás deles seguia Draupadī, de cintura esbelta, pele escura e olhos como pétalas de lótus, a melhor entre as mulheres, ó melhor dos Bharatas.
17.1.34
श्वा चैवानुयायावेकः प्रस्थितान्पाण्डवान्वनम् ।
क्रमेणि ते ययुर्वीरा लौहित्यं सलिलार्णवम् ॥ १७.१.३४ ॥
Um cão também seguiu os Pāṇḍavas que haviam partido para a floresta; em ordem, aqueles heróis chegaram ao Lauhitya e ao oceano de águas.
17.1.35
गाण्डीवं तु धनुर्दिव्यं न मुमोच धनंजयः ।
रत्नलोभान्महाराज ते चाक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.३५ ॥
Mas Dhanamjaya não largou o arco divino Gāṇḍīva. Ó grande rei, por cobiça de joias, também não se desfez daquelas duas grandes aljavas inesgotáveis.
17.1.36
अग्निं ते ददृशुस्तत्र स्थितं शैलमिवाग्रतः ।
मार्गमावृत्य तिष्ठन्तं साक्षात्पुरुषविग्रहम् ॥ १७.१.३६ ॥
Lá viram Agni, de pé diante deles como uma montanha, bloqueando o caminho, presente em forma humana visível.
17.1.37
ततो देवः स सप्तार्चिः पाण्डवानिदमब्रवीत् ।
भोभो पाण्डुसुता वीराः पावकं मां निबोधत ॥ १७.१.३७ ॥
Então o deus Saptārci falou aos Pāṇḍavas: Ó filhos de Pāṇḍu, heróis, ouvi-me, eu que sou o fogo!
17.1.38
युधिष्ठिर महाबाहो भीमसेन परंतप ।
अर्जुनाश्विसुतौ वीरौ निबोधत वचो मम ॥ १७.१.३८ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, de braços poderosos, Bhīmasena, queimador de inimigos, Arjuna, heróis filhos dos Aśvin, ouvi minhas palavras!
17.1.39
अहमग्निः कुरुश्रेष्ठा मया दग्धं च खाण्डवम् ।
अर्जुनस्य प्रभावेन तथा नारायणस्य च ॥ १७.१.३९ ॥
Eu sou Agni, o melhor dos Kuru. Pelo poder de Arjuna, e também de Nārāyaṇa, queimei a floresta de Khāṇḍava.
17.1.40
अयं वः फल्गुनो भ्राता गाण्डीवं परमायुधम् ।
परित्यज्य वने यातु नानेनार्थोस्ति कश्चन ॥ १७.१.४० ॥
Este é vosso irmão Phalguna (Arjuna), e o Gāṇḍīva é a arma suprema. Que ele o abandone e vá para a floresta; já não tendes necessidade dele.
17.1.41
चक्ररत्नं तु यत्कृष्णे स्थितमासीन्महात्मनि ।
गतं तच्च पुनर्हस्ते कालेनैष्यति तस्य ह ॥ १७.१.४१ ॥
O disco-joia que residia no magnânimo Kṛṣṇa partiu; a seu tempo voltará à sua mão.
17.1.42
वरुणादाहृतं पूर्वं मयैतत्पार्थकारणात् ।
गाण्डीवं धनुषां श्रेष्ठं वरुणायैव दीयताम् ॥ १७.१.४२ ॥
Outrora, por causa de Pārtha, eu o tomei de Varuṇa. Que o Gāṇḍīva, o melhor dos arcos, seja devolvido ao próprio Varuṇa.
17.1.43
ततस्ते भ्रातरः सर्वे धनंजयमचोदयन् ।
स जले प्राक्षिपच्चैतत्तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.४३ ॥
Então todos os irmãos instaram Dhanaṃjaya. Ele atirou isto e as duas grandes aljavas inesgotáveis na água.
17.1.44
ततोऽग्निर्भरतश्रेष्ठ तत्रैवान्तरधीयत ।
ययुस्च पाण्डवा वीरास्ततस्ते दक्षिणामुखाः ॥ १७.१.४४ ॥
Então, ó melhor dos Bharatas, Agni desapareceu ali mesmo. E os heróis Pāṇḍavas partiram, voltados para o sul.
17.1.45
ततस्ते तूत्तरेणैव तीरेण लवणांभसः ।
जग्मुर्भरतशार्दूल दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ॥ १७.१.४५ ॥
Então seguiram pela margem norte do mar salgado, ó tigre dos Bharatas, rumo ao quadrante sudoeste.
17.1.46
ततः पुनः समावृत्ताः पश्चिमां दिशमेव ते ।
ददृशुर्द्वारकां चापि सागरेण परिप्लुताम् ॥ १७.१.४६ ॥
Então, voltando de novo para o oeste, viram também Dvārakā inundada pelo oceano.
17.1.47
उदीचीं पुनरावृत्त्य ययुर्भरतसत्तमाः ।
प्रादक्षिण्यं चिकीर्षन्तः पृथिव्या योगधर्मिणः ॥ १७.१.४७ ॥
Voltando de novo para o norte, os melhores dos Bharatas seguiram, desejosos de circunvagar a terra, praticantes do yoga-dharma.